Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 16 สิทธิพิเศษ (75%)

ชื่อตอน : บทที่ 16 สิทธิพิเศษ (75%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2561 20:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 สิทธิพิเศษ (75%)
แบบอักษร

“ทีกับฉันไม่เห็นยั้งมือยังเล็บแบบนี้เลย ทำไม ถูกใจหน้าขาวๆ ของมันเหรอ” แขนแข็งแรงโอบรัดร่างบางแน่นกว่าเดิม บ่งบอกถึงความไม่พอใจที่ผุดขึ้นมารางๆ

“ปล่อยได้แล้ว อึดอัด!”

“ตอบสิ ชอบมันเหรอ” ชายหนุ่มซักไซ้ไม่เลิก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันโดยที่แม้แต่ตัวเองยังไม่รู้ตัว

“เพราะว่าฉันมีภูมิคุ้มกันไง ถ้าเทียบกับคำพูดคำจาที่คุณเคยดูถูกฉันสิ่งที่ลีออนพูดนี่ฟังดูสุภาพไปเลย! ปล่อย!” เมื่อพูดแล้วก็โมโหขึ้นมาอีกรอบ คนข้างหลังดูถูกเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ คำก็ผู้หญิงอย่างว่า สองคำก็ผู้หญิงอย่างว่า แค่โดนทักว่าเป็นของเล่นนี่จะนับเป็นอะไรได้!

“โมโหเหรอ” ชายหนุ่มไม่ฟังคำสั่ง แขนที่โอบรัดยังคงแน่นิ่งเหมือนปราการเหล็ก

“ไม่มีใครชอบที่โดนดูถูกหรอก” หญิงสาวตอบ

“ไว้ฉันจะเลาะฟันมันมาให้เธอ”

“ถ้าพูดไม่ดีแล้วถูกเลาะฟัน ป่านนี้คุณคงไม่เหลือซักซี่แล้ว”

“ฉันมีสิทธิ์พูดได้คนเดียว”

“ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์ทั้งนั้น...รวมถึงคุณด้วย ฉันไม่ใช่สิ่งของ ไม่ใช่ของเล่น ใครจะรู้ว่าวันดีคืนดีฉันอาจจะเอาเศษแก้วมาปักหน้าคุณก็ได้”

“อยากทำอะไรก็ทำเถอะ” ชายหนุ่มไม่สนใจคำขู่ จมูกโด่งกดลงที่แก้มเนียนหลายครั้ง หญิงสาวรู้สึกจั๊กจี้อยู่บ้างจึงพยายามเบี่ยงหน้าหลบเป็นพัลวัล

“ปล่อยได้แล้ว อึดอัด!” คำสั่งเดิมๆ ดังขึ้นเป็นรอบที่สิบ แม้แต่เธอยังเหนื่อยหนาระอาใจกับความหน้าด้านหน้าทนของอีกฝ่าย เมื่อรู้ว่าดิ้นรนไปก็เท่านั้นร่างบางจึงเลิกขัดขืน ปล่อยให้แขนแข็งแรงอีกฝ่ายกอดรัดได้ตามใจ เธอไม่เชื่อว่าเขาจะยืนแทะโลมเธอได้เป็นชั่วโมงหรอก

“ฉันให้สิทธิพิเศษเธอแล้ว เธอต้องเอาของเธอมาแลกบ้าง” เสียงทุ้มอู้อี้อยู่บ้างเนื่องจากยังไม่ยอมละห่างจากแก้มนุ่มซักที

“อะไรของคุณ ฉันไม่ยักรู้ว่าคุณเคยให้สิทธิพิเศษอะไรกับฉัน” ร่างบางเผลอเอนร่างพิงกำแพงหนาข้างหลังโดยไม่ตั้งใจ นิ้วชี้จิ้มวงแขนแข็งแรงราวกับผู้ใหญ่สั่งสอนเด็ก

“ไม่ต้องมาพูดถึงสิทธิอะไรนั่นเลย คนอย่างคุณไม่เคยยอมให้ตัวเองเสียเปรียบหรอก”

