Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 16 สิทธิพิเศษ (จบตอน)

ชื่อตอน : บทที่ 16 สิทธิพิเศษ (จบตอน)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2561 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 สิทธิพิเศษ (จบตอน)
แบบอักษร

“จำสัญญาหนึ่งเดือนที่คุณพูดไว้ได้รึเปล่า กลับจากฮ่องกงคราวนี้ฉันจะคืนของที่คุณซื้อให้ทั้งหมดแล้วฉันจะกลับบ้าน ไม่ว่าคุณจะต้องการหรือไม่แต่ ‘มิตรภาพ’ บางๆ ระหว่างเราก็จะยังอยู่ ในอนาคตถ้าบังเอิญเจอกันคุณไม่จำเป็นต้องจำชื่อฉันก็ได้ เราแค่ยิ้มทักทายกันก็พอ”

คำพูดตรงไปตรงมาของหญิงสาวทำให้ร่างหนาชะงักเหมือนโดนค้อนหนักทุบหัว แขนแข็งแรงที่โอบรัดหลวมๆ เปลี่ยนเป็นแน่นขึ้นราวกับว่าการทำแบบนี้จะสามารถเปลี่ยนใจคนในอ้อมกอดได้

“ปล่อยฉันไปเถอะ”

“…” เขาเป็นคนเสนอทางเลือกให้หล่อนก็จริงแต่กลับเป็นตนเองที่ไม่สามารถทำตามใจผู้ขอได้ ไม่สิ...ถ้าเป็นเรื่องอื่นเขาต้องให้หล่อนได้สมปรารถนาแน่ ยกเว้นแค่เรื่องนี้เท่านั้น

“ว่ายังไง แสดงความจริงใจของคุณออกมาสิ”

“ลืมเรื่องสัญญาพวกนั้นไปซะเถอะ คิดซะว่าเป็นช่วงทดลองทำความรู้จักกัน อีกอย่างฉันไม่ต้องการมิตรภาพอะไรนั่น ฉันต้องการให้เธออยู่ที่นี่ อยู่กับฉันตลอดเวลา”

“คุณไม่รักษาคำพูด”

“เธอคิดว่าเธอจะหนีไปจากฉันได้จริงๆ เหรอพิมพ์นารา”

ชายหนุ่มกดร่างของเธอให้แนบสนิทยิ่งกว่าเดิม เสียงหัวใจที่แนบติดแผ่นหลังเต้นรัวแรงขึ้นจนเธอรู้สึกได้ ความสุขุมที่พยายามรักษาไว้ถูกทำลายโดยเสียงหัวเราะในลำคอแผ่วๆ เธอพลอยตื่นตระหนกมือเย็นใจเต้นแรงไปกับเขาด้วย ริมฝีปากอุ่นร้อนแนบชิดใบหู กระซิบแผ่วเบาทว่าชัดเจน

“เธอคิดผิดแล้ว เพราะฉันไม่มีวันปล่อยเธอไป”



พิมพ์นาราคิดว่าหลังจากนั้นทุกอย่างอาจจะกลับไปสู่ความอึดอัดดังเช่นตอนแรก แต่เธอทายผิด เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นและเธอก็ไม่คิดฆ่าตัวตายด้วยการไปฟื้นฝอยหาตะเข็บ ดังนั้นอะไรที่ควรทำก็ทำเหมือนเดิม อะไรที่ควรปฏิบัติก็ปฏิบัติเช่นเดิม ทำทุกอย่างตามปกติราวกับว่าไม่เคยมีบทสนทนาเหล่านั้นเกิดขึ้น

นับตั้งแต่เป็นรูมเมตแอดมิดที่โรงบาลด้วยกันเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงของเธอก็แทบหมดไปกับบุรุษตรงหน้า ไม่ว่าเขาจะไปไหนหรือทำอะไรเธอล้วนแต่ถูกลากไปด้วยทุกครั้ง เวลาส่วนตัวอันน้อยนิดเช่นการนอนหลับยังถูกรบกวนเกือบทุกคืน เธอไม่ได้ขายวิญญาณให้ปีศาจแต่ปีศาจกลับมาขอซื้อไม่เลิก เพื่อรักษาสันติสุขน้อยนิดในชีวิตสุดท้ายเธอจึงปล่อยให้เขาลากไปลากมาตามใจชอบ คิดว่าหากอีกฝ่ายเบื่อเมื่อไหร่ก็คงจะหยุดไปเอง

