ณวดี / B.crazy'

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : FIERCE GUY 4

คำค้น : หล่อ ดุ ใจร้าย ใจดำ เลือดเย็น อำมหิต เย็นชา เครื่องมือ จ้างรัก เมีย อกหัก ช้ำรัก โหด หื่น หึง หวง 18+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.1k

ความคิดเห็น : 86

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2561 04:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
FIERCE GUY 4
แบบอักษร

น้ำตาฉันไหลลงมาเรื่อยๆ แต่ฉันจะพยายามหยุดมัน เพราะคิดได้ว่าร้องไปก็ไม่มีประโยชน์ น้ำตามันไม่สามารถเรียกอะไรให้คืนกลับมา เพราะฉะนั้นฉันจะมานั่งพร่ำเพ้อบ้าบออยู่แบบนี้เพื่ออะไร อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ช่างมันเถอะ ในเมื่อชีวิตมันต้องเดินต่อไป 

“เมขอโทษ เมจะเข้มแข็งนะ” ฉันยิ้มกับใครอีกคนที่อยู่ในหัวใจฉัน ก่อนจะแข็งใจลุกขึ้นไปที่ประตู แต่พอจับลูกบิดเท่านั้นแหละ ฉันก็นึกอะไรขึ้นได้ ก็เรื่องเช็คเอาท์ไง ในเมื่อฉันออกจากห้องคนสุดท้าย หน้าที่นั้นมันก็ต้องตกเป็นของฉันโดยปริยายน่ะสิ

“ซวยแล้วเม ทำไงดี เงินที่มีติดตัวอยู่คงไม่พอ” แล้วภาพเงินที่วางอยู่ตรงโต๊ะหัวเตียงก็ผุดเข้ามาในความคิดฉัน ก่อนฉันจะหันไปมองมันอย่างเลี่ยงไม่ได้

“เอาก็เอา ไหนๆก็ไหนๆแล้ว มันจำเป็นนี่นา” ถึงจะบอกตัวเองอย่างนั้น ฉันก็ลังเลอยู่ดี แต่สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือก ต้องจำใจเดินกลับไปเอาเงินนั่นมา พร้อมๆกับหยิบโน้ตติดมือมาด้วย จริงอยู่ว่าทำแบบนี้มันเหมือนยอมรับว่าตัวเองขายตัว แต่ก็อย่างที่บอก ฉันไม่มีทางเลือก แล้วอีกอย่าง ฉันกับเขาคงไม่มีวันมาบรรจบกันอีกแล้ว เพราะงั้นถึงเขาจะมองฉันยังไง มันก็ไม่สำคัญ



@ล็อบบี้

หลังจากลงลิฟต์มาถึงชั้นล่าง ฉันก็ตรงมาที่ล็อบบี้ทันที

“ติดต่ออะไรคะ” พนักงานทักทายอย่างยิ้มแย้ม แต่ฉันนี่สิ ยิ้มไม่ค่อยออก

“เอ่อ คือ เช็คเอ้าท์ค่ะ ห้อง...” แล้วฉันก็บอกเขาไป ลุ้นอยู่ลึกๆว่าเงินที่ถืออยู่ในมือจะพอมั้ยนะ เพราะถึงจำนวนมันจะดูเยอะ แต่ฉันก็กลัวไม่พออยู่ดี เพราะเท่าที่เคยได้ยินมา โรงแรมหรูๆ ถึงแม้จะเข้าพักแค่คืนเดียวก็แพงหูฉี่

“อืม... ห้องนี้ผู้ชายที่มากับคุณเขาเช็คเอ้าท์เรียบร้อยแล้วนะคะ”

“เช็คเอาท์แล้ว?” ฉันถามซ้ำกลับไปอย่างข้องใจ คือถ้าเช็คเอาท์แล้ว ทำไมฉันถึงยังอยู่ในห้อง

“ค่ะ“

“แล้วทำไมฉันถึง...”

“คืออย่างนี้ค่ะ เขาขอเช็คเอาท์ออกไปก่อน แต่แจ้งทางเราไว้ว่าอย่าเพิ่งเข้าไปทำความสะอาดห้อง จนกว่าคุณจะลงมาน่ะค่ะ” พนักงานชิงอธิบายคล้ายกับรู้ว่าฉันกำลังสงสัยอะไรอยู่

“อ๋อ ค่ะ งั้น ฉันก็กลับได้เลยใช่มั้ยคะ“

“ค่ะ ขอบคุณที่ใช้บริการโรงแรมของเรานะคะ หวังว่าโอกาสหน้าทางโรงแรมจะมีโอกาสได้รับใช้อีกครั้งนะคะ”

“เอ่อ ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับแล้วฝืนยิ้มก่อนหันหลังเดินออกมาหน้าโรงแรม ตั้งใจจะรอรถเมล์กลับบ้าน

“เห้ย! ซวยแล้ว!” ฉันเพิ่งนึกออกก็ตอนที่รู้สึกว่ามือฉันมันกำอะไรบางอย่างอยู่ ...ใช่ ฉันหยิบเงินเขามา!

