Peach Bomb

นิยายลงประมาณ 14.00 น.ของทุกวันนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

ตอนที่ 2 ฉันชอบสายฝน

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ฉันชอบสายฝน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2561 21:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ฉันชอบสายฝน
แบบอักษร

​รถจอดลงหน้าบ้านหลังใหญ่สไตล์ยุโรป  ฉันว่ามันเหมือนคฤหาสขนาดย่อมๆเลยมากกว่าที่เรียกมันว่าบ้านเฉยๆ

"ปะพิม  ถึงแล้ว  รีบลงกันเร็ว ศิตาจะพาพิมไปอวดแม่"ศิตาบอกฉันด้วยความกระตือรือร้น  แต่ปกติศิตาก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว

"ได้ๆ" ฉันลงรถตามศศิเข้าไปยังบ้านหลังใหญ่นั่น  ถ้าอยู่ที่นี่จริงๆจะให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเจ้าหญิงมั้ยนะ

ศิตาพาฉันไปที่ห้องรับแขกขนาดใหญ่  ก่อนจะเอาขนมและน้ำเข้ามาให้  มีผู้หญิงใจดีคนนึงเดินเข้ามาพร้อมด้วยรอยยิ้ม  ฉันรู้ได้ทันทีเลยว่า  นี่คือคุณน้านิภา  แม่ของศิตาแน่นอน   ฉันลุกขึ้นยืนและยกมือไหว้ทันที

"สวัสดีค่ะคุณน้า  พอดีวันนี้หนูมารบกวน"

"รบกวนอะไรกันลูก  คนกันเองทั้งนั้น เพื่อนของศิตาก็เหมือนลูกสาวของแม่อีกคน" น้านิภาบอกพร้อมเข้ามาโอบกอดฉัน

ฉันตกใจเพราะสัมผัสอบอุ่นแบบนี้ ฉันไม่เคยได้รับมานานมากแล้ว

"มาๆ นั่งทานอะไรก่อน  แม่กำลังทำอาหารเย็นอยู่เลย"  คุณน้านิภาเดินออกไปจากห้องนี้แล้ว  แต่ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในตัวฉันทำไมมันถึงยังไม่จางหายไป

ศิตาพาฉันขึ้นไปอ่านการ์ตูนบนห้อง ห้องศิตาดูสะอาดและน่ารักสมวัย  ดูก็รู้ได้เลยทันทีว่าคือห้องของเด็กผู้หญิงวัยใส

"เรื่องนี้ก็สนุกนะพิม   ส่วนเรื่องนี้ก็พลาดไม่ได้  โอ้ยย  เยอะแยะไปหมด ไม่รู้จะให้แกอ่านเรื่องไหนก่อนดี งั้นแกต้องมาบ่อยๆนะ  เพราะฉันไม่ให้แกยืมกลับบ้านแน่ๆ  แกต้องมาอ่านที่นี่เท่านั้น"

ฉันพยักหน้าพร้อมอมยิ้มน้อยๆ เพราะความเอาแต่ใจอันแสนน่ารักของศิตา

เรานั่งอ่านการ์ตูนกันได้สักพัก  แม่ของศิตาก็เรียกให้ลงมาทานอาหารเย็น  ศิตาพาฉันเดินไปที่ห้องรับแขก  พอฉันไปถึง ก็ต้องแปลกใจอีกครั้ง มีผู้ชายหน้าตาดีนั่งอยู่ที่โต๊ะทานข้าว

"พิมนั่นพี่เราเอง ชื่อพี่ไม้  พี่ไม้นี่พิมเพื่อนของศิตา"  ศิตาแนะนำให้ฉันรู้จักกับพี่ชายของเธอ  ที่ฉันเพิ่งรู้ว่ามี

"สวัสดีค่ะ"ฉันยกมือไหว้   พี่ชายของศิตายิ้มให้  

"มาๆทานข้าวกัน พ่อหิวแล้ว"

