หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

สวัสดีค่ะ ช่วงนี้ขออนุญาตปรับลดตอนเรื่อง ลิขิตรักข้ามภพ เป็นวันละ 1 ตอน เมื่อเพิ่มตอนแล้วจะแจ้งให้ทราบทันที ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

บทที่ 4 องค์กรเลือดเย็น

ชื่อตอน : บทที่ 4 องค์กรเลือดเย็น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2561 09:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 องค์กรเลือดเย็น
แบบอักษร

วันที่ 4 เดือนสิงหาคม ปี 2008 เวลาตีสองสิบนาที เวลาที่คนทั้งหลายกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราอันเงียบสงบ เวลานั้นห้องประชุมฝั่งตะวันตกของจงหนานไห่ยังคงมีแสงสว่างอยู่ นายทหารในเครื่องแบบระดับสูงนั่งประจำตำแหน่งอย่างจริงจัง ไม่แสดงสีหน้าใดๆ ทั้งสิ้น ดูเหมือนว่าในวันธรรมดาเช่นนี้จะยิ่งเพิ่มบรรยากาศอึมครึมให้กับห้องประชุมนี้

พันตรีหลี่หยางแห่งกองปฏิบัติการฝ่ายขวาที่ 9 สวมชุดสูทสีเทา ทำท่าคิ้วขมวดแน่น ดูไม่เข้ากับความสงบทั้งหลายในห้องประชุม บางครั้งเขาก็ลุกขึ้นมองไปด้านนอกประตูราวกับกำลังรอใครบางคนอยู่

หลังจากนั้นห้านาที โถงที่ด้านนอกห้องประชุมก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา แล้วคนทั้งหมดที่นั่งอยู่ก็ลุกขึ้นทำความเคารพ ตอนนี้สีหน้าของหลี่หยางเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนตาม จากนั้นประตูก็ถูกผลักให้เปิดออกอย่างช้าๆ  ตามมาด้วยชายชราที่มีจอนผมขาวเดินเข้ามา พลางหัวเราะและโค้งศีรษะไปพลาง จากนั้นก็พูดกับทุกคนว่า “ต้องขออภัยจริงๆ ที่เรียกทุกคนมาดึกดื่นแบบนี้ นายทหารทุกท่านเชิญนั่ง ไม่ต้องเกรงใจ”

ทุกคนรับคำด้วยความเคารพก่อน จากนั้นจึงนั่งลงประจำที่ สีหน้าของหลี่หยางดูวิตกกังวล พลางรีบร้อนเอ่ยว่า “ท่านผู้นำ ทำไมถึงเปลี่ยนแผนล่ะครับ? ปฏิบัติการแมวภูเขาเป็นไปด้วยความเรียบร้อย สายลับของเราทำงานได้ไร้ที่ติ ทหารไม่ควรแทรกแซงงานของกองปฏิบัติการ นั่นเป็นกฎ”

“เสียวหลี่ ไม่ต้องกังวลไป” ชายชรายิ้มบางๆ ครั้งหนึ่ง เป็นเพียงการกระทำง่ายๆ แต่กลับทำให้หลี่หยางก้มหน้าเงียบไป เขาหันหน้าไปที่ข้างกายแล้วเอ่ยกับนายทหารหลายนายว่า “ปฏิบัติการเป็นอย่างไรบ้าง? ทุกคนเข้าประจำตำแหน่งแล้วใช่ไหม?”

นายทหารระดับสูงอายุสี่สิบปลายๆ คนหนึ่งตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ครับ ทุกคนเตรียมพร้อมหมดแล้ว เหลือเพียงแค่คำสั่งออกไปก็จะสามารถเริ่มปฏิบัติการได้ทันที หลิวซั่งเซี่ยวจากกองทัพเรือลงมือสั่งการเอง รับรองว่าปฏิบัติการจะต้องสำเร็จอย่างราบรื่นแน่นอนครับ ขอท่านผู้นำโปรดวางใจ”

“อืม” ชายชราพยักหน้า พลางตอบช้าๆ ว่า “ทุกท่านมีความคิดเห็นอย่างไรกับปฏิบัติการนี้?”

