ลานไพลิน/โรสแมร์รี่/B.L.Robins
Instagram-icon Line-icon

ฝากผลงานเรื่องอื่นด้วยนะคะ ขอบคุณเหล่าสาวกรีดเดอร์ทั้งหลายที่เข้ามานะคะ ไรท์ขอสัญญาว่าจะทำให้เต็มที่ค่ะ

อยากจะบอกว่ารัก

ชื่อตอน : อยากจะบอกว่ารัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2561 12:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อยากจะบอกว่ารัก
แบบอักษร

​****พระพายค่อยลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ดวงตาคู่งามได้มองขึ้นไปบนเพดานสีขาวที่ว่างเปล่า ก่อนจะกวาดไปมองรอบๆห้องที่เป็นสีขาวเช่นกัน

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย...ทำไมเราจำอะไรไม่ได้เลย

ร่างบางยกมือที่เชื่อมอยู่กับสายน้ำเกลือขึ้นลูบหน้าไปมาด้วยความงุนงง จนกระทั่งคำตอบของเธอได้กระจ่างชัด เมื่อแพทย์หญิงคนหนึ่งได้เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตรงมาหาเธอ

"ฟื้นแล้วเหรอคะคุณ"

"ค่ะคุณหมอ...ดิฉันเป็นอะไรเหรอคะคุณหมอถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้"

"พอดีว่าคุณเป็นลมหมดสติน่ะค่ะ คนแถวนั้นเขาก็เลยพาคุณมาส่งที่โรงพยาบาล ส่วนสาเหตุนั้นมันก็มีมาจากพักผ่อนไม่เพียงพอ ทานอาหารค่อนข้างน้อย แล้วก็ยังมีเรื่องเครียดอีก...แต่คุณไม่ต้องกังวลนะคะเพราะว่ามันไม่ส่งผลต่อเด็กในท้องค่ะ"

ประโยคหลังที่ได้ยินมาจากคุณหมอนั้นทำเอาพระพายอึ้ง ถึงกับไปไม่ถูก...อะไรนะ! นี่เธอกำลังท้องงั้นเหรอ!

"ยินดีด้วยนะคะคุณแม่ ตอนนี้คุณแม่กำลังตั้งท้องได้สองสัปดาห์แล้วนะคะ...ถ้าหากวันไหนที่คุณพ่อมาด้วยก็มาฝากครรภ์ได้ที่โรงพยาบาลก็ได้นะคะ"

พระพายได้แต่พยักหน้านิ่งๆไม่พูดอะไรก่อนที่คุณหมอจะเดินจากไปเท่านั้น หญิงสาวก็ถึงกับปล่อยน้ำตาร่วงออกมา เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าหลังจากที่เธอมีอะไรกับอนาวินในตอนที่ไปคอนโดเขา เธอก็ไม่ได้ป้องกันเลย และเธอก็ลืมเตือนให้เขาสวมถุงยางด้วย

พระพายเลื่อนมือมาจับที่หน้าท้องแบนราบซึ่งอีกไม่นานคงจะนูนขึ้น เพราะในตัวเธอตอนนี้กำลังมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอกับอนาวิน

ไม่นะ...ไม่...มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ ทำไมลูกต้องมาตอนนี้

ไม่ใช่เพราะว่าเธอไม่อยากให้ลูกเกิดมาหรอก แต่มันเป็นเพราะว่ามันทำให้เธอนึกถึงคนที่เธอรักและเป็นพ่อของลูกต่างหาก

วิน...พายท้อง

แต่แล้วเธอก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ตอนนี้กำลังเต้นอยู่ในตัวเธอ...เสียงของลูกเธอ เหมือนกำลังปลอบตัวเธอว่า ถึงเธอจะไม่ได้อยู่กับคนที่เขารัก แต่อย่างน้อยเธอก็ยังส่วนหนึ่งของเขาที่ตอนนี้กำลังก่อกำเนิดขึ้นในตัวเธอ เป็นตัวแทนของเขา...อนาวิน


หลังจากที่พระพายลาออกไปจากโรงเรียน อนาวินก็พยายามที่จะโทรหาหรือติดต่อหญิงสาวทุกวิถีทางแต่ปรากฎว่า เธอเปลี่ยนเบอร์โทรส่วนไลน์ที่เคยใช้คุยกันก็ใช้ไม่ได้

เขาลองขี่รถไปหาเธอถึงบ้านปรากฏว่า เธอย้ายออกไปแล้ว เท่านั้นเองก็ทำให้อนาวินถึงกับเข่าอ่อนด้วยความเจ็บปวด คนที่เขารักหนีไปจากเขาแล้ว เขาจะไม่มีวันได้เจอกับพระพายอีก

หนึ่งอาทิตย์ที่พระพายจากไปเหมือนกลับทำให้อนาวินเหมือนคนตายทั้งเป็นตลอดเวลาที่เขาอยู่โรงเรียนเขาก็ทำตัวเรื่อยเปื่อยราวกับอากาศ ที่ไม่ต้องการจะมีชีวิตอยู่ต่อไป เมื่อพระพายสายลมที่แสนจะร่มเย็นผู้ที่ให้ความรักแก่เขาได้มาเลือนหายจากไป

อนาวินได้เสียบหูฟังเชื่อมต่อกับโทรศัพท์ เปิดเพลงเศร้าฟังไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาถึงเพลงหากฉันตาย ของ 60Miles

'อยากจะบอกว่ารัก ฉันรักเธอ

อยากจะบอกจะบอกให้รู้ให้เข้าใจ

เผื่อฉันไม่มีโอกาสบอกเธออีกต่อไป

ให้เธอจำคำคำนี้เอาไว้...ฉันรักเธอ'

อนาวินปาดน้ำตาที่กำลังไหลออกมาจากหางตาทิ้งไปก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ

"ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้าชะมัดเลย"

อนาวินได้ชะงักปลายเท้าเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของใครบางคนได้ดังออกมาจากห้องน้ำหญิง

"สมน้ำหน้าอะไรของแกย้ะยัยจีน่า"

"แกจำเรื่องที่มีรูปของวินกับยัยครูคนใหม่นั่นได้ไหม"

"ได้สิย้ะ...ทำไม...นี่อย่าบอกนะว่าเป็นแก่อ่ะที่ทำยัยจีน่า"

"ก็ใช่น่ะสิ สมน้ำหน้าเนอะว่าไหม...แต่มันก็สมควรอยู่หรอก ทำไงได้ล่ะก็ในเมื่อวินเลือกที่จะทิ้งฉันแล้วไปเอากับยัยครูนั่นก่อนนี่นา เห็นว่าน้ำตานองด้วยนะตอนที่โดนไล่ออกอ่ะนึกแล้วก็อยากจะหัวเราะให้มันลั่นโรงเรียนเลยจริงๆ" จีน่าพูดออกด้วยความสะใจอย่างหารู้ไม่ว่าอีกเดี๋ยวตนเองจะได้เคราะห์ร้าย

ปั้ง!

เสียงถีบประตูห้องน้ำให้เปิดออกนั้น ทำเอาบุคคลที่อยู่ในนั้นถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ แต่คนที่ดูตกใจมากกว่านั้นจะเป็นจีน่า เมื่อได้หันมาเห็นคนร่างสูงที่เป็นคนถีบประตูห้องน้ำเข้ามา

ความคิดเห็น