email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไม่ชิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2561 17:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ชิน
แบบอักษร

“ขอบคุณนะครับสำหรับวันนี้”

“ขอบคุณเหมือนกันค่ะที่เลี้ยงข้าว ขับรถดีๆ นะคะ”

หลังจากที่ซื้อของเสร็จกวินก็มาสิ่งหญิงสาวที่คอนโดทีแรกเขาชวนเธอไปทำอาหารกินที่ห้องแต่เธอปฏิเสธ ซึ่งแค่นี้ก็ทำให้เขารู้คำตอบแล้วว่าเธอคิดยังไงกับเขา นี่ขณะยังไม่ได้เริ่มจริงจังก็แห้วซะแล้วกวิน

“ครับ” หทัยรัตน์มองรถของกวินที่ขับออกไปก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอหวังว่ากวินจะไม่คิดอะไรกับเธอมากมาย

หทัยรัตน์หันหลังเดินเข้าไปในคอนโด พอขึ้นมาบนห้องก็จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ดูเวลาเกือบจะสองทุ่มแล้วเธอแอบมองไปที่ประตูเป็นระยะ

เธอไม่ได้รอคุณกรอยู่ใช่ไหมหวาน

“จะรอเขาทำไมเขาไม่รู้ซะหน่อยว่าเราอยู่ที่นี่” ใช่ หทัยรัตน์ยังไม่เคยบอกกรวิทย์ว่าเธอย้ายมาอยู่ที่นี่ แล้วเขาจะมาหาเธอได้ไง

หทัยรัตน์เลิกสนใจหน้าประตูหันหน้ามาหารายการโทรทัศน์ ปกติเธอก็นอนดึกอยู่แล้วนี่พึ่งจะสองทุ่มยังไม่ถึงเวลานอน แต่การย้ายออกมาอยู่นี่คนเดียวก็ทำให้เธอนอนเร็วขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะ ดูทีวีไปตาก็เริ่มจะเคลิ้มหลับ

แต่เสียงกริ๊งหน้าห้องทำให้เธอสะดุ้งตื่น

“ใครมา” คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน คนที่เธอรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ก็มีแค่พิรุณรักกับเอมมี่สองคนนั้นคงไม่มาหาเธอ หรือว่าจะเป็นกรวิทย์เขารู้ที่อยู่ของเธองั้นเหรอ

เสียงกริ๊งหน้าห้องดังขึ้นอีกครั้งทำให้เธอหลุดออกจากความคิดตัวเองแล้วรีบเดินไปที่ประตู ส่องตาแมวดูก็ทำให้อ้าปากค้าง แล้วค่อยๆ เปิดประตูให้แขก

“นอนแล้วเหรอ”

“รู้ได้ไงคะว่าหวานอยู่ที่นี่” เธอไม่ตอบคำถามเขาแต่อยากรู้มากกว่าว่าเขารู้ได้ไงว่าเธออยู่ที่นี่

“มันไม่ได้เกินความสามารถฉันหรอก” กรวิทย์ยักไหล่แล้วแทรกตัวเข้ามาในห้อง

ใช่สินะ เธอไม่น่าถามเรื่องแค่นี้เขาสามารถอยู่แล้ว แต่กระเป๋าในเล็กที่เขาหิ้วมาด้วยทำให้หทัยรัตน์ขมวดคิ้ว

“เอากระเป๋ามาทำไมคะ”

“เสื้อผ้า”

“หวานไม่ให้ค้างด้วยหรอกนะ” หทัยรัตน์รีบพูดดักคอเขาไว้ สถานะของเขากับเธอไม่เหมือนแต่ก่อนและตอนนี้อะไรๆ มันก็ยังชัดเจนมานัก เธอไม่ยอมกลับไปเป็นนางบำเรอให้เขาเหมือนก่อนหรอกนะ

“หวาน มาถึงขนาดนี้แล้วยังจะไล่อีกเหรอ” กรวิทย์หน้าบึ้ง นี่เขาบอกรักเธอพยายามเคลียร์ทุกอย่างเธอยังไม่เชื่อเขาอีกเหรอ

