กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่13.1 เมียเมิน

ชื่อตอน : บทที่13.1 เมียเมิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.9k

ความคิดเห็น : 94

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2561 23:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่13.1 เมียเมิน
แบบอักษร

“ขอบคุณค่ะพี่ภัทร” ละอองทรายยกมือไหว้ขอบคุณเมื่อภัทรพลทำแผลให้เธอเสร็จ 

“สะโพกยังเจ็บอยู่มากมั้ย”  

“ไม่มากแล้วค่ะ ก็เคล็ดๆอยู่บ้างเวลาเดิน”  

“ถึงจะไม่เจ็บมากแล้วก็ต้องทายากินยาตามที่พี่ให้ไว้จนครบด้วยนะ”  

“ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ 

“นมได้แล้วค่ะนายหัว” อารีที่เดินถือถาดแก้วนมเข้ามาเอ่ยขึ้น 

“ขอบใจนะ มีอะไรก็ไปทำต่อเถอะ” ราฟาเอลบอกพลางรับแก้วนมมา ก่อนที่จะเดินไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ 

“เห็นป้าพุดบอกว่าเมื่อเช้าหนูนิดทานข้าวนิดเดียว ฉันเลยให้อารีเอานมมาให้ ทานสักหน่อยนะ” ราฟาเอลเข้าไปนั่งข้างหญิงสาว แล้วยื่นแก้วนมให้  

“ทานหน่อยนะหนูนิด” ราฟาเอลมองหญิงสาวตาปริบๆ เพราะเธอยังเมินไม่ยอมหันมามองหน้าเขาสักนิด 

“ทานหน่อยเถอะน้องทราย เดี๋ยวยาจะกัดกระเพาะเอานะครับ” ภัทรพลเห็นหญิงสาวยังเมินเพื่อนสนิท นึกขำแต่ก็สงสารจึงเอ่ยช่วยเพื่อนอีกแรง 

“ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ ก่อนจะรับแก้วนมขึ้นมาดื่ม ถึงกระนั้นก็ยังไม่ยอมมองสบตาชายหนุ่มอยู่ดี  

“เก่งมากเด็กดี” ราฟาเอลยกมือลูบศีรษะเล็กแผ่วเบา 

“แหมไอ้ราฟ เดี๋ยวนี้อ่อนโยนเก่ง” ภัทรพลเห็นท่าทีของเพื่อนก็อดจะกระเซ้าแหย่เสียไม่ได้ 

“เก่งค่ะพี่ภัทร โดยเฉพาะตบหัวแล้วลูบหลังนี่เพื่อนพี่ภัทรเก่งมากเลยค่ะ” ละอองทรายเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะวางแก้วนมลง แล้วค่อยๆลุกขึ้นไปหาเด็กๆที่กำลังพากันเข้ามาฝึกซ้อมรำ 

“เป็นไงจุกมั้ยล่ะมึง กูสอนไม่จำ ทำอะไรไม่คิด” ภัทรพลหันไปมองเพื่อนที่นั่งหน้าเจือน แม้จะรู้ดีว่าชายหนุ่มกำลังพยายามปรับปรุงตัวเองอยู่ แต่ก็อดที่จะต่อว่าเสียไม่ได้ 

“พูดมาไม่มีคำด่าสักคำ แต่เล่นเอากูทั้งจุก ทั้งเจ็บเลยว่ะ”  

“กูถามจริง รักใช่มั้ย” ภัทรพลเอ่ยถาม 

“กู…”  

“แพท” ยังไม่ทันที่คนกำลังครุ่นคิดจะตอบอะไรออกมา เสียงของอารียาก็ดังขึ้นเสียก่อน 

“ดีขึ้นแล้วเหรออาย ยังไม่น่าออกมาตากแดดตากลมเลยนะ” ราฟาเอลเอ่ยพลางเดินเข้าไปหาเพื่อนสนิท 

