HooligansS

ให้กำลังใจกันด้วยน้าาา

เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 20 สวัสดีครับ

ชื่อตอน : เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 20 สวัสดีครับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2561 09:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 20 สวัสดีครับ
แบบอักษร

ตอนที่ 20

                “สวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้คนตรงหน้า ด้วยความเกร็งและกลัวหน่อยๆ ผู้หญิงที่มีใบหน้าสวยแม้จะอายุเยอะแล้วก็ตามยิ้มให้ผม ก่อนจะเดินเข้ามากอด

                “ขอโทษนะ แม่ขอโทษนะก้าน” แอบตกใจเล็กน้อย แต่ผมก็เลือกที่จะกอดตอบแม่พี่เพลิงที่ตอนนี้น้ำตาเริ่มมาแล้ว ผมกอดพลางลูบหลังแม่ไปด้วย

                “ไม่เป็นไรครับ ก้านไม่คิดมากหรอก... งื้อ พี่เพลิงช่วยก้านด้วย” รีบหันไปขอความช่วยเหลือจากคนที่ยืนมองอยู่ ดูจะไม่ช่วยแถมยิ้มมีความสุขอีกต่างหาก ผมเริ่มทำตัวไม่ถูกแล้วอะ น้ำตาแม่พี่เพลิงชื้นเสื้อผมไปหมดเลย

                “ฮึก แม่หูหนวกตาบอดมาตลอด  เสียใจจัง”

                “ก้าน..ฮือ แม่ จะร้องไห้ตามแล้วน้า”

                “พอเลยๆ เป็นแม่คนแล้วทั้งคู่ งอแงอะไรกันเนี่ย” เหมือนคนดูจะทนไม่ไหว เดินมาแยกพวกเราออกจากกัน มือหนาขยี้หัวผมเบาๆ ก่อนจะหันไปเช็ดน้ำตาให้แม่ของตน ผมยิ้มให้ผู้หญิงตรงหน้าด้วยหัวใจที่พองโต...ดีใจจัง เหมือนยกภูเขาออกจากอก เหมือนชีวิตจะกลับมาดีอีกครั้ง

หม่อมหลวงแพรวา โยยศวดี คือชื่อเต็มของแม่พี่เพลิง ถึงจะมีเชื้อเจ้า แต่แม่พี่เพลิงกลับไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในราชวงศ์ ออกมาให้ชีวิตของคนรวยที่มีชาติตระกูลอย่างเดียว แม้จะมีเชื้อเจ้า แม่พี่เพลิงกลับไม่ใช่คนอ่อนโยนหรือใจดี ยอมรับเลยว่าเป็นคนที่ค่อนข้างเด็ดเดี่ยวและโหดร้าย ยึดถือตนเองเป็นใหญ่ และ ทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ หากแต่ ท่านรักลูกชายคนเดียวมาก เรียกว่าขึ้นหิ้งเลยหละ

ส่วนเรื่องพ่อของพี่เพลิงนั้น ผมไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับท่าน รู้เพียงเป็นคนต่างประเทศ น่าจะอังกฤษ แต่ก็ไม่มั่นใจอยู่ดี คงเพราะผมไม่เคยถามแหละมั้ง

                “จะย้ายมาอยู่ที่นี่ใช่มั้ย” ตอนนี้เรานั่งกินอาหารกันอยู่ที่บ้าน ซึ่งเยอะมากๆ ผมกินได้หมด ต่างจากพี่เพลิงที่เหม็นน้ำปลา อาหารเลยจัดเป็นพิเศษให้พี่เพลิงไป

อืม ความจริงก็คุยกับพี่เพลิงแล้วแหละ ว่าจะย้ายมาอยู่บ้านนี้ ซึ่งเป็นแค่ความคิดพี่เพลิงคนเดียวอะนะ เพราะผมไม่ค่อยจะมีสิทธิ์มีเสียงอะไรได้มากหรอก

                “ครับ ก้านท้องแถมช่วงนี้อันตรายมากๆต้องดูแลอย่างดี อยู่นี่มีคนใช้ จะได้สบายหน่อย ”พี่เพลิงตอบคุณแม่ พลางจิ้มเนื้อสเต็กกิน ผมหันไปยิ้มให้คุณแม่เมื่อท่านตักอาหารมาให้

                “ขอบคุณครับ” กล่าวยิ้มๆ

                “ดีแล้ว เสียดายจัง ช่วงนี้แม่ต้องบินไปจีนบ่อยๆ ไม่อย่างนั้นคงได้อยู่เล่นกับหลาน”