“ไล่ค่ะ หวานไม่ใช่เด็กของคุณอีกแล้วนะคะ”

“ก็ไม่ใช่ไง แต่เป็นเมียเข้าใจไหมครับ ผัวจะมานอนค้างกับเมียมันผิดตรงไหน” คำว่าเมียของกรวิทย์ทำให้เธออ้าปากค้าง มองคนที่เดินเข้าห้องนอนเธอหน้าตาเฉย

“คุณกร เรายังไม่แต่งงานกันหวานไม่นับ” หทัยรัตน์เดินบึ่งยังตามเขาเข้าไปในห้อง

“แต่งเลยไหมล่ะ” แต่แทนที่จะเข้ามาจัดการเขาได้ เขากลับทำให้เธออ้าปากค้างยิ่งกว่าเดิม ทำไมเขาพูดอะไรง่ายๆ แบบนี้

“หวานไม่ตลก”

“ฉันก็ไม่ได้ตลกนี่จริงจังสุดๆแล้ว เราอยู่ด้วยกันมาตั้งกี่ปีแล้วหวานมาหวงตัวอะไรตอนนี้” ปากบางเม้มเข้าหากัน มันไม่เกี่ยวกับเรื่องหวงตัวซะหน่อย เธอแค่ไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว

“ยังไงก็ไม่ได้หวานไม่ยอม” หทัยรัตน์ยังยืนยันคำเดิม

“ไม่ยอมงั้นปล้ำ” กรวิทย์พูดสีหน้าจริงจัง เขาคิดถึงเธอแทบบ้าแต่เธอก็เอาแต่ไล่

“คุณกร หวานไม่ยอมคุณจะขืนใจหวานงั้นเหรอคะ” หทัยรัตน์รู้ว่าถ้าเขาจะทำเธอก็ต้องใจอ่อนแน่เพราะร่างกายเธอไม่เคยต่อต้านเขาได้สักครั้ง แต่จิตใจของเธอตอนนี้ไม่อยากยอมเขา

“ใครจะไปทำอย่างนั้น “กรวิทย์วางกระเป๋าลงแล้วเดินเข้ามากอดหญิงสาว

“เป็นอะไร” เขาอยากรู้ว่าเธอเป็นอะไร คิดอะไรอยู่ตอนนี้ ทำไมถึงต่อต้านเขาขนาดนี้

“หวาน หวานแค่ไม่อยากเป็นเหมือนแต่ก่อน หวานไม่อยากเป็นแค่นางบำเรอบนเตียงของคุณ” หทัยรัตน์เผยความในใจให้เขารู้ ถึงเขาจะบอกรักเธอแล้ว แต่อะไรหลายๆ อย่างมันก็ยังไม่ชัดเจน จากที่คิดว่าจะบอกรักเขาถ้าเขาบอกรักเธอ เธอก็ยังไม่พร้อมจะบอก

“บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ เธอเป็นคนรักของฉัน” กรวิทย์กอดเอวบางแน่น

“เรื่องจริงเหรอคะ”

“จริงสิ”

“แต่หวานเคยขายตัว” นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่เธอกลัวว่าเขาจะยอมรับไม่ได้ แล้วยิ่งถ้าถึงขั้นแต่งงานครอบครัวเขาคงรับไม่ได้เช่นกัน

“ฉันไม่สนใจเรื่องนั้น เราจะไม่พูดถึงอดีต” คำพูดของกรวิทย์ทำให้เธอน้ำตาซึม กอดเอวสอบซบหน้าลงหน้าอกแกร่ง อ้อมกอดของผู้ชายคนนี้อบอุ่นเสมอ

“แต่หวานก็ยังนึกไม่ถึงอยู่ดี คุณไม่ได้สนใจหวานสักนิดตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน” ถึงเขาจะเทคแคร์ดูแลเอาใจใส่บ้างแต่เขาก็ไม่เคยเอ่ยคำหวาน มีแค่การกระทำที่ทำเหมือนผ่านๆ แต่แค่นั้นมันก็ทำให้เธอหลงเขาจนถึงขั้นรักได้แล้ว

