ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

นาเกลือเป็นเหตุ. 100%

ชื่อตอน : นาเกลือเป็นเหตุ. 100%

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2561 16:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นาเกลือเป็นเหตุ. 100%
แบบอักษร

​ "ท่าน รู้ว่าข้าไม่ใช่คนที่นี้...." 

"อืม...ก็ข้าเป็นครึ่งเทพข้าย่อมรู้สิ....ก่อนอื่นหลิงซาน เจ้าพานายท่านมาอาบน้ำก่อนเร็วเข้า" 

แดนดินหันควับ แล้วร่างก็ลอยขึ้นพาดบ่าของชายผมแดง ที่แผ่นหลังเต็มไปด้วยลอยเล็บ แม้แต่ที่ก้นยังมีเลย...นี้กูเป็นมาโชว์..ใช่ไหม 

แต่ครั้งนี้คนบางคนใช้เวทขยายอ่างให้กว้างขึ้นอีกนิด. ย้ำว่าอีกนิด พอให้หลิงซานลงไปแต่ไม่พอให้แดนดินนั่งแช่  

ร่างบางจึงต้องนั่งลงบนตักของหลิงซานแล้วหันหน้าแดงๆของตนเองไปทางจิวหลาง ก้นกอยจึงแนบชิดกับบางอย่างที่กำลังผงาดใต้น้ำอุ่น  

ไหนว่ายังสลบอยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วมันมาได้ไง 

ถึงจะล่อแหลมไปซักหน่อย แต่ก็ลงมาได้สามคน ไม่เข้าใจ เสกให้มันใหญ่กว่านี้หน่อยก็ได้ ไอ้กระดากอายก็มีอยู่แต่ไอ้ความอยากรู้มีมากกว่า มันสงสัย   

"คือ..ข้าอยากรู้ว่า..เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น..หลินซาน..มือเจ้าช่วยเอาออกจากก้นข้าด้วย" 

มือของเจ้าจ๋อเลื้อยไปตามกระดูกสันหลัง จบด้วยการขย้ำก้นกลมของแดนดิน บีบคลึงอยู่แบบนั้น ก้นข้าไม่ได้เมื่อยเข้าใจ๋...

"เมื่อคืนเจ้าถอนคำสาปให้พวกเรา แล้วสลบไป พวกข้าก็ทำความสะอาดตัวเจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กำลังจะพาเจ้าเข้านอน ที่รักก็ละเมอถึงนาเกลืออะไรนี้หละ พวกข้าเลยแอบดูฝันของเจ้าแล้วหลังจากนั้น.......

จิวหลางจึงดีดน้ำออก ไปเกิดเป็นกระจกวงกลมบานใหญ่ลอยกลางอากาศ แล้วภาพในกระจกก็ปรากฎขึ้น 

ทั้งสามมองภาพเคลื่อนไหวในกระจก โดยเฉพาะแดนดินที่ตั้งใจเป็นพิเศษนั้น นาเกลือในฝันที่ข้าอยากได้ 

...........ในฝันของแดนดิน........... 

ผืนดินโล่งไกลสุดลูกหูลูกตา แบ่งเป็นรูปสี่เหลี่ยม ที่กั้นโดยคันดินเหมือนการทำนา แต่ในนั้น กลับมีแต่เกลือแผ่นสีขาวสะอาด ที่คนงานกำลังกำลังใช้คราดเขี่ยเกลือสีขาววางเป็นกองๆ 

ด้านหนึ่งคนงานกำลังเปิดให้น้ำทะเลไหลมาตามร่องน้ำ ที่แดนดินใช้ระบบกังหันลมวิดน้ำจากทะเล โดยไม่ต้องใช้คนงานให้สิ้นเปลืองเงินทองและแรงงาน 

ส่วนแดนดินกำลังนั่งอยู่บนตั่ง หน้ายุ้งฉางสำหรับเก็บเกลือ อีกด้านมีคนมาต่อแถวยาวเป็นร้อยเป็นพันคน เพื่อซื้อเกลือบริสุทธ์ที่ราคาไม่แพงแต่คุณภาพดีเยี่ยม 

