Manatchanok

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 77.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2561 13:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 2
แบบอักษร

image


นี้มันเรื่องบ้าอะไรทำไมผมไม่เคยคัดใจป๊าได้เลย ป๊าให้ผมเป็นเฮดว้ากเหตุผลง่ายๆเลยคือป๊าผมเคยเป็นเฮดว้ากมาก่อนแล้วก็น้ามิกค์ที่เคยเป็น สุดท้ายก็ผมไง

“สวัสดีครับทุกคน พวกเราเป็นพี่ว้ากมีหน้าที่ดูแลพวกคุณตั้งแต่บัดนี้” เสียงของไอ้กิตเพื่อนสนิทของผมพูดขึ้น

“ผมอยากให้พวกคุณเข้าประชุมเชียร์ให้ตรงเวลาและเข้าประชุมเชียร์ทุกครั้ง” ไอ้วินพูดขึ้นตามที่พวกเราได้ตกลงกันไว้

“ผมรับหน้าที่เป็นเฮดว้าก ดูแลทุกคนที่อยู่ที่นี้ ใครไม่อยากมีปัญหาพวกคุณต้องเชื่อฟังพวกผม” ผมตะโกนขึ้นมาเพื่อตอกย้ำให้เฟรชชี่ปีหนึ่งเครพในตัวพวกผม

“รับทราบ” ผมขอคำตอบจากทุกคนเพื่อจะได้แน่ใจว่าทุกคนเข้าใจในสิ่งที่ผมพูด

“ทราบค่ะ/ครับ”

“ผมไม่ได้ยิน พวกคุณมีเป็นพัน เสียงผมคนเดียวดังกว่าพวกคุณอีก”

“ทราบค่ะ/ครับ” เสียงดูดังขึ้นกว่าเมื่อกี้แต่ไม่มากเท่าไหร่แต่ถือว่าผ่าน รุ่นนี้ถูกผมรับน้องอาจจะหนักกว่าทุกรุ่นที่ผ่านมา

“มีใครมีปัญหาอะไรมั้ยครับ” ไอ้ออฟเดินออกมาหนึ่งก้าวแล้วตะโกนถามรุ่นน้องที่นั่งอยู่ด้านล่าง

“มีค่ะ” ผมมองไปที่รุ่นน้องผู้หญิงที่ยกมือขึ้นเพื่อเป็นการขออนุญาติหรือถามคำถาม

“คุณมีอะไร ยืนขึ้นแล้วแจ้งชื่อกับผม” ผมเป็นคนถามน้องเขาเองทุกปัญหาผมจะเป็นคนตอบเอง

“หนูเมญ่าเฟรชชี่ปีหนึ่งค่ะ ต้องเข้าประชุมเชียร์ทุกครั้งเลยหรอคะ”

“ใช่ครับพวกผมยังแจ้งไม่ชัดพออีกหรอครับ ว่าต้องเข้าทุกครั้งและต้องตรงเวลา” ผมย้ำอีกครั้งให้ทุกคนได้ทราบว่าสิ่งที่ผมพูดต้องทำไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” เธอนั่งลงที่เดิมแล้วก้มหน้าลงเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง

“วันนี้เลิกประชุมเชียร์แค่นี้” ผมบอกรุ่นร้องแล้วเดินออกมาจากห้องเชียร์ทันที บอกเลยว่าน่าเบื่อมากถ้าป๊าไม่บังคับให้เป็นนะไม่เป็นหรอก

มหาลัยนี้เป็นของผมเองป๊าเปิดมหาลัยนี้ตั้งแต่ผมอายุได้แค่ห้าขวบคนที่จะมาเรียนที่นี้ได้คือบ้านต้องรวยไม่ก็ต้องเรียนเก่งจริงๆถึงจะสอบทุนได้ป๊าบอกว่าเปิดไว้ให้ผมเป็นคนดูแลมหาลัยเปิดมาได้สิบหกปีแล้ว