“ใครบอก ถ้าฉันไม่สนใจเธอ ฉันจะกลับมานอนที่ห้องทุกวันทำไม ฉันแค่แสดงออกไม่เก่ง อย่าว่าแต่ฉันเลยเธอเองก็เหมือนกัน ไม่ได้สนใจกันสักนิด ไม่เคยอ้อน ไม่เคยแสดงความหึงหวงให้ฉันเห็น มีแค่เวลาที่อยู่บนเตียงเท่านั้นแหละที่เธออ้อนวอนฉัน” หน้านวลแดงระรื่นขึ้นทันทีกับคำพูดของเขา

“คุณก็ไม่ต่างกันหรอก”

“ฉันยอมรับ ฉันหลงและต้องการเธอมากเวลาอยู่บนเตียง” กรวิทย์ยอมรับอย่างหมดเปลือก ใครว่าเซ็กส์ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของชีวิตคู่เขาคนหนึ่งแหละที่ขอเถียง เพราะความผูกพันของเขากับหทัยรัตน์คือเซ็กส์ เราสองคนเข้ากันได้ดี รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรแบบไหน และรู้สึกโหยหาทุกครั้งที่ไกลจาก

หทัยรัตน์เม้มปากแน่นขยุ้มมือกับเสื้อของเขาอย่างเขินอาย

“ฉันบอกรักเธอแล้ว เธอยังไม่เคยบอกฉันสักครั้งเลยนะ เธอรักฉันเหมือนที่ฉันรักเธอไหมหวาน” กรวิทย์ช้อนคางมนขึ้นมาให้สบตา ถามหาคำว่ารักที่เขาอยากได้ยิน

“หวาน..” หทัยรัตน์หลบสายตาหวานเชื่อมของเขาอย่างเขินอาย เขาเล่นถามเธอแบบนี้เธอก็ใจอ่อนสิ

“หวานอะไร บอกฉันสิหวานว่าเธอเองก็รักฉัน”

“ถ้าคุณกรจะค้างที่นี่ก็รีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ หวานง่วงแล้ว” กรวิทย์อ้าปากค้าง แม่ตัวดีเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย เมื่อครู่ยังอยู่ในโหมดหวานน้ำตาเรียกพี่อยู่เลย

“โถ่หวาน” เขาอดที่จะโอดครวญไม่ได้ เธอไม่ได้รักเขาเลยรึไงทำไมแค่นี้ถึงพูดไม่ได้

“จะค้างไหมคะ ถ้าค้างก็ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ” หทัยรัตน์บอกเขาเสียงแข็ง กรวิทย์ถอนหายใจออกมายาวๆ เอาวะยังดีที่เธอยอมใจอ่อนให้ค้างด้วย

“อาบให้หน่อยสิ”

“ไม่ค่ะ แล้วถ้าจะค้างที่นี่หวานมีกฎ”

“กฎอะไร”

“คุณกรต้องออกไปนอนที่โซฟาค่ะ” กรวิทย์มองตามมือเล็กที่ชี้ออกไปนอกห้อง

“ไม่” เขานอนที่นี่เพื่อที่จะได้นอนกอดเธอให้หายคิดถึง

“ไม่ก็กลับค่ะ”

“ทำไมเธอใจร้ายแบบนี้”

“หวานไม่ได้ใจร้ายค่ะ เราอยู่ด้วยกันมาสองปี นอนด้วยกันเกือบจะทุกวัน หวานกลัวว่าคุณจะเบื่อ” ความจริงคือเธอไม่อยากใจอ่อน ถ้ายังเห็นสายตาออดอ้อนของเขาคำหวานหูที่ลวงถามเอาคำว่ารักจากเธอ มีหวังเธอใจอ่อนบอกเขาแน่ ขอเล่นตัวสักหน่อยเถอะ เพราะชีวิตเธอที่ผ่านมาไม่มีค่าสักนิด เธอก็อยากให้คนอื่นเห็นค่าบ้าง ถ้าเขารักเธอจริงๆ อย่างปากพูดเรื่องแค่นี้เขาต้องทนได้สิ

