จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความลับที่สะพานสายรุ้ง

ชื่อตอน : ความลับที่สะพานสายรุ้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 138

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2561 16:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับที่สะพานสายรุ้ง
แบบอักษร

image

ใกล้กันจนดมกลิ่นปากกันได้ 5555

................

เอมี่ฟันใส่ต้นคอท่านประธานเอ็มเพรสด้วยความโกรธ...

แต่แล้วเอมี่ก็ชะงัก..เพราะท่านประธานที่หน้าตาเหมือนพี่ออแกน ราศี..รั้งร่างน้ำมารับสันมือเอมี่ไว้..

เอมี่ใจหาย..ยั้งมือไม่ทันแน่นอน..

“..ไม่นะ..ไม่..”

แว่บนั้น..เอมี่รู้สึกเหมือนตัวเองหนาวเหน็บไปทั้งหัวใจ..

ถ้าต้องฆ่าน้ำกับมือตัวเอง..ฉันจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร..

ฉันกำลังฆ่าคนที่ฉันรักที่สุดใช่ไหม..

เอมี่รู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่ง..นานชั่วกัปชั่วกัลป์..

ท่านประธานหัวเราะหึ ๆ ..

เวลาเหมือนเดินช้าลงจนแทบหยุดนิ่ง..

ท่านประธานเอ็มเพรสสามารถเคลื่อนไหวในท่ามกลางเวลาแทบจะหยุดนิ่งนั้น..

ปัดมือเอมี่ไปด้านบน..

แล้วรั้งตัวน้ำเข้ามาใกล้ ๆ ..แหกปากยัยหมีด้วย..

แถมยังพูดอีกว่า..

“..ไม่มีอะไรจะน่าแกล้งไปกว่าให้เธอดมปากยัยศิลปินหมีที่ยังไม่ได้แปรงฟันอีกแล้วล่ะเอมี่..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

แล้วก็ฉุกคิด..

“..เอ..เธอก็ยังไม่น่าจะได้แปรงฟันเหมือนกัน..”

ว่าแล้วก็ง้างปากเอมี่ด้วย..

จากนั้นก็ผละถอยไปข้าง ๆ ก่อนจะดีดนิ้ว..

เวลาเหมือนเดินเป็นปรกติ..

เอมี่ตกตะลึงเมื่อมือฟันไปด้านบนไม่โดนใคร..

แต่เหมือนแรงฟันจะทำให้ตัวเองถลำเข้ามา..ในขณะที่น้ำก็ถลันเข้ามาด้วย.พร้อมทั้งอ้าปากหวอ..

ต่างคนต่างผวาเข้ากอดกัน..ปากอยู่ตรงหน้ากันและกันพอดี..

“..ว้าก ๆ ๆ ๆ ..”ยัยหมีน้ำร้องลั่น.. “..ปากเหม็นชะมัด..”

เอมี่เองก็ผงะออก..อุดจมูก..

“..ก็เรายังไม่ได้แปรงฟันกันเลยนี่..”

เสียงหัวเราะของท่านประธานเอ็มเพรสดังลั่น..ดูขำผิดวิสัยบุคคลิกและมาดเคร่งขรึม...

ทั้งเอมี่กับน้ำ..กุลณัฐผละจากกัน..เอมี่ทบทวนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น..ก่อนจะใจหาย..

“..ท่านประธานคะ..”

“..ต่อให้เธอเก่งแค่ไหน..เธอจะสู้อะไรกับประธานองค์กรเธมีสไคร่าอย่างฉัน..เอมี่..”ท่านประธานหัวเราะหึ ๆ ..ก่อนจะหัวเราะก๊ากเมื่อเห็นท่าทีของเอมี่กับน้ำที่ดมปากซึ่งยังไม่ได้แปรงฟันของกันและกันเมื่อสักครู่..

น้ำทำท่าพะอืดพะอม..

“..พี่เอ็ม..เล่นอะไรเนี่ย.”

เอมี่ชะงัก..

“..พี่เอ็ม..”

“..ฉันให้น้ำเรียกฉันอย่างนั้น..เธอจะเรียกบ้างก็ได้นะเอมี่..เพราะตอนนี้..ฉันไม่ได้เป็นเจ้านายเธอแล้ว..”ประธานเอ็มเพรสเดินมาที่โต๊ะ..เปิดลิ้นชัก..และหยิบยาสีฟันออกมา..

“..เอาไปแปรงฟันกันก่อน..ตัวแปรงไม่ต้องใช้หรอก..เพราะฉันคงให้แปรงสีฟันของฉันแก่พวกเธอไม่ได้..แล้วก็มานั่งคุยกัน..เมื่อกี้ขอโทษด้วยเอมี่..ฉันต้องการจะทดสอบอะไรบางอย่างเท่านั้น..และผลการทดสอบก็เป็นที่น่าพอใจ..”

ท่านประธานหัวเราะ..พูดอีกว่า..

“..นั่นคือ..น้ำ..กุลณัฐทำให้พลังของเธอเพิ่มขึ้นจริง ๆ เอมี่..”

....

ห้องน้ำที่ห้องท่านประธาน..น้ำกับเอมี่ใช้นิ้วปาดยาสีฟัน..และถู ๆ ในปาก..จนรู้สึกว่าสดชื่นดีแล้ว..ก็ค่อยอมน้ำบ้วน

น้ำอ้าปากทำเสียงฮ่าฮ่าฮ่า..ใส่เอมี่..ศิลปินหมีหัวเราะเมื่อเอมี่ทำอี๋ ๆ ..

“..แปรงฟันแล้วน่า..รับรองสดชื่น..”

เอมี่เอามืออังที่ปาก..พ่นลมออกมา..ก่อนจะยิ้มกริ่ม..

“..คุณหนูสะอาดอย่างฉันรับไม่ได้แน่หากปากเหม็น..”

“..แต่จะว่าไป.ต่อให้ปากเหม็นก็กล้าจูบนะเอมี่..”น้ำทำปากดี..แต่เมื่อทั้งสองสบตากัน..ทำให้ต่างก็รู้ว่า..ยิ่งกว่านี้ก็ทำได้หากเป็นพวกเธอทั้งสองแล้วล่ะก็..