“เมฆามึงจะกลับยังวะ” ไอ้แบงค์พูดขึ้นหลังจากที่เราเดินมาถึงโรงอาหารคณะเราแล้ว

“ยัง อีกสักพักว่ะ ขอตรวจงานอีกหน่อย” ผมบอกพวกมัน แล้วแต่ละคนก็ต่างแยกย้ายกันกลับ ที่มหาลัยตอนนี้ม๊ายังเป็นผู้อำนวยการของมหาลัย ม๊าบอกว่าผมเรียนจบเมื่อไหร่จะให้ผมมาเป็นผู้อำนวยการแล้วผมจะเรียนวิศวะไปทำไมวะ ปึก

“โอ้ย” ระหว่างที่ผมเดินคิดอะไรไปเรื่อยผมก็สนเข้ากับผู้หญิงร่างเล็กเธอดูคุ้นตามากเหมือนเคยเจอที่ไหน เธอลุกขึ้นแล้วก้มหัวให้ผม

“ขอโทษค่ะพี่เมฆา” เสียงคุ้นๆ

“เงยหน้าขึ้น ผมบอกคุณแล้วใช่มั้ยให้บอกชื่อก่อนจะคุยกับผม”

“หนูเมญ่าค่ะ ขอโทษนะคะ” เธอบอกชื่อตัวเองแต่ก็ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นตามที่ผมสั่ง

“คุณจะรีบไปไหน ที่นี้มหาลัยไม่ใช่สนามเด็กเล่น” ผมก็เป็นของผมแบบนี่ นี้ผมไม่ได้สวมวิญญาณเฮดว๊ากนะครับ ป๊าสอนมาดี

“ขอโทษค่ะ พอดีเมญ่ารีบไปทำงาน” อย่าบอกนะว่านี้คือเด็กทุนเหอะน่ารักดีนิ คงจะเรียนเก่งด้วยสินะไม่งั้นไม่มีทางสอบเข้ามาเรียนที่คณะนี้ได้แน่นอน

“ไม่เป็นไรเงยหน้าขึ้น” ผมลดเสียงลงเพื่อที่จะไม่ให้เธอกลัวผมไปมากกว่านี้ เธอทำตามที่ผมสั่ง ทำให้ผมได้มองหน้าเธอใกล้ๆ เธอจัดอยู่ในผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง เธอสวยแบบธรรมชาติในชีวิตนี้ผมไม่เคยเห็นใครสวยเท่าเธอเลยนอกจากม๊ากับน้องสาวของผม

“เฮีย ช่วยด้วย” ผมหันไปหาเสียงหวานที่วิ่งมาหาผมสุดชีวิตหน้าตาเธอดูกลัวและตกใจมากเธอวิ่งเข้ามากอดผมร้องไห้ด้วย ที่แขนของเธอมีรอยช้ำ

“ฟ้าใสเป็นอะไร” ผมถามน้องด้วยเสียงอ่อนโยนฟ้าใส่เป็นน้องสาวคนกลางของผม

“น้ำใสค่ะเฮีย ฮื่อ เฮียช่วยน้ำใสด้วย”

“เมญ่า ผมฝากคุณพาฟ้าใส่ไปที่ห้องผู้อำนวยการด้วย” ผมฝากน้องสาวไว้กับเมญ่าก่อนที่จะวิ่งออกมาหน้ามหาลัย ข้างๆมหาลัยของผมเป็นโรงเรียนเตรียมอุดมก็อยู่ในเครือเดียวกันกับมหาลัย

ผมมองไปเห็นผู้ชายสองคนกำลังฉุดกระฉากน้ำใสอยู่น้ำใสร้องไห้หนักมากผมไม่เคยเห็นน้องร้องหนักขนาดนี้ ผมไม่รอช้าวิ่งเข้าไปหาน้องทันที

“มึงปล่อยน้ำใสเดี๋ยวนี้” ผมสั่งพวกมัน พวกมันเป็นนักศึกษาจากมหาลัยอื่นคงจะไม่รู้จักผม เพราะถ้าเป็นเด็กมหาลัยนี้จะต้องรู้จักครอบครัวผมดี

“มึงเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาสั่งกู” หนึ่งในสองคนนั้นพูดขึ้น ที่นี้มันถิ่นผม ผมเดินไปหยิบถ่อนเหล็กที่ซ้อนอยู่ข้างกำแพงโรงเรียนขึ้นมาก่อนจะเดินเข้าไปฟาดใส่พวกมัน อัก ผวะ ตุบ ตับ เสียงท่อนเหล็กกระแทกเข้ากับเนื้อ

“เฮียพอแล้ว เดี๋ยวพวกมันตาย” น้ำใสวิ่งเข้ามาห้ามผมไว้ น้ำใสกับฟ้าใสจะเป็นคนดีมากกลัวว่าคนอื่นจะเจ็บแต่ไม่สนใจตัวเอง

“คุณหนูครับ เกิดอะไรขึ้นครับ”ชายชุดดำสองคนวิ่งออกมาจากในโรงเรียนด้วยความตกใจ

“มึงสองคนใช่มั้ย ที่ดูแลน้องสาวกู” ผมโยนถ่อนเหล็กลงบนพื้นแล้วเดินเข้าไปหามันสองคน ตอนนี้ที่พวกเราเป็นจุดสนใจของคนหมู่มาก

“มึงปล่อยให้พวกเหี้ยนี้มาทำน้องกูได้ไง” ผวะ ผวะ ผมตบเข้าไปที่หน้าพวกมันคนละทีเพื่อให้พวกมันสำนึกบ้างว่าป๊าผมจ้างมันมาทำอะไร

“ขอโทษครับคุณหนู” พวกมันก้มหัวแล้วพูดคำว่าขอโทษออกมา

“เฮียฟ้าใสไปไหน ช่วยฟ้าใสด้วย” น้ำใสเดินมาเกาะแขนผมตอนนี้น้องดูกลัวมากตัวน้องสั่นเหมือนถูกเจ้าเข้า

“ฟ้าใสอยู่กับม๊าแล้วนะไม่ต้องห่วง มึงสองคนไปจับมันขึ้นมา” ผมดึงน้องเข้ามากอดแล้วสั่งให้คนของผมไปจับตัวไอ้สองคนนั้นขึ้นมา

“มึงมองหน้ากูไว้นะ นี้น้องกูถ้าพวกมึงไม่อยากตายอย่าให้กูเห็นหน้าพวกมึงอีก” ผมพูดจบก็พยักหน้าให้คนของผมลากพวกมันออกไปแต่ยังไม่ทันที่จะได้ไปไหนป๊าผมก็ขับรถเข้ามาจอดตรงหน้าพวกเราก่อน

“เกิดอะไรขึ้น” ป๊าลงมาจากรถก่อนที่จะเดินมาหยุดอยู่ข้างพวกเราพอน้ำใสเห็นป๊า ก็เข้าไปกอดป๊าแทน

“มันสองคนจะฉุดน้ำใสกับฟ้าใสค่ะ” น้ำใสผู้ที่ห่วงว่ามันจะตายแต่ก็ยังบอกป๊าว่าเกิดอะไรขึ้น

“ขอโทษครับ ผมไม่รู้จริงๆครับว่าเป็นลูกคุณ” สองคนนั้นยกมือไหว้ป๊าผมเหมือนรู้ว่าป๊าผมเป็นใคร

“พวกมึงกล้ามากนะ แต่นี้คงจะเคลียร์กันเรียบร้อยแล้วเรื่องนี้กูจะไม่ยุ่งกูเชื่อว่าลูกชายกูจัดการพวกมึงพอแล้ว” พูดจบป๊าก็พาน้ำใสไปขึ้นรถทันที ผมเลยเดินตามไปขึ้นรถด้วยน้ำใสนั่งหลังส่วนผมนั่งข้างป๊า ป๊าขับรถเข้ามาในมหาลัยขับตรงไปที่หน้าห้องผู้อำนวยการ

“ป๊า” ทันทีที่พวกเราเข้ามาฟ้าใส่ก็วิ่งมากอดป๊าทันทีผมมองไปที่โซฟารับแขกก็เห็นเมญ่านั่งอยู่

“ยังไม่กลับอีกหรอ” ผมหันไปถามเธอ พอเธอเห็นผมเธอก็ก้มหน้าลงทันทีจะกลัวอะไรขนาดนั้น