ถ้าเขาทำไม่ได้แสดงว่าที่เขาพูดมาทั้งหมดมันไม่ใช่ความรัก มันก็แค่เซ็กส์แค่ความต้องการเวลาอยู่บนเตียง

“ฉันไม่เคยเบื่อ”

“ไม่รู้ล่ะ ถ้าไม่อยากนอนก็กลับบ้านไปเถอะค่ะ หวานง่วงแล้วเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” เธอตัดบทเขา

“ใช่สิ ไปเดินเล่นกับชายอื่นมานิ” ร่างบางชะงักแอบหัวใจเต้นแรง แต่มันก็มีความขำอยู่ในนั้น คำพูดประชดประชันของเขาเธอไม่คิดว่าจะได้ยิน

“เขาเป็นเพื่อนค่ะไม่ใช่ชายอื่น หวานก็บอกคุณแล้วนิคะก่อนไป ไปเถอะค่ะกลับไปเถอะฝากล็อกห้องด้วยนะคะ” หทัยรัตน์คลานขึ้นไปนอนห่มผ้าเรียบร้อย มองคนที่ยืนอยู่กลางห้อง ที่มองเธอด้วยสีหน้าคาดโทษ

“มองทำไมคะ ถ้าคุณคิดจะทำอะไรหวาน ก็ทำได้เลยค่ะ” หทัยรัตน์พูดกับเขายิ้มๆ กรวิทย์ยิ้มกว้างเมื่อได้ยินแบบนั้น

“จริงเหรอ” เตรียมกระโจนขึ้นไปหาเธอบนเตียง

“รีบทำแล้วก็รีบกลับค่ะ แล้วเรื่องที่เราคุยกันก่อนหน้านี้ก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกินขึ้นซะนะคะ ทำเสร็จก็วางเงินไว้ให้ด้วยนะคะ” คำพูดประชดประชันของเธอทำให้กรวิทย์โมโห

“เธอไม่ใช่แค่ดูถูกตัวเองนะหวาน เธอกำลังดูถูกฉันด้วย คำว่ารักของฉันเธอมองไม่เห็นมันเลยใช่ไหม” พูดเสร็จเขาก็เดินออกจากห้องไปเพื่อสงบสติอารมณ์

ส่วนคนที่อยู่ในห้องก็ชะงักค้าง เธอเล่นแรงไปใช่ไหม ใครบอกว่าเธอมองไม่เห็นความรักจากเขา เธอแค่อยากพิสูจน์มันอีกนิดเท่านั้นเอง ไม่ได้คิดจะดูถูกเขาสักนิด ร่างบางทิ้งตัวลงนอนมองประตูห้องนอนที่ปิดสนิท เขาคงกลับไปแล้วสินะ

เวลาผ่านไปจนกระทั่งเกือบจะเที่ยงคืนทำยังไงหทัยรัตน์ก็นอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงเพราะคิดถึงคนที่เดินออกจากห้อง

ร่างบางขยับตัวลุกจากที่นอนเพราะรู้สึกหิวน้ำขึ้นมา เพียงแค่เดินออกมาจากห้องก็เจอกับความมืด นี่เขาใจดีถึงขนาดปิดไฟให้เธอด้วยเหรอ สวิตช์ไฟถูกเปิดให้ไฟสว่างจ้าไปทั่วด้านนอก ร่างสูงใหญ่นอนเหยียดกายบนโซฟาทำให้เธอชะงักค้าง

เขาไม่ได้ไปไหน กรวิทย์ยังอยู่ในชุดเดิมที่เข้ามาหาเธอ ใช่สินะเขายังไม่อาบน้ำหนิ หทัยรัตน์รู้สึกหัวใจเต้นแรงอีกเท่าตัว มองไปที่คนตัวใหญ่ด้วยสายตาอ่อนโยน