หลังจากนั้นเราก็คุยสัพเพเหระกันไป ส่วนใหญ่จะเป็นพี่เพลิงคุยกับแม่มากกว่า แถมเรื่องธุรกิจอีกต่างหาก คนไม่รู้เรื่องอย่างผม เลยได้แต่นั่งเงียบๆฟังไป

ตอนนี้เพิ่งจะแปดโมงเช้าเองอะ พี่เพลิงต้องไปทำงาน เช่นเดียวกับแม่ที่ไปก่อนแล้ว ต้องอยู่คนเดียวจริงๆใช่มั้ยเนี่ย

                “อยากกินอะไรก็บอกพัดได้ พี่ให้พัดอยู่ดูแลเรา...คุยกับลูกเยอะๆนะครับ”มือหนาบีบแก้มผมเบาๆ พี่เพลิงที่ตอนนี้แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว กำลังยืนสั่งงานลูกน้อง ไม่วายหันมาสั่งผมอีกต่างหาก

                “ตั้งใจทำงานนะ” ไม่รู้จะพูดอะไรได้แต่ตอบออกไปแบบนั้น พี่เพลิงยิ้มหล่อ ก้มลงมาหอมแก้ม ก่อนจะนั่งลงแล้วเอาหูแนบท้องผมไว้

                “แด๊ดไปทำงานก่อนนะ เป็นเด็กดีนะตัวเล็ก” รัวภาษาอังกฤษออกมาอย่างเร็ว เห็นพี่เพลิงบอกว่าให้คุยกับลูกเน้นภาษาอังกฤษ เพราะอยากปลูกฝังตั้งแต่เด็กๆ คืออันนี้มันก็เด็กเกินอะ แต่ผมก็เชื่อพี่เพลิงนะ ถึงแม่อังกฤษผมจะไม่ได้แน่นมากก็เถอะ

                “อื้อออ” อายเขานะเว้ยๆ พี่เพลิงจูบผมดูดดื่ม โดยไม่สนใจสายตานับสิบที่กำลังมองเราอยู่เลยสักนิด พี่เพลิงผละออกแล้วดึงผมไปกอด

                “รักนะ”

                “อื้อ รักเหมือนกันแหละ”

.

ทำไรดีหละเนี่ย รู้สึกขัดเขินยังไงก็ไม่รู้ แถมเมื่อสองเดือนที่แล้วยังเพิ่งโดนคนในบ้านนี้แกล้งอีกด้วย ถึงแม้จะรู้ว่าคงไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้นแล้วแน่ๆ แต่มันก็ไม่รู้จะคุยกับใครหนิ

โอ๊ะ แล้วสองคนนั้นหละ

                “ก้าน..เอ๊ย คุณก้าน”

                “เรียกก้านก็พอครับ” ป้าสวย แม่นมของพี่เพลิงเดินมาหาผมด้วยใบหน้าปลื้มปริ่ม

                “ดีใจจังเลย คุณเพลิงจำได้แล้วใช่มั้ย”ป้าลูบหัวลูบหางผมไปมา หน้าที่เริ่มเหี่ยวย่นไปตามอายุยิ้มออกมา ตาก็มองหน้าผมไม่เลิก

                “ครับ แล้วก็ ก้านท้องด้วยนะ”พูดตอบออกไปยิ้มๆ ผมรู้สึกว่าผมยิ้มเก่งมากเลยเดี๋ยวนี้ แต่ก็ดีแล้วแหละ ลูกจะได้แข็งแรงๆ อารมณ์ดี

                “โอ๊ย ดีจังเลย ป้าตกใจมากนะตอนที่คุณหญิงบอกว่าให้เตรียมอาหารให้คุณ..ก้านกับคุณเพลิง รอเวลานี้มานานมาก ไปนั่งก่อนค่ะๆ”เดินตามป้าสวยไปอย่างไม่อิดออด ดีซะอีกมีคนคุยด้วย จะได้ไม่เหงา

รู้สึกว่าเสื้อผ้าข้าวของที่คอนโดกำลังเก็บอยู่ น่าจะมาสักบ่ายๆเที่ยงๆแหละมั้ง

                “ป้า แล้วพี่นุชกับพลอยหละ” ถามหาคนที่เคยอยู่ด้วยกันตอนที่ผมอยู่นี่ พลางนั่งลงบนโซฟาตัวยาวที่นุ่มมาก ราคาหลักล้าน ที่มีเป็นเซต ซึ่งเซตนึงมีแค่โซฟาตัวยาวอันเดียว กับโต๊ะแก้วหรูๆ เอาไปซื้อบ้านได้อีกหลังเลยอะ

                “อ่อ ป้าใช้ไปซื้อของ ซื้อให้ก้านนั่นแหละ”