เอมี่หลบตาเล็กน้อย..ก่อนจะนึกขึ้นได้..รีบเข้ามาจับคางน้ำ.กุลณัฐ..

“..เมื่อกี้..เธอแกล้งฉันใช่ไหมน้ำ..”

“..พี่เอ็มบอกให้ช่วยแกล้ง..”

“..แล้วเธอก็แกล้ง..”เอมี่ทำขบฟัน.. “..บ้าชะมัดเลย..”

น้ำใจคอไม่ดีเมื่อเห็นเมียโกรธ..

“..ไม่เอาน่าเอมี่..ฉันทำอะไรไม่ได้จริง ๆ ..โดนพี่เอ็มล็อคตัวไว้แบบนั้น..ขอแค่เธอไม่เป็นอะไร..ฉันก็ต้องยอมทำตามพี่เขาอยู่แล้วล่ะ..ถ้าเป็นเธอจะไม่ทำหรือไง..แค่แกล้งเมียนิดหน่อยเอง..”

เอมี่กลั้นหัวเราะ..เมื่อเห็นยัยหมีทำท่าลนลานขนาดนั้น..

นี่มันท่าทางคนกลัวเมียชัด ๆ ..

เอมี่ยื่นนิ้วก้อยให้..

“..สัญญามาก่อน..”

น้ำจำเป็นต้องเกี่ยวก้อยด้วย..

“..จะให้ทำอะไรก็ว่ามา..”

“..อย่าแกล้งฉันอีก..ฉันไม่ชอบ..โดยเฉพาะแกล้งแบบนี้..”

เอมี่พูดจบก็รู้สึกใจเต้นแรง..พูดออกมาด้วยความจริงใจ..

“..เธอรู้ไหม..ตอนที่เธอร้องด้วยความเจ็บปวด..ฉันรู้สึกยังไง..เหมือนใจมันจะขาดไปด้วย..ไม่ว่าอย่างไร..ฉันก็ทนเห็นเธอเป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้..น้ำ..ฉันรักเธอมากนะ..รักมากกว่าที่เธอคิด..แกล้งแบบนี้บอกตรง ๆ ว่าหากไม่ใช่เพราะท่านประธานบังคับเธอ..ฉันคงยอมรับมันไม่ได้หรอก..”

สายตาเอมี่ดูจะหม่น ๆ จนน้ำ..กุลณัฐรู้สึกผิดและหวั่นใจ..รีบโอบร่างเอมี่ไว้..

“..ไม่แกล้งอีกแล้วนะ..ไม่แกล้งแล้ว..อย่าทำแบบนี้สิเอมี่..ใจคอไม่ดีเลย..”

เอมี่ซบหน้ากับอ้อมกอดของน้ำ..

“..เธอรู้ไหม..ตอนนั้น..ต่อให้เป็นท่านประธาน..ฉันก็จะฆ่า..ฆ่าทุกคนที่ทำร้ายเธอ..น้ำ..”

น้ำรู้สึกหนาวเหน็บ..เอมี่..นี่เธอรักฉันมากขนาดนี้เลยหรือ..

“..เฮ้ย..ไม่เอาน่าเอมี่..”

“..เธอคิดว่าความรักของฉันเป็นเรื่องเล่น ๆ หรือยังไง..”

น้ำจำเป็นต้องกอดเอมี่ไว้อีก..เพราะรู้ว่าในใจเอมี่ไม่เป็นปรกติ..และไม่มีทางเป็นปรกติไปได้..หากน้ำ..กุลณัฐต้องเป็นอะไรไป..

น้ำรู้สึกเหมือนไม่ได้กอดเอมี่..

แต่กำลังกอดก้อนความรักขนาดมหึมา..และก้อนความรักนี้..พร้อมจะทำได้ทุกอย่างหากต้องเสียเธอไป..

มันช่างน่ายินดีและหวาดกลัวไปพร้อม ๆ กัน...

....

ออกมาจากห้องน้ำ..เอมี่กับน้ำก็พบว่า..วันเดอร์วูแมนที่พาตัวพวกเธอมาทั้งห้าคน..ออกไปจากห้องหมดแล้ว..

ท่านประธานรอเอมี่กับน้ำอยู่ที่โต๊ะทำงาน..มีอาหารว่างและเครื่องดื่มร้อน ๆ ให้..พร้อมกับอะไรบางอย่างที่เอมี่ต้องขมวดคิ้ว..ส่วนน้ำก็ตาลุกกับเบเกอรี่ที่เห็นแต่แรกก็ถูกชะตา..

“..พี่เอ็มคะ..”น้ำทัก

“..นั่ง..แล้วกิน.”ท่านประธานพูด..ซึ่งพอพูดจบ..ยัยหมีก็ไม่ฟังเสียง..อาศัยเป็นศิลปินที่มีกริยาขยับเป็นรับประทานอยู่แล้ว..ก็รีบทำตามคำเชื้อเชิญไม่รอช้า..

เอมี่กลับมองไปที่อะไรบางอย่าง..ซึ่งท่านประธานก็หยิบให้..

“..อันเก่าพังไปแล้วไม่ใช่หรือ..เอาอันใหม่ไปใช้สิ..ยังมีข้อมูลเกี่ยวกับคลื่นสมองของเธอเก็บไว้..ฉันให้เขาจูนมาให้เรียบร้อยแล้ว..มันใช้ได้กับเชือกของเธอ..”

มันคือรัดเกล้าของวันเดอร์วูแมนอันใหม่...

เอมี่ไม่เข้าใจเลย..ว่าท่านประธานทำแบบนี้ทำไม..

ท่านประธานเอ็มเพรสหัวเราะ..พูดอีกว่า..

“..ถ้าไม่ให้..เธอก็คงจะหาทางใช้มันจนได้..แบบนี้..ก็สู้ให้ให้ไปซะหมดเรื่องหมดราว..”

พลางกอดอก..ยิ้มเอ็นดูเมื่อน้ำกินเบเกอรี่อย่างตะกละ..ยิ่งของอร่อย..ยัยหมีดูจะเสียกริยาอาการไปไม่น้อย..

“..ทายาทของบลัดดี้วีนัส..”ท่านประธานพูดยิ้ม ๆ .. “..ทีแรกนึกว่า..จะไม่มีเหลืออยู่แล้วเสียอีก..นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ที่สะพานสายรุ้งเมื่อสิบกว่าปีก่อน..”