ถึงเขาจะโกรธเธอยังไงแต่เขาก็ไม่ได้ไปไหน เขาทำตามที่เธอบอก ร่างบางหันหลังเข้าไปในห้องหยิบผ้าห่มออกมาจากตู้ เดินเข้าไปหาคนตัวโตจัดการห่มผ้าให้เขาอย่างเบามือ

และก่อนที่เธอจะดึงมือกลับกับโดนมือใหญ่จับไว้ทำให้เธอสะดุ้ง เขาไม่ได้หลับ

“แกล้งหลับเหรอคะ”

“เปล่า เธอทำฉันตื่น” ปากบางเม้มเข้าหากันพยายามจะดึงมือออกจากการเกาะกุมแต่ไม่เป็นผล

“ปล่อยหวานนะคะ” ร่างบางโวยวาย

กรวิทย์กระตุกเธอให้ล้มลงมาทับตัวเอง รวบร่างบางไว้ในอ้อมกอดพลิกตัวเธอให้นอนลงเคียงข้างหันหน้าเข้าหากัน การกระทำของเขาไวมากจนหทัยรัตน์ไม่ทันตั้งตัว

“ปล่อยหวาน” เสียงแผ่วเบาออกมาจากลำคอสวย

“ฉันงอนเธออยู่ไม่คิดจะง้อกันเลยเหรอ” หทัยรัตน์หลบสายตาของเขาดิ้นขลุกขลักพยายามให้หลุดจากอ้อมกอดเขา โซฟามันก็ไม่ได้ใหญ่มาก นอนสองคนแบบนี้มันก็เบียดกันสิ

“หวาน” กรวิทย์กระซิบเสียงหวานปากเสียดสีกันไปมา

“คนงอนเขาทำอย่างนี้เหรอคะ” หทัยรัตน์ไม่คุ้นเคยกับกรวิทย์เวอร์ชันนี้สักนิด เขาทำเธอแทบละลายอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“เธอไม่ง้อ ไม่ตามฉันสักนิด” กรวิทย์คิดว่าพอเขาเดินออกมาจากห้องเธอจะตามออกมา แต่ผิดคาดเธอไม่ตาม มันทำให้เขาหงุดหงิด ได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้อง อยากจะกลับเข้าไปในห้องแล้วจัดการปล้ำเธอซะให้เข็ด ให้สมกับที่เธอยัดเยียดให้เขา

เขาโกรธที่เธอดูถูกตัวเอง โกรธที่เธอมองไม่เห็นคำว่ารักของเขา เขาไม่สนใจหรอกนะว่าเธอผ่านอะไรมา อยู่ด้วยกันมาขนาดนี้แล้วเขาไม่คิดถึงเรื่องพวกนั้นด้วยซ้ำ ถึงเธอจะเคยผ่านใครมาเขาก็ลบมันไปหมดแล้ว ลบมันทุกวัน ทุกวันที่เธออยู่ใต้ร่างของเขา

“หวานคิดว่าคุณกลับไปแล้ว” หทัยรัตน์พูดเสียงอ่อย รู้สึกเสียใจเหมือนกันที่พูดให้เขารู้สึกไม่ดี

“เธอเป็นคนบอกให้ฉันมานอนข้างนอกเอง” นี่เขาทำตามที่เธอบอกเหรอ หัวใจเต้นแรงแทบทะลุออกมาด้านนอก

“แล้วทำไมไม่อาบน้ำคะ” เขาจะกล้าบอกได้ยังไงว่าไม่กล้ากลับเข้าไปในห้องเพราะเธอไม่ออกมาง้อ ถ้าเธอโผล่หน้าออกมาสักนิดพูดกับเขาสองสามคำเขาก็จะยอมใจอ่อน กลับไปเข้าจัดการตัวเองแล้วทำตามที่เธอบอกแล้ว แต่นี่ไม่มีสักนิด เขาเลยต้องนอนทั้งชุดนี้

