BUTTERFLY

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะค่ะ เขียนตกพิมพ์ตกไปมากค่ะ ต้องขออภัยด้วยนะค่ะ คราวต่อไปจะปรับปรุงค่ะ

อวสานพรานหญิงภาคสุดท้าย

ชื่อตอน : อวสานพรานหญิงภาคสุดท้าย

คำค้น : พงไพร,ผจญภัย ,ลี้ลับ,อันตราย,การเดินทาง,ความสูญเสีย,ความหวัง,การเอาตัวรอด

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 373

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2561 11:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อวสานพรานหญิงภาคสุดท้าย
แบบอักษร

​โลกใบนี้มีอะไรลึกลับเสียจริง ยากที่จะพิสูจท์ได้ เส้นทางการเปื้อนเลือดถูกคนตราหน้าว่าเป็นภัยสังคม สัตว์ป่าเข้ารับการสงวน ชาวบ้านเริ่มหากินลำบากยิ่งต้องดำรงค์ชีวิตด้วยการหากินตามป่าเขา แค่ล่าเพื่อประทังชีวิตเลี้ยงคนในครอบครัวก็ต้องติดคุกหัวโตโดนปรับทรัพย์สิน ลำพักเก็บเห็ด หาหน่อไม้ ขุดมันหรือจะพอยาใส้ สังคมนี้หนา น่าหดหู่ ยาเสพติดระบาดพร่าลูกหลานจนทุกคนที่ยุ่งเกี่ยว คนรอบข้างตอนนี้ได้ล้มหายตายจากแทบทุกคน เหลือแค่ฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้ตอนนี้

จะหนีจากตรงนี้ได้ยังไง?

.

.

.

.

ฉันตัดสินใจวางมือจากพรานล่าสัตว์หนีคดีจากพม่าที่เป็นตราบาปชั่วชีวิตมาอาศัยที่ภาคอีสานเพื่อเริ่มชีวิตใหม่ที่ดีกว่า การเดินทางและความทุกข์มันยาวนานพอกัน ฉันนั่งรถมาลงยังหมู่บ้านเกิดเมืองนอนที่เคยอยู่ก่อนจะถอนหายใจเดินเจ้าหมู่บ้าน พอมาถึงทุกคนมองฉันเหมือนตัวประหลาด แต่ก็ไม่มีใครพูดหรือถามสาระทุกข์สุกดิบฉันสักคน พี่สาวที่เคยจงเกรียดจงชังก็ยังคงเป็นเช่นเคย มันหว้าเหว่เสียจริง แต่ก็ต้องอยู่ที่นี่ ฉันพยายามหาข่าวของพรานทั้ง8 เป็นเวลา3เดือนในที่สุดก็พบ ฉันพร้อมเดินทางลงใต้เพื่อจะขอคายอาคมที่มีให้แก่พรานนั้น เมื่อถึงวันเดินทางฉันได้ขอพักที่วัดเพื่อขออาศัยข้าวก้นบาตร รอนแรมอย่างนั้นสองวัน พอมาถึงพรานนั้นแก่หัวหงอกแล้วแต่ด้วยความขอร้องจึงยอมรับข้อตกลง ผ้าขาวถูกวางบนพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ คำเชื้อเชิญให้มานั่งต่อหน้า น้ำเสียงของพรานบอกให้หลับตาลงความรู้สึกตอนนี้มีผ้าสีขาวบางมากระทบหน้า เสียงของพรานกำลังบริกรรมพระคาถาสูบมนต์ มือของพรานเดิ่มมาบีบขมับไว้แน่น ไม่ทันไรฉันก็รู้สึกหายใจไม่ออก เริ่มปวดตามตัว เริ่มร้อนวูบแล้วร้อนเหมือนโดนเผา แล้วทุกอย่างก็หยุดลงไป....


.......นางหนูเอ้ย


เสียงนั้นปลุกฉันให้มีสติขึ้นเมื่อลืมตา ก็เห็นพรานนั่งต่อหน้า แต่ฉันเองพูดอะไรไม่ได้เหนื่อย มันเหนื่อยแม้แต่อ้าปากพูดออกมา ฉันหลับตาอีกครั้งเพื่อสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแต่ต้องชงัดเลือดที่ไหลออกจมูกมันไหลลงมาเปื้อนปากฉันตอนนี้ 

" ขอบคุณมากนะจ๊ะที่ช่วยฉัน "

......เอ็งจะกลับเลยรึ ทำไมเอ็งไม่พักที่สำนักเขาอ้อมันไม่ไกล อีกอย่างเอ็งก็แช่น้ำว่านได้เพื่อรักษาตัวให้ดีก่อน

" จ๊ะ " 


ฉันสลบไปเป็นคืนเลยรึนี่ ในเมื่อตัดสินใจแล้วจึงเดินทางต่อไป จุดหมายคือสำนักเขาอ้อ พอมาถึงก็ดึกมากฉันขับรถเข้าไปในสำนักมีคนมาคอยอยู่แล้ว คืนนี้ฉันพักที่นี่ จวบจนรุ่งเช้า การอาบว่านถูกเตรียมให้ทั้งที่ยังไม่ได้บอกอะไร ร่างกายตอนนี้มันแสบทุรนทุรายเมื่อทางสำนักจัดว่านคัดให้ รอยสักเริ่มแรงนูนขึ้น น้ำตาเริ่มไหลขบฟันอดทนเพื่อลบรอยสักออกไปจากชีวิต 7 คืนที่แช่อย่างนั้นจนกราบลาและขอบพระคุณที่ช่วยเหลือ ถึงแม้จะไม่รู้จักใครเลย ก่อนกลับก็ได้ของดีมาเพื่อเตือนความทรงจำ ใครหลายคนบอกว่าหากคายมนต์คสถสหรือให้ไปจนไม่เหลือจะลืมเลือนมนต์นั้น มันไม่จริงเลยฉันจำได้แต่ความขลังความมีฤทธิ์ได้หายไปเท่านั้นตอนนี้รอยสักจางลงระดับหนึ่งกว่าจะพักตัวก็ใช้เวลานานจนครึ่งปี รวมเดือนนี้ ตุลาคม 2561 ฉันยังต้องใช้น้ำยากัดส่วนที่เหลือเพื่ออนาคตใหม่ เริ่มต้นใหม่ที่ดีกว่านี้ แต่หากจะดีกว่านี้ ครอบครัวน่าจะมองฉันบ้างสิ่งเดียวที่ต้องการคือความอบอุ่นจากครอบครัว...


ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะค่ะ


พรานหญิง.


นามปากกา : BUTTERFLY

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น