“คุณจะสั่งตามฉันทำไม” หญิงสาวขมวดคิ้วเอ่ยถาม 

เธอและมิเกลดินเนอร์ที่โรงแรมดังเช่นหลายวันที่ผ่านมา เขาเสมอต้นเสมอปลายด้วยการไม่คิดเมนูอะไรเอง เธอเลือกอะไรเขาก็เลือกอันนั้น ซึ่งวันนี้เธอเลือกอาหารเบาๆ อย่างสลัดและแซลมอนรมควัน เขาก็ยังจะเลือกตาม ต่อให้ไม่สนใจแค่ไหนแต่อะไรที่เขาชอบหรือไม่ชอบก็ถูกบันทึกในสมองโดยไม่รู้ตัว สุดท้ายจึงต้องเป็นเธอที่เค้นสมองเปลี่ยนเมนูให้เขา

เหมือนพี่เลี้ยงเด็กไม่มีผิด...

มิเกลเท้าคางมองหญิงสาวซึ่งขมวดคิ้วก้มหน้าก้มตาไล่อ่านเมนูในมือ นัยน์ตาสีครามพราวระยับเหมือนบรรจุดวงดาวเอาไว้ข้างใน เขาเคยดินเนอร์กับผู้หญิงที่สวยที่สุด ร้านอาหารที่หรูที่สุด แต่ไม่มีครั้งไหนเหมือนครั้งนี้ เงินมากมายที่ใช้จ่ายกับคู่ขาหรือคู่ควงสามารถซื้อได้ทุกอย่างยกเว้นความเอาใจใส่ นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน

“...แล้วก็สตูว์เนื้อบูร์กอญ ขอบคุณค่ะ” รอยยิ้มอ่อนหวานที่มอบให้บริกรหายวับไปเมื่อหันกลับมามองผู้ร่วมโต๊ะอีกครั้ง

“คราวหลังคิดเองบ้างสิ ถ้าฉันอยากเปลี่ยนมาทานมังสวิรัติคุณก็จะเปลี่ยนตามงั้นเหรอ” ผู้พูดอดบ่นไม่ได้ ในเมื่อเขาไม่ชอบทานผักที่ไม่สุกยังจะสั่งสลัดตามอีก ไม่รู้จะขี้เกียจใช้สมองอะไรขนาดนั้น

“มองอะไร” ผู้ถามกระสับกระส่ายเล็กน้อย สายตาของคนตรงหน้าให้ความรู้สึกเหมือนเอาเทียนมาลนผิวไม่มีผิด

“ยังไม่เลิกจ้องอีก!”

“ถ้าเธอออกห่างจากโต๊ะนี้เกินสามก้าว ฉันจะอุ้มเธอกลับมา” ชายหนุ่มพูดขัดเมื่อเห็นร่างบางลุกขึ้นเตรียมจะจากไป คนถูกขู่เม้มปากขมวดคิ้วไม่พอใจแต่ก็ยอมนั่งลงแต่โดยดี

“หน้าไม่อาย!”

“ลองพิสูจน์ดูซักหน่อยสิ ฉันก็อยากรู้ว่าใครจะอายกว่ากัน” ผู้พูดคลี่ยิ้มเจิดจ้า เคาะนิ้วลงบนโต๊ะอย่างอารมณ์ดี

“คุณสะกดคำว่าอายเป็นด้วยเหรอ!” เธอไม่บ้าจี้ทำตามคำท้าของอีกฝ่ายอยู่แล้ว หน้าเธอไม่ได้หนาพอที่ทำลายบรรยากาศดีๆ ของคนนับร้อยที่รายล้อมได้

“เอาภาษาอังกฤษหรือฝรั่งเศสดี” คนถูกด่ายังคงไม่ทุกข์ไม่ร้อน

“ภาษาไทย! ถ้าสะกดไม่ได้ก็ไม่ต้องมาคุยกัน!”

“ไม่เป็นไร เธอต้องอยู่สอนฉันอีกนาน”

“!!!”