แค่เธอเดินออกมา ห่มผ้าให้ แสดงความห่วงใยต่อเขา เขาก็หายโกรธเธอเป็นปริทิ้ง

“อาบตอนนี้ได้ไหม” ความจริงเขาอยากจะขอให้เธออาบให้ด้วยซ้ำ

“เที่ยงคืนนี่นะคะ”

“อืม” ความจริงเขาเหนียวตัวจะแย่ และจะกลับไปนอนที่คอนโดก็ได้ แต่เขาไม่อยากไปเอง ถ้าเขาไปทุกอย่างมันอาจจะแย่กว่าเดิม

“หวานขอโทษนะคะที่พูดไม่ดี” หทัยรัตน์ตัดสินใจเอ่ยขอโทษเขาเพราะในใจรู้สึกผิด เขาแสดงความจริงใจต่อเธอขนาดนี้เธอยังเล่นตัวอยู่ได้

“ฉันหายโกรธแล้ว แต่ถ้าอยากไถ่โทษฉันก็ไม่ว่า”

“ไถ่โทษยังไงคะ”

“ให้ฉันนอนด้วย นอนเฉยๆ ไม่ทำอะไร เธอคิดว่าในหัวฉันมีแต่เรื่องเซ็กส์รึไง ฉันบอกว่าฉันรักเธอไม่ใช่รักแค่เซ็กส์ของเธอ ฉันสามารถอยู่กับเธอได้โดยไม่ต้องทำอะไรก็ได้ เข้าใจไหมเด็กดื้อ” กรวิทย์บีบจมูกรั้นๆ นั้นอย่างมันเขี้ยว

“จริงเหรอคะ” เธอถามเขาอย่างไม่เชื่อ

“จริงสิ”

“หวานเชื่อก็ได้ค่ะ งั้นคุณกรไปอาบน้ำเถอะค่ะ แล้วเข้าไปนอนกัน” หทัยรัตน์ดันตัวเขาออกห่างกรวิทย์ก็ยอมแต่โดยดี ลุกขึ้นแล้วดึงเธอให้ลุกตาม

เขาพูดขนาดนี้เธอจะเชื่อใจเขาสักนิด ว่าเขาจะทำได้อย่างที่พูดรึเปล่า เพราะทุกครั้งที่เรานอนเตียงเดียวกัน ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะไม่ทำเรื่องแบบนั้น

“ดึกแล้วเข้าไปช่วยอาบไหมจะได้เสร็จเร็วๆ” พอเข้ามาในห้องคนตัวโตก็ส่งสายตาอ้อนๆ มาให้ ก็ได้รับค้อนงามๆ จากหญิงสาวไปหนึ่งดอก

เข้าไปช่วยอาบมีแต่จะเสร็จช้าหน่ะสิ

“รีบไปเลยค่ะ”

“หึ” กรวิทย์หัวเราะอย่างพอใจจัดการหยิบเสื้อผ้าของตัวเองออกมาจากกระเป๋า

“ผ้าขนหนูในห้องน้ำใช้ได้เลยนะคะ” หทัยรัตน์ตะโกนตามหลัง รู้สึกมีความสุขกว่าทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน เมื่อเขาปิดประตูห้องน้ำเธอก็เดินออกมาข้างนอกอีกครั้ง เพื่อไปดื่มน้ำ พอเสร็จก็เดินกลับเข้ามาในห้อง ขึ้นไปนอนรอกรวิทย์อยู่บนเตียง สายตาก็จ้องประตูห้องน้ำที่ได้ยินเสียงน้ำไหลเป็นระยะ ตาเธอสว่างจ้าทั้งที่เที่ยงคืนกว่า ไม่เกินสิบห้านาทีคนตัวโตก็เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียว

นี่เขาเอาเสื้อผ้าเข้าไปทำไมไม่ใส่ให้เรียบร้อย

“ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก็ออกมาคะ” กรวิทย์เลิกคิ้วมองคนที่ว่าเขา