แดนดินยิ้มจนตาหยี กำลังนั่งนับเงินที่หลงจู๊ให้คนแบกเข้ามา มือหนึ่งดีดลูกคิด มือหนึ่งจดบันทึก ปากและตายิ้มอย่างมีความสุข ด้านหลังมีหีบทองตั้งเป็นชั้นๆอีกด้านมีเข่งใส่เงินกองสูงท่วมหัว มีสองแสบนั่งนับเงินจนมือหงิกอยู่ไกลๆ

"หึ...หึ..กลิ่นของเงินทองช่างหอมหวาน...นับไม่หวาดไม่ไหว..มีความสุขจริงๆ ต้องสร้างที่เก็บเงินใหม่อีกสองหลังที่มีอยู่ไม่พอจะเก็บแล้วเนี่ย..ฮ่า...ฮ่า.."

"มึงไอ้ดิน พอได้แล้วมั้ง พวกกูจะตายแล้วเนี่ยนับไม่หมดซะที  ชาตินี่จะใช้หมดไหม มึงนี่ก็งกเกิน หิวจะตายแล้ว พวกกูกลับไปหาอะไรกินก่อนแล้วกัน"

น้องฟ้าที่หมดแรงโยนก้อนทองลงหีบที่ยังไม่ได้นับก่อนชวนน้องน้ำไปกินข้าว ขณะที่แดนดินกำลังมีความสุขกับกองเงินกองทองสูงเป็นภูเขา

"เฟิงหนิงหลิง ข้ามาเก็บค่าภาษีเกลือ"

เสียงทุ่มของผู้มีอำนาจ เอ่ยก้องกังวาล พร้อมทหารที่ยืนอยู่ด้านหลังนับร้อยคน แดนดินชะงักมือเงยหน้าจากกองตั๋วเงินที่กำลังนับ 

เห็นเจ้าคนที่พูดในชุดเครื่องแบบของราชสำนักคุ้นตา สั่งทหารให้ขนเข่งเงินและหีบทองไปต่อหน้าต่อตา 

"พวกเจ้าหยุดนะ นั้นมันเงินทองของข้า พวกเจ้าเป็นโจรหรือไงอยู่ๆดีก็มาขนของๆข้าไปแบบนี้"

แดนดินตะโกนโวยวายหลุดมาดขรึมที่เคยทำวิ่งตรงไปที่ตัวของหัวหน้าทหาร ไอ้ขุดน้ำเงินนั้นมันยืนสั่งการหันหลังอยู่ไม่ไกล หีบทองที่กองอยู่เมื่อครู่หายไปเกือบครึ่ง  

แดนดิน......จิ....ครายทองกู..ซิก ซิก..

มือเอื้อมกระชากเจ้าขุนนางนั่นให้หันมา และเป็นแดนดินที่ต้องตกตะลึงแทน

"ไป๋ชุนเค่อ..เสนาบดีไป๋"

ชื่อของหลัวเก่าของเฟิงหลิงหลิน แดนดินยังจำได้ว่าตอนที่ออกมาเจ้านี้จับเขาขังไว้ในห้องเก็บฟืนเพราะไปตบตีอนุสุดรักเข้า 

แล้วนี้ยังตามมาหลอกหลอนอีกหรือนี้...พลันเหล่าทหารทั้งกองร้อย นาเกลือ ผู้คนที่ต่อคิวรอซื้อเกลือนับร้อยและกองเงินกองทอง เจ้าสองแสบ 

หายไป แทนที่ด้วยศาลาริมน้ำข้างกอบัวสวยงาม ศาลาขนาดใหญ่ที่เปิดโล่งมีผ้าม่านโปร่งสีขาวปลิวล้อลม ตรงกลางมีเตียงกว้างที่คนสามารถจะไปนอนกลิ้งได้ถึงห้าคนสบายๆ รอบด้านมีเสียงนกร้อง ผีเสื้อหลากสีบินเล่นกัน กลิ่นของดอกบัวและอีกด้านที่เป็นป่าหมอกหนา ในสถานที่นี้เหลือเพียงไป๋ชุนเค่อและเฟิงหนิงหลินสองคน 

