เพ้อเจ้อ13

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep8 ทำหน้าที่ภรรยาพระเอกเริ่มอ้อน

ชื่อตอน : Ep8 ทำหน้าที่ภรรยาพระเอกเริ่มอ้อน

คำค้น : Ep8 ทำหน้าที่ภรรยาพระเอกเริ่มอ้อน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 865

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2561 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep8 ทำหน้าที่ภรรยาพระเอกเริ่มอ้อน
แบบอักษร

​บ้านของณภัทร


พิธีต่างๆจบไปแล้วอย่างเรียบหรู พ่อกับแม่ฉันก็เดินทางกลับแล้ว ตอนนี้ฉันยืนเหม่ออยู่ที่ระเบียงมองแขกเหลื่อที่กำลังเดินทางกลับส่วนคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น สามีฉันก็ยังคงปาร์ตี้กับเพื่อนอย่างมีความสุข ฉันบอมรับมันและหลบหลีกไม่ได้ว่าฉันรักคนที่ทำร้ายฉันทางจิตใจ ฉันจะไม่มีทางทำตัวให้เค้าสงสารเด็ดขาดความรู้สึกนี้จะถูกเก็บไว้ที่ฉันคนเดียว ฉันจัดการตัวเองอาบน้ำ และถือว่าห้องนี้เป็นห้องของเขาฉันจึงหญิงหมอนผ้าห่มในตู้แล้วเลือกนอนที่โซฟาแทน และหลับไปในทันที



ณภัทร

จริงๆผมไม่ได้ดื่มหรือใรหรอกครับแค่ถ่วงเวลาให้เธอจัดการตัวเอง ผมเปิดประตูห้องเข้ามาพบกับคนตัวเล็กที่นอนขดผ้าห่มอยู่บนโซฟาหลับใหลอย่างเอาจริงเอาจัง เธอคงจะเพลียมาก ผมอุ้มร่างของเธอไปบนเตียงจริงๆผมไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้แต่สมองกับใจชอบขัดกันจนต้องแพ้ความรู้สึกตัวเองทุกทีแต่ถึงยังไงตอนนี้ใจผมก็ยังหลงเหลือจีน่าอยู่ถึงแม่ว่าจะนิดเดียวแต่ก็คิดถึงช่วงเวลาต่างๆ หลังจากนั้นผมเคลียตัวเองและลงไปนอนที่ห้องทำงานของผมแทน เผลอหลับไปตอนใหนก็ไม่รู้




9.00 น. 


ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นนี่ฉันมาอยู่บนเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วเค้าหล้ะอยู่ใหน ฉันอาบน้ำทำทุกอย่างและเคลียตัวเองพอลงมาฉันก็มองหาคนตัวโต

"คุณหนูออกไปทำงานแต่เช้าแล้วค้ะ" แม่นมตอบอย่างรู้ทัน

"อ้อค้ะ ส่วนใหญ่คุณณภัทรชอบทานอะใรหรอค้ะ" ฉํนถามแม่นม

"คุณหนูชอบทานข้าวตุ้มกุ้งมากค้ะ ทานได้ทุกมื้อเลยก็ว่าได้ค้ะ" แม่นมตอบ

"งั้นวันนี้แม่นมเตรียมเครื่องทำข้าวต้ามกุ้งให้มิกาได้ใหมค้ะ" ฉันยิ้มหลังพูดจบ

"ได้ค้ะคุณหนู" แม่นมตอบฉัน

"หนูมิกาก็พอค้ะแม่นม" ฉันตอบกลับ


หลังจากนั้นฉันก็เข้าครัวทำข้าวต้มเองจนเสร็จและรอให้เขากลับมาวันนี้คุณพ่อคุณแม่ขอไปพักผ่อนที่ไร่พาฝันต่อกับพ่อและแม่ฉัน จึงเหลือฉันและคนตัวโตและก็แม่บ้านเท่านั้น


22.00 น. จนป่านนี้คนตัวโตก็ยังไม่กลับมาสักที ไปใหนน้ะ

01.00 น.ฉํนหลับคาโต๊ธไปแล้ว




ผมกลับมาถึงบ้านเพราะวันนี้ไประบายที่ผับมาเล็กน้อยผมเข้ามาภายในบ้านและขึ้นห้องเพื่อดูว่าคนตัวเล็กหลับรึยังปรากฎว่าคนตัวเล็กไม่อยู่บนห้องผมเดินลงมาและเจอกับแม่นมแม่นมพูดขึ้นอย่างรู้ทัน

"ห้าคุณหนูมิกาใช่มันค้ะคุณหนูตามนมมาค้ะ" ผมไม่ได้ตอบอะใรแต่เดินตามอย่างว่าง่าย

ผมเห็นร่างของเธอนอนหลับอยู่บนโต๊ะอาหาร

"ทำใมถึงอยู่สภาพนี้ล้ะครับ" ผมสงสัยจึงถามออกไปและพึ่งสังเกตุเห็นจานข้าวต้มที่วางอยู่ตรงหน้า

"คุณหนูมิกาทำข้าวต้มของโปรดคุณหนูเลยรอคุณหนูกลับมากินพร้อมกันตั้งแต่ 6 โมงเย็นจนหลับไปล้ะค้ะ โถ่ ข้าวก็ยังไม่ได้กิน" แม่นมตอบทำใมเธอต้องทำแบบนี้เธอจะทำให้ใจผมอ่อนไปเรื่อยๆ ผมต้องกั้นตัวเองแต่ยอมรับว่าผมรู้สึกกับเธอแต่มันยังไม่ชัดเจน

