KO.R

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 26 แม่คิมเบอร์ลี่ ของแม่ดีจริง!!...

ชื่อตอน : ตอนที่ 26 แม่คิมเบอร์ลี่ ของแม่ดีจริง!!...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2561 14:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26 แม่คิมเบอร์ลี่ ของแม่ดีจริง!!...
แบบอักษร

ตอนที่ 26

แม่คิมเบอร์ลี่ ของแม่ดีจริง!!...

นักแสดงรับเชิญ

กะแตม กะเทยสาววิกผม ปี2 


“โอ้ย มึง”

“กูปวดหัวมาก ช่วยกูด้วย”

เสียงเพื่อนสาวดังโพล่งขึ้นกลางบรรยากาศแสนผ่อนคลาย

ณ ตอนนี้ ห้องเมทเช-คิม นอกจากคิม ยิม และต้อยที่กำลังเม้าท์มอยสอยเข็มกันอย่างมีความสุข แล้วยังมีบรรดากะเทยอีกสองนางมาร่วมวงไพ่ด้วยอย่างชุกชุม นั้นก็คือ กะแตม กะเทยสาวหัวโปก ดำ ล้ำทึก (เคยปรากฏตัวใน Ep.3) กับฟ้าใส กะเทยสาวสวยเพราะศัลย์ (ปากแหว่งมาก่อน) ทั้งสองนางต่างก็เป็นน้องสาวสายเลือดกะเทยแท้ของคิมเช่นกัน..


“เป็นอะไร เจ้”

“ไปไหนมา ทำไมหน้าซีดหน้าเซียว”

กะแตมโพล่งขึ้นถามเช ที่เพิ่งหอบหนังสือมาถึงและมีท่าทีที่อิดโรดเอาอย่างมาก


“เจ้เช มาเร็วๆ”

“กำลังขาดอีก 1 ขา” เสียงฟ้าใสพูดขขึ้น

“อ้าว ติวเลิกเร็วจังอีเช” เสียงคิมพูดขึ้นอย่างสงสัย


“ติวอะไร เจ้คิม”

“โอ้ย ก็อาจารย์หนะแหละให้อีเชมันไปติวให้ น้องพุท”


“ฮ๊ะ!!! ติวให้น้องพุท” กะแตมออกจริตตกใจจนต้อยและยิมต้องถอนหายใจออกมา

“ฮร๊อออออ น้องพุท” ฟ้าใสที่เพิ่งเห็นอาการของเพื่อนก็เอามือป้องปากร้อง เหมือนอุปทานหมู่ไปตามๆกัน

“ที่กำลังเป็นข่าวหนะเหรอคะ”


“หรือว่า ที่เจ้เชหน้าซีดหน้าเซียวมาแบบนี้”


“เจ้เช จะโดน...”

“น้องพุท ข่มขืนนนนน”

“อร้ายยยยยยยยยยยยยย” เพื่อนสาวและกะเทยหัวโปกรุ่นน้อง ต่างประสานเสียงกรี๊ดดเกรียว...!!


“อีพวกบ้าาาาาาาาาาาาาาาาา”



"อิแตม พูดไปทั่ว"

“อ้าว เจ้ ไว้ใจไม่ได้นะ”​


“มึง หลบให้กูนั่งด้วย” เชแหวกทั้งสองออกเข้าไปนั่งในวง

“กูปวดหัวมากเลยมึง ไม่เคยเจอผู้ชายที่ไหนที่กวนประสาทได้เท่าไอ่น้องพุทเลยอะ”

“ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันเลยด้วย มารยาททราม แถมยังอันธพาลอีก”

“ฮืม มึงไปเจออะไรมาเนี้ยเล่าสิ” (ต้อย)

“เออ.... ไหนดู.... มีร่องรอย การถูกกระทำชำเรา อะไรมั้ย” (กะแตม)

“โอ้ยยย ไม่หรอกมึง มันแค่กวนตีนกูอ่า” 


“กูพูดคำ มันก็ขัด กูพูดอีกคำ มันก็ขัด”

"เฮ้อออออ"



“แต่ว่า น้อง หล่อมากเลยนะเจ้ หนูเคยเห็นน้องแมน น้องพุทแก้ผ้าเล่นกันในห้อง โอ้โห หนูเป็นลมเลยตอนนั้น”

“อีแตม ผิดประเด็นตลอด” แม่ต้อยปราม...!