ธรรมชาติของทหารก็คือการเชื่อฟังคำสั่ง ดังนั้นนายทหารทั้งหลายจึงไม่มีใครปริปาก และไม่ตอบคำถาม จากนั้นหน้าผากของหลี่หยางก็มีเหงื่อผุดออกมาเล็กน้อย เขายกข้อมือขึ้นมาดูเวลาก็พบว่าเวลาได้ผ่านไปห้านาทีแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตึงเครียดขึ้น คิดแล้วคิดอีก จากนั้นก็รีบตอบกลับไปว่า “ท่านผู้นำ พวกเราทราบถึงผลกระทบของเรื่องนี้ แต่ว่า...ผมไม่คิดว่าปฏิบัติการครั้งนี้จะมีความผิดพลาดอะไรครับ พวกเรากองกำลังที่ 3 และหน่วยปฏิบัติที่ 9 ได้ร่วมมือกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องข่าวสารหรือการลงมือก็ทำได้ตามแผน ไม่พบพิรุธแน่นอนครับ พวกเราทราบดีว่าปฏิบัติการครั้งนี้มีความสำคัญมาก ยิ่งไปกว่านั้นสายลับที่เราใช้งานในครั้งนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือของประเทศ ทุกคนต่างเคยอุทิศตนเพื่อประเทศมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ผมหวังว่า...”

“เอาล่ะ หลี่หยาง ที่คุณพูดมาทั้งหมดผมเข้าใจแล้ว” สีหน้าของชายชราไม่เปลี่ยน ดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังอยู่ในอารมณ์ไหน จากนั้นเขาก็เอ่ยเสียงต่ำว่า “ปฏิบัติการแมวภูเขาครั้งนี้ทำได้ดีมาก ผมทราบดีว่าทุกคนทุ่มเทกายใจกับงานนี้มาก แต่ในเมื่อพวกเขาต่างก็เป็นยอดฝีมือของประเทศ ก็ควรทุ่มเทชีวิตเพื่อชาติไม่ว่าเวลาใด ระเบียบข้อแรกของสายลับ ผมคิดว่าพวกเขาคงเข้าใจมากกว่าพวกคุณ”

หลี่หยางใจสั่นสะท้าน พลางคิ้วขมวด ทำไมเขาจะไม่รู้ระเบียบข้อแรกของสายลับกัน ‘ทั้งหมดเพื่อประโยชน์ของประเทศ’ และทั้งหมดนั้นมีความหมายแฝงอยู่มากมาย หลี่หยางสูดหายใจเข้าลึกๆ ครั้งหนึ่ง แล้วเอ่ยปากออกมาอย่างไม่ยอมแพ้เช่นเดิม “ท่านครับ ผมทราบจุดประสงค์ของปฏิบัติการครั้งนี้ดี แต่สายลับของเราต่างแทรกซึมเข้ามาอย่างลับๆ จึงไม่มีบันทึกการเข้าออกประเทศ โดยเฉพาะ 003 เธอแทรกซึมเข้ามากับเรือดำน้ำของฝั่งอเมริกา...”

“หลี่หยาง!” หัวคิ้วของผู้นำเริ่มมีรอยย่น พลางเอ่ยเสียงต่ำว่า “คุณเป็นทหารของประเทศ ย่อมต้องรู้หน้าที่ของทหาร ใช่ว่าทุกเรื่องจะทำตามความรู้สึกได้ เรื่องวันนี้จบลงเพียงแค่นี้ ปิดประชุม”

บรรดาทหารต่างพากันลุกขึ้น หยิบเอาเอกสารบนโต๊ะ เตรียมตามหลังผู้นำออกไป

“ท่านครับ!” อยู่ๆ หลี่หยางก็ตะโกนขึ้นมา น้ำเสียงของเขาก้องกังวานสะท้อนอยู่ในห้องประชุม ทำให้ทุกคนชะงักงันไป ไม่คิดว่าพันตรีเล็กๆ คนหนึ่งอย่างหลี่หยางจะใจกล้าขนาดนี้ พวกเขาทยอยกันหันกลับมาอย่างประหลาดใจ แล้วสายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่เขา