                “ซื้อให้ก้าน? อะไรหรอ” รู้สึกว่าแม่พี่เพลิงจะรู้แล้วว่าผมกับพี่เพลิงอยากองุ่น องุ่นจึงอยู่ทุกมุมบ้านเลย ผมหยิบองุ่นขึ้นมากิน ตาก็มาป้าสวยที่ยืนอยู่

                “ก็พวกอาหารบำรุงคนท้อง ชุดคนท้อง แล้วก็องุ่น” ป้าตอบ ผมจึงพยักหน้า เป็นอันเข้าใจ ถึงจะไม่เข้าใจจริงๆก็เถอะ

ทุกคนดูตื่นเต้นกว่าผมอีกอะ แต่ก็ดีใจ ที่ลูกจะไม่เป็นแบบผม ที่ตอนอยู่ในท้องแม่ แทบไม่ได้กินอะไรดีๆเลยด้วยซ้ำ อดอยากๆ ของเล่นก็ไม่เคยได้เล่น ซึ่งผมคิดมาตลอดว่าถ้าโตมามีครอบครัว จะดูแลลูกอย่างดี ให้ลูกได้กินได้เล่นได้เรียน แบบที่ผมไม่เคยได้ และดูเหมือนความคิดนั้นจะเป็นไปได้จริงด้วยแหละ

                “ป้านั่งก็ได้นะครับ”

                “ไม่เป็นไร เดี๋ยวป้าต้องไปทำงานต่อ มีอะไรเรียกป้านะก้าน”พูดจบก็เดินออกไป ทิ้งผมไว้คนเดียวทำไม พอไม่รู้จะทำอะไรจึงเลือกที่จะเดินไปเรื่อยๆดีกว่า

จำได้ว่ามีห้องหนังสืออยู่ ไปอ่านคงจะดีต่อลูกไม่น้อย

                “คุณก้านจะไปไหนครับ”

                “อ๊ะ พี่พัด ”สะดุ้งโหยงเมื่อพี่พัด การ์ดพี่เพลิงทักขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

                “ว่าจะไปอ่านหนังสือครับ” พี่พัดพยักหน้าแล้วเดินนำไป เฮ้อ คนพวกนี้ทำงานดีกันจริงๆ

.

                “สนุกมั้ยครับ”ลูบท้องเบาๆเมื่ออ่านหนังสือจบเล่ม รู้สึกจะนั่งอ่านมาเกือบสองชั่วโมงแล้วด้วย

พี่นุชกับพลอยคงกลับมาแล้วแน่ๆเลย

                “คือ ก้านฝากเก็บให้หน่อยสิครับ”ยื่นหนังสือสามเล่มไปให้พี่พัด มือหนาเอื้อมมารับ แล้วเดินเอาไปเก็บเข้าที่ ผมยิ้มๆแล้วลุกออกจากเก้าอี้ เพื่อจะออกจากห้องแล้วไปยังห้องครัวแทน

                “เอ๊ะ!”

                “...” ยิ้มให้ผู้หญิงตรงหน้าน้อยๆ บัวสะบัดหน้าใส่ ก่อนจะเดินสวนไป แอบได้ยินเสียงดุๆของพี่พัดพูดประมาณว่า ระวังไม่มีงานทำ ตามด้วยเสียงฮึดฮัดของบัว ผมเลิกสนใจ เดินไปยังหลังครัวแทน

                “พลอย”เรียกไม่ดังมากนัก พลอยที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดของหันมาตามเสียงเรียก ยิ้มกว้างออกมา จนผมต้องยิ้มตาม

                “พี่..คุณก้าน”พูดจบก็เดินมากอดซะแน่น

                “เรียกพี่ก้านเหมือนเดิมนั่นแหละ เป็นไงบ้างสบายดีมั้ย”พลอยพยักหน้าระรัว

                “ดีใจจัง” เด็กตรงหน้ากล่าว ผมจึงนั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่ แล้วหยิบของมาช่วยแยก

                “พี่นุชหละ”

                “ตากผ้าอยู่ พี่ก้านไม่ต้องทำก็ได้”

                “ไม่เป็นไรหรอก อยู่ว่างๆเบื่อจะตายแล้ว” แค่คิดว่าอีกเจ็ดเดือนก็ต้องอยู่ว่างๆแบบนี้ ก็รู้สึกเบื่อขึ้นสมองเลย เอ...หรือจะฝึกทำขนมดี ไว้ค่อยขอพี่เพลิงแล้วกัน

                “พี่ก้านท้องจริงๆหรอ”พลอยถามขึ้น แววตาดูลังเล เหมือนกลัวโดนด่าอะไรทำนองนั้น นี่...อย่างผมจะไปด่าไปว่าใครเขาได้

