Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 17 คนโปรด (25%)

ชื่อตอน : บทที่ 17 คนโปรด (25%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2561 21:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 คนโปรด (25%)
แบบอักษร

บทที่สิบเจ็ด

ช่วงเวลาหนึ่งอาทิตย์ในฮ่องกงผ่านไปไวเหมือนโกหก พริบตาเดียวก็ถึงวันเดินทางกลับ เธอแสนอาลัยอาวรณ์ว่าทำไมถึงไม่สามารถกลับบ้านเกิดที่อยู่ห่างออกไปไม่เท่าไหร่แต่กลับต้องข้ามน้ำข้ามทะเลไปประเทศที่แค่ลาพักร้อนไปเที่ยวไม่กี่วัน ทั้งๆ ที่วันหยุดของเธอหมดไปตั้งนานแล้วแต่ชีวิตกลับยิ่งห่างจากคำว่าปกติธรรมดาออกไปเรื่อยๆ

เรื่องที่เธอพบเจอช่วงหลังๆ มานี้ตื่นเต้นยิ่งกว่าเล่นเครื่องเล่นผาดโผนในสวนสนุกเสียอีก หลังจากรอดตายคราวนั้นเธอรู้สึกว่าตนเองมีความกล้าเพิ่มขึ้น จากการพูดคุยครั้งนั้นทำให้เธอพอจะรู้แล้วว่ามิเกลยังไม่หยุดสนุกกับการละเล่นเกาะติดเธอ ดังนั้นเธอจึงเกิดความคิดที่จะแอบหนีไปสนามบินและหนีกลับประเทศไปซะ แผนที่เธอวางไว้แยบยลชนิดที่ว่ารู้เวลาเข้านอนของเขา จะหลบสายตากลุ่มผู้ติดตามยังไง ต้องเดินไปทางไหน แต่งตัวอย่างไรไม่ให้สะดุดตา ป้ายรอรถประจำทางที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ใด แต่แผนทั้งหมดกลับถูกทำลายเมื่อเธอเปิดกระเป๋า...เอกสารสำคัญต่างๆ กระเป๋าสตางค์ บัตรเครดิต เงินสด ทุกอย่างหายไปอย่างไร้ร่องรอย จะมีใครกล้าเข้ามาขโมยของในห้องที่ปีศาจเข้ามานอนจำศีลอยู่ มีแต่ปีศาจนั่นแหละที่จะเอาไปซ่อนเอง เธอได้แต่ข่มเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ การที่เธอแย้มพรายบอกอีกฝ่ายว่าอยากกลับประเทศคือการปิดตายทางรอดชัดๆ ค้นเศษเงินในกระเป๋ายังไม่พอหนีไปสถานกงสุลเลย!

“คุณเฉินมารอพบคุณครับ” พนักงานคนหนึ่งเข้ามารายงานก่อนที่พวกเธอจะออกจากโรงแรมไปยังสนามบิน เธอคิดว่า ‘คุณเฉิน’ ที่ว่ามาพบมิเกลเพื่อคุยเกี่ยวกับเรื่องสำคัญก่อนหน้านี้จึงไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง ขณะที่กำลังจะตามฮาฟิซไปรอที่รถแต่พนักงานคนดังกล่าวกลับเรียกเธอไว้อีกครั้ง

“เอ่อ...คุณเฉินบอกว่าขอพบคุณพิมพ์นาราครับ”

“ไอ้ลีออนมันเบื่อชีวิตมากสินะ ไล่มันออกไป” มิเกลสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดพร้อมกับลากเธอเข้าไปในรถทันที ใบหน้าหยิ่งยโสไม่สบอารมณ์อย่างถึงที่สุด

“คุณเฉินที่ว่าคือใคร” ยะตีมถามพนักงานที่ยืนเก้ๆ กังๆ วางตัวไม่ถูกอยู่ข้างรถ ผู้ถูกถามเหมือนได้รับอภัยโทษรีบให้คำตอบอย่างตั้งอกตั้งใจ

“คุณเฉินเฟยเฟิ่งครับ” แน่นอนว่าชาวฮ่องกงไม่มีใครไม่รู้จักตระกูลเฉินผู้หยิ่งใหญ่ อีกทั้งงานแซยิดที่พึ่งผ่านพ้นไปออกข่าวทุกช่อง ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์และเว็บออนไลน์ทุกที่ ภาพของหญิงสาวชุดแดงคู่หมั้นของ ‘ลีออน เฉิน’ ยังติดตาของทุกคน ดังนั้นเขาไม่มีทางจำผิดแน่

“เธอจะไปเจอเฟยเฟิ่งรึเปล่า” ชายหนุ่มข้างกายถามความเห็นเห็นอย่างหาได้ยาก ถ้าไม่ติดว่าคนเยอะเธอคงลุกขึ้นกุมอกร่ำร้องขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว

“ไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธนี่” เธอให้คำตอบก่อนจะลงจากรถโดยมีฮาฟิซที่ได้รับคำสั่งเดินตามมาติดๆ

เมื่อมาถึงล็อบบี้ก็พบเฟยเฟิ่งที่ดูเหมือนจะนั่งรอเธอมาซักพักแล้ว เมื่ออีกฝ่ายมองเห็นเธอก็ลุกขึ้นยิ้มแย้มจับมือทักทาย ท่าทีเป็นมิตรเป็นกันเองของอีกฝ่ายดูไม่เหมือนคุณหนูจากตระกูลใหญ่แม้แต่น้อย นอกจากคำว่าประทับใจเธอก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายได้อีก

ลีออน เฉิน ต้องมีปัญหาทางสายตาแน่ๆ ที่หาเรื่องคู่หมั้นตัวเองเจ็ดวันยี่สิบสี่ชั่วโมง

