มนต์ระมิงค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

10: เสียงเพรียกจากความฝัน (150%)

ชื่อตอน : 10: เสียงเพรียกจากความฝัน (150%)

คำค้น : -

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2562 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10: เสียงเพรียกจากความฝัน (150%)
แบบอักษร

(ต่อ)


ดรันถามกับตัวเองว่า นี่เขาเป็นบ้าหรือเปล่าที่ทำลายโอกาสที่หล่อนให้มาแล้ว เพราะแทนที่จะพยักหน้ารับ แล้วบอกว่าตัวจริงของเขาคือ ดรัน อาจณรงค์ ไม่ใช่คนใบ้ แต่กลายเป็นว่า เขาได้ส่ายหน้าปฏิเสธออกไปเสียอย่างนั้น

ชายหนุ่มตกตะลึงกับตัวเอง กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็ได้ยินเสียงหล่อนทอดถอนใจอย่างดัง พร้อมกับบอกอีกว่า

"...หรือ งั้น ฉันคงจะหูฟาดไปจริง ๆ " พะนอขวัญพยักหน้าเล็กน้อย จ้องหน้าเขาอีกครั้งแล้วบอกว่า...

"กลับเถอะ ป่านนี้ที่บ้านฉันจะเป็นอย่างไรกันบ้างก็ไม่รู้"  พะนอขวัญบอก พร้อมกับพยายามลุกขึ้น ดรันเองจึงละทิ้งการพร่ำตำหนิตัวเองทิ้งไป แล้วรีบเข้ามาประคองหญิงสาว พะนอขวัญมองชายหนุ่มอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่แปลกไปกว่าเดิม  ...

.

เมื่อมาถึงบ้าน

ดรันที่พยุงหญิงสาวมา และก็พบว่า มารดา พี่สาวใจร้าย  และลุงใจโฉด พร้อมด้วยทรงยศอีก ทุกคนก็กำลังก็รอหญิงสาวอยู่เช่นกัน ตอนนี้คนทั้งหมดได้มองหญิงสาวและชายหนุ่มด้วยสายตาที่ไม่พอใจอย่างชัดเจน โดยเฉพาะสุรทินที่ถูกดรันต่อยเข้าที่ใบหน้าอยู่หลายหมัดจนใบหน้ามีสภาพยับเยิน แววตาที่มองเขาและหญิงสาวยังแฝงไว้ด้วยความอาฆาตอีกด้วย!  

ดรันค่อย ๆ ปล่อยตัวหล่อนให้เดินไปหาผู้เป็นแม่

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นซ้ำอีก รำพึงเดินเข้ามาตบตีที่ตัวลูกสาวคนเล็กด้วยความโกรธจัด 

"นังลูกสาวตัวดี! แกหายไปกับผู้ชายมาทั้งคืน จะให้ฉันคิดอย่างไร!"

"จะให้คิดอย่างไร๊ ... ลูกสาวคนเล็กของแม่ ก็คงไม่เหลือความบริสุทธิ์อีกแล้วล่ะค่ะ" สกาวใจรีบประสมอย่างเยาะหยันอีกเสียง  ตั้งใจจะให้ทรงยศคิดไปถึงขั้นนั้น เพื่อที่เขาจะได้รังเกียจพะนอขวัญให้มากขึ้นไปอีก

"มัน...ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะแม่!" หล่อนบอกพร้อมกับหันไปมองสุรทิน อีกฝ่ายจึงร้อนตัวเลยรีบพูดขึ้นว่า

"แม่ของหลานรู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะ  ลุงเห็นนั่งหลานรถออกไปกับนายใบ้ กลัวว่าหลานจะโดนล่อลวงจึงรีบตามไปช่วย แต่ใครจะไปรู้ว่าหลานสมยอมไปกับนายใบ้เอง แถม... ยังให้มันมาต่อยหน้าลุงจนยับเยินแบบนี้อีก"

พะนอขวัญตะลึง สุรทินกำลังพูดโป้ปดใส่ร้ายทั้งหล่อนและนายใบ้อย่างหน้าตาเฉย หล่อนจึงรีบอธิบาย 

"แม่คะ! ไม่ใช่อย่างนั้น ขวัญและใบ้เรา..." หล่อนเหลียวไปมองนายใบ้ เพื่ออยากให้เขาช่วยยืนยันถึงเรื่องนี้อีกคน ทว่า ชายหนุ่มกลับเงียบ ดูตั้งใจจะให้ทุกคนคิดว่าเขากับหญิงสาวมีอะไรกันไปแล้ว

"จะให้ฉันเชื่อแกหรือนังลูกไม่รักดี!" รำพึงว่าแล้วตีเข้าที่ตัวหญิงสาวอีก "...หน็อย นึกอยู่แล้วเชียว ที่ชอบให้นายใบ้มาช่วยงานอยู่บ่อย ๆ ที่แท้ก็มีใจให้มัน ฉันนี่มีกรรมเหลือเกินที่มีลูกใฝ่ต่ำอย่างแกนี่!"

