Kitsunez

ขอฝากเรื่องนี้ในใจของทุกคนด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับการอ่านและคอมเม้นของทุกๆคนที่ทำให้มีแรงใจในการเขียนขึ้นค่ะ สามารถคอมเม้นเข้ามากันเยอะๆนะคะ จะรออ่านของทุกคนเลย :)

ตอนที่ 25 จองเวรจองกรรม

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 จองเวรจองกรรม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 837

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2561 12:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 จองเวรจองกรรม
แบบอักษร

ก๊อกๆ


เสียงประตูถูกเคาะขึ้นระหว่างที่ทั้งสี่คนกำลังพูดคุยเสวนาในเรื่องทั่วไปและสัตว์เลี้ยงอีกหนึ่งตัวที่กำลังเล่นของเล่นที่ต้าร์ซื้อมาเตรียมการโดยเฉพาะ

“ไอ้สกาย ไปเปิดประตูดิ๊” ต้าร์สั่งสกายออกมาแล้วยังคงแกว่งของเล่นแมวที่เป็นเบ็ดอยู่อย่างสนุกสนานโดยมีเหยื่อเป็นตัวบางอย่างที่มีปีกนกสีสวยอีกที

“เอ้า มึงเจ้าของห้องทำไมไม่เปิดเองวะ” สกายเลยเบะปากนิดหน่อยที่เจ้าของห้องอย่างต้าร์ไม่ยอมไปเปิดประตูห้องเอง ต้าร์เงยหน้าขึ้นมาแล้วชูเบ็ดของเล่นให้สกายดู

“เห็นป่ะ กูไม่ว่าง กูเล่นกับคุณซินอยู่”

“กูก็ไม่ว่าง กูพิงไหล่แสตมป์อยู่” สกายถือโอกาสอวดบ้างโดยการแกล้งพิงไหล่แสตมป์ให้เห็นๆไปเลย เขาบอกเรื่องนี้กับเพื่อนๆของเขาแล้วแม้ว่าแรกๆต้าร์กับอลันจะดูช็อกมากเหมือนกันแต่ไม่มีใครทำท่าทางรังเกียจใส่เขากับแสตมป์เลยแม้แต่น้อย เพราะความเป็นเพื่อนของพวกเขาทั้งสามคนมันมีค่ามากกว่าและไม่เห็นจะเป็นอะไรไปหากเพื่อนของตัวเองจะมีความรักกับคนอื่นๆเขาบ้าง

“โอ๊ย เกี่ยงเชี้ยไรนักหนาวะ” อลันที่เริ่มรำคาญในความไม่ยอมใครของต้าร์กับสกายทำให้ต้องลุกพรวดไปเปิดประตูห้องเองแล้วก็พบว่าเป็นเมซเซจที่พวกเขากำลังรออยู่จริงๆด้วย

“สายประจำเลยนะคุณชาย” ต้าร์ตะโกนออกมาเมื่อเมซเซจเข้ามาในห้องแล้วเรียบร้อย เมซเซจกวาดสายตาสำรวจห้องของต้าร์ที่ดูจัดปาร์ตี้อะไรบางอยู่แม้จะข้องใจเรื่องกรอบรูปใหญ่ของแมวต้าร์ก็เถอะ

“ตกลงฉลองอะไรกันวะเนี่ย ไม่ใช่วันเกิดมึงนี่หว่า”

“เออ ไม่ใช่วันเกิดกู แต่เป็นวันเกิดคุณซิน!”

“หะ? นี่มึงชวนกูมาเพื่อแค่นี้เหรอวะ?” นั้นเป็นประโยคสุดฮิตที่ไม่ว่าต้าร์หรืออลันที่เมื่อรู้ว่ามาฉลองอะไรกันเป็นอันต้องถามและแน่นอนว่าต้าร์ก็ยิ้มแฉ่งให้เชิงไม่ปฎิเสธอะไรทำให้เมซเซจแทบอยากจะยกมือลูบหน้าตัวเอง เขาคิดว่ามีเรื่องใหญ่อะไรซะอีก

จนสายตาของตัวเองเห็นแผ่นหลังร่างบางที่อยู่ข้างสกายก็ทำให้เขาได้รู้ว่าคนข้างๆจะเป็นใครไม่ได้เลยนอกจากแสตมป์…ว่าที่แฟนของสกายที่เปิดเผยกันแล้ว

“เบลล่าไม่มาเหรอวะ?” สกายถามออกมาเมื่อไม่เห็นร่างของหญิงสาวตัวดีที่มักจะเกาะแกะตามเมซเซจไปด้วยทุกที่เรียกได้ว่าที่ไหนมีเมซเซจที่นั่นมีเบลล่าเชียวล่ะ

“เบลล่าไม่ว่างว่ะ มีถ่ายโฆษณาอีกสองสามโฆษณา” เมซเซจตอบออกมาตามตรงแล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ข้างโซฟาใหญ่แล้วเอนตัวพิงอย่างสบาย

ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ขับรถไปพบกับเบลล่าที่กำลังยืนรอเขาอยู่เหมือนกันในทางที่ไม่ได้ไปไกลกว่าที่คิดเอาไว้นัก ไม่ว่ายังไงเบลล่าก็จะชอบรอเขาให้ถึงที่สุดตามนิสัยของตัวเองและก็…ง้อก็ไม่ได้ยากอะไรขนาดนั้นด้วยเพราะไม่นานเบลล่าก็กลับมาเหมือนเดิมด้วยลูกไม้ลูกเล่นของเมซเซจที่ใช้มาหลายครั้งแล้ว

นั้นก็คือ จะพาเบลล่าไปทานข้าวที่ภัตคารโปรดแล้วซื้อของแบนด์เนมที่เบลล่าต้องการ

“ม้าวว” คุณซินขยับร่างกายย้วยของตัวเองเข้ามาหาเมซเซจก่อนจะเอาหัวถูไถขาของเมซเซจไปมาหางก็พันแข้งพันขาอย่างอ้อนๆ

“ว่าไงเรา” เมซเซจยิ้มออกมาเพราะคุณซินเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เขาเข้ามาในห้องของต้าร์และต้าร์มักจะชอบถามเขาว่าต้องทำยังไงให้คุณซินมาอ้อนตัวเองทันทีที่เข้าไม่นานแบบนี้ ซึ่งแน่นอนว่าเมซเซจก็ไม่รู้หรอกเพราะบ้านของเขาไม่มีแมวสักตัวเลยด้วยซ้ำ

อาจจะเป็นเพราะคุณซินชอบเขาก็ได้ทำให้เข้ากันได้แล้วคุณซินก็ชอบอยู่ข้างเขาแบบนี้ตลอดเวลาที่อยู่ในห้องส่วนต้าร์ก็ได้แต่นั่งอิจฉาเขาวนไปทุกๆครั้งนั่นแหละ

คุณซินขยับตัวมานั่งตักของเมซเซจแล้วนอนลงอยู่อย่างนั้นไม่ยอมขยับไปไหนแม้แต่นิดทำให้ต้าร์ที่ไม่ยอมก็หันไปหยิบของเล่นที่เขากับคุณซินเล่นกันไปไม่นาน

“คุณซินลุกจากตักไอ้เมซเร็ว มาเล่นของเล่นกันเถอะ!” ต้าร์ว่าพลางขยับของเล่นเบ็ดที่เล่นเมื่อสักครู่นี้ล่อตรงหน้าคุณซิน แต่คุณซินก็ไม่ได้ขยับตัวไปเล่นของเล่นนั่นเลยแม้แต่นิดเดียวซึ่งคำง่ายๆก็ถูกผุดขึ้นออกมาในหัวคือ ‘เบื่อ’ แล้ว

“ฮ่าๆๆ กูว่ายกแมวให้ไอ้เมซมันดีกว่าม้างง ไอ้ต้าร์ มึงไม่เหมาะเลี้ยงแน่เลย” อลันหัวเราะออกมาแล้วตบบ่าต้าร์แรงๆสองสามที ต้าร์มุ่ยหน้าออกมาเล็กน้อยของเล่นนี้ตั้งหลายร้อยเชียวนะทำไมเจอหน้าเมซเซจแล้วเบื่อง่ายขนาดนี้!

“แมวยังไม่เลือกมึงเล๊ย ไอ้ต้าร์เอ๊ย” สกายเองก็สมทบแล้วตบบ่าอีกข้างของต้าร์เบาๆ ต้าร์เองก็หน้ามุ่ยกว่าเดิมแล้วว้ากใส่เพื่อนทั้งสองคนของตัวเอง

“ไม่ต้องเลยพวกมึงอ่ะ! ยังไงหมายเลขหนึ่งของคุณซินก็ต้องกูอยู่แล้วที่นอนตักไอ้เมซอ่ะ..อาจจะ…” ต้าร์ครุ่นคิดถึงคำตอบเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมาหน้าตาย

“กางเกงใหม่ไง คุณซินชอบของใหม่”

“เฮ้อ” เพื่อนทั้งสามคนถอนหายใจใส่ต้าร์พร้อมกัน แสตมป์ที่มองสถาการณ์ก็แอบยิ้มเล็กน้อยกับความงอนของต้าร์ที่กำลังงอนแมวสุดที่รักอยู่ก่อนที่เขาจะเดินไปหยิบอีกแก้วมาให้เมซเซจโดยจัดการรินค็อกเทลใส่แก้วใสให้เรียบร้อย

“นี่ครับ” แสตมป์ตัดสินใจยื่นให้เมซเซจเพราะเขาไม่อาจจะวานใช้ใครได้ด้วยซ้ำ ก็แค่ยื่นแก้วค็อกเทลเท่านั้นเองเขาจะใช้คนอื่นให้ยุ่งยากไปทำไม

