Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 17 คนโปรด (50%)

ชื่อตอน : บทที่ 17 คนโปรด (50%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2561 21:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 คนโปรด (50%)
แบบอักษร

“เหมือนคู่หมั้นของฉัน มองยังไงก็ยังหาข้อดีไม่เจอซักข้อ” เฟยเฟิ่งตอบโดยไม่ต้องคิด

“อะไรนะคะ!?” เธออดตกใจไม่ได้ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดตรงไปตรงมาเช่นนี้ กับมิเกลไม่เท่าไหร่เพราะเขาดูไม่มีข้อดีจริงๆ แต่ลีออน เฉิน...นั่นคู่หมั้นเชียวนะ!

“ฉันล้อเล่นค่ะ” เจ้าของดวงตาเรียวรีบเอ่ยแก้ กลัวว่าคนตรงหน้าจะเชื่อขึ้นมาจริงๆ

“เรื่องแบบนี้ใช่จะบอกกันได้นี่คะ คนบางคนข้อดีของเขาอาจจะไม่จำเป็นต้องพูดโอ้อวดออกมาว่าดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ แต่สามารถเห็นผ่านการกระทำหรือรับรู้ผ่านความรู้สึก ถ้าให้ทุกคนเห็นด้านดีนั้นๆ จะเรียกว่าคนพิเศษได้ยังไง คุณคงพิสูจน์ความจริงนี้ได้ดีกว่าฉัน” รอยยิ้มละมุนละไมปรากฏดังเช่นทุกครั้ง

ก่อนที่เธอจะได้ตอบอะไร น้ำเสียงจริงจังกลับเร็วกว่า

“คุณดูเป็นคนดีเกินกว่าจะมาได้รับผลกระทบโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ดังนั้นมีอีกเรื่องที่ฉันจำเป็นต้องบอกคุณ” รอยยิ้มของผู้พูดหายไปกว่าครึ่ง แม้แต่ดวงตายังสุขุมขึ้นมาเล็กน้อย

“ตราบใดที่มิเกล ลูเซียส ไม่ใช่นักธุรกิจธรรมดาอย่างที่ควรจะเป็น การยืนข้างกายเขาไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย เขาอาจจะเสกสรรให้คุณได้ทุกอย่างราวกับมีเวทมนตร์ แต่เมื่อถึงจุดหนึ่งที่คุณต้องการความสงบปลอดภัย...เขากลับไม่มีวันให้สิ่งนั้นกับคุณได้” เฟยเฟิ่งเว้นวรรคเหลือบมองคู่สนทนาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังดู ‘ไหว’ เธอจึงตัดสินใจพูดในสิ่งที่คิดต่อ

“อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับคุณตอนอยู่ฝรั่งเศสเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ถ้าคุณยังยืนยันที่จะอยู่กับเขาต่อไป เรื่องแบบนั้นจะยังเกิดขึ้นไม่มีวันจบสิ้น”

พิมพ์นาราชะงักงัน เธอรู้ความจริงข้อนี้ดีว่ามิเกลไม่ใช่คนในด้านสว่าง เมื่อเขาดึงเธอเข้าไปพัวพันต่อให้เธออยากถอนตัวแค่ไหนคงไม่สามารถทำได้โดยง่าย ไม่นับรวมที่เขาแสดงเจตนารมณ์ชัดเจนว่าจะไม่ปล่อยเธอไป ด้วยอิทธิพลของเขาเธอจะยังหนีไปที่ไหนได้อีก

สรุปว่าชีวิตเธอยังเป็นของเธออยู่จริงๆ หรือ ทำไมเธอรู้สึกราวกับเป็นลูกไก่ในกำมือคนผู้อื่นเช่นนี้

“ฉันอยากกลับ ‘บ้าน’ ” เธอเน้นย้ำกับอีกฝ่าย

“คุณรู้ใช่มั้ยคะว่ามิเกลไม่ปล่อยคนพิเศษของเขาไปง่ายๆ แน่”

“ฉันแค่อยากเป็นคนธรรมดา”

เฟยเฟิ่งมองอีกฝ่ายอย่างครุ่นคิด ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ

“ฉันติดหนี้ขอโทษแทนคู่หมั้นอยู่หนึ่งครั้ง” ร่างบางโผเข้ากอดลาอีกฝ่ายเบาๆ แผ่นกระดาษเล็กๆ ถูกยัดเข้าไปในมือที่ชื้นเหงื่อ

“ถ้าอยากพักผ่อนเมื่อไหร่ ฮ่องกงยินดีต้อนรับคุณเสมอนะคะ”

“นี่คุณ...ขอบคุณค่ะ” เธอกลืนความสงสัยกลับลงท้อง ดวงตาโตมองอีกฝ่ายอย่างซาบซึ้งใจ

“ไว้เจอกันค่ะ”

เพียงไม่นานฮาฟิซก็มาตามเธอกลับไป หญิงสาวจึงรีบเก็บของในมือลงกระเป๋าและเอ่ยร่ำลาอีกครั้ง สีหน้าประดับรอยยิ้มดูปกติไม่มีพิรุจแม้แต่น้อย

“ดูคุณเฟยเฟิ่งชอบคุณมากนะครับ” ฮาฟิซชวนคุยระหว่างทาง

พิมพ์นารามองชายหนุ่มข้างๆ เนื่องจากที่ผ่านมาเขาดีต่อเธอไม่น้อยรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนมุมปากจึงลึกซึ้งขึ้นกว่าเดิม

“เธอเป็นคนดีมากค่ะ”



