Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 16 สิทธิพิเศษ (25%)

ชื่อตอน : บทที่ 16 สิทธิพิเศษ (25%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2561 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 สิทธิพิเศษ (25%)
แบบอักษร

บทที่สิบหก

การมาเยือนฮ่องกงในครั้งนี้ดูเป็นงานเป็นการมากขึ้นเมื่อเฉินเฟยเฟิ่งส่งฮาฟิซมาแจ้งว่าได้เบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับกลุ่มอิทธิพลใหม่ที่ ‘อ้าง’ ตัวว่าเป็นของลีออน เฉิน การที่สองชายหนุ่มผู้หยิ่งยโสต่างไม่ชอบหน้ากันและกันทำให้ผู้ถูกกล่าวหาไม่ยอมมาเหยียบโรงแรมของคนต้นเรื่อง และคนต้นเรื่องก็ไม่ยอมก้าวเท้าย่างกรายเข้าไปยังคฤหาสน์ของผู้ถูกกล่าวหา ยะตีมผู้ปราดเปรื่องจึงหาทางออกให้กับทั้งสองฝ่ายด้วยการเลือกร้านอาหารแห่งหนึ่งเป็นที่นัดหมาย แน่นอนว่าเบาะแสที่ว่าเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับทั้งสองฝ่ายร้านทั้งร้านจึงถูกเหมาหนึ่งวัน นอกจากบุคคลที่เกี่ยวข้องแล้วผู้ติดตามทั้งหมดต่างยืนแน่นขนัดเฝ้าหน้าร้าน หน้าต่าง และทางเข้าออกอื่นๆ แม้แต่พนักงานก็ถูกสั่งให้รวมตัวกันในครัว ดังนั้นถึงแม้ที่นี่จะเป็นร้านอาหารแต่กลับไม่มีอาหารซักจานประดับโต๊ะ เรียกได้ว่าแค่ต้องการสถานที่พูดคุยเงียบๆ เท่านั้น

พิมพ์นาราถูกมิเกลลากให้มาสถานที่ ‘เงียบๆ’ แห่งนี้ด้วยกัน เมื่อมาถึงสถานที่นัดหมายและพบผู้ติดตามของทั้งสองฝ่ายที่ยืนสงบนิ่งอยู่รอบร้านเธอก็เกิดคำถามขึ้นกับตัวเองว่าคนพวกนี้รู้จักคำว่า ‘เงียบ’ จริงๆ หรือ ถ้าวันหนึ่งพวกเขาอยากทำเรื่องราวให้มันเอิกเกริกขึ้นมาเธอไม่อยากจะนึกภาพตามว่ามันจะวุ่นวายขนาดไหน

ลีออน เฉิน และเฉินเฟยเฟิ่งมาถึงก่อน ทั้งสองนั่งติดกันแต่เหมือนมีกำแพงกั้นพวกเขาให้อยู่คนละโลก ยิ่งหญิงสาวยิ้มแย้มเท่าไหร่ชายหนุ่มก็ยิ่งอึมครึมบึ้งตึงเท่านั้น ต่อให้มองในแง่ดียังไงก็หาความเข้ากันของสองคนนี้ไม่ได้ เป็นคู่หมั้นที่แปลกที่สุดเท่าที่เธอเคยพบเจอ

“ฉันส่งรูป ‘มีดพก’ อันนั้นไปให้คนที่สาขาที่อเมริกาตรวจสอบ ผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธอย่างคุณคงรู้แล้วว่านี่สั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษให้กลุ่มทหารสายลับ” เฟยเฟิ่งไม่เสียเวลาแม้แต่น้อย เอ่ยเข้าประเด็นทันที

“แต่คุณอาจจะไม่รู้ว่าอาวุธรหัสนี้ถูกปลดประจำการไปหมดแล้ว คุณสามารถส่งคนไปสืบตามรายชื่อได้ว่าตอนนี้ใครถูกซื้อตัวไปทำงานที่ไหนบ้าง” รอยยิ้มละไมยังคงประดับหน้าผู้พูดขณะส่งแฟ้มเอกสารให้ฮาฟิซ

“ก่อนหน้านี้พวกผมส่งคนไปสืบหาความเกี่ยวข้องทั้งหมดแล้วแต่กลับไม่พบอะไร ทุกอย่างสะอาดเรียบร้อย ไม่มีเบื้องหลัง ไม่พบที่ซ่อนตัว ดังนั้นพวกเราจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าหย่งคังกรุปที่มีสาขาและคนอยู่ทั่วโลกจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างที่หนอนบ่อนไส้ว่าจริงๆ” ยะตีมอธิบายถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

“เพราะแบบนั้นพวกมันเลยเอาชื่อเฟยหลงไปแอบอ้างเพราะคิดว่าคุณจะรามือถอยไปหรือไม่ก็เล่นงานเฟยหลงให้ตายกันไปข้างตามนิสัยคุณ” หญิงสาวยิ้มเมื่อกล่าวประโยคท้าย

“แต่ไม่ว่าจะข้อไหนก็เป็นผลเสียต่อคุณอยู่ดี”

