ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 13 100%

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 13 100%

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.5k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2561 18:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 13 100%
แบบอักษร

มาเฟียไร้รัก 13


วิระที่ตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะรู้สึกหิว เลยลุกขึ้นจากเตียงเบาๆ ช่วงนี้วิระก็ยังทานน้อยเหมือนเดิม เพราะอาการแพ้ที่ยังไม่หาย แต่พออยากจะทานอะไรก็ทานได้เยอะจนน่าตกใจ เช่นตอนนี้ วิระอยากทานอะไรสักอย่าง แต่นึกไม่ออกว่าจะทานอะไร เลยคิดจะเดินลงไปดูในครัว ตอนนี้ก็ตีสอง คนในบ้านคงนอนหลับกันหมด วีรภาพเองก็หลับสนิทอยู่เพราะเพิ่งนอนตอนเที่ยงคืนคงไม่ตื่นขึ้นมา มันจึงเป็นเวลาที่วิระจะเดินลงไปหาอะไรให้ลูกที่งอแงจนทำให้วิระหิวกลางดึกแบบนี้


วิระที่เดินย่องเบาๆออกจากห้องนอนก็เดินลงบันไดด้วยความระมัดระวัง เพราะไฟในบ้านถึงไม่ได้ปิดหมด แต่ก็มีแสงเพียงแค่สลัวๆที่พอจะทำให้มองเห็นลางๆเท่านั้น กว่าวิระจะเดินเข้ามาถึงหัวครัวได้ ก็ใช้เวลาเกือบสิบนาที พอเข้ามาถึงห้องครัว วิระก็เปิดสำรวจดูตู้เย็นทันที ในตู้เย็นมีของที่กินได้มากมาย วิระเลยนั่งลงตรงหน้าตู้เย็นและค้นดูเรื่อยๆว่าตนเองอยากกินอะไร ค้นจนไปเจอเส้นหมี่หยกที่แม่บ้านคงจะนำมาแช่ไว้ ดีที่มันลวกไว้อยู่แล้ว วิระเลยไม่ต้องเสียเวลาลุกขึ้นไปลวกเอง แม้มันจะเย็นจากการแช่ แต่มันก็สุกแล้ว


วิระใช้มือหยิบหมี่หยกออกจากกล่องที่ใส่ไว้ กินด้วยมือทั้งที่ยังนั่งอยู่ ปากก็เคี้ยวหมี่หยกจนแต้มแก้มทั้งสองข้าง ก่อนจะใช้มือข้างที่วางค้นตู้เย็นดูอีกครั้งจนเจอเต้าหู้ วิระก็หยิบมากินคู่กับหมี่หยก รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่เข้ากันแต่ตอนนี้วิระคิดว่ามันเข้ากันมากเพราะวิระรู้สึกอร่อย!


พรึ่บ*!*

ไฟในห้องครัวที่จู่ๆก็ถูกเปิด ก่อนจะมีน้ำเสียงของวีรภาพดังขึ้นจากทางด้านหลัง วิระก็เอี้ยวใบหน้าหันไปมองเพียงชั่วครู่ก่อนจะหันกลับมายัดหมี่หยกและเต้าหู้เข้าปากตามเดิมอย่างไม่คิดจะสนใจ


“ทำไมกินแบบนั้นวิระ เรียกแม่บ้านทำให้ก็ได้ หมี่หยกเย็นแบบนี้ ไหนจะเต้าหู้อีกยังไม่ปรุงรสชาติเลย กินเข้าไปได้ยังไง” วีรภาพรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นวิระนอนอยู่บนเตียงเลยตามหาทั่วห้องแต่ก็ไม่เจอ พอลงมาตามที่ชั้นล่างก็เห็นแสงเล็กๆในห้องครัว เลยเดินเข้ามาดู ถึงเห็นวิระนั่งอยู่หน้าตู้เย็นพร้อมของกินในมือทั้งสองข้าง ประตูตู้เย็นเองก็ยังถูกเปิดไว้ พอวีรภาพเปิดไฟ ถึงได้เห็นท่าทางของวิระชัดๆ และวีรภาพก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้เห็นวิระในสภาพแบบนี้


ก็นะ.. ปกติวิระเป็นคนระเบียบจัดจะตาย


“จะกินแบบนี้” วิระแค่รู้สึกหิวจนต้องกินให้อิ่ม กินให้เต็มๆท้อง วิระจะได้หลับสบายๆ


“งั้นลุกขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ดีๆ”


“จู้จี้!” วิระบอกก่อนจะลุกขึ้นแล้วหยุดกินเดินไปล้างมือล้างปากที่ก๊อกน้ำก่อนจะหันมาส่งสายตาขวางๆใส่วีรภาพที่เข้ามาขัดจังหวะ


วิระรู้สึกหงุดหงิด!


