Peach Bomb

นิยายลงประมาณ 14.00 น.ของทุกวันนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

ตอนที่ 5 พี่เค้าช่างเหมาะสมกัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 พี่เค้าช่างเหมาะสมกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 983

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2561 13:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 พี่เค้าช่างเหมาะสมกัน
แบบอักษร

ตอนนี้ศิตากลับมาบ้านแล้ว  สิ่งแรกที่ศิตาทำคือพาฉันขึ้นไปที่ห้อง แล้วกอดฉันเงียบๆ   ฉันค่อยๆร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น

"แก  ฉันขอโทษ  ฉันน่าจะบอกแกให้เร็วกว่านี้  ฉันขอโทษ" ศิตาพร่ำบอกคำว่าขอโทษไม่หยุด   ฉันได้แต่ร้องไห้เงียบๆอยู่ในอ้อมกอดของศิตา

"พี่อิงฟ้าเค้าเป็นนักบัญชีคนใหม่ของไร่   เป็นไงมาไงฉันก็ไม่รู้  อยู่ดีๆก็กลายมาเป็นแฟนพี่ไม้ซะงั้น ฉันอยากบอกแกมาก  แต่ไม่รู้จะพูดออกมายังไง"

ฉันฟังสิ่งที่ศิตาพูดออกมา  จากนั้นก็ยิ้ม  นักบัญชีเหรอ  ถ้าฉันเรียนจบไวกว่านี้ หรือโตกว่านี้ มาเป็นนักบัญชีที่นี่ให้พี่ไม้แทนพี่อิงฟ้า  พี่ไม้จะรักฉัน หรือฉันจะได้เป็นแฟนพี่ไม้แบบนี้มั้ยนะ  ฉันได้แต่นั่งคิดในเรื่องที่มันเป็นไปไม่ได้  และมันไม่มีทางได้เกิดขึ้นจริง

"แก อย่าเอาแต่เงียบดิ"ศิตาเขย่าตัวฉัน 

"แก จะด่าจะว่าฉันก็ได้นะ" แล้วศิตาก็นั่งร้องไห้ไปกับฉันด้วยอีกคน

เราสองคนนั่งร้องไห้แล้วมองหน้าก้น   จากนั้นก็ยิ้มออกมา

"หน้าแกน่าเกลียดมากจริงๆ"ฉันบอกกับศิตา

"แกก็น่าเกลียดเหมือนกันนั่นแหละ"

จากนั้นเราทั้งคู่ก็ห้วเราะออกมา   อย่างน้อยๆฉันก็มีเพื่อนที่แสนดีอยู่ตรงนี้




ในความจริงชีวิตก็ไม่ได้ง่ายเสมอไป ยิ่งต้องเห็นคนที่เรารักอยู่กับคนที่เค้ารัก เป็นอะไรที่ทำได้ยากเกินบรรยายจริงๆ  ฉันทำหน้าไม่ถูกเลยด้วยซ้ำเวลามองเค้าหยอกล้อกัน   

พี่ไม้และพี่อิงฟ้านั่งตรงข้ามฉันกับศิตา​  เวลามองดูเค้าสองคนเเล้วยิ่งตอกย้ำให้ฉันรู้จุดยืนของตัวเอง  ฉันแค่เพื่อนของน้องสาว    ส่วนพวกเค้าเป็นคู่รักที่ช่างเหมาะสมกันจริงๆ

"กินเยอะๆนะลูกเดินทางมาเหนื่อยๆ"น้านิภาบอกฉัน เพราะฉันเขี่ยข้าวไปมา   จะให้ฉันกินลงได้ยังไง

"ค่ะ คุณน้า"ฉันฝืนยิ้มให้น้านิภา

"น้องพิมเรียนบัญชีเหรอคะ  เห็นพี่ไม้บอก"พี่อิงฟ้าถามฉันด้วยรอยิ้มน่ารัก  มองดูรอยยิ้มนั้นแล้ว ทำไมฉันถึงรู้สึกเจ็บในใจก็ไม่รู้

"ค่ะ  ตอนนี้ปีสองแล้ว"

"ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจบอกพี่ได้นะคะ  พี่จะช่วย"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องเกรงใจพี่  พิมก็เหมือนน้องสาวของพี่อีกคนนึง  ใช่มั้ยคะไม้"  พี่อิงฟ้าหันไปถามพี่ไม้พร้อมส่งยิ้มอ่อนหวานให้

"อืม  พิมเหมือนน้องสาวอีกคนของบ้านหลังนี้เลยล่ะ" พี่ไม่ส่งยิ้มมาให้ฉัน  ถ้าเป็นแต่ก่อน รอยยิ้มนี้คงทำให้ฉันเขินอาย  ไม่กล้าสบตา  แต่ครั้งนี้รอยยิ้มและคำพูดพี่ไม้เป็นเหมือนคมมีด กรีดลงกลางใจของฉันแทน