“ขอบคุณ…” เมซเซจเอื้อมมือไปรับแก้วมาจากมือของแสตมป์แวบแรกที่จับมือแสตมป์คือมือแสตมป์เล็กกว่ามือเขาหลายเท่าเลยก็ว่าได้แถมยัง…นุ่ม นุ่มจนความนุ่มๆเย็นๆยังติดฝ่ามือของเขา

สกายที่คอยมองดูอยู่ตลอดเมื่อแสตมป์ผละมือออกจากมือเมซเซจแล้วเขาก็คว้ามือของแสตมป์มากุมเอาไว้แทนแสดงถึงความหวงเล็กๆที่บางคนอาจจะมองข้ามมันไป แสตมป์เอียงคอมองมือของสกายที่กุมมือของตนเองแล้วไม่ได้สะบัดออกนอกจากปล่อยให้สกายได้กุมมือเขาต่อไป

“เหงาอ่ะอลัน ดูดิ เพื่อนรักของเราสองคนแม่งมีแฟนกันหมดแล้วว่ะ” ต้าร์พูดขึ้นแล้วเดินไปกอดคอกับอลัน อลันเองก็เห็นด้วยแล้วตัดเพ้อใส่เพื่อนของตัวเอง

“เออ คู่แรกก็เทวดากับนางฟ้าอีกคู่ก็หวานซะจนหมดขึ้นแล้วอ่ะมึง อีกหน่อยเหลือกูกับมึงล่ะ”

“มาคบกันเองมะ” ต้าร์เลยทำปากจู๋ใส่อลันแล้วยื่นหน้าไปใกล้ๆ

“ตลก ไอ้ห่า” อลันทำท่าทางขนลุกซู่ใส่ต้าร์แล้วผลักหน้าต้าร์ให้ออกห่างจากตนเอง แสตมป์หัวเราะออกมานิดๆกับทั้งสองคนแล้วจัดการรินค็อกเทลให้ต่อ เขารอบนี้จะไม่แตะเป็นอันขาดเพราะครั้งที่แล้วที่ได้ดื่มไปทำให้เช้าวันต่อมาเขาปวดหัวจนต้องอัดพารานอนยาวเลย เข็ดนี้อีกนานแน่นอน

“เฮ้ย พวกมึงคบกันเองก็อยากรู้นะเว้ยว่าใครแม่งจะโดนแดกแต่กูพนันเลยว่าเป็นไอ้ต้าร์ ฮ่าๆๆ” เมซเซจส่งสายตาล้อเลียนไปทางต้าร์แล้วยิ้มร่าต้าร์เลยจ้องหน้าเมซเซจ

“มึงดูถูกกูอ่อ”

“เออ”

“ได้! ที่รักครับมาเมคเลิฟกันป่ะ”

“มึงก็ตามเขาเนอะ” สกายส่ายหัวไปมาอย่างเอือมๆกับความบ้าจี้ของต้าร์ที่พยายามรวบตัวกอดไอ้อลันที่ทำหน้าขยะแขยงอยู่ใกล้ๆ

“อี๋ กูไม่เอาไอ้ต้าร์หรอกไม่รู้จักโต”

ทั้งสามคนพูดคุยเล่นกันอย่างสนุกสนานโดยทำให้บรรยากาศรอบข้างมีเสียงแซวเสียงหัวเราะและเอะอะโวยวายเสียงดังตามประสาผู้ชายที่เวลาอยู่กันหลายคนมักจะคึกครื้นแม้แต่เรื่องเล็กๆก็ทำให้มันเสียงดังได้

“แสตมป์ไม่ดื่มจริงอ้อ อร่อยน่า” ต้าร์พยักเพยิกด้วยการยื่นแก้วค็อกเทลสีใสอีกแก้วให้แสตมป์เป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ นั่นทำให้แสตมป์ปฎิเสธไปทุกรอบเลยก็ว่าได้ก็เขายังเข็ดนี่นา

“มะ ไม่ดีกว่าพี่ต้าร์ ผมคออ่อน”

“ม่ายเป็นไรสักหน่อยย มีไอ้สกายงาย” ต้าร์ลากเสียงยาวด้วยดวงตาหยาดเยิ้มเพราะเมื่อมาครบวงพวกเขาก็เอาค็อกเทลผสมกับเหล้าด้วยนิดๆหน่อยๆแถมเพียวยกกลุ่มอีกต่างหากแต่ยังดีที่มีกับแกล้มเล็กๆน้อยๆให้กินเล่นกันอยู่บ้าง ไม่งั้นห้องนี้อาจจะเกลื่อนไปด้วยศพคนเมาก็ได้

“เฮ้ยยยยย มึงบังคับเขาทำไมว้า” อลันโวยวายออกมาเมื่อเห็นเพื่อนของตัวเองบังคับคนอื่นไปเรื่อยแล้วกอดคอต้าร์ทั้งๆที่ยังเซอยู่