“โฟกัสส คะ กะเทยวิกผม” แม่ยิมสะกิดนิ้วเรียกสตินางที่กำลังคลั่งไคล้พุท


“โอ้ยย แม่ยิม ก็เค้าหล่อ” 


“ไปมั้ยละ อีแตม กูให้ไปติวแทนเลย เอามะ” เชมองมาที่แตม จนเห็นแววตาประกายระยิบระยับ ก็คิดอะไรดีๆออก


“อร้ายยย จริงหรอๆเจ้ วิชาอะไร”

“Anatomy I”

“เหอะๆ"

"วิชานี้หนู ได้ D ว่ะเจ้”


“โอ้ยยย มึงเนี่ยะ” (เช)

“แล้วมึงจะเอาไงต่อ อีเช” (ยิม)

“เฮ้อ กูก็ไม่รู้เหมือนกัน..” (เช)

“ให้อีแตมไปติวแทนก็ไม่ได้” (เช)


“เอ้ออ กูคิดออกล่ะ”

“อีคิม!!”


“ฮ๊ะ!!” 

คิมสะดุ้งโหยงเพราะรู้ว่าเชกำลังคาดหวังจะให้ทำอะไร


“มึงคือแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ของกรู เพื่อนรัก”

“มึงกับน้องต้องไปกันได้ดีแน่ โอกาสนี้ที่มึงรอคอยอีคิม” 


"อีเช อิบ้า กูก็กลัวเหมือนกันนะ น้องยิ่งมีประวัติอยู่!!" คิมอธิบายเหตุผล..


"อีคิม..!! ถ้าน้องเป็นคนแบบนั้นอะ ป่านนี้ กูตายเป็นผีเฝ้าเมรไปแล้วแม่ะ"

"มึงฟังกูนะ"


“น้องพุท ที่มึงเห็นไกลๆวันนั้น มันเทียบกับที่กูเห็นไม่ได้เลยคิม” 

เชร่ายมนต์สะกดจิตเพื่อนให้อยู่ใต้ภวังค์ของความฝัน จนคิมเกิดอาการเคลิบเคลิ้ม.. 


“ตาน้องนะ คมเหมือนเหยี่ยวหนุ่มที่กำลังบันโฉบมากระชากวิญญาณของกู สันจมูกและโหนกคิ้วเข้มๆซ่อนดวงตาคม โคตรเซ็กซี่.. ลึกลับ.. และน่าค้นหาสุดๆ”

“ยิ่งมองต่ำลง ก็ยิ่งหลง น้องชอบใส่เสื้อผ้าบางๆ นมน้อง แม่งโคตรแน่น นูนออกมาเลยมึง ฮ๊า... เห็นแล้วแบบบ... ซึสสสสเลยอ่ะ..”

“แล้ว...”

“พอ!!!.........!!” คิมได้สติขึ้นและตัดจบภาพที่กำลังเกิดขึ้นในหัว

“เจ้คิม ไปเลยน้องหล่อมาก” ฝ่ายสนับสนุนกรูเข้ามายุแหย่ ให้หล่อนใจอ่อน

“หนูยังอยากไปเลย”



.....

ณ ห้องกิจการนักศึกษา

“สวัสดีครับอาจารย์วิจิตรา”

“จ้า”

“เข้ามาสิ เชตุวัน”

“อ้าว คิมหันต์ก็มาด้วยหรอ”

“ว่ายังไงจ๊ะ วันนี้มาพบครู มีเรื่องอะไร”

“อาจารย์ครับ”

“ผมพาติวเตอร์คนใหม่มาหา...”

“ฮ๊ะ!! คืออะไรจ๊ะเช”

ครูวิจิตราตกใจจนตาโต กับความรวดเร็วของบทสนทนาที่ไม่มีที่มาที่ไป...

“แฮร่ๆ” คิมเองก็เอาแต่ยิ้มตาแป๋วให้ครู รู้สึกว่าความฝันที่จะได้ใกล้ชิดผู้ชายเข้าใกล้เข้ามาทุกที...