พ่อของศิตานั่งอยู่หัวโต๊ะ  ศิตาหนีฉันไปนั่งข้างแม่ตัวเอง  ทำให้ฉันต้องไปนั่งข้างๆพี่ไม้   ฉันเพิ่งเคยเจอผู้ชายหน้าตาดีใกล้ๆขนาดนี้มาก่อนเป็นครั้งแรก ฉันทำตัวไม่ถูกเลย  มือของฉันดูเกะกะไปหมดเลย

ยิ่งมองใกล้ๆยิ่งเห็นว่าพี่เค้าหน้าตาดีมากจริงๆ  แต่เหมือนฉันจะจ้องมองนานเกินไป   ทำให้พี่ไม้รู้สึกตัว  หันกลับมามองฉัน พร้อมกับยิ้มให้  ฉันได้แต่หลบสายตา พร้อมก้มหนัาลงด้วยความเขินอาย  ไม่ต้องเดาก็รู้เลยทันทีว่า หน้าฉันต้องแดงมากแน่ๆ

"เป็นไงพี่ไม้เพื่อนที่ศิตาเคยเล่าให้ฟังไง  ที่ศิตาบอกว่าสวยมากๆอะ" อยู่ดีๆหัวข้อในโต๊ะอาหารของศิตาก็กลายเป็นฉันขึ้นมา

"อืม"  พี่ไม้รับคำศิตาสั้นๆเหมือนไม่ใส่ใจ

"แค่อืมเหรอ  ได้ไงอะ    พิมพี่ไม้อะหาว่าพิมไม่สวย เพราะไม่ยอมมาเที่ยวบ้านเรา  หาว่าศิตาน่ะโม้ ว่ามีเพื่อนสวย"

"อืม  เราก็ไม่สวยจริงๆนี่นา" ฉันตอบรับคำที่พี่ไม้คิดในทันที  เพราะฉันก็คิดจริงๆว่าตัวของฉันไม่สวย  เพราะไม่เคยมีใครชมฉันมาก่อน  ศิตาเป็นเพื่อนคนเดียวในโรงเรียน  ที่พร่ำพรรณนาถึงความสวยของฉันไม่หยุดหย่อน  แบบนี้จะให้เชื่อว่าฉันสวยจริงๆตามที่สิตาบอกน่ะเหรอ

"แม่ดูดิ  พี่ไม้ทำให้พิมคิดว่าตัวเองไม่สวยอีกแล้วอะ"ศิตาโวยวาย

"เห้ย  อะไร มาลงที่พี่ได้ไง  พี่ยังไม่ได้พูดอะไรออกมาซักคำ  แกพูดอยู่คนเดียวเลยเนี่ย"  

"พ่อดูดิ  พี่ไม้โทษศิตาอีกแล้ว"

"ทะเลาะกันเป็นเด็กๆไปได้  อายพิมเค้าบ้างสิเราน่ะ"  น้านิภาเป็นคนห้ามทัพการหาเรื่องพี่ไม้ของศิตา  ฉันได้แต่นั่งยิ้มโง่ๆอยู่คนเดียว  ดูคนนั้นคนนี้คุยกัน   บรรยากาศบนโต๊ะอาหารตอนเย็นเป็นแบบนี้เองสินะ  ฉันได้แต่ยิ้มไม่หุบเลย

พอหันไปข้างๆเห็นพี่ไม้กำลังมองฉันอยู่  ฉันเลยหุบยิ้มและก้มหน้าอีกครั้ง  ฉันเขินอายพี่ไม้มากเลยจริงๆ  ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