เอมี่นิ่งงัน..

“..เรื่องของวันเดอร์วูแมนเมย่าใช่ไหมคะท่านประธาน...”

“..ใช่..”ท่านประธานถอนหายใจ.. “..เมย่าเป็นคนรักของดร.คิว..ผู้เชี่ยวชาญด้านพลังบลัดดี้วีนัสของเรามากที่สุด..”

น้ำ..กุลณัฐหยุดกินชั่วขณะ..ปากเลอะเบเกอรี่..

“..คนที่จะเชือดน้ำคนนั้นใช่ไหมคะ..”

นึกพลางอดสยองไม่ได้..เหตุการณ์ที่เซฟเฮาส์ของเธมีสไคร่าที่หาดจังหวัดประจวบคีรีขันต์..ทำให้เสียวไส้จนทุกวันนี้

ท่านประธานยิ้มอย่างเอ็นดู..แต่พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน..ก็อดถอนหายใจไม่ได้..

“..เมย่าตายที่สะพานสายรุ้ง..ดร.คิวไปพบเข้าพอดี..และตอนที่เขาไปเจอเมย่า..ทายาทบลัดดี้วีนัสคนนั้นก็อยู่ด้วย..นั่งอยู่ข้างศพของเมย่า..และเมื่อดร.คิวไปถึง..เธอก็กระโดดสะพานตายไปอีกคน..แต่เหมือนเธอได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ก่อนหน้านี้แล้วด้วย..คงเป็นเพราะสู้กับเมย่า..แม้จะฆ่าเมย่าได้แต่ก็โดนเมย่าทำร้ายเช่นกัน..”

“..ดร.คิวเลยเกลียดทายาทของวีนัสใช่ไหมคะ..”เอมี่ถาม..

“..แต่ฉันรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลก ๆ ..”ท่านประธานให้ความเห็น.. “..เพียงแต่บอกอะไรไม่ได้มาก..พวกเราก็รู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับบลัดดี้วีนัสตั้งแต่วันนั้น..เพิ่งมามองในแง่ดีขึ้นก็ตอนที่ทายาทอีกคนซึ่งก็คือน้ำ..กุลณัฐ..ช่วยเราถล่มคิงส์มาร์สนี่แหละ..ตอนนี้ก็กลายเป็นว่า..ต่อให้เป็นทายาทวีนัส..ก็เป็นคนละคนกัน..ไม่เกี่ยวกัน..เหมือนกับพวกวันเดอร์วูแมน..ที่มีคนร้ายแฝงตัวเข้ามาเหมือนกันอย่างแจมป์ที่เป็นพวกคิงส์มาร์ส..”

ท่านประธานยิ้มพลางพูดอีกว่า..

“..วันเดอร์วูแมนก็มีคนไม่ดีแฝงเข้ามาได้..บลัดดี้วีนัส..ก็อาจจะมีทั้งคนดีและไม่ดีปะปนเหมือนกันไม่ใช่หรือ..”

เอมี่พยักหน้าเห็นด้วย..หันไปทางน้ำ..กุลณัฐ..แล้วเอมี่ก็ชะงัก..

ยัยหมีตอนนี้ปากเลอะครีมเบเกอรี่..ตามประสาหมีตะกละ..แต่นิ่งราวกับไม่มีวิญญาณหลงเหลืออยู่..

เอมี่อุทานออกมา..

“..น้ำ..เธอเป็นอะไรไป..ท่านประธานคะ..เบเกอรี่กับเครื่องดื่มนั่น..มียาอะไรหรือเปล่า..”

ท่านประธานเองก็ไม่เข้าใจ..ได้แต่ขมวดคิ้ว..

“.บ้า..เอมี่..ใครจะกล้าวางยา..เพราะนั่นเป็นของในตู้เย็นของฉัน..ซึ่งเก็บไว้กินเอง..ไม่ได้สั่งมาจากข้างนอกเลยนะ”

น้ำ..กุลณัฐกระพริบตาถี่ ๆ ..ในที่สุดก็พูดทั้งที่ขนมเต็มปาก..

“..พี่เอ็ม..ตอนพี่เล่าถึงทายาทบลัดดี้วีนัสคนที่ตายไปคนนั้น..น้ำรู้สึกถึงนางค่ะ..”

ประธานเอ็มเพรสชะงัก..ก่อนจะพูดว่า..

“..กลืนเบเกอรี่ก่อนเถอะน้ำ..แล้วค่อยพูด..”

เอมี่ตาเขียวเล็กน้อยเมื่อผัวทำตัวมูมมาม..แต่ก็นึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้..นั่นคือคำพูดของเทพีวีนัสที่เคยสิงร่างหมวดอลิส..

ใช่..ทายาทของวีนัส..สามารถเชื่อมต่อทางจิตถึงกันได้..

เอมี่พอนึกออก..ก็อุทานออกมา..

“..ท่านประธานคะ..จำได้แล้ว..เทพีวีนัสเคยบอกเอมี่ผ่านร่างหมวดอลิส..ว่าทายาทของนางทุกคนสามารถเชื่อมต่อถึงกันได้..”

ท่านประธานนิ่งคิด..

ในขณะที่น้ำกลืนเบเกอรี่จนสำเร็จ..จิบเครื่องดื่ม..และหลับตา..

แถมทำปากขมุบขมิบ..จนท่านประธานเอ็มเพรสต้องขยับร่างเข้าไปใกล้ ๆ ..

“..จะพูดอะไรกับฉันหรือน้ำ..”

พอเข้าใกล้ได้ที่..น้ำก็ลืมตาขึ้น..และเรอเอิ้กออกมา..จนท่านประธานผงะ..

“..แหวะ..นี่เธอจะโสโครกใส่ฉันไปถึงไหนวะอิหมีซกมก..”

น้ำปิดปาก..

“..ขอโทษค่ะพี่เอ็ม..ไม่ได้ตั้งใจ..”

เอมี่อดหัวเราะไม่ได้..แม้จะไม่ค่อยชอบใจนัก..แต่ก็รู้สึกว่า.ท่านประธานจะเอ็นดูน้ำ..กุลณัฐแฟนของเธอไม่ใช่น้อย..