“ทำไงดี” ฉันร้อนรนจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ คือถ้าไม่ต้องจ่ายค่าโรงแรม ฉันก็ไม่ได้อยากได้เงินเขา ไม่อยากเป็นผู้หญิงขายตัว ถึงแม้เขาจะเข้าใจไปแบบนั้นแล้วก็ตาม แต่ถ้าจะให้เอาเงินกลับไปวางไว้ที่เดิม ฉันก็ไม่มีเวลาแล้ว ขืนช้ามีหวัง ไม่ทันแน่

“ช่างเถอะเม ยังไงเธอก็รู้ตัวเองอยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ” ฉันพยายามปลอบตัวเองเมื่อคิดได้ว่ายังไงๆ ฉันก็ต้องเอาเงินนี้ติดมือไปด้วย เพราะรถเมล์มาแล้ว และฉันต้องรีบไป ถึงแม้จะยังไม่สบายใจขึ้นมามากเท่าไหร่ก็ตามกับคำปลอบใจของตัวเอง แต่ก็คิดซะว่าฉันกับเขาคงไม่ต้องเจอกันอีก เขาจะมองฉันเป็นยังไงก็คงไม่สำคัญ อีกอย่าง เงินนี่ฉันไม่ต้องเอาไปใช้ก็หมดเรื่อง เพื่อความสบายใจ เพราะอย่างน้อยๆก็ได้เป็นการยืนยันให้ฉันยังพอหลงเหลือความภาคภูมิใจในตัวเองอยู่บ้าง ว่าฉันไม่ได้มีอาชีพอย่างที่ถูกยัดเยียดจริงๆ

MESA END



KEY

หลังจากตื่นขึ้นมาแล้วเจอผู้หญิงที่ผมไม่คุ้นหน้านอนอยู่บนเตียงเดียวกับผม แถมผมก็กอดเธอซะแน่น บอกตามตรงว่าต่อมตกใจของผมทำงานแทบไม่ทัน ก่อนความทรงจำเรื่องเมื่อคืนจะค่อยๆไหลย้อนมา 

...เมื่อคืนผมเมา หลังจากนั้นก็รู้สึกว่าได้อยู่กับแพรวทั้งคืน ได้ดื่มด่ำความหอมหวานจากคนที่ผมรักหมดหัวใจ 

แต่สุดท้ายแล้ว ผมก็รู้ตัวว่ามันคือภาพลวงตา ในเมื่อภาพความจริงปรากฎอยู่ตรงหน้าทันทีที่ลืมตาตื่น และสติสัมปชัญญะทั้งหมดของผมกลับคืนมา ...เธอคนนั้น ผมจำไม่ได้ว่าเธอชื่ออะไร แต่จำได้ลางๆว่าเธอเป็นผู้หญิงในผับที่มาขอนั่งกับผม ผมจำนนในเหตุผลของเธอเลยยอมให้นั่ง จากนั้นผมก็จำไม่ได้หรอกว่าสุดท้ายแล้วผมกับเธอไปจบกันที่เตียงได้ไง แต่ที่พอเดาๆได้ ก็คงเป็นเพราะผมเห็นหน้าเธอเป็นแพรว เลยเผลอไป แต่ก็คงไม่เสียหายอะไรนักหรอก ผู้หญิงตามผับตามบาร์ ก็ผู้หญิงอย่างว่าทั้งนั้น ผมก็ให้ค่าตัวเธอแล้วก่อนจะกลับออกมา 

ผมยอมรับว่าเธอสวยนะ ทั้งสวยแล้วก็น่ารักมาก แต่หัวใจของผมมันไม่พร้อมจะเปิดประตูต้อนรับใครอีกแล้ว ผมผิดหวังกับคำว่ารัก และไม่อยากจะกลับไปทรมานอยู่จุดเดิมอีก เพราะฉะนั้น เลือกที่จะไม่มีอีกต่อไป มันคงจะดีกว่า แต่ผมไม่ได้โกรธแค้นแพรวหรอกนะที่เธอไม่รักผม ในเมื่อหัวใจเธอมันมีไอ้ฌอนอยู่ตั้งแต่แรก ผมซะอีกที่สะเออะไปรักเธอเอง 

ก็อกๆๆ...!!!

