ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

นาเกลือเป็นเหตุ. 50%

ชื่อตอน : นาเกลือเป็นเหตุ. 50%

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 69

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2561 19:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นาเกลือเป็นเหตุ. 50%
แบบอักษร

"ไอ้ดิน...ไอ้ดิน...เปิดประตูหน่อย...ตะวันจะแยงตูดอยู่แล้วเนี่ย..มึงจะนอนไปถึงไหน..." 

เสียงน้องฟ้าผู้ร่าเริงกับน้องน้ำที่ทุบประตูห้องของแดนดิน แทบจะพังอยู่รอมล่อ ดีนะที่มีโต๊ะเก้าอี้ขวางกั้นไว้

"อืม..เจ็บเอว...."

แดนดินที่สะลืมสะลือลุกขึ้นนั่ง ร่างกายปวดเมื่อยไปหมด เอวยังรู้สึกเจ็บแปลบๆแล้วนั้นมันอะไรวะ 

น้ำขาวพวกนั้นมันเลอะหน้าขา มือบางเอื้อมไปแตะน้ำขาวหนืดที่หน้าขาตัวเอง แล้วจ่อที่จมูกดมกลิ่นแล้วก็ต้องร้องยี้...มันคาวจนฉุน 

พอสังเกตุดีๆตามหน้าท้องของแดนดินก็มีสิ่งนี้เช่นกัน

"เอ๋!! เดี๋ยวนะเมื่อคืน...จำได้ว่าเดินตามใครบางคนไปที่บ่อน้ำแร่ด้านหลัง แล้วตกใจแทงพ่อบ้านจิวไป พ่อบ้านจิวเป็นจอมเวท เจ้าจ๋อกลายร่างเป็นคน แล้วเราวิ่งหนีมาที่ห้อง พ่อบ้านจิวกับเจ้าจ๋อหลิงซานเป็นพี่น้องกัน คำสาป ดูดเลือดเรานี่หว่า...หลังจากนั้นก็สลบไป...มันเป็นเรื่องจริงเหรอ...ม่าย..มันเป็นแค่ฝัน..แค่ฝันเหมือนทุกครั้ง"

แดนดินคลำไปที่คอและแหวกดูขาอ่อนด้านใน มันยังเป็นรอยคมเขี้ยวสองรูแถมยังเจ็บแปลบๆ ที่คอก็เหมือนจะมีเหมือนกัน 

ไม่ใช่ฝัน หลังจากนั่นหละ เหมือนคับคล้ายว่าเจ้าสองตัวนั้นปลุกเขาขึ้นมาแล้วพอไปดูนาเกลือ หลังจากนั้น...เหมือนจะจำไม่ได้ แล้วไอ้น้ำขาวๆนั้น มันคืออะไร 

แดนดินขบคิดเรื่องเมื่อคืนอย่างหนัก เหมือนจะพลาดอะไรไปหรือเปล่า ไม่ใช่สองคนนั้นทำอะไรแปลกๆกับร่างกายเขาใช่ไหม

"ไอ้ดิน..กูจะพังเข้าไปแล้วน้าาาาา...x2."

เสียงไอ้ฟ้ากับไอ้น้ำแหกปากพร้อมกัน แดนดินสะดุ้งตื่นจากภวัง ไม่ได้จะให้ไอ้สองตัวนั้นมาเห็นสภาพแบบนี้ไม่ได้ 

แดนดินลุกพรวด แต่ก็ต้องทรุดลงกับพื้นอย่างแรงเพราะขาสั่นไม่มีแรงเดิน เหมือนใครมาถอดขาออกจากร่างกาย มันชาดิ๊กจนยืนไม่อยู่ 

แดนดินนิ่วหน้าขมวดคิ้ว มือบางสั่นน้อยๆเอื้อมไปด้านล่างระหว่างขาของตัวเองที่นั่งอยู่ นิ้วลูบไปตามร่องสะโพกแตะที่ปากทางบวมซ้ำ

และดูเหมือนจะมีน้ำบางอย่างไหลออกมามากมายเลอะพื้นที่นั่งอยู่ 

มือแดนดินสั่นน้อยๆ ไม่มั้ง มันต้องไม่ใช่เรื่องจริง ข้าแค่ฝันไป เจ้าจ๋อไม่ได้กลายร่าง พ่อบ้านจิวเหลียงไม่ใช่ปรมาจารย์จอมเวทย์ และเราไม่ได้โดนยิงประตู 

แดนดินดึงมือออกมา ที่ปลายนิ้วนั่นเปื้อนไปด้วยเลือดจางๆกับน้ำขาวเหนียวหนืดที่มีกลิ่นคาวคลุ้ง แต่หลักฐานคาร่องขนาดนี้ 

ความเจ็บนี้..มึงไอ้จ๋อหลิงซาน...ไอ้ปรมาจารย์จิวเหลียง..มึง..ตายยยย

แดนดินได้แต่เข่นเคี้ยวเคียวฟันอย่างโกรธเคือง..จะให้มาตีโพยตีพายเหมือนนางเอกตอนเสียตัว ก็ใช่ที่ ถึงยังไงเฟิงหนิงหลิงก็เคยๆมาแล้ว แต่เขาสิที่ยังเวอร์จิ้น โดนทั้งทีก็ตอนที่สติไม่ครบถ้วนแถมควบสองอีก.....โฮกกกก 

สู้เก็บแรงไปตามแตะตูดไอ้สองพี่น้องนั้นดีกว่า..มึงฝากไว้ก่อน. ได้กูแล้วทิ้ง ..มึงตาย..