"นาเกลือ เข่งเงิน แล้วหีบทองของข้าไปไหนหมด"

แดนดินหันซ้ายหันขวา นาเกลือ หายไปแล้ว หายไปไหน 

ร่างบางถึงกับสลดคอตกนั่งแหมะอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียว

"เฟิงหนิงที่นี้คือความฝัน นาเกลือไม่มีอยู่จริงที่เจ้าเห็นนั้นคือจิตสำนึกของเจ้าที่มันงก และตระหนี่ต่างหาก.."

เสียงทุ่มนุ่มของไป๋ชุนเค่อดังอยู่ใกล้ แล้วช้อนร่างของอดีตอนุที่ตนชังหนักหนาแนบอก

"ฝัน..แล้วไง..มันฝันของข้า ไม่ทราบว่าท่านเสนาบดีมาทำอะไร..ขนาดในฝันท่านยังเป็นตัวร้ายที่ข้าไม่ขอบอยู่ดี..ฮึ...ปล่อยข้าลงนะจะมาอุ้มทำไม...ออกไปจากฝันข้าเดี๋ยวนี้เลย"

แดนดินทั้งดิ้น ทั้งตีแถมด้วยทุบไปอีกหลายครั้งแต่ดูเหมือนไป๋ชุนเค่อจะไม่เจ็บ หรือเพราะมันเป็นฝัน 

.."โอ๊ย!!ไอ้บ้าไป๋ โยนลงมาได้ อูย !สะโพกข้า" 

เอ๋? สะโพกเจ็บในฝันมันเจ็บได้ด้วย 

"อะไรกันหย่ากันไม่นาน เจ้าลืมไปได้อย่างไร ข้ามีเลือดของเทพกระเรียน การจะเข้าฝันใครไม่ใช่เรื่องยาก ต่อให้คนผู้นั้นเป็นถึงเชื้อพระวงค์ก็เถอะ  เจ้าได้รับเกียรติ์นะจะบอกให้เพราะข้าไม่ได้ใช้พลังนี้บ่อยนัก นอกจากเรื่องสำคัญ"

มันจะแฟนซีเกินไปแล้ว ไอ้บ้าจิวเหลียงกับเจ้าจ๋อมันไปไหน ไหนว่าจะดูแลอย่างดีแล้วนี้ในฝันมันไปมุดหัวอยู่หน่ายยยย 

สงบใจไว้แดนดินแค่ฝันพอตื่นก็หายแล้ว พุทธโธ พุทธโธ จงตื่น จงตื่นจากฝันร้าย 

"เจ้าทำไปก็ไร้ประโยคเพราะข้าควบคุมไว้หมดแล้ว หากข้าไม่ปล่อย เจ้าก็ตื่นไม่ได้หรอกนะ เฟิงเอ๋อร์"

"เฟิงเอ๋อร์เหรอ หึ  ท่านเสนาบดีไป๋ มิทราบว่าท่านเป็นญาติฝ่ายไหนของข้า ถึงได้มาเรียกแบบสนิมสนมขนาดนี้  ข้าจำไม่ผิด ข้ากับท่านหย่าขาดกันแล้วนะขอรับ และข้าก็ไม่นับญาติมั่วซั่วด้วย"

เสนาบดีไป๋เพียงยกยิ้ม ช่างเป็นรอยยิ้มที่แดนดินไม่ชอบสักนิดเดียว รอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา รอยยิ้มเจ้าเลห์ของขุนนางที่ใส่หน้ากากหากันแบบนั้น 

"เห้ย!!!ปล่อยข้า ไป๋ชุนเค่อ"

แดนดินโดนบางอย่างกระชากมือทั้งสองข้างให้ลอยขึ้นบนเตียงนุ่ม สองมือโดนเชือกสีแดงขึงไว้คนละด้านกลางอากาศ แดนดินยืนกลางเตียงนุ่มไร้อิสระภาพ  นี้มันฝันของข้าจริงหรือ????