“..ยังไงก็ควรจะรักษาภาพฉันหน่อยนะน้ำ..”พี่เอ็มบ่น.. “..ดีนะไม่มีใครอยู่ด้วย..ไม่งั้นอายเด็กมันแย่..เอมี่ถือว่ายังดีที่ลาออกไปแล้ว..อ้อ..และก็อย่าเรียกฉันว่าท่านประธานอีกล่ะ..ฉันไม่ชอบให้คนนอกเรียกฉันว่าอย่างนั้น..เข้าใจไหมเอมี่..”

เอมี่พยักหน้า..

“..ค่ะพี่เอ็ม..”

พี่เอ็มหัวเราะอย่างใจดี..

“..มันมีความลับที่ฉันต้องการจะรู้ให้กระจ่าง..เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่สะพานสายรุ้งในครั้งนั้น..สังหรณ์ใจว่า..มันน่าจะเกี่ยวข้องกับบางอย่างที่ทำให้เราจัดการพวกคิงส์มาร์สหรือคนของเทพเจ้าแห่งสงครามไม่ได้สักที..”พี่เอ็มนิ่งคิด..สีหน้าขรึมคมแบบทนายวิภาในเรื่องบาปรัก..ยิ่งมีความกระหายใคร่รู้มากเป็นพิเศษ..

น้ำพูดขึ้นว่า..

“..พี่เอ็มพาน้ำไปที่สะพานสายรุ้งนั่นได้ไหมคะ..”

พี่เอ็มนิ่งคิด..

“..กำลังคิดอยู่พอดีเลย..บางที..จุดที่ทายาทบลัดดี้วีนัสคนนั้นตาย..น่าจะมีพลังให้เธอสัมผัสได้แรงเป็นพิเศษนะน้ำ..”แล้วพี่เอ็มก็หันมาทางเอมี่.. “..อีกเรื่อง..เธอคุยกับเทพีวีนัสได้ยังไง..และทำไมถึงบอกผ่านร่างหมวดอลิส..เธอต้องเล่าให้ฉันฟังให้ละเอียด..เข้าใจไหม..เพียงแต่เรื่องนี้ค่อย ๆ เล่าก็ได้ไม่ต้องรีบ..”

เอมี่รับคำ..

พี่เอ็มหยิบรัดเกล้าประดับอัญมณีสีฟ้าอีกอันหนึ่ง..พร้อมกับเชือกสีทองอีกเส้นหนึ่งขึ้นมา..

“..น้ำ..เธอเก็บของสองอย่างนี้ไว้..”

น้ำขมวดคิ้ว..

“..หมายความว่ายังไงคะ..”

“..เท่าที่ฉันรู้มา..เธอใช้งานเชือกสีทองแห่งอธีน่าได้..แม้ว่าจะเป็นเชือกของเอมี่ก็ตาม..แต่เธอก็ใช้ได้..มันแปลกมาก..แปลกจนน่าตกใจ..เลยคิดว่า..เธอควรจะเก็บมันไว้ใช้เพื่อป้องกันตัวสักชุด..รัดเกล้ากับเชือกชุดนี้..สร้างโดยอาศัยคลื่นสมองของเอมี่เป็นตัวเข้ารหัส..ดังนั้น..เอมี่จะใช้งานได้อีกคนหนึ่ง..ฉันสังหรณ์ใจนะน้ำว่าเธอต้องใช้มัน..ก็ไม่อยากให้ประมาท..มันมีอันตรายที่เราไม่คาดคิดรออยู่..”

พี่เอ็มลุกขึ้น..

“..สะพานสายรุ้งอยู่ในอาณาเขตของเธมีสไคร่า..ฉันจะพาเธอไปเอง..ถ้าหากเธอสัมผัสและรู้เรื่องที่พวกเรายังไม่เข้าใจเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันนั้น..ก็ขอให้รีบบอก..”

ก่อนที่จะถอนหายใจ..

“..ถ้าคาดไม่ผิดนะ..มันควรจะใช่ล่ะ..ต้องใช่แน่ ๆ ..”

เอมี่ไม่รู้ว่าท่านประธานเอ็มเพรสคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่..

แต่เหมือนความลับดำมืดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับองค์กรและเทพเจ้าทั้งสาม..อาจจะกำลังจะถูกเปิดเผยในไม่นานนี้ก็ได้...มันอาจจะเป็นที่มาของการยุติสงครามตัวแทนของเทพเจ้าที่ต่อสู้กันมาเป็นระยะเวลายาวนานก็เป็นได้..

.......

สะพานสายรุ้งคือสถานที่ที่เอมี่มาไม่บ่อยนัก..

สถานที่ที่ยิ่งมองก็ยิ่งมหัศจรรย์..ทิวทัศน์ที่เหมือนจะมีสายรุ้งตลอดเวลา..เป็นผาที่มีน้ำตกเป็นละออง..ทำมุมที่ดีกับแสงแดด..เห็นเป็นประกายรุ้งราวสรวงสวรรค์…

เมื่อทำสะพานทอดยาวข้ามผา..สถานที่แห่งนี้เลยเรียกว่าสะพานสายรุ้ง..

น้ำ..กุลณัฐไม่คิดเลยว่า..ตึกสูงที่เพิ่งเหยียบมาเมื่อสักครู่..ครั้นออกไปทางประตูด้านหนึ่ง..เดินราวห้าร้อยเมตรก็ถึงแล้ว..ว่าแต่เมืองไทยมีสถานที่แบบนี้ด้วยหรือ..

เอมี่ทำหน้าที่อธิบายให้แฟนตัวเองรับทราบ..

“..เธมีสไคร่าเหมือนไม่ได้อยู่บนมิติของโลกปรกติ..มันทับซ้อนกันอยู่..และเราเชื่อมไปได้ทุกส่วนของโลก..ในมิตินี้..สภาพแวดล้อมจะแปลกประหลาด..จริง ๆ ระยะทางจากตึกบัญชาการมาที่นี่จะไกลมากราว ๆ กรุงเทพฯไปเชียงใหม่..ระบบการเชื่อมโยงทางมิติ..ทำให้เรามาถึงในไม่กี่อึดใจ..ที่นี่เป็นสถานที่พักผ่อนของพวกเราหน่วยวันเดอร์วูแมน..แต่ฉันก็ไม่ได้มาบ่อยนักหรอกนะ..เพราะฉันไม่ค่อยได้พัก..”