"ไอ้น้ำ เอาเลยพังประตู...หนึ่ง....สอง....สะ" 

น้ำและฟ้ากำลังจะยันเท้าถีบประตู...แต่เสียงของพ่อบ้านเฟิงผู้สองมาตราฐาน....

.ทำไมพวกเราถึงบอกว่าพ่อบ้านสองมาตราฐานแบบนั้นเนอะเหรอ..ดูเอาสิแค่คำเรียกก็แตกต่างแล้ว...รู้นะคิดอะไรอยู่..ท่านพ่อบ้านจิว 

"ช้าก่อน.....เถ้าแก่ลู่....เถ้าแก่เทียน..นายท่านเฟิง เมื่อคืนต้องออกไปดูที่ดิน ที่จะใช้ทำนาเกลือ กลับมาเกือบสว่าง วันนี้ข้าน้อยเห็นว่าน่าจะให้พักผ่อน...ว่าแต่เถ้าแก่ทั้งสองไม่ไปคุ้มงานก่อสร้างร้านแทนหละขอรับ..นายท่านเฟิงจะได้พักบ้าง" 

นั้นประไร สองแสบหันมาสบตากันก่อนจะมองพ่อบ้านจิวหลางอย่างพินิจวิเคราะห์ วิญญาณโคนันเข้าสิงสองแสบแล้ว

"พ่อบ้านจิว ท่านบอกว่าอาเฟิงไปดูนาเกลือตอนกลางคืนเนี่ยนะ"

น้องน้ำถามเสียงสูงอย่างแปลกใจใครเขาไปดูที่ตอนกลางคืนกัน แล้วจะมองเห็นเหรอ 

"พ่อบ้านจิว ไปด้วยละสิแต่...ทำไมท่านถึงดูสดใสเปล่งปลั่งไม่เหมือนคนอดนอน เอ๊ะ! แล้วที่คอท่านนั้นมันรอยฟันนี่ ฟันเรียงสวยดีนะ...หรือว่า" 

สายนทีทำสายตากรุมกริ่มเล็กน้อย ส่วนน้ำผู้ยังตามไม่ทันก็เพ่งมองหารอยนั้นเหมือนกัน แต่มันอยู่ไหนอ่ะไม่เห็นมี? 

พ่อบ้านจิวใช้มือคลำที่คอตัวเอง แต่สีหน้าไม่เปลี่ยน ยังคงยิ้มประดับบนใบหน้าเหมือนในโลกนี้ไม่มีอะไรให้ตื่นตกใจ

"เถ้าแก่คงตาฝาด"

"ล้อเล่นน่า พ่อบ้านจิวงั้นพวกข้าไปคุมงาน..ถ้าอาเฟิงตื่นแล้วช่วยมาตามข้าทีนะ"

พ่อบ้านจิวรับคำ รอจนกระทั้งสองแสบไปลับตา

"หึ..หึ.ข้าโดนเถ้าแก่เทียนเล่นงานเสียแล้ว..ว่าแต่นายท่านเฟิง จะเดินไหวไหมนะ เข้าไปดูสักหน่อยดีกว่า"

พลันร่างสูงก็หายวับไปในอากาศเหมือนตรงนั่นไม่เคยมีใครอยู่มาก่อน

แดนดินได้ยินทุกคำพูด ของทุกคนที่ยืนคุยกันหน้าประตู 

แต่ตอนนี้ต้องจัดการคราบพวกนี้ก่อน..แต่ขาไม่มีแรงสักนิดแถมเอวก็ปวดจนไม่อยากขยับ..ได้กูแล้ว..พวกมึงยังไม่รู้จักถนอมกูอีก..

"นายท่าน ข้าจะพาท่านไปอาบน้ำเอง"

พูดถึงผี ผีก็มา เสียงแหบคุ้มที่ได้ยินบ่อยครั้งในช่วงนี้ เอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างของน้องดินที่ถูกอุ้มในท่าเจ้าสาว 

โดยไม่ทันตั้งตัวแดนดินที่ชังน้ำหน้าพ่อบ้านจิว สะบัดตัวออกจากอ้อมแขนแต่ไม่พ้น ถูกวงแขนรัดแน่นหน้าจมกับอกกว้าง 

แดนดินได้ยินเสียงหัวเราะหึ..หึ..ยิ่งหมั่นไส้ กัดหน้าอกตรงที่มีเจ้าลูกเกดนั้นเต็มคำ พ่อบ้านจิวถึงกับซีดปาก แต่ก็ไม่ยอมปล่อยเดินตรงไปยังห้องอาบน้ำ 

