กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่16.1 คนอวดเมีย

ชื่อตอน : บทที่16.1 คนอวดเมีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.5k

ความคิดเห็น : 126

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2561 15:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่16.1 คนอวดเมีย
แบบอักษร

เวลาต่อมา

“ยังไงทุกท่านเชิญพักผ่อน เดินเล่น นั่งเล่นตามอัธยาศัยนะครับ ทางเรือนรับรองมีขนมหวานและก็น้ำดื่มไว้คอยบริการ แล้วตอนสี่โมงเย็นเชิญรับประทานอาหารร่วมกันนะครับ” ราฟาเอลเอ่ยขึ้นเมื่อการสัมมนาจบลง 

“เชิญครับๆ ทานขนมทานน้ำกันให้ชื่นใจได้เลยครับ” เมฆาเอ่ยขึ้นตามหลังผู้เป็นนาย ก่อนจะเดินนำทุกคนไปยังเรือนรับรอง 

“เหนื่อยมั้ยแพท ไปนั่งพักก่อนมั้ยเดี๋ยวอายหาอะไรให้ดื่ม” อารียาไม่ได้เดินออกไปพร้อมกลุ่มของแขก แต่เดินเข้ามาถามเพื่อนด้วยความห่วงใยแทน เพราะวันนี้เขาคงเหนื่อยมากจริงๆที่ต้องวิ่งวุ่นตั้งแต่เช้าจรดเย็น 

“ไม่ล่ะ ทำงานในฟาร์ม ลงน้ำตากแดดทั้งวันก็เคยมาแล้ว แค่เดินพาแขกทัวร์แค่นี้แพทไม่เหนื่อยหรอก” ราฟาเอลคลี่ยิ้มบางๆให้เพื่อน 

“ไม่เหนื่อยแต่ดูทำหน้าเข้า” อารียากระเซ้าเมื่อเห็นเขาคิ้วขมวดจนจะผูกเป็นปมอยู่แล้ว 

“แพทไม่เหนื่อยจริงๆ แค่เป็นห่วงหนูนิดน่ะ ไม่รู้จริงๆว่าจะมีคนทำร้ายหนูนิดไปเพื่ออะไร” ราฟาเอลบอกอย่างคิดไม่ตก ไม่รู้จะจับต้นชนปลายเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างไรดี ซ้ำกล้องวงจรปิดที่ให้เมฆาไปตรวจสอบดู ก็ไม่มีเหตุการณ์อะไรที่ดูว่าจะผิดปกติเอาเสียเลย ภาพที่ได้ก็เป็นเหตุการณ์ที่คนงานเดินไปเดินมาตามปกติ ไม่มีอะไรที่ไม่ชอบมาพากล จะมีอยู่ช่วงหนึ่งตอนก่อนใส่บาตรที่คนงานต่างพากันมาจัดโต๊ะจัดของกันจนพากันยืนบังชั้นวางรองเท้าทำให้มองไม่เห็นว่าตอนนั้นมีใครไปทำอะไรกับรองเท้าของละอองทรายหรือไม่ จึงไม่สามารถได้คำตอบที่แน่ชัด 

“เรื่องเมื่อเช้าอาจจะเป็นแค่อุบัติเหตุก็ได้นะแพท อย่ากังวลไปเลย ยังไงเรื่องคดีตำรวจก็ทำเต็มที่อยู่แล้ว” อารียาแตะไหล่เพื่อนเบาๆอย่างต้องการให้กำลังใจ นี่เขาคงรักและเป็นห่วงละอองทรายอยู่ไม่น้อยเลย 

“ขอบคุณนะอาย ทั้งเรื่องที่พยายามปลอบ แล้วก็เรื่องที่ช่วยดูแลแขกด้วย ทั้งๆที่อายก็เป็นแขกเหมือนกัน”  

“ไม่เป็นไรจะ เห็นเมฆเขายุ่งๆน่ะ อะไรช่วยได้ก็ช่วยกัน อีกอย่างเราเป็นเพื่อนกันนะแพท ถ้าไม่ช่วยเพื่อนแล้วจะไปช่วยใครล่ะ”  

“งั้นไว้วันหลังแพทจะเลี้ยงข้าวเป็นการขอบคุณนะ”  

