악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย26

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2561 18:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย26
แบบอักษร

악마 ปีศาจเขียน​​



เมียมาเฟีย๒๖


"คุณหลิน"

เจ้าของชื่อถึงกับสะดุ้งเฮือก เมื่อได้ยินเสียงที่ดังมา เขาจำเจ้าของเสียงได้ไม่เคยลืม เพราะเจ้าของเสียงนี่แหละที่ทำให้เขาเกือบที่จะตกอับจากวงการมาเฟีย ถ้าไม่ได้หัวหน้าใหญ่สุดที่กุมอำนาจทั้งห้าตระกูลเอาไว้ช่วยป่านนี้ตระกูลเขาคงล้มจมไปแล้วด้วยอำนาจแห่งตระกูลอู๋ เพราะหัวหน้าแก๊งคนใหม่คนนี้กัดไม่ปล่อยเหมือนงูจงอางที่หวงไข่ แต่งูจงอาจตัวนี้มันหวงเมีย เขาไม่น่าไปยุ่งกับเมียมาเฟียตระกูลนี้ตั้งแต่แรกเลย ใครจะไปคิดว่าเด็กผู้ชายที่กำลังวิ่งเขามาหาเขาในขนาดนี้เป็นถึงดาวใจของมาเฟียอย่างคริสอู๋


"จำผมได้ไหม คนที่เคยเล่นไพ่กับคุณไง คุณเคยสอนผมเล่นน่ะ" จำได้ จำได้แม่นยำเลยแหละ 


"ไม่เจอกันนานเลยนะครับ" จะเจอได้ยังไง ก็ถูกมาเฟียหวงเมียมันตามจองล้างจองผลาญอยู่ กัดเจ็บไม่พอยังจะล้างทั้งตระกูลอีก ถ้าไม่มีมือของนายใหญ่เขามาช่วยตระกูลหลินอย่างเขาคงสิ้นสภาพไปแล้ว


"ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่" หลินเฟยชางเอ่ยขึ้นยิ้มๆ ชานยอลฉีกยิ้มรับก่อนจะพูดขึ้น


"ผมต่างหากที่ต้องพูดคำนั้น คุณไม่น่ามาเดินเที่ยวเล่นที่แบบนี้เลยนะครับ" มาเฟียรุ่นใหญ่หน้านิ่ง ไม่ตอบรับคำอะไรของชานยอล


"คุณหายไปเลยนะ ตั้งแต่งานเลี้ยงของกลุ่มมาเฟียครั้งนั้น" ล่าสุดเขาจำได้ว่าเจอมาเฟียรุ่นใหญ่คนนี้ที่งานเมื่อเดือนก่อน จากนั้นก็หายไปเลย หรือเป็นเขาเองที่หายไป ก็เล่นไปนอนโรงพยาบาลเป็นอาทิตย์แบบนั้น


"ฉันไม่ค่อยว่างน่ะ" ตอบส่งๆพร้อมกับทำท่าทีไม่อยากอยู่นาน แต่มีเหรอชานยอลจะสน ก็เขาอยากมีคนคุยด้วย ยิ่งมาเฟียตรงหน้าเขาคุยสนุกจะตาย


"แล้วคุณหลินมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ ถ้าบอกว่ามาเดินเที่ยว ผมว่าไม่ใช่นะ" มาเฟียรุ่นใหญ่กำหมัดแน่นกับคำพูดยิ้มแป้นของชานยอล เด็กนี่ฉลาดเป็นกรด เขารู้ดี คำพูดที่ดูใสซื่อของชานยอลมันแฝงมาพร้อมกับคำว่าฉิบหายสำหรับเขา


"ถ้าฉันยัวคงบอกว่ามาเดินเล่นล่ะ" ชานยอลกัดริมฝีปากล่างของตัวเองพร้อมกับครุ่นคิดจ้องมองคนตรงหน้า จากนั้นจึงยิ้มออกมา