“อ้าว ไม่กินต่อแล้วเหรอ”


“ไม่กิน! จะไปนอนแล้ว” วิระบอกแค่นั้นก็เดินสะบัดหน้าหนี วีรภาพเองก็งงที่จู่ๆตนเองก็โดนเหวี่ยง วีรภาพยังไม่ทันจะดุหรือต่อว่าเลยสักนิด พูดดีๆด้วยซ้ำ ไม่รู้ไปกระตุ้นต่อมหงุดหงิดวิระเข้าตอนไหน เฮ้อ!




และพอเช้าวันถัดมา วิระก็ยังทำหน้าเหวี่ยงใส่วีรภาพไม่เลิก แต่ดีที่วันนี้วิระไม่มีอาการแพ้ท้องเหมือนทุกวัน แต่ก็มีอาการไม่ชอบใจวีรภาพแทน จนวีรภาพต้องยอมพาวิระออกมาเดินเล่นนอกบ้านบ้าง จะได้หายหงุดหงิดสักที


“อารมณ์ดีขึ้นรึยัง” วีรภาพถาม ทั้งที่มือของตนเองก็ยังคอยประคองเอวของวิระให้ก้าวเดินไปพร้อมๆกัน วันนี้วีรภาพพาวิระมาเดินเล่นในห้างใกล้บ้านแก้เบื่อแทนที่จะพาไปสวนสาธารณะที่อากาศค่อนข้างจะร้อนในวันนี้ แต่เข้ามาเดินได้สักพัก วีรภาพก็ไม่เห็นว่าวิระอยากจะได้อะไรหรือหิวอะไร ไม่รู้ว่ายังอารมณ์เสียอยู่หรือเปล่า


“เหอะ!”


“ไม่เอาน่า เมื่อคืนฉันไม่ได้ตั้งใจ”


“วันนี้นายต้องตามใจฉัน ห้ามขัด”


“เฉพาะเรื่องที่ควรตามใจ” เกิดวิระอยากทำอะไรแผลงๆขึ้นมาก็แย่สิ วีรภาพคงไม่ตามใจไปทุกเรื่อง


“งั้นไปแค่ที่ร้านหนังสือก็ได้” เพราะวิระก็ไม่รู้ว่าตนเองอยากทำอะไรเหมือนกัน ไปหาซื้อหนังสือไว้อ่านแก้เหงาคงจะดี เพราะวีรภาพช่วงนี้จู้จี้ นู้นก็ไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ดี น่าเบื่อ!


วีรภาพยกยิ้มที่มุมปากออกมาบางๆ เมื่อสิ่งที่วิระต้องการไม่ใช่เรื่องน่าปวดหัวเหมือนที่คิดไว้ ก่อนวีรภาพจะพาวิระเดินไปร้านหนังสืออย่างที่ต้องการโดยมีลูกน้องเดินตามมาด้านหลังอีกสามคนเพื่อคุ้มกันความปลอดภัย


วิระเมื่อมาถึงร้านหนังสือก็ยืนเลือกจนลืมความหงุดหงิดไปได้สักพัก หนังสือที่วิระเลือกมีทั้งคู่มือคุณแม่มือใหม่ หนังสือเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ และหนังสืออ่านเล่นคลายเครียดเวลาที่อยู่เฉยๆที่บ้านใหญ่ รู้ตัวอีกทีวิระก็หยิบหนังสือเป็นสิบๆเล่มแล้ว พอหันไปเห็นหนังสืออยู่ในมือลูกน้องของวีรภาพวิระเลยยอมหยุดเลือก แค่นี้ก็คงอ่านได้เป็นเดือนแล้ว


“อยากไปไหนอีกมั้ย หิวรึยัง”


“ไม่หิว อยากกลับแล้ว รู้สึกเมื่อย” วิระบอก เพราะเริ่มรู้สึกเมื่อยเท้าขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งๆที่ก็ไม่ได้เดินเยอะเลยด้วยซ้ำ


“แต่นี่มันจะเที่ยงแล้ว กินอะไรแล้วค่อยเข้าบ้านดีมั้ย เมื่อเช้าก็กินไปนิดเดียวเอง”


“ไม่ ฉันไม่หิววีร์”


“โอเค ไม่ก็ไม่ กลับก็กลับ”


วีรภาพยอมตามใจวิระทุกอย่างอยู่แล้ว เฮ้อ!



.......................................40%...................................................