“ขอโทษที่ให้รอนะคะ ตอนแรกพนักงานบอกแค่ว่าคุณเฉินมาขอพบ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเป็นคุณ”

คำพูดตรงไปตรงมาและสีหน้ารู้สึกผิดยิ่งทำให้ผู้ฟังโมโห ‘คนปากเสีย’ เพิ่มขึ้นอีก หากเธอเป็นหญิงสาวตรงหน้าแค่ได้ยินว่าคุณเฉินมาขอพบคงไม่อยากเสียเวลาแม้แต่ซักวินาทีมาเจอให้เสียอารมณ์แน่

“คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษเลยค่ะ เป็นฉันซะอีกที่ต้องมาขอโทษเรื่องวันนั้นแทนเฟยหลง”

“งั้นผมไปรออยู่ทางนั้นนะครับ” ฮาฟิซเอ่ยขอตัวอย่างมีมารยาท ปล่อยให้หญิงสาวทั้งสองคนได้พูดคุยกันตามสบาย

“คุณอย่าคิดมากกับเรื่องที่ผ่านไปแล้วเลยค่ะ อีกอย่างฉันก็ตอบโต้ไปพอสมควร ถือว่าต่างฝ่ายต่างหายกันนะคะ” เธอพูดจากใจจริง ไม่อยากจะคิดแค้นอะไรกับลีออน เฉิน ชีวิตเธอแค่มีเจ้ากรรมนายเวรคนเดียวก็ผมหงอกไปครึ่งหัวแล้ว ขืนเพิ่มอีกคนคงอยู่ไม่ถึงสามสิบแน่ๆ

“อย่าเรียกว่าตอบโต้เลยค่ะ” หญิงสาวยิ้มละไม

“ถ้าฉันเป็นคุณคงไม่ใจเย็นแบบนั้นแน่ แต่ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะที่ให้อภัยคนๆ นั้น ถ้าไม่ได้มาขอโทษด้วยตัวเองซักวันฉันคงต้องบินตามไปถึงฝรั่งเศสแน่”

“ไม่ต้องไปไกลขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันอยู่แค่ประเทศไทยนี่เอง” เธอรีบเอ่ยแก้ ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่ได้กลับบ้านก็เถอะ...

“จริงเหรอคะ ฉันชอบอาหารไทยมากเลยค่ะ ตั้งแต่กลับมาที่นี่ก็ไปร้านอาหารไทยมาแล้วหลายรอบ” เฟยเฟิ่งพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ไล่ชื่ออาหารไทยที่ชอบมาสามสี่อย่าง

“ฉันก็คิดถึงอาหารไทยมากเหมือนกันค่ะ” เธอหัวเราะสนับสนุน

“ว่าแต่...คุณเป็นคนพิเศษของมิเกลจริงๆ เหรอคะ” หัวข้อถูกเปลี่ยนกะทันหันทำเอาผู้ฟังถึงกับชะงักไปชั่วครู่ ซึ่งปฏิกิริยาที่ว่าไม่อาจเล็ดรอดสายตาของเฟยเฟิ่งไปได้

“อย่าไปเชื่อที่เขาพูดเลยค่ะ เขาแค่จ้างฉันทำงานเฉยๆ” เธอรีบปฏิเสธเป็นพัลวัล

“จ้างทำงาน? งั้นเขาก็เล่นลูกไม้กับคุณแล้วล่ะค่ะ” เฟยเฟิ่งหัวเราะร่วน

“ขอโทษนะคะที่ละลาบละล้วง ฉันไม่เคยเห็นเขาปฏิบัติต่อใครเหมือนคุณ เลยอดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นคนแบบมิเกลเริ่มสนใจเรื่องอื่นมากกว่าตัวเอง”

“คุณเข้าใจผิดไปแล้วแน่ๆ เขาไม่เคย ‘ปฏิบัติดีๆ’ กับฉันเลยต่างหาก” หญิงสาวเน้นย้ำ

เธอแปลกใจที่เห็นเฟยเฟิ่งหัวเราะหนักกว่าเดิม หัวเราะจนร่างบางสั่นไปทั้งร่าง หัวเราะจนน้ำตาคลอ

นี่...มีอะไรน่าตลกกัน

เฟยเฟิ่งรู้ตัวว่าเสียมารยาทจึงรีบปรับสีหน้าท่าทางกลับมาเป็นปกติ ดวงตาหงส์ทั้งคู่ยังมีไอน้ำบางๆ หญิงสาวรีบจับมือคนตรงหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดปนหยอกล้อ

“ฉันเดาว่าคุณคงรู้จักมิเกลได้ไม่นาน” ผู้พูดคลี่ยิ้ม

พิมพ์นาราพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้จักเขาไม่นานจริงๆ เจอกันครั้งแรกเมื่อเจ็ดแปดเดือนก่อนก็ประทับใจจนลืมไม่ลง และการได้มาใช้เวลาด้วยกันแค่เดือนกว่าๆ กลับยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นเจ้าอารมณ์ผีเข้าผีออกขนาดไหน การกระทำแต่ละอย่างเหนือความคาดหมายสิ้นดี

“ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไงกันแน่”

“เหมือนคู่หมั้นของฉัน มองยังไงก็ยังหาข้อดีไม่เจอซักข้อ” เฟยเฟิ่งตอบโดยไม่ต้องคิด


____________________________________________________________

แอบขำความฉลาดทันกัน กลัวนาราหนีเลยขโมยของซะเลย เงินก็ไม่ทิ้งไว้ให้ 55555555555

ขอบคุณที่ติดตามนะค้าาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น