“อายไม่ได้เป็นอะไรเยอะสักหน่อย เมื่อวานก็แค่ตกใจกลัวเท่านั้น น้องทรายต่างหากที่เจ็บตัวเพราะช่วยอาย” อารียาคลี่ยิ้มบางๆให้เพื่อน 

“ให้ไอ้หมอลองตรวจดูอีกสักหน่อยมั้ย”  ราฟาเอลยังถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเมื่อคืนอารีมาบอกเขาว่าอารียาไข้ขึ้น แต่เขาก็ให้อารีเป็นคนจัดการดูแลไป เพราะเขาไม่อยากให้คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียมาคิดมากที่เขาไปเอาใจใส่คนที่ไม่ใช่เมียอีก

“ไม่เป็นไรหรอก อายโอเคแล้วจริงๆ นั่นน้องทรายสอนเด็กๆรำเหรอ น่ารักจัง” อารียาบอกกับเพื่อน ก่อนจะหันไปมองละอองทรายกับเด็กๆด้วยความสนอกสนใจ 

“ใช่ พรุ่งนี้เด็กๆต้องขึ้นแสดงโชว์ให้ตัวแทนบริษัทที่มาสัมมนาดูน่ะ”  

“อายอยากไปเดินดูฟาร์ม แพทพาอายไปหน่อยได้มั้ย ตั้งท่าจะไปหลายทีล่ะแต่ก็ยังไม่ได้ไปสักทีเลย” อารียาเข้าไปกอดแขนเพื่อนเอาไว้อย่างที่เคยชอบทำเป็นประจำ 

“คือ…แพทต้องไปดูเอกสารเตรียมงานพรุ่งนี้อีกเยอะเลย เอาไว้เราค่อยไปดูพร้อมกันกับบริษัทที่มาสัมมนาพรุ่งนี้นะ” ราฟาเอลคลี่ยิ้มบางๆให้เพื่อน พลางจับมือหญิงสาวออกจากแขนของตน 

“นั่นสิเนอะอายลืมไปเลยว่าแพทต้องเตรียมงานพรุ่งนี้ ว่าแต่มีอะไรให้อายช่วยมั้ย บอกอายได้เลยนะ”  

“ไม่เป็นไรหรอก แพทมีลูกน้องช่วยก็หลายคน ว่าแต่อายอยากกลับไปพักผ่อนที่บ้านมั้ย เดี๋ยวแพทให้ลูกน้องขับรถไปส่ง”  

“อายขอนั่งดูน้องทรายสอนรำตรงนี้ดีกว่า แพทไปทำงานเถอะ”  

“โอเคครับ” ราฟาเอลพยักหน้ารับ อารียาจึงเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับละอองทรายและเด็กๆ 

“ไอ้หมอ จะนั่งมองเมียกูอีกนานมั้ย ลุกมานี่กูมีเรื่องให้ช่วย” ราฟาเอลเข้าไปดึงภัทรพลให้เดินตามเขาออกไป 

“แหม…ทีคนเสนอตัวมึงไม่ยักจะให้เขาช่วย” ภัทรพลเอ่ยเมื่อถูกเพื่อนตัวดีลากออกมาข้างนอก 

“เรื่องอะไรกูจะปล่อยให้มึงนั่งมองเมียกู”  

“ทำอย่างนี้ให้ได้ทุกครั้งแล้วกัน”  

“กูกันมึงทุกครั้งแน่ไอ้หมอ”  

“ไม่ใช่เรื่องกู หมายถึงเรื่องเพื่อนรักของมึงอีกคนน่ะ”  

“เรื่องอายทำไมวะ” ราฟาเอลเลิ่กคิ้วถาม 

“ก็ที่มึงปฏิเสธเขาเมื่อกี้นี้ไง แบบนั้นแหละคือสิ่งที่มึงสมควรทำ ไม่ว่าอยู่ต่อหน้าหรือลับหลังน้องทรายก็ตาม” ภัทรพลอธิบายต่อให้ผู้เป็นเพื่อนได้เข้าใจ  

“กูกับอายไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกันนะเว้ย มึงพูดอย่างกับกูกับอายแอบคบชู้กันอย่างนั้นแหละ”  

“เรื่องไม่ได้คิดอะไรน่ะกูรู้ แต่มึงอย่าลืมนะไอ้ราฟไม่มีใครเขาอยากเห็นคนที่ตัวเองรักไปสนิทสนมใกล้ชิดกับคนอื่นเกินเบอร์หรอกนะ ยิ่งเป็นถึงผัวเมียกันด้วยแล้วก็ยิ่งต้องให้เกียรติกัน ต้องรู้จักเว้นระยะห่างกับคนอื่น มึงยังไม่ชอบที่เวลามีคนมาเข้าใกล้น้องทรายเลย น้องทรายเองก็คงไม่ต่างจากมึง”  

“รู้แล้วน่าบ่นอย่างกับเป็นพ่อกูเลยนะ กูก็กำลังเว้นระยะห่างกับอายอยู่นี่ไง แต่มันก็ต้องค่อยๆทำ กูกับอายโตมาด้วยกันสนิทกันเหมือนเป็นพี่เป็นน้องกันไปแล้ว เลยไม่ได้คิดถึงเรื่องถึงเนื้อถึงตัวแบบชายหญิงน่ะ แต่ที่กูพยายามเว้นระยะกับอายเอาไว้ทั้งๆที่ไม่เคยทำก็เพราะกูอยากทำเพื่อหนูนิด กูไม่อยากให้หนูนิดคิดว่ากูไม่…”  

“ไม่รัก” ภัทรพลเอ่ยต่อท้ายให้ก่อนที่ราฟาเอลจะพูดจบ 

“ไม่สนใจต่างหากเว้ย นี่ที่ทำหน้าตึงใส่กูก็เพราะเรื่องที่กูไปช่วยอาย เขาเลยคิดว่ากูไม่สนใจใยดีเขา”  

“แล้วสนหรือเปล่าล่ะ”  

“สนดิวะ ไม่สนกูจะมาตามเฝ้าเหรอ แต่ดูเขาสิน่ะเมินกูอย่างเดียวเลย”  

“งั้นมึงก็ช่วยทำอะไรให้ผู้หญิงเขารู้สึกถึงความชัดเจนหน่อย ไม่ใช่เอะอะก็ปากหมาใส่ อย่างนี้ใครจะไปทนไหววะ”  

“เรื่องนั้นกูก็รู้แล้ว แต่ตอนนี้เอาใจช่วยให้กูง้อเมียได้ก่อนมั้ย แค่เข้าใกล้ก็ยังไม่ได้เลยเนี่ย”  

“มึงก็รู้ทุกทีอะ สุดท้ายก็ไม่วายทำให้เขาโกรธ สมแล้วล่ะที่เมียเมิน ทำตัวเองทั้งนั้น มึงก็หาทางแก้เอาเองนะ” ภัทรพลยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะเดินจากไป 

“อย่าโกรธฉันนานเลยนะเด็กดีของฉัน” ราฟาเอลหันกลับไปมองยังศาลาสอนรำ จ้องมองหญิงสาวที่กำลังพูดคุยหยอกล้อกับเด็กๆด้วยท่าทีน่ารักน่าชัง ใบหน้างดงามนั่นยามที่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าช่างทำให้ทุกอย่างดูสดใสขึ้นมาและพาให้หัวใจของเขาเป็นสุข อดที่จะคิดไม่ได้ว่าหากมีเบบี๋ตัวน้อยที่หน้าตาน่ารักน่าชังเช่นเธอสักสองสามคนมาวิ่งเล่นในที่แห่งนี้มันจะมีความสุขเพิ่มมากขึ้นอีกแค่ไหนกัน...


*****************************************

มาแล้วๆค่า ปั่นจนดึกได้มาเท่านี้รีบมาลงให้ก่อน เดี๋ยวรีบปั่นต่อให้น๊าา😊😊❤❤



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น