......

เสียงเรียกเข้าดังขึ้นในช่วงกลางวัน ข้างๆจานข้าว โชว์เบอร์ที่เมมไว้ว่า ‘teacher Bear’ หนุ่มร่างสูงรีบจับขึ้นมาดู และกดรับทันทีที่เห็น...

“สวัสดีคะ”

“สวัสดีครับ”

“ใครครับ”

“ครูเองคะพุท อาจารย์วิจิตรา”

“อ๋อครับ”

“ครูแอบรู้มาว่า พุทไม่ค่อยตั้งใจติวกับพี่เช”

“อ่อ ครับอาจารย์ ก็อาจจะเป็นแบบนั้น”

“เพราะอะไรล่ะคะ”

“พี่เขาเล่าให้ฟังแบบไหน ก็เป็นแบบนั้นละครับ ผมฝากขอโทษพี่เชด้วยนะครับ”

“เธอไปขอโทษเช เองดีกว่านะ”

“พุท ครูรู้ว่าคุณอาจจะไม่ชอบคนที่ไปติวให้ แต่เชตั้งใจมากเลยนะ ครูอยากให้พุทลองทบทวนดูนะคะ”

“ครับ”



“แล้ว พี่เช”

“เขาจะยังมามั้ยครับ”



“ครูก็ตอบไม่ได้เหมือนกันคะ”



.........

ณ ร่มไม้หลังมุมตึกอำนวยการ

เสียงเถียงกันกระจองอแงดังขึ้นอย่างไม่จบไม่สิ้น เพื่อนที่กำลังจะเริ่มบทบาทติวเตอร์ ฉุดกระชากลากถูอีกคนเข้ามาร่วม เพียงเพราะเหตุผลที่ว่า.....กลัวเขิน....

“โอ้ย จะลากกูมาด้วยทำไมเนี่ย”

“โอ้ย ไม่รู้แหละ”

“เอาเป็นว่า ถ้าอยากให้กูติวให้น้อง ก็มานั่งเป็นเพื่อนกูก่อนวันนึง เคร๊”

“เออๆๆ”



“เอ้ย มันกี่โมง กี่ยามแล้ววะเนี่ย”

“เห็นมะ เนี่ยมาสายทุกวัน” เชค้อนตามองบน

“แย่สุดๆเลยเด็กสมัยนี้”

“โอ้ยมึง มันก็เพิ่ง 16.45 น.เอง"

หลังจากที่มองเข็มนาฬิกา ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมาคุยกันเตร๊ดเตร่  ไม่นานนัก..


“มึงงงง มาแล้ววว”

“มึง กูเขินอ่า มึงเริ่มพูดก่อนละกันนะ”

“อ้าว มึงก็เริ่มพูดสิ มึงมาเป็นติวเตอร์เค้านะ อีทุยยย(ควาย)”

“ไม่ด้ายย กูทำม่ายยด้ายยย”


“โหยย กูคิดผิดคิดถูกกเนี๊ย..” เชตะคอกเสียงอย่างเบื่อโลก...


พุทเดินผ่านซุ้มดอกเล็บมือนางทึบๆออกมา พอแสงตกกระทบลงที่เค้าแบบเต็ม คิมถึงกับต้องเอามือป้องปาก และเปลี่ยนไปกุมที่หัวใจ

“มึง หล่อมากก เหมือนที่มึงล่ำลือ”

หนุ่มร่างสูง หน้าตาหล่อคม สวมเสื้อลายขวางดำขาว สวมแว่นเพิ่มความเนิร์ด แต่ก็ดูทะมัดทะแมงด้วยกางเกงขาสั้นสีครีมเลยเข่า ดูแปลกตากว่าทุกวัน ดูมีความเรียบร้อย มีความไม่เกเร และไฮไลท์ คือ มีความหล่อแบบลูกคุณหนู...!!


ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้มาแปลกสุดๆ เพราะเผยรอยยิ้มแบบฉบับ หนุ่ม Friendly ขี้เล่นมาแต่ไกล..