"น้องพิมนี่น่ารักนะคะ  อยู่ที่กรุงเทพมีแฟนแล้วหรือยังเอ่ย  ถ้ายังไม่มีพี่แนะนำเพื่อนที่รู้จักให้ได้นะคะ"พี่อิงฟ้าสร้างประเด็นเกี่ยวกับตัวฉันอีกครั้ง

"พิมไม่ได้แค่น่ารักหรอกค่ะ  พิมทั้งสวยและน่ารักมากต่างหาก พี่อิงฟ้าจะชมทั้งที ชมทั้งทีต้องพูดความจริงสิคะ อีกอย่างพิมเพื่อนของศิตายังโสดมีหนุ่มตามจีบจนพิมเลือกไม่ไหวเลยล่ะค่ะ   พี่อิงฟ้าไม่ต้องห่วงเพื่อนของศิตาหรอกค่ะ   เอาไปเวลาไปคิดเรื่องของตัวเองดีกว่ามั้ยคะ"  ไม่รู้ว่าศิตาโดนตัวไหนมาเหมือนกัน  กระชากเสียงตอบขนาดนั้น  ฉันได้แต่ยิ้มเจือนๆ

"ขอโทษค่ะน้องศิตาพี่ไม่ตั้งใจ"  พี่อิงฟ้าบอกยัยศิตาด้วยเสียงสั่นเครือ พร้อมน้ำตาคลอๆที่เบ้าตา

"ศิตา พูดกับอิงฟ้าๆหน่อย อย่าทำตัวนิสัยไม่ดีแบบนี้ พี่ไม่ชอบ"พี่ไม้ดุศิตา    ฉันเพิ่งเคยเห็นพี่ไม้ดุศิตาเป็นครั้งแรก

 ทำให้ฉันเกลียดสกิลนางฟ้าของพี่อิงฟ้าขึ้นมานิดๆแล้ว  มันดูเสแสร้งและไม่จริงใจ  เวลามองหรือคุยกับฉัน  หรือเป็นเพราะฉันอคตินะ

"พี่ไม้!!  พี่มันงี่เง่า คิดว่าสิ่งที่เห็นอยู่เป็นของดี  ทั้งที่มันเน่าจนเหม็นโฉ่วแล้ว  แต่พี่ก็ยังไม่รู้ตัวอีก!!!!!"

"ศิตา!!!!!!!!"  พี่ไม้เลือดขึ้นหน้าแล้ว  ฉันเองยังสะดุ้งเลย  ไม่เคยเห็นพี่ไม่โกรธแบบนี้มาก่อน

"หยุด!!!  พวกแกเห็นแม่เป็นตัวอะไร  ถึงทะเลาะกันข้ามหัวแม่ไปมา"

"ศิตาขอโทษค่ะแม่"

แล้วศิตาก็ลุกออกจากห้องอาหารไป   พี่ไม้ยังนั่งนิ่งๆเหมือนสะกดอารมณ์  โดยมีพี่อิงฟ้าร้องไห้อย่างน่าสงสารอยู่ข้างๆ

ฉันเลือกเดินตามศิตาออกไปข้างนอกแทน  ดีกว่านั่งอยู่ตรงนี้เป็นแค่เพียงตัวประกอบ

"ศิตา..แกเป็นไรมั้ย"ฉันถามพร้อมกับเข้าไปโอบบ่าศิตา

"ฉันเกลียด  เกลียดความเสแสร้งยัยนั่นชะมัด  แกรู้อะไรมั้ย  ยัยนั่นเข้ามาทำงานที่ไร่ไม่ถึงอาทิตย์ก็จับพี่ไม้ซะจนอยู่หมัด   แววตาท่าทางที่เสแสร้งนั่นอีก  แต่พี่ไม่ดันมองไม่เห็น  ฉันอยากจะบ้า  ทำไมพี่ฉันมันโง่แบบนี้  มองเห็นกงจักรเป็นดอกบัว"

"แกคิดมากเกินไปรึป่าว  บางทีเราอาจอคติกับพี่อิงฟ้ามากเกินไป  ตอนนี้พี่อิงฟ้าเป็นแฟนพี่ไม้ไปแล้ว  เราต้องยอมรับจุดนี้"

"แกจะรู้อะไรอะพิม  ฉันเห็นมันทำตัวเสแสร้งอยู่ทุกๆวันในไร่ ในบ้านของฉันนะ  ฉันเอียนและเหม็นเบื่อเต็มทน  ผู้หญิงอะไรใช้แค่หน้าสวยๆล่อลวงคน  ทำงานยังไม่เป็นเลย  ทำผิดๆถูกๆพี่ไม่ก็ยังไม่โกรธ  ไม่ให้หลงแล้วเรียกว่าอะไร  มีหน้าจะมาสอนแกอีก  ช่างไม่เจียมตัวเลยจริงๆ"

"ใจเย็นน่ะ  ตอนนี้เราทำได้แค่ยอมรับความจริง  ว่าเค้าเป็นแฟนพี่ไม้ไปแล้ว"

"ฉันไม่สนหรอก  พี่สะใภ้ของฉันต้องเป็นแกเท่านั้น  คนอื่นฉันไม่เอา!!!"