"แย่แล้ว..จิวเหลียงที่รักโดนเจ้าครึ่งกระเรียนมัดแล้ว...ข้าจะบุกไปช่วยที่รักเดี๋ยวนี้ ถึงเป็นสามีเก่าข้าก็ไม่ละเว้นหรอกนะ"

หลินซานที่ดูกระจกมิติอยู่พักใหญ่ จะเข้าไปช่วยแดนดินที่โดนกักอยู่ในฝันความฝันของตนเอง แต่โดนเจ้าครึ่งกระเรียนควบคุมอยู่ 

"หากเจ้าใช้พลังของเราแทรกแซงอาจเป็นอันตรายต่อนายท่านได้ แค่พลังของเจ้าไป๋ชุนเค่อนั่นก็ทำเอาจิตของนายท่านปั่นป่วนพอแล้ว หากเพิ่มพลังของพวกเราเข้าไป ข้าว่านายท่านรับไม่ไหวแน่ๆ"

จิวหลางก็ใช่ว่าไม่อยากช่วยแต่มันเสี่ยงเกินไปพวกเขาเป็นครึ่งเทพก็จริงแต่บางเรื่องก็มีขอบเขตเช่นกัน ต้องทำอย่างไรถึงจะช่วยนายท่านก็ที่ไม่ต้องเข้าไปแทรกแซงในฝันกันนะ...

"จิวเหลียง..เจ้ากระเรียนนั่นเอาอะไรไม่รู้ ให้ที่รักกินแล้วเข้าไปแล้ว.."

แดนดินกำลังโดนไป๋ชุนเค่อ บีบคางให้อ้าปากก่อนจะเทบางอย่างลงไปจนหมด 

"อืม..น่าจะไม่ค่อยดี..เราคงต้องทำให้นายท่านตื่นเองไม่งั้นอาจจะต้องเสี่ยงเข้าไป.."

สองคนพี่น้องมองไป๋ชุนเค่อ ที่กำลังบดจูบเฟิงหนิงหลิง ทั้งที่ร่างบางดิ้นอย่างไม่ยินยอมแล้วอยู่ๆร่างของแดนดิน ที่อยู่ในฝันก็อ่อนระทวยกลายเป็นฝ่ายจูบไป๋ชุนเค่อ

"นายท่านโดนยาปลุกสวาท...ชิ.แม้แต่ในฝันมันก็ยังเอา เข้าไปได้อีก"

เมื่อจิตโดยกระทำ ร่างกายย่อมต้องโดนผล กระทบไปด้วยและตอนนี้ร่างของเฟิงหนิงหลิน บิดตัวไปมาอย่างทรมาน ร่างกายร้อนผ่าว เหงื่อไหลทั่วกรอบหน้า 

ผิวอมชมพูเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆปากแดงคราง อือ อา เสียงหวานนั้นทำเอาสองหนุ่มกลืนน้ำลาย เสื้อผ้าถูกมือบางดึงทึึ้งจนหลุดลุ่ย ไหล่มนโผล่พ้นเสื้อที่ใส่ออกมาทั้งสอง เม็ดลูกเกดสีชมพูบวมเป่งช่างยั่วยวนให้ลิ้มลองรสชาติ

"ข้ามีวิธีดีๆแล้วจิวเหลียง แต่พอที่รักตื่นเจ้ากับข้าต้องรับความโกรธจองที่รักร่วมกัน...ตกลงไหมพี่ชาย. ว่าแต่จิวเหลียงเจ้าไม่ขอบสัมผัสผ฿้อื่นมิใช่เหรอ ขนาดข้าเจ้ายังรังเกียจเลย"

จิวเหลียงลูบไล้บนผิวกายเรียบเนียนที่กำลังทุรนทุรายจากยาปลุก 

"คนนี้พิเศษ  เขาคือนายท่านของข้า ขนมหวานของข้า ข้าชอบที่จะสัมผัสคนผู้นี้ บุรุษผู้เดินทางมาไกล"

"หึ..หึ..นั้นสินะ...ที่รักพิเศษจริงนั้นหละ...แม้แต่ข้าก็ไม่อาจละสายตาได้"

............