“อ่าวว แสตมป์เหงาแย่ กูแค่ชวนเองง”

“ไม่ต้องยุ่งเลยพวกมึงอ่ะ อึ่ก…” สกายส่งเสียงห้ามออกมาอย่างมึนๆตาของเขาก็หนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้น

หมดสภาพ…นั้นคือความคิดของแสตมป์ในตอนนี้เอามากๆ ต้าร์กับอลันที่เมาแล้วก็โวยวายมากขึ้นทั้งคู่ไหนจะคึกลุกไปเปิดเครื่องเล่นเปิดคาราโอเกะเกือบสิบกว่าเพลงแล้วอีก สกายเองก็มึนหัวแล้วเหมือนกันเลยคอยซุกไหล่เขาอยู่ใกล้ๆและเมซเซจก็ยังเหมือนเดิมคือนั่งปกติมากทั้งๆที่ดื่มพอๆกับเพื่อนๆแล้ว

“พี่สกาย พี่พอก่อนก็ได้มั้งครับ” แสตมป์ห้ามสกายเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ แรกๆเขาก็ไม่ค่อยกล้าเพราะกลัวมันเสียมารยาทต่ออีกฝ่ายและเพื่อนๆของเขาแต่ตอนนี้เขาว่ามันจะเกินตัวไปแล้ว

“อื้ออ พี่รู้” สกายผงกหัวเบาๆเชิงรับรู้แม้ว่าต้าร์ตัวดีจะรินค็อกเทลให้แก้วสกายใหม่จนแสตมป์ต้องขวางตามองอย่างระอาเล็กๆ

“พี่ต้าร์…”

“จ๋า”

“พอได้แล้วครับ”

“อีกแก้วเดียวเอ๊งง มันไม่กินก็ไม่กินแหละ” ต้าร์พูดอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวจนแสตมป์เริ่มรู้สึกปลง วันนี้เขากลับเองด้วยแท็กซี่ดีกว่าปล่อยทั้งสี่คนนอนที่นี่แหละ ลมหายใจเข้าออกที่เสมอกันและอุ่นพ่นอยู่ข้างลำคอของเขาจนแสตมป์ต้องมองเล็กๆก็พบว่าสกายได้หลับไปแล้วนี่เอง แสตมป์ค่อยๆจัดท่าทางให้สกายได้นอนแผ่บนโซฟาอย่างลำบากนิดหน่อยและเพื่อนๆที่รู้งานก็ยอมลุกไปนั่งอีกโซฟาให้โดยอัตโนมัติ

“มันเมาทีไรหลับแม่งตลอดเล๊ยย” อลันมองเพื่อนตัวเองที่หลับสบายแล้วส่ายหัวไปมา แสตมป์เลยหัวเราะออกมาหน่อยๆเขาก็เพิ่งรู้เช่นกันว่าคนอย่างสกายถ้าเมาแล้วจะนอนหลับเป็นเด็กที่ดื่มขวดนมก่อนเข้านอนแบบนี้

“ผมขอยืมผ้าห่มได้ไหมครับ พี่ต้าร์”

“เอาเลยย ผ้าห่มสำรองอยู่บนตู้เสื้อผ้าพี่ อึ่กก เบื่อวุ้ย คนหวานกัน ”

“ขอบคุณครับ” แสตมป์เลยแกล้งไม่สนใจคำแซวของต้าร์แล้วเดินไปอีกห้องที่น่าจะเป็นห้องนอนเพื่อไปหยิบผ้าห่มสำรองบนตู้เสื้อผ้าตามที่ต้าร์ได้บอกเขาไว้

“เอ…” แสตมป์มองซ้ายมองขวาหาอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่ผ้าห่ม…ไอ้เจอน่ะเจอแล้วแต่มันอยู่สูงเกินที่คนตัวเล็กอย่างเขาจะหยิบมันถึงเลยแล้วก็พบกับเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ทำเอาแสตมป์กลืนน้ำลายเล็กน้อยเพราะมันเป็นเก้าอี้แบบมีล้อที่ไว้เคลื่อนที่ไปมา มันจะทำให้เขาหงายหลังไหมเนี่ย…

แสตมป์เขย่งตัวเพื่อที่จะรองหยิบผ้าดูก็พบว่ามันก็พอหยิบได้แต่ผืนล่างแต่ถ้าดึงออกมาทั้งกองได้หล่นออกมาหมดแน่และนั่นอาจจะเป็นการทำลายข้าวของห้องต้าร์อีกด้วย หรือเขาควรจะไปหยิบเก้าอี้ในห้องครัวมาดีนะ? แสตมป์ครุ่นคิดก่อนจะตัดสินใจจะเดินออกจากห้องต้าร์ซึ่งทำให้มองเห็นเมซเซจที่อยู่หน้าห้องของต้าร์ที่ยืนรออยู่