"แกก็พูดเป็นนิยายไปได้   พี่ไม้ไม่มีทางมาชอบฉัน  นั่นคือความจริง"ถึงฉันจะบอกไปแบบนั้น  แต่ในใจของฉัน  อดที่เจ็บปวดไม่ได้เลย

"เป็นได้ก็เลิกกันได้  แค่รอเวลาเท่านั้นแหละ   แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากอยู่นี่แล้ว   ไปบ้านของแกกัน  แกไปมาแล้วหรือยังบ้านแกอะ"

"ยังเลย  พอมานี่ก็ตรงมาหาแกก่อนเลย"

"งั้นไปเก็บของกัน  ฉันไม่อยากเห็นหน้ายัยเสแสร้งนั่นแม้แต่วินาทีเดียว"

ฉันกับศิตาเข้าไปเก็บของในบ้าน  แต่ไม่เห็นพี่ไม้กับพี่อิงฟ้าแล้ว  ฉันและศิตามาบอกลาแม่ ว่าจะไปพักที่บ้านเดิมของฉัน  น้านิภาไม่อยากให้ไป  แต่ก็ขัดใจศิตาไม่ได้อยู่ดี



ฉันยืนมองบ้านที่น่าหดหู่ของตัวเองอีกครั้ง  ฉันตกแต่งและรีโนเวทใหม่แล้ว  แต่กลิ่นอายของมันก็ยังคงอ้างว้างอยู่ดี

"แก  เข้าบ้านกัน ยืนมองอะไรอยู่ได้ตั้งนาน"

"อืม  ขอโทษที ไม่ได้มานานไปหน่อย  เลยเผลอคิดอะไรนิดหน่อย"

"โอ๋ๆ  ไม่เป็นไรนะแก  ตอนนี้แกมีฉัน  เราอยู่ด้วยกันสองคน  แกว่าดีมั้ย"ศิตาเข้ามากอดแขนฉันพร้อมเอาหน้าถูๆที่แขนแบบลูกแมวเวลาอ้อนคน

"อื้มมมม  เข้าบ้านกันดีกว่า"

"โอเค  Let's go"

ฉันกับศิตาเดินเข้ามาในบ้านของฉันด้วยกัน  เกือบสองปีแล้วที่ไม่ได้เหยียบเข้ามาดูที่นี่  แม้ข้างในจะต่างออกไป  แต่บางมุมยังให้ความรู้สึกเหมือนเดิม   มุมนั้นที่ห้องทำงานของพ่อ  พ่อกับแม่เคยยืนทะเลาะกันอยู่บ่อยๆ   โต๊ะอาหารยังคงเหมือนเดิม  โต๊ะขนาดใหญ่  ที่มีเพียงฉันนั่งกินข้าวคนเดียว  

ฉันค่อยๆเดินสำรวจไปทั่วบ้าน ซึมซับความทรงจำที่ผ่านมา   กลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันก็ยังคงอ้างว้างและตัวคนเดียว...

ส่วนศิตาสำรวจบ้านของฉันด้วยความตื่นเต้น วิ่งไปวิ่งมาไม่หยุด  ความสดใสของศิตาฉันอิจฉาจริงๆ  ขนาดเพิ่งทะเลาะกับพี่ไม้มา  แต่ไม่นานศิตาก็ร่าเริงได้อีกครั้ง 

"บ้านแกนี่สวยจริงๆเลยนะพิม  ทำไมเมื่อก่อนแกไม่เคยพาฉันมาเลยล่ะ"

"เมื่อก่อนพ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อย ฉันไม่อยากให้ใครมาเห็นภาพแบบนั้น"

"เอ่ออ  ขอโทษที่ถามอะไรไม่คิดนะ" ศิตาพูดกับฉันด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวนี้ฉันเข้มแข็งขึ้นเยอะแล้ว  เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ"

"ดีแล้ว  นี่สิเพื่อนรักของฉัน  สาวแกร่ง2018"

"แกเลือกห้องได้ยัง  ว่าจะนอนที่ห้องไหน" ฉันถามพร้อมเข้าไปกอดคอศิตา

"เอาห้องที่สวยและใหญ่ที่สุด  ตู้เสื้อผ้าเยอะๆ กระจกบานใหญ่ๆ"

"โอเค  ไปดูกัน"

ฉันพาศิตาไปเลือกห้อง  ในบ้านของฉันตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของศิตา   ดีจริงๆ  บ้านคงหายอ้างว้างได้ซักที  ศิตาคงเป็นคนเข้ามาปัดเป่าความอ้างว้างของบ้านหลังนี้ให้ฉัน







แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น