และแล้ววิระก็มีอายุครรภ์ครบหกเดือน วิระไปหาหมอเพื่อตรวจดูเพศของลูกตั้งแต่เดือนที่แล้ว แต่หมอบอกว่าลูกของวิระไม่ยอมให้ดูว่าเป็นเพศอะไร วิระเลยไม่คิดจะตรวจดูอีก ไว้รอลุ้นทีเดียวตอนคลอดเลยแล้วกัน แถมตอนนี้วิระยังหายจากอาการแพ้ท้องแล้ว สามารถทานได้ทุกอย่างยกเว้นของติดมันที่ยังทานไม่ได้เหมือนเดิม แต่มีสิ่งที่วิระชอบใจมากกว่านั้นคือ วีรภาพมีอาการแพ้ท้องแทนวิระ สภาพของวีรภาพตอนนี้เรียกได้ว่าดูไม่ได้แบสุดๆ นู้นก็เหม็น นี่ก็ไม่เอา หน้าตาก็ซีดเซียวจนดูน่าสงสาร แต่วิระก็แอบสมน้ำหน้าอยู่ในใจ


“คุณวิระน้ำใบเตยที่อยากดื่มมาแล้วค่ะ” สาวใช้ในบ้านบอกพร้อมยกน้ำใบเตยที่วิระบอกอยากดื่ม ซึ่งก็ได้ดื่มในเวลาไม่ถึงชั่วโมง วันนี้วิระอารมณ์ดีมาก นั่งอ่านหนังสือคู่มือคุณแม่มือใหม่ในสวน โดยที่วีรภาพหอบสังขารไปประชุมใหญ่กับนายใหญ่ ไม่สิ คุณพ่อ เพราะเห็นว่ากำลังจะเริ่มวางแผนก่อสร้างรีสอร์ทและทำสนามบินที่วีรภาพไปตกลงซื้อมาได้ในตอนนั้น วิระที่ไม่มีอะไรทำเลยมานั่งๆนอนๆในสวนแทน


“รับขนมด้วยมั้ยคะ เดี๋ยวดิฉันไปเอามาให้”


“อืม เอามาก็ได้ ขอบใจนะ”


“งั้นคุณวิระรอสักครู่นะคะ”


พอสาวใช้ลุกออกไปวิระก็อ่านหนังสือต่อ เก้าอี้ที่วิระนั่งอยู่ตอนนี้โชคดีที่วีรภาพไปสั่งมาเป็นแบบที่สามารถปรับเอนตัวลงได้ วิระที่รู้สึกเมื่อยตัวก็เลยปรับเก้าอี้เพื่อนจะเอนหลังแล้วอ่านหนังสือ พอสาวใช้เอาขนมมาให้ วิระก็หยิบขึ้นมาทานเรื่อยๆ จนรู้สึกอิ่มเลยดื่มน้ำและเอนตัวลงเหมือนเดิม แต่พอหนังท้องตึงหนังตาก็ค่อยๆหย่อนลงเรื่อยๆ จนในที่สุด วิระก็หลับสนิทลง



วีรภาพที่กลับจากการประชุมเสร็จเพราะรู้สึกเวียนๆหัว ก็ไม่สามารถอยู่ทำงานต่อได้ เลยกลับมาพักผ่อนที่บ้านใหญ่ ระยะหลังๆมานี่วีรภาพสั่งให้ลูกน้องเก็บของจากคอนโดกลับบ้านใหญ่มาเกือบหมดแล้ว เพราะพ่อกับแม่ต่างบอกว่าให้กลับมาอยู่ที่บ้าน ถ้าลูกออกมาลืมตาดูโลกแล้วจะได้ไม่มีใครเป็นกังวลว่าจะมีอันตราย เพราะที่บ้านใหญ่ความคุ้มกันแน่นหนากว่าที่คอนโด


“วิระล่ะ”


“คุณวิระอยู่ในสวนค่ะ”


“แล้วแม่ฉันล่ะ”


“นายหญิงไปหาเพื่อนค่ะ”


วีรภาพส่งเสื้อสูทให้สาวใช้นำขึ้นไปเก็บ ส่วนตัวเองก็เดินเข้าไปในสวนที่วิระอยู่ ช่วงนี้วิระน้ำหนักขึ้นกว่าเดิมเยอะแล้ว ร่างกายก็เริ่มมีน้ำมีนวล ไม่ค่อยเหวี่ยงเท่าไร แต่ก็ไม่ค่อยพูดค่อยจาเหมือนเดิม บางวันก็ดื้อแอบเข้าไปซ้อมยิงปืนเวลาวีรภาพไม่อยู่ ทำให้หลังๆวีรภาพต้องสั่งให้ลูกน้องคอยล็อกประตูสนามยิงปืนให้ดีๆ ถ้าวีรภาพว่างถึงจะพาเข้าไปเอง