เป็นผีรึไงนะ…

แสตมป์คิดในใจอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่แล้วไม่ได้เอ่ยปากอะไรออกมา เขาเดินไปถึงหน้าห้องแล้วเมซเซจก็ขวางทางไม่ให้เขาออกไปอีกจนแสตมป์ต้องถอนหายใจแล้วพูดออกมาเบาๆโดยเว้นระยะห่างพอควร

“ขอทางหน่อยครับ”

“ไหนล่ะ ผ้าห่ม”

“ผมหยิบไม่ถึงครับ กำลังจะไปเอาเก้าอี้ที่ห้องครัว”

“….เตี้ยขนาดนั้นเลย?”

เหมือนมีอะไรทิ่มแทงใจของเขาดังฉึก แสตมป์มองหน้าเมซเซจด้วยสายตาขวางทันทีเรียกตัวเล็กไม่เจ็บเท่าเตี้ยเลยนะขอบอก

“เรื่องของผมครับ ผมไปได้ยัง”

“ไม่หลบ” เมซเซจยิ้มกวนประสาทให้แสตมป์จนแสตมป์ยกมือกอดอกตัวเองแล้วมองเมซเซจด้วยความหน่าย จะอะไรกับเขามากมายนะ…

“ผมต้องเอาผ้าห่มให้พี่สกายนะครับ”

“ฟังดูเป็นห่วงน่าดูเลยนี่”

“เพราะว่านั้นแฟนของผม” แสตมป์ตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจังสายตาก็คอยมองเมซเซจจนคิ้วของเขาขมวดแน่นเป็นปมเลยก็ว่าได้ เมซเซจก็ไม่ได้ขัดอะไรแล้วยอมขยับให้…นิดเดียว โดยการแค่ยืนหันข้างประตูเล็กๆแคบๆสำหรับคนเดียวออกให้แค่นั้น

“คุณเมซ มันไม่ตลกเลยนะครับ หลีกทาง” แสตมป์ยังคงย้ำให้เมซเซจฟังแล้วถอนหายใจออกมา แค่หลบมันจะยากอะไรกันนักหนาเนี่ย

“ก็หลบให้แล้วไง ตัวนายใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ?” เมซเซจย้อนแสตมป์แล้วคอยมองท่าทางของคนตัวเล็กว่าจะกล้าสักแค่ไหนกันเชียวที่จะออกจากห้องน่ะ

“……”

แสตมป์เดินเข้าไปใกล้ประตูกว่าเดิมเอาเถอะเขาไม่อยากให้สกายนอนแบบนั้นนานแล้วป่วยหรอกนะ แสตมป์ขยับตัวเข้าไปเบียดใกล้กับเมซเซจโดยหันข้างเช่นกันเพราะเขาไม่สามารถไปแนวตรงได้จนร่างกายของพวกเขาแนบชิดกันและต้องขอบคุณที่แสตมป์เตี้ยกว่าเมซเซจเพราะลมหายใจจะได้ไม่ไกลกันเหมือนนิยายรักในเรื่องอื่น แสตมป์ขยับแทรกตัวไปช้าๆเพื่อออกจากห้องกลิ่นแอลกอฮอล์บนตัวของเมซเซจถือว่าแรงพอตัวเหมือนกับเพื่อนๆเลยก็ว่าได้ ทำไมเมซเซจไม่เมาแล้วหลับไปนะจะได้ไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ให้มันลำบากกับเขา

จนเมื่อพ้นประตูแล้วแสตมป์ก็เดินเร่งฝีเท้าหนีไปทางห้องครัวอย่างไวทันทีโดยทิ้งเมซเซจที่ยังไม่ขยับตัวอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งแผ่นหลังบางเดินหายไปจากห้องครัวแล้วเมซเซจก็เดินเข้าไปในห้องต้าร์แล้วคว้าผ้าห่มด้านบนสุดขึ้นมาแล้วเดินออกจากห้องต้าร์ด้วยสีหน้าเรียบ

เขาแค่อยากหาเรื่องแกล้งแสตมป์เท่านั้นแหละเขาก็ไม่เข้าใจหรอกว่าเขาจะทำมันไปเพื่ออะไร แต่เขารู้สึกหมั่นไส้ทุกครั้งจริงๆที่เห็นสกายอ้อนแสตมป์ตลอดเวลาและเขาก็รู้ว่าแสตมป์ไม่มีวันหยิบผ้าถึงอยู่แล้วนอกเสียจากจะหาเก้าอี้สักตัวเหยียบขึ้นด้านบนจนเขาแค่อยากตามมาดูเอง