"ถ้างั้นให้ผมไปเดินเล่นด้วยสิ"  มาเฟียรุ่นใหญ่ถึงกับสะดุ้งกับคำขอของชานยอล


"ผมล้อเล่น" ชานยอลพูดขึ้นยิ้มๆกับท่าทางของคนตรงหน้า จะตกใจอะไรขนาดนั้น ถ้ามาเฟียตรงหน้าเขาไม่ได้กำลังมาทำเรื่องไม่ดีที่นี่ หรือไม่เขาก็อาจจะคิดมากไปเอง 


"พวดผมขอตัวก่อนนะครับ ไม่รบกวนคุณหลินแล้ว" ชานยอลก้มหน้าให้กับคนตรงหน้าแล้วเดินแยกไป


"โทรบอกคุณหยางด้วยว่าเจอคุณหลินที่นี่" มาร์คหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วทำตามที่นายสั่ง เดี๋ยวนี้พี่ชายของเขามีความเป็นมาเฟียเต็มตัวไปแล้ว เห็นศัตรูก็มีความหวาดระแวงขี้สงสัย หรือว่ามาดามของเขาขี้เสือกกันนะ


"คุณหยางกำลังส่งคนลงมาดูแล้วครับ" มาร์ครายงาน


"นายไม่เหมือนมาเฟียเลยนะ" เสียงของเจมส์ดังขึ้น ถ้าใครเห็นชานยอลก็คงคิดไม่ต่างจากเจมส์ ชานยอลเป็นเมียมาเฟียแต่ไม่เห็นเหมือนเป็นคนของมาเฟียเลยสักนิด เพราะในความคิดของเจมส์ มาเฟียหรือว่าคนของมาเฟียจะต้องมีคนมาคอยเดินตามเป็นขบวนเหมือนกับคนที่เพิ่งจะเดินจากมาเมื่อกี้ แต่นี่ชานยอลเป็นเมียมาเฟียที่ไม่ให้ลูกน้องเดินตาม จะมีก็แต่มาร์ค  แต่ก็ไม่เหมือนลูกน้อง ดูเหมือนพี่กับน้องที่มาเที่ยวกันมากกว่า


"ก็ผมไม่ใช่มาเฟีย นายไม่เห็นผมเหมือนมาเฟียน่ะถูกแล้ว" ชานยอลพูดจบแล้วส่งยิ้มไปให้คนขี้สงสัย รอยยิ้มของเมียมาเฟียทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจเจมส์เต้นผิดปกติอีกแล้ว


"ผมว่าเราเดินเล่นต่อเถอะ ส่วนเรื่องคุณหลินปล่อยให้คุณหยางจัดการไป" เขาบอกแล้วว่าจะไม่เข้าไปเสี่ยงกับอันตราย เขาไม่อยากให้คนรักเป็นห่วงไปมากกว่านี้





ทั้งสี่คนเดินเล่นจนเลยออกมานอกท่าเรือที่ไม่ค่อยมีคนมากมาย แต่ก็พอเห็นปะปลาย ท่าเรือขนาดใหญ่ที่มีเรือจอดอยู่หลายลำ แต่มีอยู่สามลำที่ไม่มีตราของบริษัทของหยางหยางติดอยู่ ตราบริษัทของหยางหยางจะมีรูปกิเลนคำรามด้วยความดุดัน แล้วต้องมีชื่อของบริษัทติดอยู่ แต่สามลำที่จอดอยู่ไม่มีอย่างที่เขาเคยเห็น น่าสงสัย น่าสงสัยจริงๆ


"ตราสปีดโบ๊ทสามลำนั้นเป็นของบริษัทไหน" ชานยอลพูดขึ้น ทำให้มาร์คหันไปมองแล้วส่ายหัว เขาไม่เคยเห็นตราแบบนี้ มันมีแต่ภาษาอังกฤษ ดูไม่รู้เลยว่ามาจากบริษัทไหน เพราะถ้าเป็นบริษัทคนจีนจะต้องมีภาษาจีนกำกับด้วย แต่สามลำที่จอดนิ่งอยู่ไม่มีเลย


"ไปดูกัน" ชานยอลเสนอ มาร์คพยักหน้ารับโดยไม่มีห้าม


"จะไปไหน" เจมส์ร้องถาม เมื่อเห็นพี่น้องต่างสายเลือดกำลังเดินออกนอกเส้นทาง


"จะไปดูที่เรือลำนั้น" ชานยอลพูดพร้อมกับชี้ไปตรงหน้าที่มีสปีดโบ๊ทจอดอยู่ เจมส์พยักหน้ารับแล้วเดินตาม