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าอยู่ๆใครมาเคาะประตู แล้วทำไมเลขาหน้าห้องผมถึงไม่อินเตอร์คอมเข้ามาแจ้ง 

“เข้ามา” ผมสงสัยเลยเอ่ยอนุญาตออกไป

“อ้าว มึงเองเหรอ” ผมก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้เหี้ยแดน เพื่อนผมเอง มันเป็นเจ้าของผับที่ผมไปนั่งดื่มเมื่อคืนนั่นแหละครับ ว่าแต่ มันมาทำไม

“ไงมึง ไม่น่าเชื่อว่าจะลากสังขารเข้าบริษัทได้” มันพูดยิ้มๆแล้วนั่งเอกเขนกลงบนโซฟาอย่างไม่จำเป็นต้องให้ผมเสียเวลาเชิญ

“แล้วทำไมจะไม่ได้”

“เอ้า! ก็เมื่อคืนได้ข่าวว่ามึงแฮงค์จนคนของกูถึงกับต้องหิ้วไปส่งโรงแรม”

“หิ้วไปส่ง?” ผมตงิดใจกับคำนี้นิดนึง ก็เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันไม่ใช่แค่...หิ้วไปส่ง

“ก็เออดิ ทำไมวะ ทำหน้าอย่างนั้นทำไม...เห้ย! หรือว่ามึงเผลอทำอะไรเมษาวะ” มันเด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินมาหาผมที่โต๊ะแทบไม่ทัน ท่าทางตกใจมากด้วย ส่วนผมเหรอ ก็บอกตัวเองแค่ว่า...ให้เฉยไว้

“เมษา? หมายถึงใคร”

“ไอ้สัส ก็สาวน้อยที่อุตส่าห์แบกควายถึกอย่างมึงไปส่งถึงเตียงไงล่ะวะ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เพราะกูอยากได้คำตอบของคำถามเมื่อตะกี้มากกว่า ตกลงยังไง มึงทำหน้าแบบนั้นทำไม คงไม่ได้เผลอจับเมษาทำเมียหรอกใช่มั้ย” ผมว่ามันเปลี่ยนอาชีพจากเจ้าของผับไปเป็นหมอดูก็ดี 

“ว่าไงวะ”

“แล้วทำไมต้องทำท่าทางซีเรียสขนาดนั้น” ผมถามมันไปด้วยน้ำเสียงธรรมดา ไม่เข้าใจมันเลย ว่ามันจะเดือดร้อนอะไร ยัยเมษาอะไรนั่นก็ไม่น่าจะใช่เมียมันซะหน่อย อีกอย่าง เธอก็เป็นผู้หญิงอย่างว่า แล้วการที่ผมแตะต้องเธอ มันก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องเสียหายตรงไหน หึ ทำท่าทางอย่างกับยัยนั่นบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับผ้าขาวงั้นแหละ

“ไม่ซีเรียสได้ไงวะ ก็เมษาเขาไม่รับจ็อบ ถ้ามึงเผลอทำอะไรเขานะ บอกได้คำเดียวเลย ซวย!“ ไอ้คำว่าซวยผมไม่ติดใจหรอก ผมติดใจคำอื่นมากกว่า

“ไม่รับจ็อบ?”

“เออ เมื่อคืนโอเล่วานให้เมษาไปส่งมึงเฉยๆ สรุปว่ามึงไม่ได้ทำอะไรเขาใช่มั้ย”

“แล้วทำไมถึงคิดว่ากูทำ” ผมยังคงรักษาท่าทางให้เป็นปกติ

“ไม่รู้สิ เห็นเมื่อกี้มึงทำหน้าแปลกๆ กูก็เลยเดาเอาจากสัญชาตญาณ” สัญชาตญาณแม่นชิบหาย

“แล้วถ้ากูทำจริง มันจะเป็นอะไรไป ถึงแม้ยัยนั่นจะไม่รับจ็อบจริงๆ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เคยผ่านใคร แล้วถ้าหากคิดจะเรียกค่าเสียหาย กูก็ยินดี”

“อย่างหลังอ่ะใช่ ถ้าเขาเรียก มึงก็แค่จ่าย แต่อย่างแรก แน่นอนว่าไม่มีทาง คนนี้โอเล่มันคอนเฟิร์ม ว่าสะอาดบริสุทธิ์ไม่มีด่างพร้อย”