พี่เอ็มหัวเราะ..

“..เธอสมเป็นแชมป์บ้านความฝันรุ่นที่สิบเอ็ด..วัน ๆ ไม่ทำงานก็ฝึกซ้อม..จะว่าไปเธอก็ไม่ได้ต่างจากซันนี่รุ่นพี่เธอสักเท่าไหร่หรอก..น่าเสียดายนะ..ลาออกไปซะแล้ว..”

ก่อนจะนึกได้..

“..ถ้าหมวดอลิสคนนั้นสามารถเป็นร่างทรงของเทพีวีนัสได้..อาจจะมีบางอย่างที่นางทั้งสองเกี่ยวข้องกันแม้จะไม่ใช่สายเลือดโดยตรงแบบน้ำ..และบางที..ซันนี่อาจจะมีพลังเพิ่มขึ้นเหมือนเธอด้วยใช่ไหมเอมี่..”

ก่อนจะขมวดคิ้วอีก..

“..ทำไมพวกเธอถึงเลือกที่จะเคลื่อนไหวกันเองโดยไม่ผ่านองค์กรล่ะ..”

เอมี่ชะงัก…ตรงนี้ก็พูดไม่ออกเหมือนกัน…

“..พวกเธอคงระแวงเหมือนที่ฉันระแวงใช่ไหม..”พี่เอ็มถามย้ำ.. “..ว่า..ในองค์กรเรา..ไม่ได้มีแค่แจมป์หรอกที่เป็นพวกมัน..แต่มีคนอื่นอีก..และนี่คือสิ่งที่ทำให้เราปราบพวกมันไม่หมดสักที..”

เอมี่ยังคงนิ่ง..ไม่ทราบจะตอบอย่างไรดี..

แต่ในขณะเดียวกัน..น้ำ..กุลณัฐกลับชะงักเมื่อเดินมาถึงอาณาเขตสะพานแล้ว…

ศิลปินหมีมีอาการเหมือนจะเป็นลม..ต้องเอามือกุมหัว..จนเอมี่ต้องประคองไว้..

“..น้ำ..น้ำเป็นอะไรไป..”

“..เหมือนมีอะไรแทรกเข้ามาในหัว..”น้ำพูด… “..เอมี่..มันจิ๊ดขึ้นมาแบบว่า..”

แล้วน้ำก็ตาค้าง..

“..ฉันไม่ได้อยากจะรู้อะไรเลยนะ..แต่มันไหลเข้ามาเอง..”

“..อะไรหรือน้ำ..”

“..สิ่งที่เค้าตั้งใจจะบอกฉัน..ไม่ใช่สิ..เหมือนโพสต์ลงโซเชี่ยลแล้วติดแทกน่ะ..และแทกของเค้าคือ..วีนัส..”

น้ำหลับตา..

“..บอกคนที่เกี่ยวข้องกับเทพีวีนัสทุกคน…”

“..เค้าคือใคร..”พี่เอ็มถามเสียงเย็นชา..

“..เกล..เค้าชื่อเกล..”น้ำพูดออกมา.. “..ทำไมชื่อเกล..”

พี่เอ็มชะงัก..

“..ใช่จริง ๆ ..”

เอมี่อดถามไม่ได้..

“..อะไรหรือคะพี่เอ็ม..”

“..เราใช้คำว่า..ทายาทวีนัส..หรือทายาทบลัดดี้วีนัส..เมื่อพูดถึงเธอ..คนที่รู้ว่าเธอคนนั้นที่มาฆ่าเมย่าชื่ออะไร..ก็มีไม่กี่คน..รวมทั้งฉันด้วย..ไม่รู้ได้ไง..ฉันเป็นประธาน..”

เอมี่นิ่ง..จริงสิ..เรื่องเล่าขานที่พวกเธอทุกคนรู้..จะไม่ได้บอกว่าทายาทแห่งวีนัสที่มาก่อเรื่องคนนี้ชื่ออะไร..

พี่เอ็มนิ่ง..

“..และเธอชื่อเกลจริง ๆ ..ตรงนี้มาจากดายอิ้งแมสเสจของเมย่าที่เขียนไว้ก่อนตาย..”

น้ำโพล่งขึ้นทั้งที่ยังมีอาการปวดหัว..แต่ความปากคันมันมีอำนาจเหนือสิ่งอื่นใด..

“…มีดายอิ้งแมสเสจด้วย..นี่เรื่องโคนันหรือเปล่าคะ ..หรือคินดะอิจิ..”

แต่พอพูดจบ..ก็เกร็งร่าง..มีอาการเหมือนชัก..มือไม้หงิก..น้ำลายฟูมปาก..ตาเหลือก…เอมี่ที่ประคองอยู่..ถึงกับตกใจ..เพราะน้ำล้มตึงราวกับเข้าทรง…ถ้าเอมี่ไม่ประคองไว้ก่อน..หัวต้องฟาดพื้นแน่..

พี่เอ็มกลับหัวเราะ..

“..กวนนัก..โดนซะบ้าง..หึหึหึ..อิหมีเอ๊ย..”

เอมี่หันขวับหลังจากประคองน้ำนอนกับพื้นแล้ว..

“..พี่เอ็มคะ..นี่ไม่ใช่เวลาจะมาเล่นกันนะคะ..”

พี่เอ็มชะงัก..สงบปาก…ในขณะที่น้ำยกมือขึ้น..เอมี่ตกใจถามว่า..

“..น้ำ..เธอเป็นอะไรไป..”

“..เอ่อ..ชัก..”น้ำตอบ..แล้วก็ทำมือหงิก ๆ งอ ๆ คว้าอากาศไปมา..

แล้วก็คอพับไปอีกทาง..

ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง..หัวเราะออกมาดัง ๆ ..

