คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 2 กลั่นแกล้ง.. 50%

ชื่อตอน : บทที่ 2 กลั่นแกล้ง.. 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 466

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2561 13:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 กลั่นแกล้ง.. 50%
แบบอักษร

​“เราต้องใส่ชุดนี้จริงๆ น่ะเหรอ?” ฉันทพิชญา บ่นพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับมองดูตัวเองผ่านกระจกในห้องน้ำ อย่างไม่มั่นใจหน่อยๆ เมื่อได้ผลัดเปลี่ยนชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งชุดที่เธอใส่อยู่นี้เป็นชุดเดรสเกาะอกสีแดงเพลิง กระโปรงสั้นเลยเข่ามาประมาณสี่ห้านิ้วได้ ซึ่งในการสวมใส่ชุดอย่างนี้ มันยิ่งทำให้เน้นสัดส่วนของ ฉันทพิชญา ให้เห็นถึงสัดส่วนโค้งเว้า อวบอิ่มในจุดที่ควรอวบอิ่ม และเซ็กซี่เย้ายวนน่าค้นหาเอามากๆ

“เฮ่ออ!!.... ยังไงก็ต้องใส่ ไม่มีทางเลือกอยู่แล้วนี้ มั่นใจเข้าไว้ดาว แค่วันเดียวเอง” ฉันทพิชญา ถอนหายใจออกมาแรงๆ เพื่อสร้างความมั่นใจให้กับตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากห้องน้ำ ไปยังโต๊ะทำงานของตนเอง ซึ่งระหว่างที่เดินไปยังโต๊ะทำงาน พนักงานที่ทำงานอยู่อีกฟาก รวมถึง ชวนชม ที่กำลังเดินรับส่งเอกสารอยู่นั้น ก็ต่างพากันหันมองมายัง ฉันทพิชญา เป็นจุดเดียวกัน อย่างตกตะลึงไปตามๆ กัน 

ฉันทพิชญา เม้มปากเข้าหากันแน่น รู้สึกประหม่ากับสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมา แทบก้าวขาไม่ออก ฉันทพิชญา พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ก้าวเดินต่อไปให้ถึงโต๊ะทำงาน ซึ่ง ฉันทพิชญา เดินไปใกล้จะถึงโต๊ะทำงานของเธออยู่แล้ว ประตูห้องทำงานของ จุฑาธช ก็เปิดออกมาด้วยมือของ ผู้เป็นเจ้าของห้องนั้นแหละ 

จุฑาธช ชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง ซึ่งก็เป็นเพียงแค่แป๊บเดียวเท่านั้น หากไม่สังเกตก็จะไม่รู้ไม่เห็นอากัปกิริยานั้นเลย “ไปกันได้แล้ว” จุฑาธช พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงคงไว้ซึ่งความเฉยเมยเย็นชาเช่นเดิม “โอเคค่ะ” ฉันทพิชญา ขานรับคำสั่งนั้น แล้วรีบก้าวยาวๆ ไปที่โต๊ะทำงาน เพื่อทำการปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ และหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องไหล่บอบบาง แล้วรีบก้าวเดินตามร่างแกร่งของ จุฑาธช ไปโดยเร็ว ซึ่งชายหนุ่มเดินไป โดยไม่คิดจะรั้งรอคนที่เดินตามเลยสักนิด

:

ฉันทพิชญา มองดูสถานที่นัดหมายที่จะมาเจอกับลูกค้า ซึ่งที่เธอเห็นอยู่นี้ เป็นบาร์กึ่งร้านอาหาร “คุณธชนัดลูกค้าคุยงานกันที่นี่หรือคะ?” ฉันทพิชญา หันมาถาม จุฑาธช อย่างสงสัยใคร่รู้ “ใช่!! เธออย่าได้ทำให้ฉันขายหน้าอย่างเด็ดขาดล่ะ และก็ต้องทำยังไงก็ได้ให้ลูกค้าคนนี้ตกลงที่จะร่วมธุรกิจกับเรา” ฉันทพิชญา รู้สึกกังวลกับคำพูดของ จุฑาธช ที่ว่า ‘ให้ทำยังไงก็ได้ให้ลูกค้าตกลงที่จะร่วมธุรกิจด้วย’ นี้เหลือเกิน แต่ก็ไม่ได้พูดหรือถามอะไรออกมาอีก เพราะหากซักหากถามอะไรมากไป กลัวว่าคนตัวโตจะรำคาญและขึงโกรธเธอเอาได้

จุฑาธช เดินนำ ฉันทพิชญา เข้าไปภายในร้าน อย่างไม่คิดจะรั้งรออะไรอีก “สวัสดีครับคุณสุเมธ มาถึงนานแล้วหรือยังครับ?” จุฑาธช เห็น สุเมธ คนที่จะมาเจรจาให้ทำธุรกิจด้วยกัน กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะที่ได้มีการจองไว้แล้วนั้น ก็เดินตรงเข้าไปหาอย่างเร็วไว พร้อมกับกล่าวทักทาย ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ผิดกับตอนที่พูดกับ ฉันทพิชญา ลิบลับ

ฉันทิพิชญา มองดูกิริยาท่าทางของ จุฑาธช ที่ตอนนี้ดูเป็นธรรมชาติและเป็นมิตรกับทุกคน ตัวเธอก็อยากที่จะให้เขาทำอย่างนี้ กับเธอบ้างเหมือนกัน แต่มันก็คงเป็นเพียงแค่ความหวังลมๆ แล้งๆ เพราะเธอนั้นรู้อยู่เต็มอกว่าเขาเกลียดเธอราวกับกิ้งกือไส้เดือน

“สวัสดีครับคุณธช มาถึงได้สักพักน่ะครับ” สุเมธ กล่าวทักทาย จุฑาธช แต่สายตากลับเลยมาเมียงมอง คนที่ยืนซ้อนหลังของ จุฑาธช ด้วยแววตาวาววับ เหมือนได้เจอกับสิ่งที่ชอบอกชอบใจเขาให้แล้ว “แล้วคุณผู้หญิงคนนั้นมากับคุณใช่หรือเปล่าครับ?” สุเมธ ปากก็ร้องถาม จุฑาธช ไป สายตาก็จับจ้องมองดู ฉันทพิชญา ไปอย่างไม่วางตา

“ใช่ครับ เธอคือเลขาของผมเองครับ” จุฑาธช หันไปกล่าวแนะนำ ฉันทพิชญา ให้ สุเมธ ได้รับรู้ และก็ได้เห็นแววตาที่ สุเมธ มองดูผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเลขานุการของตน ก็รู้ได้โดยไม่ต้องเดาว่า สุเมธ กำลังพึงพอใจในตัวของเจ้าหล่อนเข้าให้แล้ว ซึ่ง จุฑาธช คิดว่าดีแล้วที่เป็นอย่างนั้น แต่หัวใจกลับตรงกันข้ามความคิดนั้นอย่างสิ้นเชิง จุฑาธช ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น