“ท่านครับ” หลี่หยางหยิบเอกสารขึ้นมาจากโต๊ะ ก้าวเข้าไปด้านหน้าของท่านผู้นำด้วยสีหน้าวิตกกังวล ทันใดนั้นไฟของนักพนันก็ปรากฏขึ้นในดวงตา พลันเอ่ยออกมาว่า “ปี 2002 สายลับ 003 ลงสนามรบที่อิรักเพื่อจับนายทหารระดับสูงที่ทรยศประเทศ โดยใช้เวลาทั้งสิ้นสามเดือน ได้สังหารผู้ก่อการร้ายไปยี่สิบแปดคน ในที่สุดก็สามารถนำตัวคนทรยศกลับมาลงโทษที่ประเทศได้ ทั้งยังปกป้องความลับของชาติกับผลประโยชน์ที่ไม่อาจประเมินค่าได้ ในปี 2003 สายลับ 003 มีส่วนร่วมในการวางแผนจัดการองค์กรที่ไม่เป็นมิตรและต่อต้านรัฐ ในที่สุดก็สามารทำลายหน่วยงานที่ไม่เป็นมิตรกับประเทศได้สามแห่ง เข้ายึดความลับอันมหาศาลของตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้เอาไว้ได้ ทำให้หลีกหนีระเบิดทางเศรษฐกิจจากโลกตะวันตกได้สำเร็จ และได้รับรางวัลจากทางรัฐบาล ในเดือนกันยายนปี 2003 สายลับ 003 ได้รับมอบหมายให้ใช้แผนหญิงงามจนสามารถตอบโต้นักบินชาวอิหร่านได้สำเร็จ และกุมความลับสุดยอดของ HK47 เอาไว้ได้ ส่วนในปี 2004 ได้ลักลอบเข้าไปในสถานทูตซีเรียเพื่อช่วยเหลือตัวประกันสามสิบเจ็ดคนจากผู้ก่อการร้าย และสังหารผู้ก่อการร้ายไปกว่าสี่สิบคน สองเดือนต่อมาก็ลักลอบเข้าไปในรังของผู้ก่อการร้ายในแถบเทือกเขาซีเรีย แล้วระเบิดตึกไปยี่สิบเอ็ดแห่งและทำลายคลังแสงใต้ดิน ส่วนปี 2005...”


“พอแล้ว พันตรีหลี่!”


“ท่านผู้นำ!” หลี่หยางตะโกนขึ้นเสียงเข้ม พลางเอ่ยต่อด้วยเสียงดังว่า “ปี 2006 เธอขโมยแผนลับสุดยอดของอัฟกานิสถาน แต่กลับถูกศัตรูล้อมไว้ ตอนนั้นกองทหารสับสนกันมาก จึงส่งสายลับกว่ายี่สิบคนไปจับเธอกลับมา สายลับ 003 หนีออกจากคุกของรัฐ หนีตายอย่างหวุดหวิดไปจนถึงชิคาโก ขัดขวางการทำงานของศัตรูด้วยการระเบิดเครื่องบินทิ้งระเบิด ซึ่งตอนนั้นท่านกำลังนั่งเครื่องบินไปชิคาโก!”

ท่านผู้นำหน้านิ่ง ใบหน้าที่เคร่งขรึมค่อยๆ ผ่อนคลายลง ในที่สุดมือของเขาเอื้อมไปจับไหล่ของหลี่หยางแรงๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “พันตรีหลี่ ผมเข้าใจว่าสายลับ 003 อุทิศตัวให้ประเทศ และผมก็รู้ว่าเธอเป็นเจ้าหน้าที่ที่ดีที่สุดของประเทศเรา แต่ว่าสิ่งเหล่านี้มันไม่คุ้มค่าเท่าผลประโยชน์ของประเทศ ปฏิบัติการแมวภูเขาได้มอบความเจ็บปวดแสนสาหัสให้กับประเทศ ต่อให้สายลับของเราไม่ทิ้งหลักฐานเอาไว้ แต่เราก็ไม่สามารถเอาประเทศไปเสี่ยงแบบนั้นได้ เราต้องทิ้งผู้ปฏิบัติภารกิจแมวภูเขาแล้ว โดยเรื่องนี้ผมเองก็เสียใจมากเช่นกัน แต่ว่าเพื่อทำให้ประชากรสิบสามล้านคนในประเทศอยู่อย่างเรียบร้อยและสงบสุข ไม่ว่าต้องทำอย่างไร พวกเราในฐานะผู้ปกครองของประเทศ มีหลายครั้งที่เราไม่สามารใช้อารมณ์ความรู้สึกเหมือนคนธรรมดาได้!”

เมื่อพูดจบ ท่านผู้นำก็หมุนตัวเดินออกไป พลางเอ่ยกับบอดี้การ์ดข้างกายว่า “จากนี้เป็นต้นไป ห้ามให้พันตรีหลี่เข้ามาในห้องประชุม แม้แต่ก้าวเดียว!”

ประตูห้องประชุมปิดสนิท ใบหน้าของหลี่หยางซึมลง

“พันตรี คุณรอดพ้นจากความทุกข์ทั้งหลายมาได้ ครั้งนี้คุณไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าประเทศที่คุณทุ่มเทแรงไปทั้งหมด จะลงมือฆ่าคุณหรือเปล่า?”

เวลาผ่านไปช้าๆ ในค่ำคืนนี้ความมืดมิดยิ่งกลืนกินมากขึ้นเรื่อยๆ 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น