"เหมือนหลินหลินเคยเห็นตราแบบนี้" หลินหลินที่เดินตามหลังอยู่เปรยขึ้นมา ทำให้ชานยอลกับมาร์คหันกลับมา


"ที่ไหน" ชานยอลถาม แต่ได้รับคำตอบกลับมาคือการส่ายหัว เธอจำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน แต่เธอมั่นใจว่าเคยเห็นมันมาก่อน


"หลินหลนขอโทษค่ะ หลินหลินจำไม่ได้จริงๆ" เด็กสาวที่เห็นสีหน้าผิดหวังจากชานยอลจึงรีบเอ่ยขึ้น


"ไม่เป็นไร ผมไม่ได้ว่าอะไรหลินหลินสักหน่อย" ชานยอลรีบพูดเพราะกลัวจะทำให้เด็กสาวร้องไห้ อยู่กับเด็กสาวมาได้สักพักทำให้เขาพอรู้ว่าเด็กสาวเป็นคนบ่อน้ำตาตื้นแค่ไหน เด็กสาวพยักหน้าหงึกๆอย่าเข้าใจ


"หยุดก่อน" เสียงมาร์คดังขึ้น เมื่อพวกเขาเดินเกือบจะถึงเรือที่จอดอยู่ แต่ความรู้สึกของเขามันบอกว่ากำลังถูกจับตามอง 


"เกิดอะไรขึ้น"


"วิ่ง วิ่งเร็ว" มาร์คไม่ตอบคำถามของชานยอล แต่เขาสั่งให้ทุกคนวิ่งแทน ชานยอลไม่รอช้าคว้าข้อมือหลินหลินวิ่งทันที โดยมีเจมส์และมาร์คที่วิ่งตามมา แต่วิ่งไปไม่ถึงเท่าไหร่พวกเขาก็เห็นชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ยืนดักอยู่ตรงหน้าถึงห้าคน ด้านหลังที่วิ่งตามมาอีกห้าคน ถ้าจะให้สู้พวกเขาคงสู้ไม่ไหว 


แกร็ก


เสียงนกดังขึ้น มันไม่ใช่นกที่มีปีก แต่มันเป็นนกปืนหรือนกสับของปืนที่ดังมาจากมาร์ค และมันก็ดังขึ้นมาอีกหลายครั้งจากชายฉกรรจ์ตัวสูงใหญ่


"ช่วยตามพวกเราไปดีๆด้วย" เสียงสำเนียงภาษาอังกฤษดังขึ้นมา คนพวกนี้ไม่ใช่คนจีน หรือคนแถบเอเชียฝั่งเขา แต่คนพวกนี้เป็นคนแถบอเมริกาไปโน้น 


"เชิญ อย่าต้องให้ใช้กำลัง" อีกคนพูดขึ้น พร้อมกับผลักกลับมาร์คให้เดินไป แล้วคนอื่นๆจึงเดินตามไปพร้อมกับปืนที่จ่อไล่หลังพวกเขาอยู่ โดยมีพวกฝรั่งสามคนเดินนำหน้าตรงไปยังเรือสามลำที่จอดอยู่


"ลงไป" ชายฉกรรจ์สั่งพร้อมกับผลักมาร์คและเจมส์ลงไปในเรือ ส่วนชานยอลกับหลินหลินถูกพาไปยังเรืออีกลำ คนทั้งสี่คนถูกจับแยกกันลงเรือแต่เรือทั้งสามลำยังคงขับเคลื่อนไปยังเส้นทางเดียวกัน


"พวกนายจะพาพวกเราไปไหน" ชานยอลถามเป็นภาษาอังกฤษ โดยที่ด้านหลังของชานยอลมีหลินหลินหลบอยู่ด้านหลังด้วยความกลัว ชายฉกรรจ์สีคนที่ลงเรือมาด้วยไม่มีใครพูดอะไร


"นี่"