หลังจากกลับจากฮ่องกงทุกคนก็ดูยุ่งอยู่บ้าง เธอรีบเก็บเบอร์โทรศัพท์ของเฟยเฟิ่งและพิมพ์ส่งเข้าอีเมลตัวเอง คนที่ไม่มีทั้งเงินและพาสปอร์ตอย่างเธอคงได้แต่รอโอกาสไปเรื่อยๆ

สองสามวันมานี้เธอไม่เห็นแม้แต่เงาของมิเกลและผู้ติดตามฝาแฝด โชคดีที่เขาไม่ลืมว่าครั้งที่แล้วเธอเกือบอดตายในคฤหาสน์หลังโต เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่ามีแม่บ้านและคนทำอาหารมาประจำแบบมาเช้าเย็นกลับสองคนอยู่เป็นเพื่อนในช่วงกลางวัน ในช่วงกลางคืนที่ไม่มีอะไรทำก็ได้แล็ปท็อปเครื่องใหม่จากฮาฟิซไว้ฆ่าเวลา

เธอเปิดโปรแกรมวิดีโอคอลกับอลิซ อีกฝ่ายดูโมโหไม่น้อยที่เธอไม่ติดต่อกลับเป็นเดือนๆ เมื่อคิดดูก็จริงตามที่เพื่อนสาวบอก ก่อนหน้านี้ที่อยู่โรงพยาบาลเธอก็ไม่ได้บอกอะไรกับอีกฝ่ายเพราะกลัวว่าอลิซจะเป็นห่วง ส่วนตอนที่อยู่ที่ฮ่องกงก็ไม่มีโอกาสได้อยู่คนเดียวเลยเนื่องจากมิเกลตามเกาะแกะเหมือนปลิง

‘ปกติเธองานยุ่งแบบนี้ตลอดเลยเหรอ’

“อืม...ฉันพึ่งกลับมาจากฮ่องกง พอมีเวลาก็โทรหาเธอเลย”

‘เธอบอกน้ารภีเรื่องย้ายมาทำงานที่นี่แล้วใช่มั้ย’

“พึ่งวางสายไปตะกี้แล้วก็โทรหาเธอนี่แหละ” แน่นอนว่าน้ารภีเป็นบุคคลในครอบครัวที่เหลือเพียงหนึ่งเดียว เธอไม่คิดจะทำให้ผู้เป็นน้ากังวลใดๆ แม้เพียงซักนิด ดังนั้นเธอจึงบอกกับน้าสาวไปว่าได้งานใหม่ที่ฝรั่งเศสผ่านอลิซ ทั้งงานและเพื่อนร่วมงานดีมาก สวัสดิการดีและค่าตอบแทนสูง ขอให้อีกน้าภรีไม่ต้องเป็นห่วง

‘ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินข่าวที่มิสเตอร์ลูเซียสเกิดอุบัติเหตุกับผู้หญิง ฉันพยายามติดต่อเธอทุกทางให้แน่ใจว่าผู้หญิงที่ว่าไม่ใช่เธอจริงๆ แต่ก็นั่นแหละ ฉันติดต่อเธอไม่ได้’

“เอ๊ะ! มีข่าวแบบนั้นออกไปด้วยเหรอ ทำไมฉันไม่รู้เลย”

‘วงในสุดๆ ไม่มีสำนักข่าวช่องไหนกล้าหาเรื่องให้ตัวเองหรอก ว่าแต่คืนนั้นไม่ใช่เธอจริงๆ ใช่มั้ย?'

“บ้า! ฉันจะอยู่กับเขาดึกๆ ดื่นๆ ได้ยังไง เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ดูสิ ฉันเหมือนคนบาดเจ็บที่ไหนกัน” เธอไม่กล้าบอกความจริงกับเพื่อนสาวแน่นอน

‘ใครจะไปรู้เล่า เล่นเงียบหายไปแบบนั้น ฉันเป็นห่วงเธอมากๆ นะนารา คราวหน้าอย่าหายไปนานๆ แบบนี้อีก ต่อให้มีธุระด่วนอะไรแต่คงไม่มีใครยุ่งเป็นเดือนๆ หรอก ถ้าขืนมีรอบหน้าฉันจะโกรธเธอจริงๆ ด้วย!’

“ไม่ทำแล้ว ไม่มีรอบสองแน่นอน!” เธอหัวเราะเบาๆ หน้าตาแจ่มใสจนผู้ที่อยู่อีกด้านของกล้องพลอยโล่งใจไปด้วย

‘เกือบลืมไปเลย อาทิตย์หน้าฉันกับปิแอร์จะกลับไปเยี่ยมครอบครัวช่วงคริสต์มาส เธอมีแพลนในวันหยุดยาวรึยัง ว่าแต่เธอพักที่ไหน ฉันไปหาได้มั้ย’

ผู้ฟังชะงัก ใบหน้าสวยเปลี่ยนสีเล็กน้อยแต่ก็รีบปรับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว จะบอกได้ยังไงว่าเธออยู่บ้านของมิเกล แบบนั้นมันดูไม่ใช่พนักงานธรรมดาแล้ว

“ฉันอยู่ที่พักของพนักงานน่ะ มีเพื่อนบ้านหลายคนเลย ไว้ฉันออกไปหาเธอข้างนอกแล้วกันนะ” เธอไม่ได้โกหกนี่น่า ยะตีมกับฮาฟิซที่อยู่อีกฝั่งก็ถือว่าเป็นเพื่อนบ้านได้เหมือนกัน

‘สมแล้วที่เป็นมิสเตอร์ลูเซียส สวัสดิการพนักงานไม่ธรรมดาเลย’ อลิซพยักหน้างึกงัก


_____________________________________________________________________

ช่วงนี้ไรท์ยุ่งมากๆค่า ขอโทษที่มาช้านะค้าาา 

ขอบคุณที่ติดตามค่า (^-^)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น