“คนอย่างเธอต่อให้เธอเป็นแมวเก้าชีวิตป่านนี้คงไม่เหลือซักชีวิตแล้ว นี่ฉันปรานีเธอมากหรอกนะ ยังไม่รีบซาบซึ้งใจอีก”

“อ๋อเหรอ ฉันนึกว่าไปช่วยงูเห่ามาไว้ตัวหนึ่ง นอกจากไม่ขอบคุณแล้วยังเลื้อยกลับมาแว้งกัดอีก”

“ฉันก็เคยช่วยเธอไว้รอบหนึ่ง นี่ยังเจ็บแผลไม่หายเลย” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาไม่ติดหนี้อีกฝ่ายอีกต่อไป ต่างฝ่ายต่างช่วยชีวิตกันคนละครั้งสำหรับเขาถือว่าหายกันไปตั้งนานแล้ว ดังนั้นคำขอบคุณจึงไม่จำเป็น

“ถ้าคุณวกกลับมาประเด็นนี้อีกเราก็ตั้งโต๊ะคุยกันดีๆ เถอะ” หญิงสาวถอนหายใจ ไม่น่าไว้ใจคนแปลกหน้าเลย ใครจะไปรู้ว่าการตัดสินใจครั้งเดียวจะเปลี่ยนชีวิตคนได้ขนาดนี้

“เรามาทำข้อตกลงกันเถอะ” คนข้างหลังรีบเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากรื้อฟื้นความหลังให้โดนด่าอีก

“ไม่เอา” เธอตอบโดยไม่ต้องคิด ลืมไปว่าอีกฝ่ายก็ไม่เคยอนุญาตให้เธอพูดคำว่า ‘ไม่’ เช่นกัน

“ฉันจะให้เธอเป็นคนโปรด” มิเกลยื่นข้อเสนอที่คิดว่าเข้าท่าที่สุดออกมา

อันที่จริงเขาก็นึกอะไรไม่ออกเช่นกัน สำหรับคนตรงหน้าจะว่า ‘คู่ขา’ ก็ไม่ใช่ นอกจากไม่เคย ‘นอน’ ด้วยกันจริงๆ แล้วเขาก็ไม่เคยเอาคู่ขาออกงานซักคน ส่วนจะว่าเป็น ‘คู่ควง’ ก็ไม่ใช่อีก หล่อนก็ไม่มีอะไรสู้ดารานางแบบที่ผ่านๆ มาได้ พวกนั้นนอกจากจะไม่มีปากมีเสียงแล้วยังออดอ้อนเอาใจเก่งเป็นที่หนึ่ง ไม่เคยมีใครกล้าขัดคำสั่ง ส่วนคนตรงหน้าเคยทำอะไรที่เขาสั่งบ้าง โมโหนิดหน่อยก็ลงไม้ลงมือ ไม่พอใจก็ตะกุยเล็บ แถมยังรู้เรื่องที่ไม่ควรรู้ไม่น้อย ถ้าไม่เรียกว่าอยู่ในช่วงกำลัง ‘หลง’ แล้วจะเรียกว่าอะไร ดังนั้น ‘คนโปรด’ จึงเป็นสิ่งที่เหมาะกับหล่อนที่สุดแล้ว

“ไม่เป็น”

“หัดใช้สมองคิดก่อนตอบบ้างสิ” เนื่องจากความคิดอันแยบยลถูกปฏิเสธแทบจะทันทีที่สิ้นประโยค ผู้เสนอจึงอดที่จะไม่พอใจขึ้นมาไม่ได้

“ถ้าฉันตกลงนั่นสิถึงจะเรียกว่าไม่มีสมองจริงๆ” หญิงสาวพูดในสิ่งที่ใจคิด เธอไม่คิดจะอยู่ให้เขาปั่นหัวเล่นไปเรื่อยๆ เหมือนเขาจะรู้ว่าเธอคิดอะไรจึงถูกจับหันกลับมาเผชิญหน้านิ่วคิ้วขมวดของเขาตรงๆ

“เธอมีเหตุผลอะไรที่ปฏิเสธฉัน ฉันทำให้เธอสุขสบายได้ อยากได้อะไรก็แค่พูดมา โอกาสแบบนี้เธอคิดว่าหาได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ”