“ถ้านายหัวจัดมาก็ได้เลยค่า อารียาไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว” อารียาส่งยิ้มหวานให้เพื่อน 

“โอเค...งั้นแพทขอตัวไปหาหนูนิดก่อนนะ เมื่อกี้ไอ้หมอโทรมาว่าหนูนิดอยู่ที่ศาลาสอนรำ กำลังให้เด็กๆเตรียมตัวขึ้นโชว์ อายจะไปด้วยกันมั้ย”  

“ไม่ดีกว่า อายว่าจะไปเรือนรับรองน่ะ ขอหาอะไรรองท้องสักหน่อย”  

“ถ้าอย่างนั้นเจอกันตอนงานเลี้ยงเริ่มนะ” ราฟาเอลบอก ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกกันเดินไปคนละทาง 

ศาลาสอนรำ

“ไม่ต้องตื่นเต้นกันนะคะ ทำเหมือนตอนที่เราซ้อมกัน ครูทรายเป็นกำลังใจให้ทุกคนนะ” ละอองทรายบอกกับเด็กๆทั้งสี่คนที่กำลังรอเตรียมขึ้นแสดง 

“ค่า…” เด็กๆต่างรับคำด้วยท่าทีที่สดใส 

“เป็นไงบ้าง เจ็บแผลมากมั้ย” ราฟาเอลเดินมานั่งลงข้างๆหญิงสาวแล้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใย 

“ตอนนี้ยังรู้สึกชาจากยาชาอยู่น่ะค่ะ แต่คาดว่าพอยาหมดฤทธิ์ก็น่าจะเริ่มปวดแผล แต่พี่ภัทรให้ทานยาไว้แล้วค่ะ” ละอองทรายหันมาตอบ 

“แล้วเรื่องกล้องดูแล้วว่ายังไงบ้างไอ้ราฟ” ภัทรพลเอ่ยถามขึ้นบ้าง 

“เท่าที่ดูก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ แต่ฉันก็ยังไม่ได้วางใจนะ ยังคิดอยู่สองอย่างคือไม่มีใครทำมันเป็นแค่อุบัติเหตุจริงๆ กับอีกอย่างคือมีคนทำแต่คนๆนั้นต้องรู้มุมกล้องเป็นอย่างดีถึงอาศัยช่วงที่คนวุ่นวายหลบหลีกได้”  

“คิดแบบนั้นก็ดีแล้ว อย่าเพิ่งวางใจอะไรง่ายๆ” ภัทรพลพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย 

“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะอยู่ข้างๆหนูนิด จะไม่ปล่อยให้ใครทำอะไรหนูนิดได้อีก” ราฟาเอลเห็นหญิงสาวนั่งหน้าเจือนจึงเอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้พร้อมคำพูดปลอบประโลมจิตใจ 

“หนูนิดไม่กลัวเรื่องที่จะต้องเจ็บตัวหรอกค่ะ แต่หนูนิดกลัวว่าหนูนิดจะเป็นตัวปัญหาที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือให้คุณราฟเดือดร้อน” ละอองทรายตอบออกไป ลำพังเธอเองก็ไม่ได้มีอะไรที่จะเป็นประโยชน์ให้คนทำเรื่องวุ่นวายถึงเพียงนี้ แต่ที่ต้องเจอก็เพราะคนที่ทำอยากใช้เธอเป็นเครื่องมือสร้างความวุ่นวายให้กับชายหนุ่ม เธอกลัวว่ามันจะเป็นแบบนั้นมากกว่า 

“อย่าได้คิดแบบนั้นนะหนูนิด ไม่ว่าจะเป็นตัวปัญหา หรือว่าเป็นคนทำให้ฉันเดือดร้อนก็จงอย่าได้คิด เพราะมันไม่จริงเลยสักนิด” ราฟาเอลมองสบตาเธอพลางส่ายหน้าเบาๆอย่างไม่เห็นด้วย เขาไม่เคยมองเธอแบบนั้น และต่อให้ใครจะเห็นว่าจริงเขาก็ไม่สนอะไรทั้งสิ้น สิ่งสำคัญที่เขาสนใจก็คือความปลอดภัยของเธอเพียงอย่างเดียว 

