น้ำค้างใต้จันทร์/ใบไม้/ไฮเดรน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทำร้ายจิตใจกันไปถึงไหน

ชื่อตอน : ทำร้ายจิตใจกันไปถึงไหน

คำค้น : ทาส นางบำเรอ เถื่อน ท้อง หนี

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2561 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำร้ายจิตใจกันไปถึงไหน
แบบอักษร

“ดาหลันไปพบฉันที่ห้องเดี่ยวนี้”

วาคินที่เดินมาเจอสองคนนั่น พี่ชายของตนเองกำลังแตะต้องกับผู้หญิงของเขา ความหงุดหงิดแล่นพล่านเข้ามาในใจ ยิ่งเห็นพี่ชายแตะต้องของของเขา ความเดือดดาลยิ่งเพิ่มมากขึ้นเข้ามาในใจ ดาหลันหันมามองคนที่สามที่ยืนจ้องมองเธออย่างจะกินเลือดกินเนื้อ พยายามดึงมือของตัวเองออกจากผู้ชายอีกคน วายุหันมามองหน้าน้องชายอย่างไม่ยินดียินร้าย มือยังจับมือเธอเอาไว้ ทั้งสองคนมองหน้ากันต่างไม่มีใครยอมใคร เป็นเธอเอง ที่จะต้องออกไปจากพื้นที่อันตรายนี้

“คุณวายุปล่อยมือดาหลันเถอะนะคะ”ดาหลันมองคนตรงหน้าด้วยสายตาอ้อนวอน แต่เขาทำเป็นเฉย ในตอนนี้เธอรู้สึกอึดอัดใจเหลือเกิน วาคินจ้องมองพี่ชายด้วยความเดือดดาล เขาไม่รู้ว่าที่พี่ทำแบบนี้ ต้องการอะไรกันแน่ ถึงมายุ่งกับผู้หญิงของเขา

“มานี่”วาคินดึงตัวดาหลันออกมาจากการแตะต้องของพี่ชาย สายตาไม่ชอบส่งให้อย่างไม่ปิดบัง

“ไม่มีมารยาทเลยนะคิน”

“ใครกันแน่ที่ไร้มารยาท มายุ่งกับของของคนอื่น”

“อย่าพูดให้ขำเลยคิน คำว่าของของนาย พี่จำได้ว่าเป็นคนในบ้าน ใครจะวานเธอทำอะไรก็ได้”ยิ่งได้ยินคำพูดของพี่ชาย คนที่ใจร้อนเป็นทุนเดิม ยิ่งเดือดดาลมากขึ้น

“นายทำอะไรอยู่คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่ พี่เห็นนะว่านายทำอะไรอยู่ คิดให้ดีๆนะคิน”วายุหันไปมอง

“วันต่อไป ดาหลันไปทำความสะอาดที่ห้อฉันด้วยนะ”วายุพูดจบเดินออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น ไม่หันมามองหน้าน้องชายอีก วาคินกำแขนของเอาไว้แน่น

“ดาหลันเดินตามฉันไปพบที่น้องเดี๋ยวนี้”พูดจบเดินนำหน้าเธอไปที่ห้องของตัวเอง ดาหลันเดินตามแผ่นหลังของคนที่เธอรัก รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองจะเจอในอีกไม่กี่นาที คงจะมีแต่ความเจ็บปวดที่ได้รับ

“เดี๋ยวนี้ใฝ่สูงไปจับพี่ชายฉัน ผู้หญิงอย่างเธอทำไมถึงได้ร่านขนาดนี้ ไปทำอีท่าไหน พี่ชายของฉันที่ได้ดูถูกใจเธอขนาดนั้น ตอบฉันมาสิ”วาคินกำแขนทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แน่น

“เธอนี่มันผู้หญิงแพศยาจริงๆ แค่ฉันคนเดียวมันไม่พอใช่ไหม”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ดาหลันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย”เธอร้องให้ออกมา พร้อมแก้ความบริสุทธิ์ใจให้กับตัวเอง

“อย่ามาแก้ตัว เธอคิดว่าฉันโง่ ฉันเห็น ว่าเธอกับพี่ชายของฉันทำอะไรกันอยู่ นางผู้หญิงแพศยา”วาคินพูดออกมาด้วยความโกรธ การตัดสินใจ การคิดไตร่ตรองของเขาแทบจะไม่เหลืออยู่ เพราะความหึงหวงที่มีให้คนตรงหน้ากับพี่ชาย ส่ายหน้าไปมา เธอเสียใจ ความเจ็บปวดแล่นพล่านเข้ามาในใจ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมเขาถึงพูดใส่ร้ายเธอมากมายขนาดนี้ วาคินเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ มือหนาจับปลายคางของเอาไว้แน่น

“อย่าคิดว่าเธอจะทำตามแผนของตัวเองเอาไว้ได้ พี่ชายฉันไม่มีทางตาต่ำมาเลือกผู้หญิงที่มีราคีอย่างเธอไปทำเมียหรอก คนที่จะมาเป็นพี่สะใภ้ของฉัน เธอจะต้องเพียบพร้อมไปทุกอย่าง ไม่ใช่ผู้หญิงแบบเธอ จำใส่หัวสมองเอาไว้ด้วย”ดาหลันร้องให้ด้วยความเสียใจ เขาจะรู้ไหมว่าคำพูดที่เขาพูดมา ช่างทำร้ายหัวใจ เหมือนมีเข็มหลายพันเล่ม

ตืด ตืด การสนทนาของทั้งสองคนจบลง วาคินยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดู

“ครับวี เย็นนี้ว่างไหม ผมอยากจะชวนคุณมาทานข้าวที่บ้านผม พ่อและแม่อยากเจอวี”ดาหลันลุกขึ้นเพื่อจะเดินออกไปจากห้อง แต่ถูกมือหนารั้งเอาไว้ก่อน

“จริงเหรอครับ ดีใจจริงๆ ที่วีตกลงมาทานข้าวเย็นที่บ้านผมวันนี้ เดี๋ยวผมไปรับที่ทำงานนะครับ”วาคินวางสายหันมามอหนา

“เย็นนี้คนสำคัญของฉันจะมาทานมื้อเย็นด้วย ให้ป้าจันทร์เมนูอาหารเพิ่ม ออกไปได้แล้ว” ดาหลันเดินออกมา รีบเช็ดน้ำตาออกให้หมด พยายามทำให้สีหน้าของตัวเองเป็นปกติ ถึงภายนอกจะหยุดร้องให้ แต่ภายในใจของเธอกลับร้องให้อย่างทุกข์ทรมานใจ คำพูดที่เขาพูดกับผู้หญิงในโทรศัพท์ช่างดูไพเราะ เอาใจใส่ แค่เธอยังไม่เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ความอิจฉาริษยาล้นพ้นเข้ามาในใจเธอมากเหลือเกิน ที่เธอไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับความรู้สึกเหมือนผู้หญิงคนที่ได้รับ แม้แต่ครั้งเดียวในชีวิต

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น