“..ว้าว ๆ ..ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีทายาทของบลัดดี้วีนัสอีกคนนึงด้วย..นึกว่าฉันเป็นคนสุดท้ายแล้วน้า…”

เอมี่ผงะเมื่อน้ำลุกขึ้น..กริยาไม่เหมือนน้ำ..กุลณัฐคนเดิมเลย…

พี่เอ็มสีหน้าเย็นชากว่าเมื่อสักครู่..

“..เธอไม่ใช่น้ำ..กุลณัฐ..”

เอมี่เม้มปาก..

“..เธอเป็นใคร..”

“..ฉันหรือ..ฉันก็คือคนที่น้ำบอกไปเมื่อสักครู่ยังไงล่ะ..ฉันชื่อเกล..”

ร่างน้ำ..กุลณัฐหยุดพูดชั่วขณะ..

“…เกล..คนที่เป็นทายาทของวีนัส..และตายที่สะพานสายรุ้งแห่งนี้..”

พี่เอ็มนิ่งเล็กน้อย..

“..แปลว่าผีเข้าร่างน้ำล่ะสิ..ใช่ไหม..”

ร่างของน้ำแค่นเสียง…

“..ความหมายคล้ายกัน..แต่ถ้าใช้คำว่าผีเข้า..มันจะดูตลกไป..”

พี่เอ็มยิ้มเล็กน้อย..

“..ผีเข้าจริง ๆ ด้วย..”พี่เอ็มวางมาดผ่าเผยแบบประธานองค์กรใหญ่อย่างเธมีสไคร่า.. “..ถ้างั้น..บอกเลขมา..ขอเลขท้ายได้ไหม..สองตัวก็ได้..”

เอมี่ขมวดคิ้ว..

“..พี่เอ็มคะ..นี่ไม่ใช่เวลาเล่นนะคะ..”

“..สี่เก้า..”ร่างน้ำ..กุลณัฐพูด..ทำให้เอมี่ตะลึง..

พี่เอ็มหัวเราะ…

“..ใช่จริง ๆ …”

เอมี่อุทานออกมา..

“..นี่มันบ้าอะไรกันนี่คะ..”

“..เธอเข้าใจว่าฉันจะให้เค้าบอกหวยหรือไง..”พี่เอ็มยิ้ม.. “..แต่มันมีตัวเลขที่ดายอิ้งแมสเสจของเมย่าต่างหาก..นอกจากคำว่าเกลแล้ว..ยังมีตัวเลขอีกสี่ตัว..คือ..สามหนึ่งสี่เก้า..”

เอมี่ตะลึง..ร่างน้ำพูดอีกว่า

“..มันยังไม่ครบ..ฉันรอจะบอกอีกสองตัวเลขถัดจากนั้น..ให้คนที่สามารถพาคนที่เกี่ยวข้องกับวีนัสมาหา..เพื่อจะได้รู้ความจริงทั้งหมด…”

พี่เอ็มยิ้ม

“…เก้ากับศูนย์…ใช่ไหม…”

ร่างน้ำ…กุลณัฐตกตะลึง…

“…เธอรู้ได้ยังไง…เธอเป็นใครกัน…”

“…ถ้าจะบอกว่า…เป็นประธานขององค์กรเธมีสไคร่า..เธอจะเชื่อไหม…”

พี่เอ็มยิ้มกริ่ม…ปากแดง…ดูลึกลับ…

“…ตัวเลขพวกนั้น…หมายถึงรหัสตัวอักษรแน่นอน…แต่มันหมายถึงอะไรล่ะและรหัสของอะไร…เผอิญฉันเชี่ยวชาญด้านแกะรหัสเป็นพิเศษ…ดูแล้วก็คือรหัสที่ได้จากคีย์บอร์ด QWERTY หรือคีย์บอร์ดบนแป้นพิมพ์ภาษาอังกฤษ…”

พี่เอ็มยิ้มเยือกเย็น…

“…สามกับหนึ่ง…คือตำแหน่งของอักษรในแถวล่างตัวที่สามกับแถวกลางตัวที่หนึ่งซึ่งก็คือตัว CกับA…”

พี่เอ็มเอามือไพล่หลัง…พูดอีกว่า…

“…และเลขสี่เก้า…คืออักษรตัวที่สี่และเก้าแถวบนสุด…คือตัว…R กับ O…ใช่ไหม…”

พี่เอ็มยิ้มอย่างคนฉลาด…

“…แค่นี้ก็พอจะบอกได้ว่า…หมายถึงใคร…ถ้าเอาเลขเก้ากับศูนย์…รหัสสองตัวสุดท้ายมาต่อ…มองแล้วก็คงเป็นตำแหน่งที่เก้าจากแถวกลางของคีย์บอร์ด คือตัว L และสำหรับ 0 ก็ควรจะเป็นตัวแทนของหมายเลข 10 ซึ่งมีแต่คีย์บอดร์ดแถวบนสุดเท่านั้นที่มีถึงสิบตัวอักษร...และมันก็คือ..ตัว P ..”

เอมี่คิดตามอย่างรวดเร็ว..ก่อนจะอุทานออกมา..

“..พี่เอ็มคะ..นี่มันคือคำว่า..CAROL P.นี่คะ..”

ร่างของน้ำ..กุลณัฐหัวเราะหึ ๆ ..แต่ก็สะอึกเล็กน้อย..

“..โฮ่ ๆ ๆ ..ฉลาดดีนี่..แล้วรู้หรือเปล่าว่ามันหมายถึงใคร..หรืออะไร..”

เอมี่ยังคงงุนงง..แต่พี่เอ็มกลับยิ้มมาดมั่น..

“..แครอล..พี..คำว่าพี..คือคำว่า Priestess..เพรสเทส..นั่นคือนักบวชที่ทำหน้าที่บวงสรวงตามความเชื่อของชาวเธมีสไคร่า..บวงสรวงต่อองค์อธีน่า..”

ร่างของน้ำ..กุลณัฐหัวเราะ..แล้วก็สะอึกอีก..

จนพี่เอ็มอดถามไม่ได้..

“..ทำไมสะอึกบ่อยจัง..”

“..ยัยทายาทคนนี้เหมือนมันกินจนแน่นไปหมด..โคตรตะกละ..”

เอมี่ทำหน้าระอากับผัว..แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดี..คนอะไร..ตะกละจนผีบ่น..

ร่างของน้ำพูดอีกว่า..

