กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่12.2 แมว(อด)ขโมย

ชื่อตอน : บทที่12.2 แมว(อด)ขโมย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.7k

ความคิดเห็น : 122

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2561 23:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่12.2 แมว(อด)ขโมย
แบบอักษร

วันต่อมา

“อุ๊ย! คุณราฟาเอล! ป้าขอโทษค่ะป้าไม่ทันเห็น แล้วมานอนอะไรตรงนี้คะ” พุดซ้อนเปิดประตูห้องออกมาก็เหยียบเข้าที่ขาของชายหนุ่มเพราะเขามาปูผ้านอนอยู่หน้าห้อง 

“ผมอยากมานอนเฝ้าหนูนิดครับ แล้วนี่ป้าพุดจะออกไปไหน” ราฟาเอลลุกขึ้นมาแล้วเอ่ยถาม หยิบโทรศัพท์มือถือมากดดูเวลาก็พบว่าเป็นเวลาตีสามครึ่งเท่านั้น 

“ป้าจะลุกไปช่วยอารีเตรียมอาหารเช้าให้คนงานค่ะ และกะว่าจะไปทำข้าวต้มไว้ให้หนูนิดทานตอนตื่นด้วยเลยลุกมาก่อนเวลา” พุดซ้อนบอกด้วยหน้าเสียเล็กน้อย เพราะความจริงละอองทรายกำชับไว้นักหนาว่าห้ามเปิดประตูให้ชายหนุ่มเข้าห้อง แต่เธอเห็นว่าเช้าแล้วเธอจึงเปิดออกมา อีกอย่างไม่คิดด้วยว่าชายหนุ่มจะมานอนเฝ้าอยู่หน้าห้องแบบนี้ 

“งั้นป้าพุดไปทำเถอะครับ เดี๋ยวผมไปดูหนูนิดต่อให้เอง” 

“แต่…”  

“อย่าห้ามผมเลยนะป้าพุด” ราฟาเอลบอก  ก่อนจะรีบเดินเข้าห้องไป พุดซ้อนไม่มีทางเลือกจึงจำต้องยอมให้ชายหนุ่มเข้าไปในห้องแต่โดยดี 

ราฟาเอลเดินตรงไปยังเตียงนอนที่หญิงสาวนอนอยู่ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ยกมือขึ้นจับตามเนื้อตัวของเธอด้วยสัมผัสแผ่วเบา อยากจะดึงเธอมากกมากอดแต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัวจะทำให้เธอเจ็บ จึงได้แต่เอื้อมมือไปกุมมือเล็กของเธอไว้และจ้องมองเธออยู่แบบนั้น 

เวลาต่อมา

“ตื่นแล้วเหรอหนูนิด” ราฟาเอลยกมือขึ้นลูบที่แก้มนวลเมื่อเธอขยับพลิกกายลืมตาขึ้นมา 

“ใครให้เข้ามาคะ” ละอองทรายปัดมือเขาออก พลางกวาดสายตามองหาพุดซ้อน นี่เขาคงฉวยโอกาสเข้ามาตอนพุดซ้อนลุกออกไปตอนเช้าเป็นแน่เลยเชียว 

“โธ่…หนูนิด อย่าทำแบบนี้สิ เรื่องเมื่อวานฉันขอโทษนะ” ราฟาเอลจับมือหญิงสาวมากุมไว้แต่เธอก็ดึงมือออกอีกครั้ง 

“………….” ละอองทรายไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ค่อยๆขยับกายลุกลงจากเตียง 

“จะไปไหน เข้าห้องน้ำเหรอ มาเดี๋ยวฉันพาไปนะ” ราฟาเอลรีบลุกตามไปประคองเธอ 

“อย่ามายุ่งได้มั้ยคะ”  

“ไม่ยุ่งได้ยังไง ในเมื่อหนูนิดเป็นเมียฉัน”  