แสตมป์ที่พอได้เก้าอี้แล้วกำลังลากออกจากห้องครัวก็ชะงักไปเล็กน้อยที่สกายที่นอนอยู่มีผ้าห่มผืนสีเขียวอยู่แล้วเรียบร้อย แสตมป์เลยหันขวับไปมองเมซเซจที่ลอยหน้าลอยตากลับไปนั่งโซฟาแล้วดื่มกับเพื่อนๆอยู่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไอ้คนคนนี้ เขาเลยลากเก้าอี้กลับไปที่เดิมแล้วก็พบว่าคุณซินกำลังอยู่บนโต๊ะอาหารพร้อมจ้องมองเขาอยู่นั่นเอง

“สวัสดีนะ คุณซิน” แสตมป์ที่ว่างจนไม่รู้จะทำอะไรก็หันไปคุยกับแมวตัวอ้วนพร้อมนั่งลงบนเก้าอี้ที่ตัวเองลากกลับมาแล้ว อยู่นั่งเล่นกับแมวสักพักน่าจะดี

“พี่ต้าร์บอกวันนี้วันเกิดคุณซิน สุขสันต์วันเกิดนะ ขอโทษนะไม่ซื้ออะไรสำหรับแมวมาเลย” แสตมป์เกาคางให้คุณซินจนคุณซินร้องครืดในลำคออย่างพอใจหางก็ขยับไปมาเบาๆทำให้แสตมป์อมยิ้มออกมา เขาชอบพวกสัตว์เกือบทุกชนิดเลยก็ว่าได้โดยเฉพาะพวกสัตว์เลี้ยงแต่เขาไม่สามารถเลี้ยงมันได้เพราะเขาอยู่บ้านคนเดียวและเวลาทำงานก็กลัวสัตว์เลี้ยงของตัวเองจะเหงา

“ตอนนี้ทุกคนเมากันหมดแล้วอ่ะ ไม่มีใครเล่นกับคุณซินเลยเนอะ เดี๋ยวแสตมป์อยู่คุยเล่นด้วยเองนะ” แสตมป์หัวเราะออกมาเบาๆเขาก็ไม่อยากจะเชื่อหรอกว่าตัวเองจะมีเวลาถึงขั้นนั่งคุยกับแมวเปอร์เซียแบบนี้ คุณซินถูไถกับมือของเขาอย่างเอาใจจนแสตมป์ลูบหัวมันด้วยความเอ็นดู

พอจะเข้าใจรู้สึกต้าร์ที่รักคุณซินมากๆแล้ว แม้จะดูหยิ่งกับต้าร์แต่ลึกๆก็ดูขี้อ้อนและขี้เล่นกับทุกๆคนนั้นแหละ เห็นตอนดื่มกันสกายก็บอกเขาด้วยว่าคุณซินไม่ชอบเบลล่าเวลาเบลล่ามาคุณซินจะชอบแย่งที่นั่งไม่ก็ร้องฟ่อเวลาเบลล่ายื่นมือมาทางคุณซินจนเบลล่าเองก็ไม่ชอบคุณซินเช่นกัน

“หิวเปล่า?”

“ม้าวว”

คุณซินร้องรับเป็นคำตอบอย่างดีแสตมป์เลยลุกขึ้นยืนแล้วเดินหาอาหารสำหรับแมวจนเจอกระป๋องอาหารแมวรสปลาแซวม่อนครีมซอสที่ตั้งเด่นสง่าอยู่แสตมป์เลยหยิบมันขึ้นมาเปิดกระป๋องให้ เจ้าแมวอ้วนเปอร์เซียที่ได้กลิ่นหอมของอาหารตัวเองก็เลียริมฝีปากก่อนจะขยับร่างอ้วนนุ้ยของตัวเองไปหาแสตมป์ที่กำลังเทอาหารใส่ชามโปรดของมัน แสตมป์เทให้พอปริมาณเพราะต้าร์อาจจะเข้ามาให้อาหารคุณซินอีกก็ได้แม้ว่าวันนี้คุณซินจะกินกับแกล้มกับของพวกเขาไปด้วยแล้วนิดหน่อย ต้าร์ได้บอกเขาว่าคุณซินกินเก่งที่สุดเลยซึ่งเขาก็ไม่ปฎิเสธตั้งแต่ดูรูปร่างอ้วนๆของคุณซินนั่นแหละนะ

“ทำไร”

“!”

แสตมป์สะดุ้งเฮือกในตอนที่กำลังมองคุณซินแล้วคิดอะไรอยู่เพลินๆจนเขาหันกลับมามองก็พบว่าเป็นเมซเซจอีกแล้วที่เข้ามาในห้องครัวจะมาตามมาจองเวรจองกรรมกับเขาอีกนานไหมนะ..