“..และคนที่ฆ่าเมย่า..คือคนที่ชื่อแครอล..ซึ่งอยู่ในชุดนักบวชของเธมีสไคร่า...”

พี่เอ็มนิ่ง..

“..แปลว่า.เธอไม่ได้ฆ่าเมย่าใช่ไหม..เกล..”

“..ก่อนจะถามว่าฉันฆ่าเมย่าหรือเปล่า..ก็ต้องถามก่อนข้อหนึ่งคือ..ฉันเข้ามาในเธมีสไคร่าได้อย่างไรเสียก่อน..”

ร่างของน้ำ..กุลณัฐหัวเราะ..พร้อมกับสะอึกและเรออีกนิดเนื่องจากเจ้าของร่างตัวจริงตะกละและกินเข้าไปเยอะ..

แต่พอเสียงหัวเราะขาดหาย..ร่างของน้ำ..กุลณัฐก็เหมือนจะหม่นหมอง..

พี่เอ็มถอนหายใจ..ท่าทีเห็นอกเห็นใจ..

“..เข้าใจแล้ว..คุณรักกับเมย่าใช่ไหม..”

เอมี่ชะงัก..พี่เอ็มพูดอีกว่า..

“..น้ำ..กุลณัฐเป็นสายเลือดวีนัส..ยังรักกับเอมี่ได้..ทำไมคุณซึ่งก็เป็นสายเลือดวีนัสเหมือนกัน..จะรักกับเมย่าไม่ได้.”

ร่างของน้ำ..กุลณัฐสั่นสะท้าน..

“..ใช่..นั่นคือสิ่งที่ฉันละอายกับคนรักที่เป็นผู้ชายของเมย่ามากที่สุด..จนไม่กล้าจะอยู่สู้หน้าเค้า..”

“..คุณเลยโดดหน้าผาตาย..”

“..ตอนแรกไม่คิดจะตายหรอก..แต่เห็นในหนังที่เคยดู..มันโดดกันมาหลายเรื่องไม่ตายสักที..เลยคิดว่าจะลองโดดมั่ง..แต่ทำไมทียังงี้เสือกตายก็ไม่รู้..”

“..จะเอาไปเทียบกันได้ยังไง..”

“..เห็นมีน้ำตกนี่..นึกว่าใต้หน้าผาจะเป็นแม่น้ำลำธารที่รองรับกระแสน้ำ..กะพุ่งหลาวลงสวย ๆ ..แล้วก็ว่ายท่าฟรีไสตล์เก๋ ๆ ..แต่น้ำโคตรตื้น..แค่เอวเองมั้ง..พุ่งไปหัวกระแทกพื้นหินใต้น้ำ..ตายสนิท..”

พี่เอ็มครางเฮ้อ..

“..ตายก็สมควรแล้ว..งี่เง่าชะมัด..”

เอมี่จุ๊ย์ปาก..ชักจะลำไยท่านประธานเอ็มเพรสเต็มที..

“..ขอลำดับเรื่องก่อนได้ไหมพี่เอ็ม..เกลเป็นทายาทวีนัสในตอนนั้น..และชอบพอกับเมย่า..แล้วนัดมาเจอกันที่นี่..”

“..เอางี้..ฉันเล่าเองดีกว่า..อย่าเดาเลย..”ร่างของน้ำซึ่งเกลสิงอยู่นิ่งเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นว่า.. “..ฉันเจอเมย่าโดยบังเอิญตอนที่เธอออกปฏิบัติการณ์เป็นวันเดอร์วูแมนอีกคนหนึ่ง..เรารู้สึกดี ๆ ต่อกัน..ชอบกัน..รักกัน..และเป็นของกันและกัน..ฉันไม่รู้เรื่องราวของเมย่าเท่าไหร่หรอก..รู้แต่ว่า..เธอเป็นวันเดอร์วูแมนแค่นั้นเอง..แต่จะว่าไป..มันก็น่าอายเล็กน้อยตรงที่เมย่าเองแรก ๆ ก็ไม่ได้อะไรกับฉันนัก..แต่ฉันเป็นทายาทวีนัส..มีพลังทำให้ฝ่ายตรงข้ามรักได้..ก็เลยใช้พลังนั้นกับเมย่า..แต่ใครจะรู้..เมย่าเองก็รักฉันเหมือนกัน..เพียงแต่เธอไม่แสดงอะไรออกมาในตอนแรกเพราะยังมีกำแพงกับตัวเอง..พลังมันก็แค่เปิดช่องทางให้เมย่าทำตามความรู้สึกของหัวใจตัวเองได้ง่ายเข้าเท่านั้น..”

เกลในร่างของน้ำเล่าต่อไปอีก..

“..วันหนึ่ง..เมย่ามาสารภาพกับฉันว่าเธอผิด.เพราะเธอมีแฟนแล้ว..และวางแผนจะแต่งงานกัน..นี่ใช่ไหมที่เธอทำเฉยกับฉันมาตั้งแต่แรก.นี่ใช่ไหมที่เป็นกำแพงของเธอ..แต่มันทำให้ฉันแทบบ้าไปเลยล่ะ..ในที่สุด..เมย่าก็ตัดสินใจเด็ดขาด..ว่าจะบอกเลิกดร.คิวแฟนตัวเอง..และจะมาคบกับฉันอย่างเต็มที่..ก็เลยอยากจะเคลียร์เรื่องทั้งหมด..นัดหมายดร.คิวมาคุยกันที่สะพานสายรุ้งซึ่งก็คือที่นี่..ฉันก็ขอตามมาด้วย..อยากจะขอโทษคิวแฟนของเมย่า..

และเมื่อมาถึง..ใครจะคิดว่า..จะมีคนรออยู่อีกคนหนึ่งซึ่งก็คือแครอล..คนที่เป็นนักบวช..ซึ่งตอนนั้นฉันเองก็ไม่รู้จักเธอหรอก..ฉันก็งงว่ามีนักบวชมาได้อย่างไร..ปรากฏว่า..เมย่านี่แหละ..เธอรู้สึกละอายและผิด..จึงไปยังห้องสารภาพบาปที่วิหารนักบวชของเธมีสไคร่า..และสารภาพความผิดเสียก่อน..แครอลคือนักบวชหญิงคนที่รับฟังคำสารภาพบาปของเมย่านั่นเอง..