“เลิกเรียกหนูนิดแบบนั้นสักทีเถอะค่ะ ยิ่งต่อหน้าคนอื่นยิ่งไม่ควรพูด หนูนิดอายคนอื่นเขา”  

“ทำไม เป็นเมียฉันมันน่าอายมากนักหรือไง” ราฟาเอลยอมปล่อยมือออกจากเธอ ขยับถอยให้ห่างออกมานิด พยายามทำใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

“ค่ะ”  

“แปลกดีนะมาอายตอนนี้ ทีตอนคิดจับฉันยังหน้าหนามานอนแก้ผ้าบนเตียงฉันอยู่เลย แล้วตอนนี้มาทำเป็นมียางอายขึ้นมา ไม่รู้อายอะไร…”  

“อายค่ะ หนูนิดอาย อายที่อยู่ในฐานะเมียแต่ตอนนั้นคนเป็นผัวกลับไม่แล หนูนิดนอนเจ็บอยู่ตรงนั้น แต่ที่คุณราฟทำคือวิ่งผ่านหนูนิดไป คนที่คุณราฟเลือกจะช่วยคือคุณอาย ไม่ใช่เมีย หนูนิดอายคนอื่นที่เขามองมา มันมีแต่ความเคลือบแคลงสงสัยว่าทำไมคุณราฟถึงเลือกที่จะช่วยคนอื่นแทนที่จะช่วยเมีย” ละอองทรายเอ่ยน้ำตาคลอเบ้า 

“หนูนิด…”  

“ป้าพุดคะ หนูนิดอยากอาบน้ำ” ละอองทรายเห็นพุดซ้อนเดินถือถาดข้าวต้มเข้ามาจึงเอ่ยขึ้น 

“หนูนิดยังมีไข้ อย่าเพิ่งอาบเลยนะคะ เดี๋ยวป้าเช็ดตัวให้” พุดซ้อนเข้ามาประคองหญิงสาวให้นั่งลงบนเตียงดังเดิม 

“เดี๋ยวผมจัดการเองครับป้าพุด”  

“กลับห้องคุณก่อนเถอะนะคะ ป้าขอ” พุดซ้อนเอ่ยห้ามเมื่อราฟาเอลหันไปหยิบกะละมังกับผ้าขนหนูที่วางไว้บนโต๊ะ 

“นะคะคุณราฟาเอล” พุดซ้อนเอ่ยขอร้องอีกครั้ง ที่เธอได้ฟังเสียงชายหญิงทะเลาะกันเมื่อครู่ เธอก็รู้ว่าละอองทรายคงยังไม่พร้อมจะคุยอะไรกับเขา อีกอย่างก็ควรจะแยกให้ใจเย็นทั้งคู่แล้วค่อยปล่อยให้คุยกันทีหลังดีกว่า 

“ครับ” ราฟาเอลพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป 

“ไม่ร้องนะลูกทูนหัวของป้า” เมื่อราฟาเอลออกจากห้องไปพุดซ้อนจึงเดินเข้าไปหาหญิงสาว พลางยกมือเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา 

“ทำไมหนูนิดถึงเจ็บจังคะป้าพุด หนูนิดเจ็บตรงนี้ เจ็บมากๆเลยค่ะ ฮึก...” ละอองทรายเอ่ยเสียงสะอึกสะอื้น พลางจับมือของพุดซ้อนมาทาบไว้ที่หน้าอกด้านซ้ายของตน 

“เพราะบ่วงที่เราผูกขึ้นมา มันกำลังรัดหัวใจของหนูนิดอยู่ยังไงละลูก และป้าก็เจ็บที่เห็นหนูนิดเจ็บ ป้าผิดเองที่เป็นคนทำทุกอย่างให้มันเป็นแบบนี้ ป้าขอโทษนะคะ ป้าขอโทษ” พุดซ้อนเข้าไปกอดปลอบหญิงสาวด้วยน้ำตาคลอไม่แพ้กัน 