ดรันรีบเข้าไปช่วยหญิงสาวออกมาจากมารดา แต่เขาก็สุรทินกับทรงยศรีบรวบตัวเขาเอาไว้ จากนั้นชายหนุ่มก็ถูกสุรทินต่อยเข้าที่ท้องอีกหลายหมัดจนจุกทรุดลงบนพื้นดิน  หญิงสาวปราดจะเข้ามาหาเขา แต่ก็ถูกรำพึงกระชากตัวออกไปทันที

"มานี่! จะไปหามันทำไม! อยู่ด้วยกันทั้งคืนยังไม่พออีกหรือ!"

"แม่คะ ขวัญกับใบ้เราไม่ได้มีอะไรกัน!"

"ไม่ต้องรีรออะไรแล้ว!" เสียงของสุรทินตะโกนบอก แล้วรวบตัวไอ้ใบ้ขึ้นมา "อีกไม่กี่วันเสี่ยย้งจะกลับมาแล้ว รีบจับลูกสาวคนนี้ใส่ตะกร้าล้างน้ำ แล้วส่งให้เสี่ยย้งไปเลย ขืนชักช้าเกิดท้องไส้ขึ้นมาจะพากันขายขี้หน้าชาวบ้านเปล่า ๆ" แล้วว่าก็หันไปทำหน้าตาสาแก่ใจให้กับไอ้ใบ้นี่อีก

รำพึงหันมามองหน้าพี่ชายแล้วพยักหน้าเห็นด้วย "ฉันก็คิดอย่างนั้นล่ะ อีกห้าวัน เมื่อเสี่ยย้งกลับแล้ว ฉันจะพาลูกไม่รักดีคนนี้ไปส่งให้ถึงมือเสี่ยเขาเลย"

เสี่ยย้ง ? เสี่ยย้งอะไรกัน! หมายความว่า! ดรันหันไปมองหน้าพะนอขวัญอย่างตกตะลึง รำพึงจึงรีบขยายความว่า

"ฉันจะยกพะนอขวัญให้เป็นเมียอีกคนของเสี่ยย้ง  เขามาทาบทามไว้นานแล้ว พร้อมกับสินสอดสองแสน"

"ไม่นะคะแม่  ขวัญไม่ไป! อีกอย่างขวัญและใบ้เราไม่ได้มีอะไรกัน ใบ้ไปช่วยขวัญจาก...ลุงทินต่างหาก..."

"อะไร? แกจะมาพูดจาเหลวไหลใส่ความลุงแบบนี้ได้เรอะ ลุงอุตส่าห์ไปช่วยแกจากไอ้ใบ้นี้แท้ ๆ "  สุรทินตอบกลับ แล้วลอบลอยหน้าลอยตาให้หญิงสาวเห็นว่า ... ใครจะไปเชื่อว่าลุงแท้ ๆ จะทำแบบนี้กับหลานสาวตัวเองได้!

ดรันพยายามจะสะบัดตัวให้หลุดจากการจับกุมของสุรทินกับทรงยศ พลางมองทุกคนอย่างโกรธแค้นและชิงชัง 

รำพึงเห็นสายตาและสีหน้าเช่นนี้เข้า จึงเดินมาหยุดตรงหน้าแล้วตวาดใส่ว่า 

"แกไม่ต้องสะเออะมายุ่งเรื่องนี้! อ้อ หน้าตาแกดูโกรธแค้นพวกฉันมากเลยนะ ก็อย่างนี้แหละยัยขวัญมันเป็นลูกสาวฉัน ฉันจะทำอะไรกับมันก็ได้"

ดรันมองผู้หญิงใจยักษ์ด้วยแววตาแดงก่ำ รำพึงจึงตบลงที่ใบหน้าเขาหนึ่งฉาด ก่อนจะว่าอย่างดูถูกอีก

"ใครใช้ให้แกมองฉันด้วยสายตาแบบนี้! คนอย่างแกไม่สมควรมามองฉันอย่างนี้  อยากได้ลูกสาวคนนี้ของฉันไปเป็นเมียมากใช่มั้ย!"