“กำลังจะกลับแล้วค่ะ” เธอพูดขึ้นแล้วเก็บของเตรียมตัวจะยืนขึ้นแต่ถูกม๊าขัดไว้ก่อน

“เดี๋ยวสิหนู อย่าพึ่งกลับนี้ก็เย็นแล้วเดี๋ยวฉันให้ตาเมฆไปส่ง” อะไรของม๊าใครบอกว่าผมจะไปส่งอยู่ดีๆหางานให้ผมทำทำไม อีกอย่างดูเหมือนเธอก็คงไม่อยากให้ผมไปส่งด้วย

“ไม่เป็นไรค่ะ เมญ่าไม่อยากรบกวน”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวให้ตาเมฆไปส่ง” คำสั่งเด็จขาดของป๊ามาแล้วและก็ไม่มีใครขัดได้นอกจากม๊าแค่คนเดียวและม๊าก็คงไม่ขัดด้วย

“ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมไปส่งน้องเอง” ผมรับคำสั่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“เมญ่ากลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ” เมญ่าไหว้ป๊ากับม๊าแล้วเดินออกจากห้องไป ผมหันไปโบกมือให้ท่านแล้วเดินตามเธอออกมาเธอเดินนำผมไปเหมือนรู้ว่ารถผมจอดอยู่ที่ไหน

“นี้คุณ คุณรู้หรอว่ารถผมจอดอยู่ไหน” เธอหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าผมพร้อมกับสายหัว

พอเห็นแบบนั้นแล้วผมก็เดินนำเธอไปที่จอดรถส่วนตัวของผมโดยมีเธอเดินตามมาติดๆ ผมเปิดประตูให้เธอขึ้นรถแล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ ผมเข้ามาในรถก็เห็นเธอนั่งตัวเกร็งอยู่

“กลัวอะไร” พอผมพูดเธอก็สดุ้งแบบสุดตัวแสดงว่าเธอกลัวผมจริง

“ป่ะ เปล่าค่ะ” เธอตอบแบบตะกุกตะกักเสียงสั่นๆ เสียงสั่นแบบนี้ยังจะปฏิเสธอีก

“จะให้ฉันไปส่งที่ไหน” ผมสตาร์ทรถออกตัวแล้วค่อยถามจุดหมายปลายทางที่จะให้ผมไปส่ง

“เพลสเฮ้าส์ L ค่ะ” ผมพยักหน้ารับแล้วขับไปตามทาง เพลสเฮ้าส์ที่ว่าอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่แต่ก็อยู่เลยคอนโดผมไปอีก

ไม่นานผมก็ขับรถมาจอดที่หน้าเพลสเฮ้าส์ดีหน่อยที่รถไม่ติดมากเลยใช้เวลาไม่นาน

“ขอบคุณนะคะพี่เมฆา” เธอยกมือไหว้ผมแล้วกำลังจะลงจากรถแต่ถูกผมขัดไว้ก่อน

“เรียกเมฆก็ได้”

“ค่ะขอบคุณค่ะ พี่เมฆ”เธอขอบคุณผมอีกครั้งก่อนที่จะลงจากรถไปผมมองดูเธอจนลับสายตาแล้วค่อยขับรถออกมา หางตาผมเหลือบไปเห็นกระเป๋าตังของเธอตกอยู่บนเบาะรถพอดีผมหยิบขึ้นมา คิดว่าจะเอาไปคืนเธอ แต่เดี๋ยวยังไง พรุ่งนี้ก็ต้องเจอที่มหาลัยอยู่ดี ค่อยเอาคืนพรุ่งนี้ก็ได้

......END2.....

image

วันนี้เอารูปฟ้าใสกับน้ำใสมาฝากพี่ชายหล่อน้องสาวสวย

เป็นไงกันบ้างคะสนุกหรือเปล่า เดี๋ยวไรท์จะลงให้สองตอนเน้อวันนี้เพราะพรุ่งนี้กลัวว่าจะไม่ได้มาเนอะ

“ขอบคุณที่ติดตามนะคะ”🙏✌️

“หนึ่งไลค์ หนึ่งเม้น หนึ่งกำลังใจ”✌️☺️

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น