“มิเกล...เงินของคุณไม่ได้ซื้อได้ทุกอย่าง”

“มีอะไรที่เธออยากได้แล้วฉันให้ไม่ได้ ไหนลองว่ามา” ชายหนุ่มข่มอารมณ์ไม่ให้เขย่าไหล่เล็กในอุ้งมือ สะกดจิตตัวเองว่าต้องใช้ไม้อ่อน ต้องใช้ไม้อ่อน

“คุณหาให้ฉันได้จริงๆ เหรอ”

“พูดมา”

“ฉันอยากได้ความจริงใจ อยากได้ความรู้สึก คุณหาให้ได้รึเปล่า” ผู้พูดจ้องอีกฝ่ายนิ่ง ดวงตาโตทั้งคู่สงบนิ่งราวกับห้วงน้ำลึกมองไม่เห็นก้นบึ้ง

ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่น ไม่เข้าใจสิ่งที่คนตรงหน้ากำลังพูดถึง ความจริงใจและความรู้สึก...ของแบบนี้มันจะจำเป็นซักแค่ไหนเชียว ตราบใดที่คนสองคนทำข้อตกลงได้ผลประโยชน์ที่พึงพอใจทั้งสองฝ่ายแค่นั้นก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่เหรอ

ใบหน้างุนงงหลากหลายความรู้สึกของคนตรงหน้าตกอยู่ในสายตาของหญิงสาวชัดเจน ชั่วขณะที่ความเงียบเข้ามากลืนกินบรรยากาศสร้างความอึดอัดให้ไม่น้อย

“กลับโรงแรมกันเถอะ หิวแล้ว” เธอทำลายความเงียบเปลี่ยนเรื่อง ไม่คิดจะยืดเยื้อสนทนาในสิ่งที่เขาไม่มีวันเข้าใจ ริมฝีปากแดงเรื่อยกยิ้มน้อยๆ ตามปกติ ยกมือขึ้นปัดมือหนักออกจากไหล่ของตนเบาๆ

“ไปกันเถอะ ข้างนอกรอนานแล้ว”

หมับ

ก่อนที่จะเดินไปไกลกว่านั้นข้อมือบางก็ถูกอีกฝ่ายรั้งไว้ เธอไม่มีโอกาสหันกลับไปมองเนื่องจากร่างหนาเข้ามาประชิดจากด้านหลังพร้อมกับโอบไว้หลวมๆ

“ฉันจะตามใจเธอทุกอย่างถ้านั่นเป็นความจริงใจที่เธออยากได้” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น หวังว่าหล่อนจะตอบตกลงกับข้อเสนอที่ให้ไป ส่วนเรื่องของความรู้สึกที่ว่า...นั่นนอกเหนือความเข้าใจของเขาไปแล้ว ขบคิดเท่าไหร่ก็ไม่แตกเพราะความรู้สึกแปลกประหลาดเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“ทุกอย่างจริงๆ เหรอ” ผู้ถามเลิกคิ้วน้อยๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ว่ามาสิ”

“จำสัญญาหนึ่งเดือนที่คุณพูดไว้ได้รึเปล่า กลับจากฮ่องกงคราวนี้ฉันจะคืนของที่คุณซื้อให้ทั้งหมดแล้วฉันจะกลับบ้าน ไม่ว่าคุณจะต้องการหรือไม่แต่ ‘มิตรภาพ’ บางๆ ระหว่างเราก็จะยังอยู่ ในอนาคตถ้าบังเอิญเจอกันคุณไม่จำเป็นต้องจำชื่อฉันก็ได้ เราแค่ยิ้มทักทายกันก็พอ”

______________________________________________________________

แอบสงสารตามิเกลโดนฟ้าผ่ากลางหัว โดนนารา say no แบบไม่ต้องคิดเลย 555555555555 

ใครสงสารตามิเกลก็คอมเม้นต์พูดคุยกันเข้ามาได้นะคะ ไรท์อยากมีเพื่อนเม้าท์

ขอบคุณที่ติดตามนะค้าาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น