ผัวะ~~


กรี๊ดดด~~


สิ่งสุดท้ายที่ชานยอลจำได้คือเสียงกรีดร้องของหลินหลินและความเจ็บปวดที่มันเกิดขึ้นตรงท้ายทอยโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว แล้วความมืดก็วิ่งเข้ามาในม่านตาของเขา






ชานยอลลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในความมืด เขาหันซ้ายหันขวาไม่เจอใคร หรือแม้แต่เงาของเพื่อนร่วมชะตากรรมก็ไม่เห็น


"ที่ไหน" ชานยอลพูดขึ้นเบาๆพร้อมกับลูบท้ายทอยตัวเองไปด้วยเพราะความเจ็บที่ยังค้างคาอยู่ ชานยอลหลับตาลงอีกครั้งแล้วลืมขึ้นมาใหม่เพราะเขาต้องการที่จะปรับม่านตาของตัวเองใหม่


พรึบ~~~


แต่ม่านตาของเขายังไม่ทันจะเข้าที่เข้าทางแสงไฟในห้องที่เขาถูกขังก็ถูกเปิดขึ้น เขาขยี้ตาตัวเองเพื่อให้มันปรับสภาพ จากนั้นจึงหันไปมองยังชายรูปร่างสูงใหญ่สามคนที่เดินเข้ามา ชายทั้งสามไม่ใช่คนที่จับเขามา 


"หลับสบายไหม" ชายฉกรรจ์หนึ่งในนั้นถามเขาเป็นภาษาอังกฤษ ชานยอลไม่ตอบแต่หันไปมองทางอื่น เขาเห็นมาร์คกับเจมส์ที่สลบอยู่ข้างๆกัน ส่วนหลินหลินก็สลบอยู่ไม่ไกลจากเขามากนัก 


"พวกคุณจับผมมาทำไม" ชานยอลหันมาถามชายฉกรรจ์ทั้งสาม


"อย่าถามเลย เราไม่มีคำตอบให้หรอก เราแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น" หนึ่งในสามพูดขึ้น


"แล้วจะพาพวกเราไปไหน" ชานยอลถามอีกครั้ง ชายทั้งสามยิ้ม


"เดี๋ยวก็จะรู้เอง" คำตอบที่ได้ยิ้งทำให้ชานยอลหงุดหงิด อะไร อะไร ก็ไม่ยอมบอก การที่จับคนอื่นมาแบบนี้มันก็น่าจะบอกเหตุผลกันบ้าง นี่อะไร ไม่ยอมบอกอะไรเลย


"ให้คนเอาอาหารมาให้พวกเขาด้วย" หนึ่งในนั้นพูดแล้วเดินออกไปจากห้องที่ขังพวกเขาอยู่ สักพักจึงมีคนถือถาดอาหารเข้ามาให้สำหรับพวกเขาสีคน


"ผมถามอะไรหน่อยได้ไหม" 


เฮ้อ...


ชานยอลถอนหายใจออกมา แค่เอ่ยปากถาม ก็ได้รับสายตาที่ไม่เป็นมิตรส่งกลับมา เมื่ออาหารถูกวางไว้กับพื้นเรียบร้อยชายสองคนก็เดินออกไปจากห้องแล้วดูเหมือนจะล็อกประตูไว้ด้วยกันพวกเขาหนี แล้วจะให้หนีไปไหน ยังไม่รู้เลยว่าพวกเขาถูกขับไว้ที่ไหน ยังดีที่พวกเขาไม่ถูกมันเอาไว้


เฮ้อ...


เขาลุกขึ้นเดินสำรวจในห้องที่มันโล่งมาก 


"กี่โมงแล้วเนี่ย" พูดขึ้นเสียงเบา แล้วยกนาฬิกาข้อมือขึ้น แต่นาฬิกาของเขากลับหายไป เขาเดินไปดูที่ข้อมือของคนอื่นๆที่หลับอยู่ มันหายไปเหมือนกัน ของทุกอย่างที่พวกเขาเอาติดตัวมา หายไปหมด คงถูกเอาออกไปตอนที่พวกเขาสลบ