“อย่าโทษตัวเองแบบนั้นเลยค่ะ เรื่องที่เกิดขึ้นเราก็มีส่วนผิดด้วยกันทั้งคู่ และตอนนี้หนูนิดก็ผิด ที่ปล่อยให้เขาเข้ามามีอิทธิพลกับใจขนาดนี้” ละอองทรายเอ่ยอย่างนึกโกรธตัวเองที่กำลังรู้สึกในสิ่งที่ไม่ควรจะรู้สึกเอาเสียเลย 

“ป้าจะช่วยหนูนิดยังไงดี”  

“หนูนิดจะอดทนค่ะป้าพุด เมื่อไรที่เราชดใช้ให้เขาหมดเราจะไปจากที่นี่กันนะคะ” ละอองทรายผละออกจากอ้อมกอดของพุดซ้อน สูดหายใจเข้าลึกๆอย่างต้องการเรียกแรงและกำลังใจให้กับตัวเอง ในเมื่อมันไม่มีทางทำอะไรได้เธอก็จำต้องชดใช้เวลาที่ได้จากเขามาคืนให้เขาไป และสิ่งที่ทำได้อย่างเดียวในตอนนี้ก็คือการพยายามไม่ให้บ่วงนั้นรัดหัวใจของเธอให้แน่นมากไปกว่าเดิม 

เวลาต่อมา

บ้านพักคนงานท้ายเกาะ

“ขอบคุณนะคะคุณเมฆ” ละอองทรายยกมือไหว้ขอบคุณ เมื่อเมฆาประคองเธอมาส่งยังศาลาสอนรำ 

“อย่าไหว้ผมเลยครับนายหญิง แค่เรียกผมว่าคุณ ผมก็รู้สึกแปลกๆจะแย่” เมฆายกมือรับไหว้ด้วยความรู้สึกเกรงใจ 

“ทรายเด็กกว่าคุณเมฆหลายปีนะคะ แล้วคุณเมฆก็ช่วยเหลือทราย การไหว้ขอบคุณก็เป็นเรื่องปกติ จะมารู้สึกแปลกอะไรกันล่ะคะ”  

“คนอื่นจะมองว่าผมตีตนเสมอนายน่ะสิครับ”  

“ไม่หรอกค่ะ”  

“คุณเมฆครับ กล้องตัวนี้จะให้ผมติดตรงไหนดีครับ” ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาเอ่ยถาม ก่อนที่มีชายอีกสองสามคนจะเดินตามเข้ามาพร้อมกล่องเครื่องไม้เครื่องมือเต็มไปหมด 

“ตรงด้านหน้าศาลาตรงนั้นเลยครับ อ้อแล้วก็ขอเพิ่มด้านหลังตรงนั้นอีกหนึ่งตัวนะ” เมฆาหันไปชี้มือบอกสถานที่ 

“ติดกล้องอะไรเหรอคะคุณเมฆ ทำไมต้องเอามาติดที่นี่” ละอองทรายเอ่ยถาม 

“กล้องวงจรปิดน่ะครับ ปกติจะติดแต่ในฟาร์มกับออฟฟิศจำหน่ายอัญมณี แต่พอเกิดเรื่องกับนายหญิง นายหัวก็เลยสั่งติดกล้องรอบเกาะทันที ทุกซอกทุกมุมไม่มีเหลือ นี่ก็ทยอยติดกันมาตั้งแต่เช้าแล้ว นายหัวเป็นห่วงนายหญิงมากนะครับ”  

“เขาห่วงคนอื่นมากกว่าน่ะค่ะ ไม่ใช่ทรายหรอก”  

“ไม่จริงหรอกครับ นายหัวทั้งรักทั้งห่วงนายหญิง แต่นายหัวเป็นพวกเวลาหวงเวลาห่วงอะไรมากๆก็จะพ่นไฟใส่ไปก่อนทั้งที่ใจน่ะตรงกันข้ามสุดๆ หรือเรียกว่าพวกปากไม่ดีน่ะครับ” เมฆาบอกพลางกระซิบเบาๆในประโยคสุดท้าย 