"ปล่อย...ไป๋ชุนเค่อ...เจ้าเอาอะไรให้ข้ากิน..."

แดนดินขมฝาดในคอ ไอ้เสนามันเอาบางอย่างให้กิน เพราะเมื่อครู่ เขาฟาดขาที่ไม่ได้ถูกมัดเข้าสีข้างของเจ้าบ้านั้นพอดี มันเลยโมโหหรือเปล่านะเพราะมันแค่ถอยหลังกุมสีข้างแต่ยังคงรอยยิ้มร้ายอยู่ และเพราะแบบนั้นขาสองข้างจึงโดนเจ้าเชือกสีแดงมัดข้อเท้าทั้งสองข้างไว้ 

ก่อนที่มันจะล้วงเอาขวดสีขาวขนาดเล็กออกมา มันบีบคางจนเจ็บแล้วกรอกของเหลวขมฝาดนั้นเข้ามาในปาก ก็ว่าจะถุยออก แต่มันกับปิดปากแล้วบีบจมูก หายใจไม่ออก ของเหลวปริศนาไหลลงคอจนหมด

"อยากรู้เหรอเฟิงเอ๋อร์...ก็แค่ยากระตุ้นนิดหน่อยที่ใช้เวลาเข้าหอ ข้าแค่จะพาเจ้าระลึกความหลังครั้งเราสองคนใกล้ชิดกัน"

ไป๋ชุนเค่อ บดจูบลงมาบนปากอิ่มตามแรงอารมณ์ของตนเนิ่นนาน จนปากของแดนดินบวมขึ้นมาแต่มิได้ส่งลิ้นหาความหวานภายในปากของร่างบาง ที่ดิ้นรนให้พ้น

ยิ่งมองเห็นสายตาที่ไม่ยอมจำนน สายตาที่ดื้อรั้น สายตาที่แสนจะพยศเสียจน อยากจะปราบให้เชื่อง สายตาที่มีความเกลียดชัง กระตุ้นอารมณ์ดิบภายใต้หน้ากากของสุภาพชน ที่แสดงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน สายตาที่ไม่มีวันลืมแต่แต่ตอนที่อยู่บนล่างของอนุก็ยังคงหลอกหลอนจนเสร็จสม

"สายตาแบบนี้ เหมือนไม่ใช่เจ้าคนเก่า เหมือนว่าวิญญาณของเจ้าคือผู้อื่นมาสิงสู่ แต่ต่อให้เจ้าไปใครก็ตาม เจ้าได้จุดความปรารถณาในตัวข้าให้ตื่นขึ้นและเจ้าจะต้องเป็นผู้ดับความปรารถณานั้น เฟิงหนิงหลินคนใหม่.."

...มันค่อนข้างยาวนะคะใจเย็นๆไอ้คั้นมาถึงแล้วตาปี้ตาบันก็ใช่ที..ไอ้คั้นจะแต่งลวกๆจะโดนด่าเปล่าๆการแต่งncให้คนอินยากนะคะ....ขอลุ้นสักนิดว่าสองหนุ่มจะทำอย่างไร หลัวเก่าเจ้าเดิมเพิ่มเดิมคือพี่แก่เป็นครึ่งเทพเหมือนกันบุกเข้ามาในฝันหวานของแดนดินที่กำลังกอบโกยเงินเข้ากนะเป๋า คาดว่าสองตอนจบน่าจะไปเรื่องของสายนทีต่อ..แนะนำติขมได้นะคะ nc ประเภทบรรยายจะใช้หลายหน้าหน่อยยิ่งมีคนเยอะเท่าไหร่มันจะยาวนิดหนึ่ง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น