"พี่" เสียงมาร์คดังขึ้นพร้อมพยุงตัวเองขยับลุกขึ้นนั่ง


"เป็นไงบ้าง" ชานยอลถามน้องชายที่ยังคงมีท่าทางสะลึมสะลือ


"มึนๆ ผมโดนพวกมันโป๊ะยาตอนที่ได้ยินเสียงหลินหลินร้อง" มาร์คบอกเพราะตอนที่พวกเขาได้ยินเสียงหลินหลินร้องแล้วพยายามที่จะโดดลงจากเรือ แต่พวกมันกลับใช้ผ้าปิดปากปิดจมูกของเขา จากนั้นทุกอย่างก็มืดมิดลงจำอะไรไม่ได้เลย


"แล้วเกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมหลินหลินถึงร้อง" มาร์คถามด้วยความอยากรู้


"พี่ถูกฟาดน่ะ หลินหลินตกใจก็เลยร้อง" ชานยอลบอก มาร์คจึงพยักหน้ารับ


"แล้วพี่เป็นอะไรมากหรือเปล่า" ถามด้วยความเป็นห่วง


"ไม่เป็นไรมากหรอก แต่ยังเจ็บที่ท้ายทอยอยู่นิดๆ" ชานยอลให้คำตอบยิ้มๆ


"มึนหัวฉิบ" เสียงสบถเป็นภาษาอังกฤษ ทำให้ชานยอลกับมาร์คหันไปมอง


"หลับสบายสินะ" ชานยอลถามยิ้มๆ ทำให้ได้รับสายตาหงุดหงิดจากเจมส์กลับมา


"เราอยู่ที่ไหน" เจมส์ถามเมื่อเห็นห้องขนาดกลางที่จับพวกเขาเอาไว้ ชานยอลส่ายหัว เพราะเขาไม่รู้จริงๆ 


"ตรงนั้นมีช่องหน้าต่าง" เจมส์ชี้ไปยังด้านหลังขอชานยอลที่มีช่องหน้าต่างขนาดเล็กอยู่ ชานยอลหันไปมองตามแล้วลุกขึ้น


"มันสูงไป" ชานยอลบอก ก่อนจะหันมองให้ทั่วห้องอีกครั้ง มันไม่มีอะไรให้เขาใช้เท้าเหยียบขึ้นไปได้เลย


"มาร์ค นายขึ้นขี่หลังเจมส์ที" ชานยอลพูด ทำให้มาร์คกับเจมส์ต้องลุกขึ้นมา มาร์คขึ้นไปนั่งบนไหล่ของเจมส์ โดยมีชานยอลประคองอยู่ด้านหลัง


"เห็นอะไรไหม" เจมส์ เพราะเริ่มจะรับน้ำหนักของมาร์คไม่ไหว


"มันมืดมากเลย ผมมองไม่เห็นอะไร" มาร์คตอบ


"แต่เหมือนได้กลิ่นของน้ำทะเล" มาร์คพูดขึ้นอีกครั้ง


"ความรู้สึกตอนนี้" ชานยอลถาม ทั้งที่ยังคงประคองหลังมาร์คอยู่


"เหมือนเราไม่ได้อยู่กับที่" มาร์คใช้ตาสอดส่องไปกับช่องหน้าต่าง


"มีลมด้วย" 


"เรือ เราอาจจะอยู่บนเรือขนสินค้าขนาดใหญ่" ชานยอลพูดขึ้น


"ลงมาเถอะ" ชานยอลบอก ทำให้เจมส์ย่อตัวลงเพื่อว่างมาร์คลง 


"มาร์คบอกว่าได้กลิ่นทะเล มีลม แล้วเราไม่ได้อยู่กับที่ นั่นเราอาจจะกำลังอยู่บนเรือ" ชานยอลให้ข้อสรุป


"ใช่ค่ะ เราถูดจับขึ้นมาบนเรือขนาดใหญ่" ทุกคนหันไปมองด้านหลังที่มีเพียงเด็กสาวคนเดียวในกลุ่มที่ถูกจับตัวมาพร้อมกัน



1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ


ฝรั่งที่ไหนมาจับแสบกับเพื่อนไปเนี่ย ไม่รู้หรือไงว่ามาเฟียโหดแค่ไหนที่กล้ามาจับเมียเขาไป







ความคิดเห็น