วางแดนดินในอ่างน้ำอุ่นที่ตักมาจากน้ำแร่ด้านหลังอย่างเบามือ

"ออกไป..ข้าไล่เจ้าออก..ออกไปจากจวนข้าจิวเหลียง"

แต่ท่านพ่อบ้านของเรามิได้ฟังสักนิด กลับถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก ทีละชั้นที่ละชิ้นตามองมาที่แดนดิน 

นั่นตาสีดำส่องประกายแปลกๆที่ทำเอาคนที่นั่งอยู่ในน้ำอุ่นถึงกับขยับชิดขอบอีกด้านอย่าง กลัวๆ 

แดนดินแอบมองทางหางตาเมื่อจิวเหลียงยืนเปลือยเปล่าไร้สิ่งห่อหุ้ม แล้วก็ต้องอุทานเสียงดังกับรอยมากมายที่มีทั้งรอยข่วน รอยกัด ไปทั่วร่างกาย

"นั่น...นั่นมัน..รอยพวกนั้น..คงไม่ใช่...."

"หึ..หึ..ฝีมือนายท่านทั้งนั้น. ใครจะคิดว่านายท่านที่ดูเข้มขรึมและไร้เดียงสา จะร้อนแรงถูกจริตข้ายิ่งนัก...แม้แต่หลิงซานยังต้องร้องขอความเมตตาจากนายท่าน จนตอนนี้หลินซานยังสลบอยู่เลย" 

แดนดินใช้มือปิดหน้าจนมิด อาย อาย จนอยากจะหายไปจากตรงนี้  ทำไมจำไม่ได้. ทั้งที่ทำขนาดนั้นทำไมจำไม่ได้กัน..

เสียงน้ำดังขึ้น เมื่อมีคนลงมาเพิ่มน้ำจึงล้นออกนอกอ่างไปเกือบครึ่ง สองร่างในถังน้ำเล็กนิดเดียว แน่นอนว่ามันก็จะเบียดๆกัน เนื้อแนบเนื้อ 

จะลงมาเพื่อ อ่างก็แค่เนี่ย เป็นแดนดินที่ทนไม่ไหวลุกขึ้นปีนออกจากอ่างน้ำ...

."อ๊ะ!!เจ็บ..จิวเหลียง....อืม...."

ยังไม่ทันก้าวขาพ้นขอบอ่าง แดนดินกำขอบอ่างแน่นหน้าเชิดไปด้านหลัง ความรู้สึกทั้งเจ็บและเสียววาวขึ้น มาตามการขยับของบางอย่างที่เล็กและเรียวยาว 

"นายท่านไม่อยากรู้หรือ เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น" 

นิ้วหมุนควานภายในที่อ่อนไหวมากกว่าปกติเพราะมันบวมซ้ำจากอะไรบางอย่าง น้ำที่ขังด้านในถูกล้วงออกมา สองขาแดนดินสั่นจนแทบจะพยุงตัวไม่อยู่ ท้องน้อยร้อนวูบวาบ ส่วนอ่อนไหวด้านหน้าค่อยๆตื่นขึ้นที่ละน้อย

"จิวเหลียง..อย่า..แบบนั้น..ข้าเจ็บ..อือ."

แดนดินเม้มปากกลั้นเสียงคราง  ด้านหลังจิวเหลียงยังคงส่งนิ้วที่สามเข้าไปควานเอาน้ำเชื้อด้านในที่เมื่อคืนหลิงซานและจิวเหลียงปล่อยไว้มากมาย  

ไม่ได้ เป็นแบบนี่ต่อไป..ต้องไม่ดีแน่แน่...กลัวใจตนเองมากกว่าเจ้าบ้าด้านหลังเสียอีก

"พล็อต"

เสียงของนิ้วที่หลุดออกจากช่องทางด้วยแรงกระชากของร่างบาง

แดนดินรวบรวมแรงเฮือกใหญ่ก้าวออกจากอ่างน้ำ ยืนพิงฉากไม้กั้นห้อง สองขาสั่นระริกแทบทรงตัวไม่อยู่

"ท่านไม่อยากรู้เหรอ เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นแดนดิน ผู้มาจากต่างโลก"

จิวเหลียงรู้...แดนดินยืนอึ้งอยู่กับที่มีคนรู้แล้ว..รู้ได้อย่างไรกัน

"ทะ..ท่านรู้..ว่าข้า..ข้าไม่ใช่เฟิงหนิงหลิง"

ช่วงนี้เล่นตัว...อิ..อิ...ต่อเลยไหม...เมื่อคืนดินโดนอะไรนะ..ที่นาเกลือ....outdoor..เปล่า..จิวเหลียงรู้ได้ไงว่าชื่อแดนดิน...ขอเม้นแบบว่า...ชอบแบบ indoor หรือ outdoor"..เดี๋ยวมาต่อ





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น