“ฉันลืมไปว่าตัวเองเป็นคนขี้ร้อน ไม่ใส่ได้ไหม” หทัยรัตน์กลอกตาไปมา ใช่เธอรู้ว่าเขาเป็นคนขี้ร้อน แต่ก่อนเข้ามาในห้องเขาบอกว่านอนเฉยๆ ไม่ทำอะไร ถ้าไม่ใส่เสื้อผ้านอน อะไรๆ มันก็ไม่สงบสิ

กรวิทย์ส่งสายตาอ้อนวอนมาให้

“ไม่ได้ค่ะ ถ้าไม่ใส่ก็ออกไปนอนโซฟาเหมือนเดิม” หทัยรัตน์พูดเสียงจริงจัง

“กางเกงอย่างเดียว” ยังมีต่อรอง จนเธอต้องถอนหายใจ

“ก็ได้ค่ะ” ใส่กางเกงก็ดีกว่าไม่ใส่อะไรเลย กรวิทย์ยิ้มอย่างพอใจจัดการสวมกางเกง หทัยรัตน์อ้าปากค้างมองคนที่สวมกางเกงอย่างไม่รู้จะสรรหาคำไหนว่าเขาดี

ก็พ่อคุณเล่นใส่แค่กางเกงในสีขาวตัวเดียว กางเกงในนะไม่ใช่บ๊อกเซ่อแล้วยิ่งมันเป็นสีขาวอะไรๆ ของเขามันยิ่งชัดเจนขึ้นและทำให้เห็นรางๆ อีกด้วย

“คุณกร ทำไมเจ้าเล่ห์แบบนี้คะ” หทัยรัตน์โวยเขาด้วยใบหน้าง่ำงอ กรวิทย์ไม่สนใจปีนขึ้นไปนอนบนเตียงกับเธอ แถมยังนอนตะแคงข้างอวดบอดี้แน่นๆ แบบไม่ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวพร้อมกับส่งสายตายั่วยวนมาทางเธออีกต่างหาก นี่มันยั่วกันชัดๆ เขาจะเป็นนายแบบขายกางเกงในรึไง

“ยังไม่ชินอีกเหรอ นอนเถอะหรือว่าเธออยากทำอย่างอื่น มองฉันน้ำลายหกแบบนั้นไม่ดีเลยนะหวาน” หทัยรัตน์ส่งค้อนให้คนขี้ล้อ

“คนบ้า ใจดีด้วยหน่อยเอาใหญ่เลยนะคะ” หทัยรัตน์ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มแถมยังใจดีเผื่อแผ่ให้คนที่นอนอยู่ข้างๆ ที่หัวเราะอย่างชอบใจ สามารถแกล้งเธอได้นี่อารมณ์ดีเชียวนะ

จะว่าชินมันก็ชินอยู่หรอกที่นอนแก้ผ้าอยู่บนเตียงด้วยกัน แต่เธอไม่ชินกับเขาเวอร์ชันนี้จริงๆ กรวิทย์ที่ขี้เล่น ออดอ้อน พร้อมกับสายตาหวานเชื่อมแบบนั้นอีก บอกเลยว่ายังไงก็ไม่ชิน

“ขอบคุณครับที่ใจดี ขอบคุณที่เธอยังรอฉันนะหวาน” กรวิทย์ดึงร่างบางเข้ามากอดไม่สนใจอาการต่อต้านเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ จูบหน้าผากมนเบาๆ



ต่อไปเราจะกลับไปที่คู่หลักกันนะคะ คุณกรกับหวานก็เคลียร์กันได้ในระดับหนึ่งแล้ว เหลือความชัดเจนอีกนิดหน่อย จะเข้ามาแทรกเรื่อยๆ แต่ตอนนี้จะไปเน้นคู่ของคุณริคกับปลายฝนล่ะน๊าาาาา หวังว่าทุกคนจะรอและติดตามเรื่อยๆนะจ๊ะ 

ตอนนี้มายาวๆเลยจ้า ถือว่าชดเชยที่หายไปสองวัน

ความคิดเห็น