อาหารถูกยกมาเสิร์ฟขัดจังหวะสงครามเล็กๆ บนโต๊ะ สิ่งที่เกิดขึ้นในทุกๆ มื้อคืออีกฝ่ายต้องข้ามเขตมาขโมยนั่นนี่จากจานของเธออย่างละชิ้นสองชิ้น เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาจะมาแย่งทำไมในเมื่อจานของเขาใหญ่กว่าเธอเกือบเท่าตัวได้ หากไม่บอกว่านี่คือนักธุรกิจผู้ร่ำรวยเธอคงนึกว่าผีตะกละที่ไหนมาเข้าสิง

“คุณก็สั่งเพิ่มไปสิ!” หญิงสาวเริ่มมีน้ำโห เอามีดส้อมปกป้องแซลมอนจากหัวขโมยตรงหน้า

“ไม่เหมือนกัน” ชายหนุ่มพูดไปในขณะที่มือก็ยังแย่งชิงชิ้นเนื้อตรงหน้าไม่หยุด

“จะไม่เหมือนได้ยังไง เชฟก็เชฟคนเดียวกัน ร้านก็ร้านเดียวกัน เผลอๆ ใช้ปลาตัวเดียวกันด้วยซ้ำ ถ้า...อุ๊บ!” เสียงพูดขาดหายเมื่อเนื้อชิ้นใหญ่ถูกป้อนเข้ามาในปาก

“ถ้าคนไม่รู้จะคิดว่าฉันเลี้ยงเธอแบบอดๆ อยากๆ หัดกินเนื้อซะบ้างจะได้ไม่เป็นกระดูกเดินได้”

แม้จะไม่พอใจแต่ก็ต้องทนเคี้ยวงับๆ ให้หมด เมื่อจะอ้าปากด่าชิ้นเนื้อก็ถูกยัดเข้ามาอีกรอบ เป็นแบบนี้วนไปวนมาจนเธอเรียนรู้ที่จะเคี้ยวให้ช้าลงและปิดปากให้สนิท

“ไม่อร่อยเหรอ” มิเกลเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย

“…”

“งั้นก็เปลี่ยน”

“ถ้าคุณไม่ชอบคราวหน้าก็สั่งเองสิ มาเที่ยวกำจัดของเหลือด้วยวิธีโยนใส่ปากคนอื่นไม่ได้”

“ใครว่าไม่ชอบ ก็อร่อยดี” ผู้พูดพิสูจน์ด้วยการตักของในจานเข้าปากคำใหญ่ แสดงสีหน้าเอร็ดอร่อยเต็มประดา

“แล้วจะมาแย่งของฉันทำไม!” หญิงสาวจิ้มผักในชามอย่างเคียดแค้น แซลมอนรมควันของเธอถูกลักพาตัวไปราวกับไม่เคยมีตัวตนมาก่อน

“ฉันอยากกินเธอมากกว่า”

“อะไรนะ”

“ต้องให้พูดซ้ำเหรอ”

“ไม่ต้อง!” เธอรีบปฏิเสธ ใบหน้าสวยร้อนผ่าวไม่รู้เพราะความโกรธหรืออะไร

คนอะไรหน้าด้านหน้าไม่อาย!

“อีกคำสิ”

ดวงตาคู่สวยมองช้อนที่มาจ่อตรงปากอย่างชั่งใจ จะปฏิเสธหรือตอบรับผลลัพธ์ก็คงออกมาเหมือนกัน คิดได้ดังนั้นจึงยอมกล้ำกลืนชิ้นเนื้ออีกคำ

“ไม่เอาแล้วนะ” มือบางยกขึ้นมาปิดปากที่กำลังเคี้ยวเชื่องช้าอย่างฝืนใจเต็มทน

“งั้นก็สั่งของหวานเลย”

“อยากกินก็สั่งเองสิ!” เสียงหวานตวาดออกมาเบาๆ ใบหน้าบึ้งตึงขึ้นมาอีกสองระดับ

“จะให้ฉันสั่งของหวานเหรอ” ผู้ถามหรี่ตา รอยยิ้มอารมณ์ดีแฝงเลศนัยบางอย่าง

“ไม่มีใครเย็บปากคุณไว้ซะหน่อย”

“งั้นก็กลับไปกิน ‘ของหวาน’ ด้วยกันที่ห้องดีกว่า เมนูนี้กินคนเดียวมันไม่อร่อย”

“…”

“จะเริ่มชิมตั้งแต่ที่โต๊ะเลยก็ได้นะ ไม่เป็นไรฉันไม่ถือ”

ร่างบางผงะหลบคนเจ้าเล่ห์ที่ชะโงกตัวเข้ามาประชิด ใบหน้าคิ้วขมวดแดงก่ำเค้นเสียงลอดไรฟันอย่างยากลำบาก

“ทุเรศ!!”


____________________________________________________________

คนหน้ามึนแถไปเรื่อยยยยย 555555555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น