ดรันใช้การมองหน้าแล้วขบฟันแทนคำตอบ ก่อนที่อีกฝ่ายจะยิ้มเยาะที่เห็นเขาโกรธจนแทบคลั่ง แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมว่า 

"ได้...ถ้าแกเอาเงินมาให้ฉันมากกว่าที่เสี่ยย้งจะให้ เอาสักเท่าไหร่ดี อ้อ! ห้าแสน หึ! ฉันจะยกแม่ลูกคนนี้ให้แกเลย"

ดรันใช้การมองอย่างไม่กะพริบตาแทนการยืนยันในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดก่อนหน้า 

รำพึงเห็นแล้วก็ขำจึงหัวเราะร่วน เพราะตนมั่นใจว่าชายบ้าใบ้คนนี้คงไม่มีปัญญาหาเงินมาให้ตามที่ตนเรียกร้องแน่ ๆ "ตามนี้ก็แล้วกัน อ้อ! นอกจากเงินห้าแสนบาทแล้ว แกก็ต้องหาคนใหญ่คนโตของบ้านเมืองมาเป็นเถ้าแก่สู่ขอลูกสาวคนนี้ด้วย เพื่อยันว่าแกรักลูกสาวของฉันมากกก... แกทำได้มั้ย!"

ดรันกำมือทั้งสองเป็นหมัดแน่น มองรำพึงด้วยแววตาแข็งกร้าว พลางมือพยักหน้าหลาย ๆ ทีเพื่อตกลง 

รำพึงจึงมองเห็นเป็นเป็นเรื่องตลกอีก ก่อนจะหัวเราะเยาะ พลางสำทับ

"ดี! ฉันให้เวลาแกอีกสามวัน ถ้าหากภายในสามวันนี้ แกทำได้ตามนี้ก็มารับแม่ลูกสาวคนนี้ไปเลย ฉันจะยกยัยขวัญให้เป็นสิทธิ์ขาดของแก แล้วจะพากันไปอยู่กินที่ไหนก็เชิญไปเลย!"

ดรันเบือนสายตามองไปทางหญิงสาว เขาเริ่มใจเย็นขึ้น... แต่พะนอขวัญหล่อนกลับก้มหน้าเช็ดน้ำตาอย่างอ่อนล้า นึกถึงแต่ชะตาชีวิตตัวเองที่จะต้องตกไปเป็นเมียน้อยของเสี่ยย้งในเร็ววันนี้  หล่อนเช็ดน้ำตาแล้วจึงวิ่งหนีไปร้องไห้ที่อื่นทันที

ดรันจึงหันกลับมามองหน้ารำพึง สะบัดตัวออกจากการจับกุม พลางยกนิ้วมือขึ้นมาสามนิ้วที่บอกว่า   ภายในสามวันหลังจากนี้เขาจะกลับมาที่นี่ พร้อมกับข้อเรียกร้องที่รำพึงต้องการ จากนั้นก็รีบวิ่งตามหญิงสาวไป

"ทำไมถึงไปบอกมันแบบนั้น!" สุรทินต่อว่าน้องสาวอย่างไม่ค่อยจะพอใจ

ทว่า รำพึงยังคงยืนมองชายหนุ่มและลูกสาวคนเล็กไปอย่างใจเย็น พลางหันมาบอกพี่ชายว่า

"พี่เชื่อหรือว่าไอ้คนจรหมอนหมิ่นอย่างไอ้ใบ้นั่นมันจะหาเงินตั้งมากมายได้ภายในเวลาสามวัน อีกอย่างอีกตั้งห้าวันแน่ะกว่าที่เสี่ยย้งจะกลับ ช่วงนี้เราก็หาอะไรสนุก ๆ ทำรอไปก่อนซิ  ฉันอยากจะเห็นน้ำหน้าไอ้ใบ้ว่า คนชั้นต่ำอย่างมันจะหาเงินมากองตรงหน้าเราได้มากแค่ไหนกันเชียว อีกอย่างสารรูปอย่างมันจะไปหาคนใหญ่คนโตที่ไหนมาเป็นเถ้าแก่สู่ขอให้อีก หึ! พี่ไม่ต้องกังวลหรอก เพราะฉันเชื่ออยู่แล้วว่ามันจะทำไม่ได้ เลยให้สัญญากับมันไปอย่างนั้น  และสุดท้าย ยัยขวัญก็ต้องไปเมียอีกคนของเสี่ยย้งเหมือนเดิมน่ะแหละ จากนั้นพวกเราก็จะมีเงินทองมาใช้จ่ายอย่างสุขสบายไปด้วยกัน"

"เออจริง..." สุรทินพึมพำ ก่อนจะมองหน้าน้องสาวแล้วยิ้มอย่างรื่นรมย์ตามทันที...

.