“อีเชชชชช มึงใส่ร้ายป้ายสีน้อง”

“หวาน ละมุนแบบนี้อะนะ จะกวนส้นตีนขนาดนั้น”

เชออกอาการตาค้าง เพราะเมื่อวานมันไม่ได้แต่งตัวมาเรียบร้อยขนาดนี้ มันทั้งกวนตีน ทั้งแต่งตัวกักขฬะ ดึงชายเสื้อหลุด กางเกงยีนส์ขาดแล้วขาดอีก กับรองเท้าผ้าใบขาวดำปื๊ดดด แสนโสโครก แต่ดูวันนี้


“ให้ตายเถอะ”

“เมื่อวานไม่ใช่แบบนี้”


“หยุดดด! ใส่ร้ายน้อง!”



“สวัสดีครับ พี่คิม”

โอ้โหหห! มารยาทงาม พ่อคุณเอ้ย  


เขาโผล่เข้ามาด้วยท่าทีที่สุขุม หล่อ ใจเย็น ดูอบอุ่นเหมาะแก่การจับทำผัวเป็นอย่างมาก...

คิมเบอร์ลี่เห็นภาพตรงหน้า ถึงกับอ่อนยวบจนตกโต๊ะ​​


ยิ่งเผยรอยยิ้มออกมาให้เห็น เช แทบจะแยกเคี้ยว..!!


พ่ามมมมม!!!

“อีคิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!”

เชถึงกับต้องหามเพื่อนที่กำลังนอนแน่นิ่งเอามือกุมหัวใจไว้แน่น ให้ขึ้นมานั่งบนโต๊ะ

ประดุจดังหล่อนถูกเหยี่ยวหนุ่มคนนี้บินโฉบเข้ามากระชากวิญญาณ เหมือนที่เพื่อนสาวตัวเองเล่า

หล่อนเหมือนหัวใจล้มเหลวไปเรียบร้อย หลังจากเห็นรอยยิ้มหวานบาดเนื้อหัวใจ...


“สวัสดีค่ะ” 

เพื่อนตัวดีแสดงจริตร้อยมารยา เขินน้อยเขินใหญ่ เหมือนถูกขอแต่งงาน

เช ถอนหายใจดัง หืมม.. หมั่นไส้มันจนต้องเชิดหน้าถอนหายใจ มองมน


“ผมชื่อ พุท อยู่ปี 1 ครับ”

“ติวให้ผมหน่อยนะครับ”

พุทนั่งลงด้านหน้าคิม แนะนำตัว ฝากผีฝากไข้อย่างนอบน้อม จนเชถึงกับอ้าปากค้าง...

พอพูดกับคิมเสร็จ ก็ค่อยๆหันมายิ้มอ่อนๆให้เช!!!!!


จนเช ต้องร้องโอ้โหหห!! ให้กับความร้ายของผู้ชายคนนี้


“ผมซื้อขนมมาให้กิน เผื่อหิวตอนติว” พระเจ้า!

“ฮร๊ออออออ!!!”


“โอ้ยยย ตายแล้ว ไม่เห็นต้องลำบากเลย” 

คิมเบอร์ลี่ดีดดิ้น เสียงน้อยเสียงใหญ่ ประดุจดังหล่อนเป็นผู้หญิงร่างเล็กอ่อนแอ..


หลังจากที่ใส่ไฟพุทไว้ เชถึงกลับต้องรีบกลืนน้ำลายตัวเองลงคอ เฮือกๆ จังหวะนั้น

"โดนอิคิม ทำของใส่รึป่าววะเนี่ย" 

เชถึงกับบ่นลอยๆอยู่ข้างคิม 

เพื่อนสาวก็รีบหันมามองค้อนที่เช เพราะ บังอาจ ไปใส่ร้าย หนุ่มหล่อที่นางปราบปลื้มมาแสนนาน...


เช ถึงกับส่ายหน้า เพราะมันไม่ใช่ อยากจะบอกคิมว่า มันไม่ได้เป็นแบบนี้ เมื่อวานไม่ได้เป็นแบบนี้..


นี่มันพลิกจากหลังตีนที่เต็มไปด้วยขี้ตีนดำๆ เป็นหน้ามือขาวๆ

“พี่เช จะกินด้วยก็ได้นะ”


ทำกูหน้าแตกกระจุยกระจายขนาดนี้ มีหน้ามาชวนให้กูกินขนม อิกเหร๊อะ ปาดติโถ ไอ้เวรพุททท!