“พวกเราจะแน่ใจได้ยังไงว่าพวกคุณไม่เกี่ยวข้องจริงๆ” ยะตีมเอ่ยถาม

“ถ้าคุณเชื่อทั้งหมดว่าเฟยหลงเป็นคนบงการเขาคงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้แน่ ใครๆ ก็รู้ว่าพวกคุณลงมือเฉียบขาดแค่ไหน แต่ถ้าเขาเป็นคนบงการจริงๆ พวกคุณก็คงไม่มีโอกาสมานั่งตรงนี้เช่นกัน” เฟยเฟิ่งกล่าวพร้อมกับเบือนสายตาไปด้านข้างเล็กน้อย เธอรู้จักชายหนุ่มข้างกายดีว่าเขาจะไม่ทำเรื่องสกปรกผิดกฎหมายที่ขัดต่อคำสอนของป๊าแน่ เธอและเขาโตมาด้วยกัน กินนอนด้วยกัน เรียนทุกอย่างจากป๊าเหมือนกัน แม้ตอนนี้จะมีความเกลียดชังปนเปืออยู่บ้างแต่ความผูกพันยังเข้มข้นมากกว่า

พิมพ์นาราเหลือบมองคนข้างตัวเล็กน้อย มิเกลมีสีหน้านิ่งสนิทไม่บอกอารมณ์ เขานั่งไขว่ห้างเท้าคางราวกับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตน แต่เธอกลับรู้สึกได้ว่าข้างในคงไม่สงบเหมือนที่ภายนอกกำลังแสดงให้คนอื่นเห็น

เธอพอจะรู้ว่าเมื่อสิงโตสองตัวสู้กันถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ตายก็คงบาดเจ็บสาหัสทั้งคู่ โชคดีที่สิงโตทั้งสองต่างรู้ว่าตนเองต่างปกครองกันคนละป่าเลยยอมแยกย้ายกันแต่โดยดี เหลือแต่นายพรานที่รอเก็บผลประโยชน์อยู่เบื้องหลังที่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร

“ฉันอยากได้ชื่อคนว่าจ้างต้องจ่ายเท่าไหร่” ชายหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีครามเอ่ยขึ้นมาเป็นประโยคแรก การสืบหาต้องใช้เวลาแต่ถ้ารู้ว่าหัวขโมยเป็นใครจะได้กลับไปเล่นงานมันได้ทันที

“ฉันไม่ขายชื่อลูกค้า” ชายหนุ่มอีกคนแย้งโดยไม่ต้องคิด สำหรับเขาเรื่องความซื่อสัตย์เป็นสิ่งที่สำคัญไม่ต่างอะไรกับศักดิ์ศรี ไม่ว่าอะไรก็ซื้อไม่ได้

“ฉันคิดว่าคนว่าจ้างเป็นแค่หุ่นเชิดเท่านั้น คนบงการคงไม่ยอมเสี่ยงเผยตัวตนเพราะเรื่องแค่นี้แน่” เฟยเฟิ่งยุติข้อโต้แย้งของทั้งคู่ เธอพอจะเข้าใจทั้งสองฝ่าย ดังนั้นหากให้พวกเขาคุยกันเองถึงพรุ่งนี้เช้าก็คงไม่จบ

ยะตีมและฮาฟิซต่างพร้อมใจกันขมวดคิ้ว หลักฐานที่ได้มาทั้งหมดยังไม่สามารถระบุได้ชัดเจนว่าศัตรูเป็นใคร ที่ทำได้ในตอนนี้มีเพียงระวังตัว แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการเป็นเป้าในที่แจ้งให้อีกฝ่ายลอบยิง

“ฉันไม่สนว่ามันจะเป็นแค่หุ่นเชิดหรือเทวดามาจากไหน แต่ถ้าหย่งคังกรุปไม่ขายข่าวนี้ให้ก็ไม่ต่างอะไรกับการเป็นศัตรูกัน ฉันคิดว่าฮ่องกงก็อยู่สุขสบายมานานแล้ว ถ้ามีพวก ‘ก่อความไม่สงบ’ เข้ามาสร้างสถานการณ์ที่นี่คงจะแย่น่าดู” ผู้พูดคลี่ยิ้มไม่ทุกข์ร้อน

“ไม่รวมกับที่รัฐบาลเริ่มจะไม่พอใจที่หย่งคังกรุปมีอิทธิพลมากเกินไปนะ”

“ฉันไม่แปลกใจเลยที่แกนอนแบะอยู่โรงพยาบาลเป็นเดือน ฉันแปลกใจที่แกไม่ตายห่าไปมากกว่า” ลีออนแสยะยิ้ม แววตายั่วโทสะปรายมองคู่สนทนา

“ฉันไม่ได้มีพ่อคุ้มกะลาหัวนี่นะ เจ็บนิดหน่อยมันเกิดขึ้นกันได้” ผู้ตอบกัดฟันคลี่ยิ้มเย็นไม่ต่างจากน้ำเสียง ความไม่พอใจปรากฏผ่านดวงตาคมกริบ

“บางทีกาเอล ลูเซียสอาจจะคุ้มกะลาหัวแกจนตายไปแล้วก็ได้”

“ไอ้ลีออน!”


_______________________________________________________________

หวานๆน่ารักมาหลายตอนแล้ว ขอเข้าสู่โหมดจริงจังอีกรอบนะคะ 5555555

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์พูดคุยที่เข้ามานะคะ เป็นกำลังใจที่ดีที่สุดของไรท์เลยค่ะ

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่าาาา

ปล. เลิฟ เลิฟ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น