                “ใช่ ตกใจใช่มั้ย ตอนแรกพี่ก็ไม่เชื่อหรอกว่าตัวเองจะท้องได้” พูดไปตาก็มองพลางยิ้มให้หลายๆคนที่เดินผ่านไปมา หลายๆคนที่เคยเกลียดๆแกล้งๆด่าๆผมนั่นแหละ แต่รอบนี้พวกเขาเรื่องที่จะยิ้มแล้วก้มหัวให้แทน

แปลกมั้ย ผมกลับรู้สึกอยากโดนด่ามากกว่าอีกอะ อึดอัดแทน

                “ขอลูบได้มั้ย” พลอยว่า ผมพยักหน้าให้เป็นอันตกลง พลอยจึงเขยิบตัวเข้ามาใกล้ๆแล้วสัมผัสลงบนหน้าท้องเบาๆ

ผมมองเด็กตรงหน้าด้วยแววตาที่ผมเองก็ไม่รู้ความหมายของมัน คงเพราะความที่กำลังจะเป็นแม่คนแหละมั้ง ผมรู้สึกอยากส่งให้เขาได้เรียนหนังสือเหมือนคนอื่นๆ เด็กที่แววตาใสซื่อจริงใจแบบนี้หายากจะตาย...ถ้าผมลองหางานทำแล้วส่งพลอยเรียนพิเศษจะดีมั้ยน้า เสร็จแล้วปีหน้าก็ลองพาไปสอบเทียบดู อืมมมม ความจริงตอนนี้ผมก็พอมีเงินอยู่บ้านอะนะ หรือจะหาครูมาสอนเลยดี

                “พลอยอยากเรียนใช่มั้ย” ลองถามเพื่อความแน่ใจ

                “อยากมากเลย”

                “งั้นพี่จ้างครูมาสอนเอามั้ย”พลอยเงยหน้ามองผมตารุกวาว

                “มะ..ไม่ คือ พลอยเกรงใจ” ตอบเสียงสั่นๆ ผมจึงยกมือขึ้นลูบหัวทุยๆนั่นเบาๆ

                “อยู่ในบ้านนี้ก็เป็นคนของที่นี่ พี่แค่อยากให้เราเรียนหนังสือ ไม่ดีหรอ” ผมจำได้ว่าเมื่อคราวที่แล้ว ผมเคยคิดไว้ ว่าถ้ามีเงินจะส่งน้องเรียน วันนี้แค่จะทำให้มันสำเร็จแค่นั้นเอง

.

เที่ยงแล้ว พี่เพลิงให้คนมารับผมไปหาเขาที่บริษัท ไหนบอกจะให้อยู่บ้านไงเล่า!

                “เอ่าฟ้า” แอบตกใจนิดนึงที่เห็นฟ้าอยู่หน้าบริษัท มันหันมามองแล้วยิ้มกว้าง เดินมาลูบๆท้อง

                “ผัวมึงสั่งย้ายกูมาทำงานที่นี่ นี่กะจะไปหามึงที่บ้านเนี่ย” ไม่ต้องให้ถามฟ้าก็บอกมาหมด เหมือนเข้ามานั่งอยู่ในใจผมเลย

                “หรอ ดีจัง จะไปกินข้าวหรอ”มันพยักหน้าตอบ

                “แล้วมึงมาไม”

                “พี่เพลิงให้คนไปรับมา คงพามากินข้าวแหละ ไปด้วยกันดิ”ฟ้าพยักหน้าหงึกๆ เดินย้อนกลับเข้าไปที่บริษัทแทน

                “พวกนี้ยังมองว่ามึงไปขโมยอยู่เลยหวะ”เดินเข้ามาในบริษัท ซึ่งพนักงานหน้าเดิมๆทั้งนั้น พวกเขามองผมหัวจรดเท้า เล่นเอาประหม่าอยู่พอสมควร

                “ช่างเขาเถอะ”

                “ก้านหรอ เหอะยังกล้ามาเหยียบที่นี่อีก”

                “เออนั่นดิ”

                “หน้าด้านเนอะ”

                “แต่น้องสวยขึ้นหวะ”

                “ผู้ชายสวย ต้องภูมิใจปะ”

ผมถอนหายใจออกมาอย่างหน่ายๆเมื่อเสียงนินทาไล่หลังมา ฟ้ากำลังจะหันไปด่า แต่ผมดึงไว้ก่อน

                “สวัสดีครับทุกคน ผมก้านพลู ว่าที่ภรรยาพี่เพลิง ยินดีที่ได้เจอทุกคนนะครับ J ”        



............................................     

อุ้ยยยยย คนท้องมักอารมณ์แปรปรวนนนนน 5555

#คำผิดยังไม่ได้ตรวจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}