“ให้อาหารคุณซินครับ”แสตมป์ชี้ไปทางคุณซินที่กำลังกินอาหารกระป๋องอย่างมุมมามอยู่จนหมดมาดสาวสวยเปอร์เซีย

“อ้อเหรอ”

“พี่เข้ามาทำไมครับ”

“มาเอากับแกล้ม”

แสตมป์พยักหน้าเบาๆเชิงรับรู้แล้วช่วยมองหาถุงกับแกล้มที่ว่าแต่ไม่ว่าบนเค้าเตอร์หรือบนโต๊ะก็ไม่มีอะไรที่พอเป็นกับแกล้มได้แล้วสักอย่างซึ่งนั่นหมายความว่ามันหมดแล้ว ถ้าถามว่าทำไมเขากลับมากล้าคุยกับเมซเซจล่ะก็เขาก็ไม่รู้เหมือนกันแต่รู้แค่ว่าโกรธไปก็ไม่ได้อะไรคืนกลับมาอย่างที่เชนเคยบอกเขาเอาไว้และแค่ไม่พูดกัดจิกก็พอแล้วด้วย....

“ไม่มีครับ”

“อืม…ไอ้ต้าร์ กับแกล้มหมดแล้วโว้ย” เมซเซจเดินไปทางหน้าประตูห้องครัวแล้วตะโกนบอกต้าร์ที่กำลังร้องเพลงกับอลันอย่างฮึกเหิ้มอยู่

“อารายน้า”ต้าร์ตะโกนถามผ่านไมค์จนแสตมป์ที่อยู่ในห้องครัวยังได้ยินชัดเจนเลย

“หมดแล้วโว้ยย” เมซเซจเลยตะโกนบอกอีกครั้งหนึ่ง

“มันพูดไรวะ ไอ้อลันน” ต้าร์สะกิดอลันที่กำลังแหกปากร้องเพลงอยู่ อลันตีหน้ามึนเล็กน้อยอย่างงุนงงเหมือนกันแล้วหันไปสนใจเพลงของตัวเองต่อ

“ไม่ต้องแดกแล้วมั้งเนี่ย” เมซเซจพึมพำออกมาเบาๆคุยกันไม่รู้เรื่องเลยเพราะเพลงก็เปิดดังและสองคนข้างหน้าก็ดูตั้งใจฟังมาก(ประชด)

“ผมว่าพอแล้วก็ได้มั้งครับ” แสตมป์เสนออกมาเพราะพวกเขาที่ดื่มกันก็ดื่มมาสักพักใหญ่ๆแล้วด้วยให้มันตอนนี้น่าจะดีกว่า

“ยัง พวกนั่นไม่จบง่ายๆหรอกเดี๋ยวก็โวยวายกันต่อ” เมซเซจทำหน้าตายขึ้นมาโดยสายตาก็มองทางเพื่อนๆทั้งสามคน สองคนก็ร้องเพลงจะเป็นจะตายอีกคนก็หลับลึกเสียเหลือเกินไม่มีแววว่าจะตื่นขึ้นเพราะรำคาญเสียงเลยสักนิด

“งั้นเดี๋ยวผมออกซื้อให้ครับ ผมก็หิวข้าว” แสตมป์ถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้เพราะตอนนี้เองเขาก็หิวข้าวเหมือนกันถือโอกาสไปซื้อข้าวมากินพร้อมซื้อกับแกล้มให้พี่ๆแล้วกลับบ้านน่าจะดีเหมือนกัน

“ไปด้วย”

“ไม่ต้องครับ”

“ทำไม?” เมซเซจขมวดคิ้วทันทีที่แสตมป์ห้ามไม่ให้เขาตามไปด้วยแค่ตามไปซื้อกับแกล้มด้วยเองนะ

“ผมไม่ได้ซื้ออะไรเยอะเลยครับ คุณดูแลเพื่อนๆของคุณเถอะ” แสตมป์ว่าออกมาตามตรงเขาคงซื้อกับแกล้มให้แค่ไม่กี่อย่างกับข้าวหนึ่งกล่องไม่ได้หนักหรืออะไรเลยด้วยซ้ำ

“ฉันอยากออกไปสูดอากาศข้างนอก ไม่ได้จะไปช่วยถือ”

“…..เฮ้อ” แสตมป์ถอนหายใจอออกมากับความดื้อรั้นที่จะไปให้ได้ของเมซเซจ พูดอะไรคนคนนี้ก็ชอบเถียงซะตลอดยิ่งเมาก็ดูจะเรื่องมากมากกว่าเดิมหลายเท่าเลยด้วยซ้ำ

แสตมป์เดินออกจากห้องครัวแล้วเดินไปสะกิดอลันที่กำลังถือไมค์ตาลอยระหว่างที่ต้าร์แหกปากร้องเพลงอยู่แล้วพูดออกมาให้ดังพอที่จะไม่ให้เสียงเพลงกลบเสียงเขา

“พี่อลัน ผมไปซื้อของข้างนอกนะ!”