“แพทจ๊ะ พอดีท่านผู้ว่าฯมีธุระด่วนจะขอตัวกลับก่อนน่ะ ท่านอยากมาหาแพทก่อนกลับอายเลยพามา” อารียาเดินเข้ามาพร้อมกับท่านผู้ว่าฯประจำจังหวัด 

“เสียดายจังเลยครับท่าน อยากให้อยู่ร่วมงานเลี้ยงขอบคุณด้วยกัน” ราฟาเอลเดินเข้ามาหาด้วยท่าทีนอบน้อม 

“ผมก็เสียดายครับอยากอยู่คุยด้วยอีก แต่มีธุระด่วนจริงๆ ไว้คราวหน้าค่อยนัดทานข้าวกันบ้าง ผมขอทำหน้าที่เป็นเจ้ามือเอง เชิญทั้งคุณทั้งภรรยาเลยนะ” ผู้ว่าฯเอ่ยบอกพลางหันไปมองหน้าอารียาในประโยคสุดท้าย 

“เอ่อคือ…”  

“อารียาไม่ใช่ภรรยาผมครับ” ขณะที่อารียายังอ้ำอึ้งอยู่นั้น ราฟาเอลก็เอ่ยไขความกระจ่างในความเข้าใจผิดนั้นให้ 

“อ้าวเหรอตายจริง ขอโทษทีๆผมเห็นคุณอารียาคอยช่วยเหลืองานคุณวันนี้เลยคิดว่า….”  

“อารียาเป็นเพื่อนผมครับ ส่วนนี่ครับละอองทรายภรรยาของผม” ราฟาเอลบอกพลางเดินไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ 

“สวัสดีค่ะท่าน” ละอองทรายยกมือไหว้

“สวัสดีครับ แหมภรรยาสวยอย่างนี้นี่เองถึงไม่ยอมให้ออกไปอวดใครใช่มั้ย” ผู้ว่าฯยกมือรับไหว้หญิงสาว ก่อนจะหันไปเอ่ยแซวผู้เป็นสามีที่ยืนอยู่ไม่ยอมห่าง 

“ใครว่าล่ะครับ อยากอวดจะแย่ ความจริงตั้งใจจะพาออกงานด้วยกันวันนี้นี่แหละครับ แต่เผอิญเกิดอุบัติเหตุเสียก่อน แต่ว่าพวกของว่างเอย ขนมเอย ฝีมือภรรยาผมทั้งนั้นนะครับ” คนอวดเมียเอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้าง 

“ว่าจะชมอยู่พอดีเลยครับ ขนมไทยอร่อยถูกปากมากๆเลย ดีจังนะครับอายุยังน้อยแต่ไม่ลืมที่จะสนใจสืบทอดความเป็นไทย”  

“ขอบคุณค่ะ” ละอองทรายยิ้มรับคำชม 

“คนนี้เขารักความเป็นไทยยิ่งกว่าอะไรครับ ผมเองก็พยายามสนับสนุนทุกอย่าง มีอยู่อย่างเดียวที่ผมไม่สนับสนุนและห้ามเด็ดขาดครับ”  

“อะไรเหรอครับ”  

“ก็ห้ามชอบหนุ่มไทย ชอบได้แต่หนุ่มฝรั่งคนนี้คนเดียว” ราฟาเอ่ยก่อนที่ผู้ว่าฯจะพากันหัวเราะอย่างชอบใจ 

“คุยกับคุณนี่สนุกจัง แต่ตอนนี้คงต้องขอตัวก่อนแล้วล่ะ ไว้โอกาสหน้านัดคุยกันใหม่นะ”  

“ครับ งั้นเดี๋ยวผมเดินไปส่งที่ท่าเรือครับ”  

“ผมไปก่อนนะคุณละอองทราย ไว้เจอกันใหม่นะ”  

“ค่ะ สวัสดีค่ะ” ละอองทรายยิ้มรับพลางยกมื้อไหว้ ก่อนที่ราฟาเอลจะเดินออกไปกับท่านผู้ว่าฯ โดยมีอารยาเดินตามไปด้วย...


******************************************

อย่าว่าคุณราฟนะ คุณราฟชัดเจนนะเออ อวดเมียไปอีก^^ ส่วนใครสงสัยว่าใครทำหนูนิด ก็สงสัยต่อไป555 ไม่รู้แล้วมันอึดอัดดีไรท์ชอบ😄😄😄



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น