"งั้นผมพาเธฮไปนอนบนห้องก่อนล้ะกันครับ" ขณะที่ผมกำลังอุ้มเธอ แมันมก็ถามขึ้น

"แล้วข้าวต้มนี่ล้ะครับคุณหนู" 

"แม่นมอุ่นให้ทีน้ะครับเดี่ยวผมลงมากิน" ผมตอบกลับพร้อมกับนำเธอมาวางลงบนเตียง ผมหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปของเธอเก็บไว้เธอดูน่าถนุถนอมมากครับ หลังจากนั้นผมก็ลงมาทานข้ามต้มเธอทำได้อร่อยมาก 


6.00 น. ผมตื่นขึ้นมาเธอเป็นคนที่หลับลึกมากขนาดผมกอดทั้งคืนเธอยังไม่รู้เรื่อง ผมจึงเขียนโน๊ตติดไว้ที่หัวเตียง

<ตื่นแล้วทานข้าวด้วยข้ามต้มอร่อยดี>

และผมก็ออกไปทำงาน



ห้าววววววววว ฉันสะลึมสะลือและเด้งตัวลงมานี่มันกี่โมงแล้วแล้วอยู่ที่เตียงได้ไงแล้วเค้าหล้ะกลับมาหรือยัง ฉันตั้งคำถามกลับตัวเองมากมายและหันไปเห็นโน๊ตและอ่านโน๊ตและเผลอยิ้มออกมาฉันจะทำให้เค้ารักฉันด้วยใจจริงให้ได้ หลังจาดเครียตัวเองฉันเลยลงไปที่ครัวว่าจะทำแซนวิชไปให้เค้าที่ บริษัท ก่อนไปขออัพรูปหน่อยล้ะกัน

ถูกใจ 56,217 เด็กส่งแซนวิช


มีคนมาคอมเม้นมากมายแต่ฉันไม่ได้เปิดอ่านเลยรีบตรงไปที่บริษัททันทีที่ก้าวเข้าไปทุกสายตามองฉันและซุบซิบคงเพราะฉันไม่ได้แต่งอะมากเลยสงสัยว่าฉันเป็นใครเพราะฉันไม่เคยมาที่นี้เลย ฉันเดินมาถึงหน้าห้องประธานบริษํทซึ่งเป็นที่ทำงานของคนตัวโต 

"มาหาใคร??" ผู้หญฺิงที่คาดว่าจะเป็นเลขาของเขาถามขึ้นแบบขวานผ่าสาก

"มาหาคุณณถัทรค้ะ" ฉันตอบเพราะไม่อยากมีปัญหา

"นัดไว้รึป่าว" 

"ป่าวค้ะ" ฉันตอบเพราะไม่ได้นัดจริงๆ

"งั้นก็รอตรงนี้"

ฉันไม่รู้ว่าฉันรอมานานเท่าไหร่แล้วจนฉํนเผลอหลับไป




ณภัทร


ผมเดินออกมาจากห้องประชุมก็ได้ยินพนักงานยืนมุงซุบซิบอะใรหน้าห้องผม 

"นังนี่ใครเห็นมานั่งรอตั้งนานแหล้ะ"

"นั่นสิท่านประธานคงไม่สนใจมั้งเลยมาเรียกร้อง"

ผมหันไปมองคนที่ถูกพูดถึง นั่นมันคนตัวเล็กของผมผมเดินผ่าพนักงานทุกคนเงียบกริบ ผมปลุกเธอเธอลืมตามองผมและยิ้ม

"มารอนานรึยัง" ผมถามเธออย่างนุ่มนวล

"สักพักแล้วค้ะ" เธอยิ้มตอบผมหายเครียดเลย

ผมหันไปทางพนักงานทุกคนและพูกว่า

"เลิกนินทาผุ้หญฺงคนนี้ถ้าไม่หยุดจะไล่ออก เธอคือภรรยาของผม หรือนายแม่ของบริษัทนี้ถ้าเธอไม่ชอบใครผมจะไล่ออกทันทัน ส่วนคุณเป็นเลขาที่ไม่ได้เรื่องเลยคุณเขมผมไล่คุณออกปล่อยให้ภรรยาผมมารอแบบนี้ได้ยังไง"

"คุณณภัทรไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค้ะ ฉันเองที่มาไม่บอก" คนตัวเล็กของผมพูดผมจึงพาเธอเข้าห้องทำงาน

"มาทำใรครับ" ผมถามเธอเสียงอ้อนไม่รู้สิทำใมถึงอยากทำแบบนี้

"คือฉันเอาแซนวิชมาให้ค้ะเห็นแม่นมบอกคุณมีประชุมแต่เช้าฉันเลยทำมาให้" คนตัวเล็กตอบชั่งใส่ใจจริงๆ

"ต่อไปนี้เรียกผมว่าเฮียและแทนตัวเองว่าหนู" ผมตอบเธอ

"เอ่ออมันจะดีหรอค้ะ" คนตัวเล็กตอบแบบไม่มันใจ

"ดีสิ" ผมตอบเพราะผมชอบเวลาเธอเอาใจใส่ผม

"ค้ะเฮีย" 

"พูดง่ายดีมากรอกลับพร้อมเฮียน้ะเฮียไปประชุมต่อก่อน" ผมตอบเธอพร้อมหยิบกล่องแซนวิซเดินมาหยุดหน้าเธอหอมแก้มเธอและเดินออกไป







โอ้ยเค้าจะหวานกันแล้ว

ความคิดเห็น