“มั่นใจแค่ไหน” ไม่รู้ทำไม ไอ้ก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายของผมมันเริ่มเขวนิดหน่อย

“โอเล่เป็นรุ่นพี่เมษา รู้จักกันมาตั้งแต่เรียนมหาลัย ส่วนกูก็คิดว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่โอเล่จะต้องโกหกกู เชื่อใจมันได้” ดูมันมั่นใจมาก แต่ผมไม่

“แล้วถ้าสะอาดขนาดนั้น ทำไมถึงมาทำงานแบบนี้ ไปหางานที่เหมาะกับสาวบริสุทธิ์ไม่มีด่างพร้อยทำเอาไม่ดีกว่าเหรอ”

“อันนั้นกูไม่รู้ว่ะ ตอนโอเล่มาขอให้ช่วยรับเมษา มันก็บอกแต่ว่าน้องเขาจำเป็น แต่จะทำงานกลางวันก็ไม่ได้เพราะติดเรียน เลยต้องมาทำกลางคืน แล้วมึงคิดว่างานกลางคืนมันจะมีสักกี่อย่างวะ แล้วอีกอย่าง บางทีที่เขายอมมาทำก็เพราะมีโอเล่คอยดูแลด้วยมั้ง เออ พูดมาซะยาว ตกลงมึงทำหรือไม่ทำอะไรเมษากันแน่วะ” มันวกกลับมานี่จนได้ แล้วผมควรตอบยังไง ถ้ายัยนั่นยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง สะอาดสะอ้านไร้รอยราคีจริงๆ เธอก็คงจะเสียหายถ้าผมบอกความจริงไอ้แดน 

“ไม่” โกหกน่าจะดีที่สุด

“แล้วไป เห้อ ค่อยสบายใจหน่อย อย่างน้อยๆน้องเขาก็จะได้ไม่ต้องมาแปดเปื้อนเพราะความเมาของมึง” พูดอีกก็เหมือนยิงจุดโทษเข้าประตู หรือผมควรไล่มันกลับไปสักที ขืนปล่อยให้มันพูดต่อ มีหวัง ผมคงได้จุกกว่านี้

“กูเพิ่งนึกได้ว่าติดประชุม” 

“อ้าวเหรอ งั้นกูกลับเลยแล้วกัน มีนัดกับหุ้นส่วนด้วยว่ะ แล้วเจอกันเพื่อน เออ ส่วนเรื่องนั้นก็ทำใจซะนะ อย่าคิดมาก อกหักเรื่องธรรมดา” มันตบบ่าผมเบาๆ

“เออ”

“โอเค งั้นกูไปละ” แล้วมันก็เปิดประตูออกไป ผมถึงได้ถอนหายใจออกมา แต่ไม่ใช่โล่งอกหรอก ตรงกันข้าม ผมหนักใจยิ่งกว่าเดิม ถ้าเรื่องนั้นมันจริง ก็เท่ากับว่าผม...

“อาจจะไม่ใช่ก็ได้ ผู้หญิงในบาร์ จะบริสุทธิ์ผุดผ่องได้ยังไง” ผมไม่แน่ใจว่ากำลังปลอบใจตัวเองหรือผมคิดแบบนั้นจริงๆ แต่ที่แน่ๆคือผมไม่ได้เชื่อไอ้แดนมันร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก ถึงแม้มันจะยกเหตุผลนู่นนี่นั่นมาอ้างอย่างมั่นอกมั่นใจก็เถอะ เพราะผู้หญิงในสถานที่แบบนั้น 90% ก็รับจ็อบขึ้นเตียงกันทั้งนั้น และผมก็คิดว่ามันเป็นไปได้ยาก ที่ยัยเมษาอะไรนั่นจะอยู่ใน 10% ที่เหลือ

KEY END 



............................................................................

ขออนุญาตแจ้งค่ะรีด 

หลังจากนี้ไรท์ติดสอบไฟนอลยาวไปถึงปลายเดือน คงมาได้ไม่บ่อย อาจจะได้มาบ้าง หรือบางทีก็ไม่ได้มา เพราะสอบติดๆกันเลย แต่ยังไงไรท์จะพยายามแบ่งเวลานะคะ จะพยายามมาเท่าที่มาได้ เหมือนชีวิตจะวุ่นวายจังเลยช่วงนี้😂 ขอโทษรีดจริงๆนะคะ เข้าใจไรท์นะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณที่ติดตามนะคะ รักเน้อออ❤️


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น