หลังทานข้าวเสร็จพ่อของศิตาเตรียมตัวจะไปส่งฉัน   แต่ฝนก็ดันตกลงมาอย่างหนักซะก่อน  น้านิภากลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุระหว่างทาง เลยขอให้ฉันนอนค้างที่บ้านนี้เสียเลย  แถมยังขอเบอร์แม่ของฉัน  เพื่อจะขออนุญาติให้  แต่ฉันปฏิเสธไป  บอกว่าจะโทรบอกเอง  น้านิภาเลยกดดัน  บอกฉันว่าถ้าบอกแม่แล้ว ต้องกลับมาบอกน้านิภาอีกครั้งว่าแม่ว่ายังไงบ้าง  อนุญาติ หรือดุฉันมั้ย

จะทำยังไงดี  แม่จะรับโทรศัพท์ของฉันมั้ยนะ




ฉันเลยออกมานั่งที่ม้านั่งใต้ชายคาบ้าน  เพื่อโทรศัพท์หาแม่ของฉัน

ตู้ดดดด  ตู้ดดดดดดดดด

ฉันโทรเป็นครั้งที่สิบแล้ว  แต่แม่ก็ไม่รับโทรศัพท์  มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว  แม่คงยุ่งอยู่กับงานเหมือนเคย  ฉันได้แต่ยืนมองโทรศัพท์ ด้วยสีหน้าเศร้าๆ

"แม่ไม่รับโทรศัพท์เหรอ"ฉันหันหลังกลับไปมองเสียงที่ได้ยิน   พี่ไม้นั่นเองที่ถามฉัน

"ค่ะ" ฉันตอบด้วยเสียงแผ่วเบา

"ไม่เป็นไรหรอก  บางทีพวกท่านก็ยุ่ง เกินกว่าที่เราจะเข้าใจ"พี่ไม้เดินเข้ามานั่งข้างๆฉัน  ฉันใจเต้นแรงอีกครั้ง

"ค่ะ"  ฉันไม่รู้จะพูดอะไรกับพี่ไม้ดี  เพราะแค่เพียงเค้านั่งลงข้างๆ ฉันก็ใจเต้นขนาดนี้แล้ว

หลังจากที่ฉันตอบไป พี่ไม้ก็ไม่ได้ถามหรือพูดอะไรเลย  เค้าได้แต่นั่งนิ่งๆ อยู่ข้างๆฉัน  มองไปยังสายฝนที่ตกลงมา ด้วยสายตาอบอุ่น  ตอนนี้ฉันชอบหน้าฝนจัง  อยากให้ตกอยู่แบบนี้นานๆ  พี่ไม้จะได้นั่งข้างฉันตรงนี้ตลอดไป

หรือว่าฉัน จะแอบชอบพี่ชายเพื่อนคนนี้แล้วนะ  ชอบสายตาอบอุ่น และน้ำเสียงอ่อนโยนของเค้า  ฉันอยากให้เค้าเรียกฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนของเค้า  และมองฉันด้วยสายตาอบอุ่นแบบที่มองสายฝน

อยู่ดีๆก็เกิดความโลภเข้ามาภายในใจของฉัน   จะเป็นยังไงนะ ถ้าฉันได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่อบอุ่นนี้   จะทำยังไงดี  ให้ฉันได้นั่งข้างๆพี่ไม้แบบนี้ตลอดไป

เรานั่งอยู่เงียบๆจนฝนหยุดตก   พี่ไม้ลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไป  ฉันมองตามพี่ไม้ไปจนลับสายตา  ก่อนจะเดินไปที่ห้องของศิตา ด้วยหัวใจพองโต  ดีจังที่วันนี้ตัดสินใจมาที่บ้านของศิตา   ทำให้ฉันพบพี่ไม้  เป้าหมายในชีวิตของฉัน

หลังจากวันนั้น ฉันก็มาบ้านศิตาทุกครั้งที่ศิตาเอ่ยชวน  บ้างครั้งก็เจอพี่ไม้  บางครั้งก็ไม่ได้เจอ  ถ้าวันไหนที่ได้เจอพี่ไม้  วันนั้นฉันจะยิ้มไม่หุบเลยทั้งวัน  แถมยังเก็บไปนอนฝันดีอีกต่างหาก










แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น