ดู๊ดู ดูมันทำ ทำไมถึงทำกับกูได้...

เกิดเป็นชาย แต่จริตร้ายเหลือแสน!!!!!



“เป็นไร อีนี่”

“ทำหน้าเหมือนปวดขี้”

“เขายื่นขนมให้ ไม่เอา เสียมารยาท”

“ไม่เป็นไรน้องพุท เดี๋ยวพี่กินเองคะ”



เชรีบกระโจนลุกขึ้นจากเก้าอี้ เหมือนผีเข้า

“เอ้า จะไปไหนนน”


“ลุกขึ้นทำไมเนี่ยะ”

“กูไปเข้าห้องน้ำ ก่อนนะ”


“เอ้ออ ปวดขี้ ตั้งนานแล้วก็มาอั้นไว้”

"มานั่งทำตัวน่ารำคาญยุได้"


“เพื่อนพี่ ก็เป็นอย่างนี้ล่ะคะ อย่าไปถือสาเลยนะ”

หล่อนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เสียงอ่อนเสียงหวาน เอาใจพุทสุดๆ.. 


“มาติวกันเถอะเนาะ”

เชเดินออกไปแบบอึ้งๆ

ทิ้งให้ผู้ชายที่กำลังมองตามถึงอยู่กับเพื่อนรัก... 

พอเห็นแผ่นหลังเชไกลออกไปเรื่อยๆ ก็เริ่มรู้สึกผิดเล็กๆ และไม่อาจวางสายตาออกจากคนที่กำลังเดินจากไปได้เลย...



............

ณ หอพักชาย 


หลังจากที่เชไปเดินเตร็ดเตร่ข้างนอกกับเพื่อนสาวของหล่อน ได้เสื้อผ้าของกินกลับเข้ามาในหอในอย่างมากมาย กลับเข้ามาก็มืดแล้ว พวกเขาตรงไปยังที่นั่งใต้หอเพื่อเม้ามอยไปพร้อมๆกับสวาปามของที่ซื้อมาให้ได้อรรธรส แต่ว่าวันนี้ไม่รู้ทำไม เชถึงรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว อยากอาบน้ำเร็วๆให้สบายตัว เธอจึงรีบเดินแยกออกมาก่อน

เชเอาแต่คิดทบทวนเรื่องของพุท.. หลายๆรอบ ในหัวมีแต่ความสังสัยและการตั้งคำถาม ว่า ทำไม ทำไม ทำไม เพราะอะไร เขาถึงแสดงออกกับคิมแตกต่างกับตัวเองมากขนาดนั้น อาจเป็นเพราะไม่ได้รู้สึกชอบเค้า หรืออาจจะรู้สึกไม่ถูกชะตาเค้า ลึกๆแล้ว.. ก็แอบเสียใจนะ การที่เราตั้งใจเตรียมความรู้ เตรียมเอกสาร ในเรื่องที่เราเรียนผ่านมาเป็นปีๆ ไปสอนคนคนเดียว แต่กลับถูกปฏิเสธด้วยพฤติกรรมที่ไม่ยอมรับ..


เชเริ่มสงสัยไปอีกว่า ...ทำไม ตัวเองถึงไม่ปฏิเสธ... ไปตั้งแต่แรกกันนะ


พอเดินขึ้นบันไดมา ก็พบว่าทางเดินระเบียงมืดไปหมด 

เพราะในเวลาหัวค่ำแบบนี้นักศึกษาทยอยออกไปข้างนอกกันหมด...


เชค่อยๆเดินทอดน่อง สูดอากาศและบรรยากาศสีน้ำเงินของหัวค่ำ 

ให้เต็มปอดก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมความเหนื่อย...


เวลานี้สำหรับเค้าแล้วมันแสนเศร้า เป็นช่วงเวลาที่สุดใน 24 ชม. 

ไม่รู้สิ มันชอบทำให้คิดถึงเรื่องในอดีตที่เศร้าๆ ทำให้คิดถึงบ่อยๆ



....แต่พอใกล้ถึงห้อง 

ก็เห็นเงาดำๆของผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งยกขาพิงระเบียง

อยู่หน้าห้องของตัวเอง...