"ทำไม ทำไมถึงไม่ช่วยฉันปฏิเสธ ว่าฉันและใบ้ เราไม่ได้มีอะไรกัน"

พะนอขวัญที่หลบมาร้องไห้ที่ท่าน้ำได้ตัดพ้อชายหนุ่มที่มานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า หล่อนสบตาเขา เห็นว่าแววตาคู่นั้นบ่งบอกให้หล่อนรู้สิ้นว่าคิดอย่างไร รู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่หล่อนประสบอยู่นี้  ทว่า ด้วยสภาพร่างกายที่ไม่อำนวยทำให้เขาไม่อาจจะเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ๆ ตอบกลับหล่อนมาได้ทั้งสิ้น

แต่ สำหรับพะนอขวัญ หล่อนก็ค่อนข้างพึงพอใจกับสิ่งที่เขาเป็นอยู่นี่แล้ว ... เป็นแค่'นายใบ้' ที่หล่อนรู้จัก คนที่หล่อนสนิทและไว้วางใจที่จะถ่ายทอดความทุกข์โศกทั้งโลกให้เขาได้รับรู้...เพียงผู้เดียว

"ความจริงแล้ว นายเป็นใบ้แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ฉันจะได้ไม่ต้องไปหาที่ระบายความในใจจากใครที่ไหนอีก เพราะถ้าให้เลือกระหว่างอยู่กับเสี่ยย้งหรือใบ้  ฉัน...ฉันขออยู่กับใบ้ดีกว่า แต่..." 

หญิงสาวน้ำตาไหล เพราะมองทางไหนก็ไม่มีทางที่ชายบ้าใบ้คนนี้จะหาเงินจำนวนมากมาให้มารดาหล่อนได้  "ฉันอยากหนีไปจากที่นี่...ใบ้พาฉันหนีไปได้มั้ย ฉันไม่อยากไปอยู่กับเสี่ยย้ง ฉันไม่ต้องการตกนรกทั้งเป็น!" เพราะหล่อนรู้จักเสี่ยย้งดี เขาเป็นชายแก่ที่มากตัณหาราคะ พอ ๆ กับสุรทิน

ดรันรู้สึกซึ้งใจ ในที่สุดหล่อนก็เลือกเขา ในฐานะนายใบ้คนนี้   เลือกจากสิ่งที่อยู่ภายใน โดยมองข้ามเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกไป

พะนอขวัญก้มหน้าลงเพื่อซ่อนความอ่อนแอที่ไม่อยากให้เขาเห็น หล่อนจึงไม่เห็นว่า ขณะนั้น  …

มือหยาบกร้านอันเปื้อนไปด้วยดินโคลนของนายใบ้ ยกขึ้นมาหมายจะเกลี่ยหยาดน้ำพราวบนแก้มหล่อนให้ใจแทบขาด  แต่เขาก็ทำไม่ได้ ที่ทำได้ก็เพียงแค่ ส่งเสียงร้อง "แอ๊ะ แบ๊ะ! แบ๊ะ!..." เท่านั้น... 

เพราะตอนนี้เขายังตกอยู่ในสภาพของนายใบ้ผู้ที่หล่อนบอกว่าได้มอบความไว้วางใจที่สุดให้แล้ว!

ก่อนจะลงเรือลำทรุดโทรมไป ดรันได้จับมือหล่อนข้างหนึ่งขึ้นมาบีบเบา ๆ พะนอขวัญสบตาเขา เห็นรอยยิ้มอันอบอุ่นที่กำลังถ่ายทอดว่าให้หล่อนจงวางใจแล้วอยู่ที่นี่รอเขา เพราะอีกสามวันเขาจะกลับมาหาหล่อน!

จากนั้นชายหนุ่มก็ลุกขึ้น แล้วเดินลงเรือไปด้วยความหนักใจไม่น้อย ไม่ได้หนักใจเรื่องเงื่อนไขที่มารดาหล่อนต้องการหรอกเพราะเงินจำนวนเพียงเท่านี้  แค่ดีดนิ้วเขาก็สามารถเนรมิตมันขึ้นมาได้แล้ว แต่ที่เขากำลังหนักใจคือ การกลับมาหาหญิงสาวอีกครั้งในฐานะ ดรัน อาจณรงค์ ไม่ใช่นายใบ้คนที่หล่อนบอกว่าไว้ใจที่สุดอีกแล้ว

พะนอขวัญจะตกใจแค่ไหนเมื่อต้องรู้ความจริง ที่สำคัญที่เขากลัวที่สุด หล่อนจะโกรธ จะเกลียดเขาหรือเปล่า...

ดรันถอนหายใจแรง ๆ เพื่อปลอบใจตัวเองว่า

เอาเถอะ รอให้ถึงเวลานั้นเสียก่อน อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไป ขอให้ช่วยเหลือหล่อนออกมาจากบ้านหลังนี้ได้...ก็พอ!

.

หืออออ… เกียมตัว คุณรันของพวกเราจะแต่งเมียแหล่ววววว !

อ้อ ใครเจ็บใจว่าทำไมคุณรันไม่แสดงตัวตอนนี้เลย  เพราะคุณรันใจเย็น ... เพื่อจะคิดย้อนหลังกับทุกคนที่รังแกหนูขวัญ แบบทบต้นทบดอกเอง !


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}