“ซื้ออาราย”

“กับแกล้มครับมันหมดแล้วก็จะซื้อข้าวด้วย”

“อ่าว ไอ้เมซซ!! ไม่เห็นบอกกันว้า ว่ากับแกล้มมันโหมดดดดดดด!!” อลันเลยหันขวับไปโวยวายใส่เมซเซจทันทีที่ไม่ยอมบอกพวกเขาว่ากับแกล้มหมดปล่อยให้รอเก้ออยู่นาน

“ไม่บอกห่าไร กูบอกนานแล้วโว้ยยยยย!!” เมซเซจเลยตะโกนกลับไปทำหน้าอลันตีหน้ามึนกว่าเดิมอีกแล้วพยักหน้าให้กับแสตมป์

“พี่ฝากด้วยย เอิ๊กๆ เอาไอ้เมซไปด้วยทีแม่งเมาแล้วพูดไม่รู้เรื่องเลยยย” อลันเลยแหกปากร้องเพลงเป็นเพื่อนต้าร์เมื่อถึงท่อนฮุกของเพลงแล้ว

“ครับๆ”

แสตมป์เลยคว้ากระเป๋าสตางค์ของตัวเองแล้วมองไปทางสกายที่กำลังหลับอย่างสบายอยู่ แสตมป์เลยจัดการห่มผ้าห่มให้สกายเป็นอย่างดีแล้วลูบหัวอย่างแผ่วเบา

ไว้เขาซื้อของสักอย่างให้สกายสร่างเมาสักหน่อยดีกว่า แสตมป์เลยผละมือของตัวเองออกแล้วเดินไปทางประตูหน้าห้องที่มีเมซเซจไปด้วยกันอยู่

“แล้วจะกลับกี่โมง” เมซเซจถามระหว่างที่พวกเขาสองคนอยู่บนลิฟต์เพื่อลงไปชั้นด้านล่างของคอนโด

“อีกนิดหนึ่งครับ ผมขอกินข้าวที่นี่ก่อน”

“กลับยังไง”

“แท็กซี่ครับ” เพราะดูท่าจากสกายแล้วคงขับรถไปส่งเขาไม่ไหวแน่นอนและเขาก็ขับรถเองไม่เป็นซะด้วย แสตมป์เลยตัดปัญหาโดยการนั่งรถแท็กซี่นี่แหละ

“ให้ไปส่งไหม”

“ไม่ต้องหรอกครับ”

“อือ” เมซเซจพยักหน้าออกมาแล้วบทสนาทั้งสองคนในลิฟต์ก็จบลงเหลือเพียงแต่ความเงียบที่ครอบคลุมไปถึงชั้นล่าง เมื่อประตูลิฟต์ถูกเปิดออกแล้วทั้งคู่ก็เดินออกจากคอนโดมุ่งไปทางร้านสะดวกซื้อที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลสักเท่าไหร่โดยระหว่างทางก็มีของซื้อของขายมากมายเรียกได้ว่าอยู่แทบนี้ไม่อดตายเลย

แสตมป์ก็สาดส่องสายตาตัวเองหาอะไรตกท้องเป็นมื้อเย็นสักหน่อยเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะเกิดอะไรดีเลยตั้งใจจะเป็นซื้อกับแกล้มกับเมซเซจก่อนเท่านั่นแหละ

“ลูกชิ้นไหมคะ ไม้ละ 10บาทค่ะ”

“หมูปิ้งนมสดจ้า ไม้ละ 10บาท”

“ซูชิจ้า ซูชิ! ซื้อสิบแถมหนึ่งจ้า”

เสียงเรียกของแม่ค้าและพ่อค้าบริเวณนั้นดังขึ้นมาเมื่อเริ่มมีผู้คนเดินผ่านเข้ามาแถบนี้ แสตมป์เองก็ชะเง้อดูทุกๆร้านเลยก็ว่าได้ของกินเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด

“ฉันขอแนะนำ….ข้าวมันไก่ตรงร้านนั่นอร่อย” เมซเซจพูดขึ้นมาลอยๆแล้วชี้ไปทางด้านขวามือจนเจอกับร้านข้าวมันไก่เจ้าดังที่กำลังสับไก่อย่างชำนาญมือ

“น่าสน…”แสตมป์ก็ไม่ปฎิเสธอาจจะเพราะทั้งกำลังหิวและไก่ที่โชว์อยู่มันดูน่ากินทำให้เขาเล็งไว้ก่อนเดี๋ยวแวะมาซื้อสักหน่อยแล้วกัน


หมับ!


แสตมป์ชะงักไปอีกครั้งหนึ่งเมื่อฝ่ามือที่เขาไม่คิดว่าจะได้สัมผัสกันอีกครั้งได้เกิดขึ้น เมซเซจกำลังกุมมือเขาไปร้านขายข้าวมันไก่! จะเล่นอะไรกับเขาอีกเนี่ย!

_______________________________________________________________________________________________________________________________________

ตาเมซจะเอายังไงกับแสตมป์กันแน่เนี่ย รอดูตอนหน้านะคะ :)

ความคิดเห็น