ดูคุ้นเคยมาก เหมือนเจอที่ไหนมาก่อน 

คนบ้าอะไรมานั่งมืดๆเงียบๆคนเดียว


“ใครหนะ”

เชร้องเรียกเบาๆอย่างนุ่มนวล เพราะรู้ไม่น่าจะเป็นเพื่อนสาวของตัวเองแน่ 

พวกมันไม่ชอบความมืด ทะมึนๆ แบบนี้ 


ผู้ชายคนนั้นหันหน้ามาที่เขา แล้วค่อยๆยืนขึ้นให้เห็นร่างสูงๆกว่าเค้าเป็นคืบ 

แต่ความมืดปกปิดทุกสิ่ง จนไม่เห็นหน้าของเค้า ในตอนที่อ่อนโยนแบบนี้...


“มาสักที”

“รออยู่นานเลย”


ทันทีที่เสียงถูกเปล่งออกจากลำคอของเขา เช ก็จำได้ ขึ้นมาทันที..

เสียงทุ่มต่ำและแหบเล็กน้อย เป็นอะไรที่คุ้นเคยที่สุด


แต่มันแปลกตรงที่ ครั้งนี้มันช่างอ่อนโยน ผิดกับสีหน้าท่าทางของเขาตอนที่

เราเจอกันครั้งแรก ครั้งที่ 2 และครั้งที่ 3...


“มาหาใครอะ”

เชเดินมาหยุดตรงหน้าเขา และถามขึ้นด้วยท่าทีที่เมินเฉย


“มาหาพี่อะแหละ”

“มีอะไรอะ”

“โกรธหรอ”


“ไม่นะ ก็เฉยๆ”


“ซื้อของมาให้”

พุทยื่นถุงบางอย่างให้ แต่มันมืดมากจนไม่รู้ว่าเป็นอะไร..


“ขอบคุณที่ติวให้นะ”

พุทพูดขึ้นอย่างไม่ลังเล ทิ้งอีกฝ่ายอึ้งไปสักพัก


ทำไมผู้ชายที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นฆาตกร ถึงได้ดูอ่อนโยนได้ขนากนี้ 

หรือทุกสิ่งที่ถูกแสดงออกมาเป็นการแสดงกันนะ

มันไม่ใช่อย่างที่เขาคิดไว้เลยจริงๆ...


ยิ่งเช สงสัย เชก็ยิ่งพยายามสังเกต

ไปบนใบหน้าที่กำลังอารมณ์บางอย่างออกมา


แต่เขากำลังทำหน้ายังไงกันนะ 

ในขณะที่พูดคำนี้ออกมา เชก็ไม่อาจรู้ได้เลย...


“อืม ขอบใจ” เชตอบไปแบบส่งๆ เพราะไม่รู้จะต้องตอบว่าอะไรเหมือนกัน 


ทั้งสับสน ทั้งอ่อนไหว..


เขาเลือกที่จะเดินผ่านเขาไป...

แต่ทำไมรู้สึกว่ามีอะไรถ่วงให้ยืนอยู่ต่อหน้าเขานานๆ

เหมือนกับว่า... ร่างกายมันอยากจะเจอเขาอีก ยังไงยังงั้น...



ทำไมถึงรู้สึก.. ว่าคนตรงหน้า

กับเค้าเอง... มีอะไรผูกพันกันอยู่...



หลังจากที่ทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้แล้ว พุทก็เดินห่างออไปกับความมืด จนไม่เห็นแผ่นหลัง

เชทิ้งทวนคำถามมากมายไว้ที่เค้า... ผู้ชายคนนั้นที่กำลังเดินจากไป...


#อีเช ก็อีเชเถอะ กูสวยกว่า ผู้ชายเป

#คิม


....................................................................................................................................................................................

ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่อง ผัวเด็กจอมโหด18+ by KO.R นะครับ เข้ามาอ่านกันเยอะๆนะครับ ไรท์พยายามแต่งให้ได้เยอะที่สุดครับ ฉากNC ไม่นานเกินรอแน่นอนครับ กดไลค์และคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้พุทเชด้วยนะครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น