“ว่างมากเหรอไอ้เมฆ ถึงมีเวลามายืนนินทาเจ้านาย หรือถ้าว่างมากนักกูจะได้หางานให้ทำ” เสียงของราฟาเอลดังขึ้น ทำให้เมฆาถอยห่างจากผู้เป็นนายหญิงแทบไม่ทัน 

“ไม่ว่างครับนายหัว ผมคุมคนงานติดกล้องอยู่ ขอตัวนะครับนายหญิง” เมฆาหันไปบอกผู้เป็นนาย ก่อนจะส่งยิ้มให้หญิงสาว แล้วจึงรีบเดินไปดูคนงานที่กำลังติดกล้องวงจรปิดทันที 

“อารมณ์เสียอะไรนักหนาไอ้ราฟ” ภัทรพลที่เดินตามมาเอ่ยขึ้น 

“หงุดหงิดเมียไปไหนก็ไม่บอก เป็นห่วงจะตายอยู่แล้ว” ราฟาเอลบอกกับเพื่อน แต่สายตากลับจ้องมองไปยังหญิงสาวที่ยืนอยู่ 

“สวัสดีค่ะพี่ภัทร” ละอองทรายเมินคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แล้วไปสนใจชายหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามาแทน 

“สวัสดีจะ พี่มาตรวจอาการให้น่ะ และขอล้างแผลด้วยนะ” ภัทรพลเดินเข้าไปหาหญิงสาว 

“ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ ก่อนที่ภัทรพลจะเดินประคองเธอไปนั่งด้วยกัน ราฟาเอลก็ได้แต่มองอยู่ห่างๆอย่างหวงและห่วงแต่ก็ไม่กล้าทำหรือพูดอะไร เพราะกลัวว่าเธอจะโกรธเขาไปมากกว่าเดิม 

“แย่จังนะครับนายหัว” เมฆาเห็นผู้เป็นนายได้แต่ยืนมองเมียจึงเดินมาหาแล้วเอ่ยขึ้น 

“อะไรแย่”  

“ก็เห็นปลาย่างอยู่ตรงหน้าแต่กลับทำอะไรไม่ได้ เห็นทีจะอดเป็นแมวหงอยแน่ๆ” เมฆากระเซ้าแหย่ 

“เสือกเรื่องกูจริงไอ้ห่านี่” ราฟาเอลง้างขายาวขึ้นหมายจะเตะก้นเจ้าลูกน้องตัวดีแต่ก็ไม่ทัน เมื่อเมฆาเล่นใส่เกียร์หมาวิ่งฉิวไปก่อนแล้ว ราฟาเอลจึงได้แต่ยืนฮึดฮัดอย่างขัดใจ ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวใหม่อีกครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็คือการเมินเฉยจากเธอเหมือนเช่นเดิม 

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกว่าเขาทำพลาดใหญ่หลวง และเขาคงต้องหาทางแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดนี้โดยเร็วไวที่สุด เพราะแค่ห่างกันวันเดียวเขาก็รู้สึกว่าจะขาดใจตายลงให้ได้ ขืนปล่อยไว้นานกว่านี้เห็นทีจะตายลงไปเสียจริงๆ...


****************************************

มาแล้วค่า กว่าจะมาได้ไรท์ล่ะเพลียระบบของธัญฯ คือไรท์ใช้มือถือระบบแอนดรอย มันไม่สามารถเขียนนิยายเพื่ออัพในแอพได้ ไรท์ต้องไปเข้าในเว็บเพื่ออัพ และในเว็บก็ล่มแล้วล่มอีก กว่าจะเข้าได้ไรท์กดจะเป็นร้อยรอบแล้วเนี่ยเฮ้อออ

แต่มาแล้วนะ อย่างอนนะ รักกก❤❤❤



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}