พอเดินเข้ามาถึงศาลาในสวน วีรภาพก็เห็นว่าวิระนอนหลับสนิทโดยที่บนท้องมีหนังสือวางไว้อยู่ วีรภาพเลยเดินเข้าไปหยิบหนังสือออกแล้วหยิบผ้าห่มที่สั่งให้สาวใช้เตรียมมาไว้เผื่อเวลาวิระมานั่งขึ้นมาห่มให้ แล้ววีรภาพก็นั่งข้างๆเงียบๆ เพื่อรอวิระตื่น และวีรภาพก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา สาวใช้ก็เอาน้ำมะนาวให้ ช่วงนี้วีรภาพต้องดื่มทุกวันเพื่อแก้อาการแพ้ท้องที่เป็นแทนวิระ


“วีร์ กลับมาตั้งแต่เมื่อไร” หลังจากที่ผ่านไปสองเกือบสามชั่วโมง วิระก็รู้สึกตัวขึ้นมา พอเห็นผ้าห่มที่คลุมตัวไว้ก็พอจะเดาได้ว่าวีรภาพน่าจะกลับมาแล้ว และก็เป็นอย่างที่คิด พอหันไปมองเก้าอี้ข้างๆ ก็เห็นวีรภาพนั่งอ่านหนังสืออยู่ เป็นหนังสือที่วิระอ่านค้างไว้ก่อนหน้านี้นี่แหละ


“สักพักใหญ่แล้ว วันนี้มีอาการอะไรมั้ย”


“ไม่มี นอกจากง่วงนอน”


“หิวอะไรเป็นพิเศษมั้ย”


“อยากกินขนมจีบร้านนั้น พาไปหน่อยได้มั้ย”


“ให้ลูกน้องไปซื้อให้ก็ได้”


“อยากไปเอง สองสามวันมานี้ฉันไม่ได้ออกจากบ้านเลยนะวีร์”


“เดี๋ยวพรุ่งนี้จะพาออกไปด้วย แต่วันนี้ให้เฟยไปซื้อมาให้ก่อน”


“ก็ได้” เพราะเห็นแก่ใบหน้าซีดเซียวของวีรภาพตอนนี้หรอกนะ วิระถึงยอมที่จะไม่ดื้อดึงแต่โดยดี แต่วิระเบื่อจริงๆนะ วิระอยากออกไปข้างนอกบ้าง คนในบ้านไม่ค่อยเห็นด้วย เพราะกลัววิระเป็นอันตราย ไหนจะเรื่องของผู้ชายที่ชื่อเสี่ยวหานอีก วิระเคยแอบได้ยินวีรภาพคุยกับเฟยว่าตอนนี้หมอนั่นเงียบๆไป อาจจะคิดทำแผนร้ายอะไรบางอย่าง ซึ่งมันยิ่งทำให้วีรภาพยิ่งเป็นกังวล อาจจะเพราะวิระเองก็ท้องโตขึ้นทุกวัน การป้องกันตัวเองก็ไม่ได้เต็มร้อย แต่วิระไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกของวิระได้ง่ายๆเหมือนกัน เมื่อถึงเวลาที่อันตราย วิระต้องปกป้องตัวเองและลูกสุดใจ!


“น่ารักมากที่นายไม่ดื้อ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะตามใจ” วีรภาพบอกเบาๆ ก่อนจะค่อยๆรับร่างวิระเพื่อพาเดินเข้าบ้านไปอาบน้ำเตรียมทานข้าวเย็นพร้อมกับพ่อและแม่ ตอนนี้ในบ้านก็เริ่มมีของใช้สำหรับเด็กอ่อนแล้ว พ่อที่ดูแล้วไม่ค่อยเห่อหลานเท่าไรตอนนี้กลับกำลังเตรียมทำห้องเด็กอ่อน แม่เองก็ซื้อของเด็กทารกมาไว้จนแทบไม่มีที่เก็บ ยังไม่รู้เพศเลยแท้ๆ แต่ของในบ้านส่วนใหญ่เป็นสีชมพูซะงั้น ส่วนพ่อก็พูดกับวีรภาพว่าอยากได้หลานชายเพราะเป็นหลานคนโต อยากให้ดูแลน้องๆ เพราะเห็นว่าตอนนี้เมียอี้เฟิงก็ท้องแล้วเหมือนกัน แต่ว่ามันไม่พากลับมาที่นี่หรอก ซึ่งก็ดี วีรภาพยังไม่หายเกลียดขี้หน้ามันเลยตอนนี้!



นึกถึงเรื่องนั่นทีไร แล้วอดโมโหไม่ได้ทุกที!



...................................................100%.........................................................

ลมมักจะสงบก่อนพายุจะเข้า หึหึ

ความคิดเห็น