และเรื่องที่เลวร้ายที่สุดก็คือ..เมย่าสารภาพบาปไป..เธอบอกหมดกระทั่งสิ่งที่ฉันเป็นทายาทของเทพีวีนัส..ซึ่งมีพลังแห่งความรักที่ได้มาจากสายเลือดด้วย..เมย่าพูดให้นักบวชแครอลฟังว่า..เธอแม้จะเป็นวันเดอร์วูแมน..แต่ก็ต้องยอมแพ้ต่อทายาทของวีนัสคนนี้..ในความจริง..เธอหมายถึงว่า..เธอแพ้ต่อความรู้สึกที่เธอมีต่อฉัน..แต่อินังแครอลคนนั้นมันดันตีความผิด..ว่า..พลังวีนัสชนะพลังของวันเดอร์วูแมนได้..อันนี้ไม่ใช่มโนนะ..นังนั่นแหละที่บอกฉันเองว่าฉันมีความสำคัญยังไง..ฉันรู้สึกว่า..นางจะไม่น่าจะเป็นพวกเดียวกับเธอมีสไคร่านะ..แต่ทำไม..เพราะอะไร..อย่างไร..ฉันก็ไม่รู้..

แครอลต้องการตัวฉัน..เพราะเห็นว่าฉันมีพลังที่สามารถชนะพลังของบลูอธีน่าได้..ซึ่งก็เข้าใจผิดทั้งเพ..นางจะจับฉัน..แต่เมย่าไม่ยอม..ใครจะคิด..ว่าแครอลที่ได้ชื่อว่าเป็นนักบวช..แต่จะมีพลังร้ายกาจขนาดนั้น..นางทำร้ายฉันบาดเจ็บ..และพลั้งมือฆ่าเมย่า..นางตกใจที่ฆ่าเมย่าตาย..ดร.คิวก็กำลังจะมาถึงตามนัดหมาย..จึงได้หลบออกไปเสีย..

เมย่ายังไม่ตายทันที..แต่ฉันรู้ว่าเธอไม่รอดแน่..พอดีดร.คิวมาถึง..ตอนนั้นฉันเองหมดอาลัยตายอยากกับชีวิตแล้ว..เมื่อเมย่าตาย..ฉันก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมอีก..ละอายต่อดร.คิวด้วย..พอเมย่าสิ้นลม..ฉันก็เพิ่งเห็นว่าเธอเขียนดายอิ้งแมสเสจไว้ก่อนตาย..เขียนชื่อฉันพร้อมทั้งรหัสตัวเลข..ซึ่งเธอจะสื่อให้ฉันรู้..

รหัสตัวเลขนั้นเป็นรหัสที่ฉันคิดขึ้นมาเอง..และเคยสอนเธอไว้..เธอพยายามเขียนชื่อนักบวชคนนั้นให้ฉันรู้..และอาจจะมีเรื่องราวอย่างอื่นอยากให้ฉันทำอีก..แต่เธอหมดลมเสียก่อนเขียนได้แค่นั้น.อะไรที่เธออยากให้ฉันทำ..ฉันก็ไม่รู้หรอก..แต่ที่แน่ ๆ ..ตอนนั้น..ฉันเสียใจแทบจะคลั่ง..ดร.คิวมาถึง..ร้องไห้มาแต่ไกลเมื่อเห็นคนรักตายต่อหน้า..ฉันก็ยิ่งละอาย..รู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุ..แต่จะให้อยู่สู้หน้าดร.คิวก็กระไร..เลยคิดจะหนีไปก่อน..”

พี่เอ็มฟังถึงตอนนี้ก็พยักหน้า..ทำปากเบะ ๆ ..

“..แต่ก็งี่เง่า..คิดว่ากระโดดหน้าผาน่าจะรอด..เหมือนกับที่เคยดูในหนังหลายต่อหลายเรื่อง..”

“..คนเรามันเสียใจจนคิดอะไรผิดพลาดไปบ้างน่ะ..”

“..นี่ไม่ใช่คิดผิดพลาดอย่างเดียว..ต้องเรียกว่าโง่ถึงดีเอ็นเอ..คนอะไร..คิดว่าโดดหน้าผาไม่ตาย..ตลกน่า..”

เอมี่จุ๊ย์ปาก..

“...พี่เอ็ม..นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลยนะคะ..”

พี่เอ็มหัวเราะ..

“..ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กน่ะสิ..แล้วไม่คิดหรือว่าฉันจะไม่รู้เรื่องบ้าบออะไรนี่เลย..วันนี้..มันก็แค่ทำให้ทุกอย่างกระจ่างขึ้นเท่านั้นแหละ..แต่ที่แน่ ๆ ..พวกในวิหาร..พวกนักบวชพวกนี้แหละ..ฉันรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจมานานแล้ว..”

พี่เอ็มกอดอก..

“..ที่เธออาจจะคลั่งไปเลยก็ได้นะเกล..นั่นก็คือ..ฉันจะบอกว่า..ในตอนนี้..คนที่ชื่อแครอลคนนั้น..กลายมาเป็นประมุขนักบวชแห่งเธมีสไคร่าไปแล้ว..และหากฉันเดาไม่ผิด..ยัยนี่แหละ..คนที่ทำให้ภาระในการต่อสู้กับสาวกเทพเจ้ามาร์ส..ไม่ประสบผลสำเร็จสักที..แน่นอน..ฉันเขม่นนางอยู่ด้วย..และอยากจะตบแม่งทุกวัน..สามเวลาหลังอาหาร..โคตรหมั่นไส้เลยว่ะ..เธอมาบอกแบบนี้ก็ดีแล้ว..จะได้หาทางเล่นงานอินังแครอลแบบถอนรากถอนโคนกันไปเลย..”

ท่านประธานเอ็มเพรสยิ้มอย่างมีเลศนัย..

“..และงานนี้..ฉันคงต้องให้คนนอกอย่างเธอกับซันนี่..ช่วยฉันอีกแรงแล้วล่ะนะ..เอมี่..รวมทั้งน้ำ..กุลณัฐแฟนของเธอ..ยังไงก็ต้องช่วยฉันด้วยล่ะ..”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น