ทุ่งหญ้าหิมะบนเม็ดทราย
facebook-icon

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ยังไงเราก็ขอบคุณมากนะคะ หวังว่ามันจะสร้างความสนุกให้กับผู้อ่านนะคะ : )

บทที่ 19 ฉันเหมือนคนกำลังทำผิดแล้วหนีปัญหา

ชื่อตอน : บทที่ 19 ฉันเหมือนคนกำลังทำผิดแล้วหนีปัญหา

คำค้น : เศร้า เหงา ความรัก ดราม่า ร้องไห้ เสียใจ ปัญหา พระจันทร์ ใจเหงา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2563 23:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 ฉันเหมือนคนกำลังทำผิดแล้วหนีปัญหา
แบบอักษร

 

Lonely Moon 

ฉันเหมือนคนกำลังทำผิดแล้วหนีปัญหา 

 

  ความบังเอิญมักจะเกิดขึ้นในตอนที่เราไม่ได้เตรียมใจตั้งรับจะเจอกับมันอยู่เสมอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้ฉันต้องถูกซ้ำเติมด้วยความรู้สึกเสียใจอีกครั้ง วันนั้นเป็นวันที่ฉันกำลังนั่งจัดหนังสือออกใหม่เข้าชั้นอยู่ในร้าน  

 

               ลูกค้าชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ชั้นวางหนังสือนิตยสารออกใหม่ที่หน้าร้าน ถึงจะเห็นชายคนนั้นเพียงแค่เสี้ยวด้านข้างของใบหน้า แต่ฉันก็จำได้ทันทีว่านั่นคือพี่ตะวัน 

 

               เขามากับผู้หญิงคนที่ดูอ่อนโยนและบอบบางจนน่าทะนุถนอมคนนั้นความรู้สึกที่จุกอยู่ในอกยิ่งบีบรัดทวีคูณเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันเหมือนคนกำลังทำผิดแล้วหนีปัญหา เฝ้าแอบมองพวกเขาทั้งสองคนอยู่ด้วยกันในมุมของตัวเองที่ ข้างหลังชั้นหนังสือ

 

              พี่ตะวันดูเหมือนจะซูบลงกว่าครั้งสุดท้ายที่เราแยกจากกัน แต่ผิวที่ขาวของเขากลับไม่ได้ทำให้เขาดูโทรมทั้งที่น้ำหนักน่าจะลดลงไปมากกว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มและความอ่อนโยนที่มีให้ผู้หญิงคนนั้นมันทำให้ฉันสัมผัสได้ว่าพี่ตะวันกำลังมีความสุขกับคนที่เขารัก

 

               จู่ๆฉันก็ปวดแปลบที่บริเวณช่วงท้อง เหมือนมีความรู้สึกว่าอะไรดันออก มาจากข้างใน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรับรู้ได้ถึงอาการของลูกดิ้น

 

                "หนูรู้ใช่ไหมว่าพ่อของหนูอยู่ใกล้ๆแค่นี้เอง บอกแม่ทีสิแม่ควรจะทำยังไงต่อไปดี" 

 

               สักพักอาการดิ้นของลูกก็ยังคงมีต่อเรื่อยๆ ลูกคงกำลังจะปลอบใจฉันและบอกให้ฉันรู้ว่าหนูมีตัวตนอยู่ตรงนี้กับแม่ไม่ไปไหน

 

               เมื่อผ่านการร้องไห้ในระหว่างทำงานสักพัก ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองจะทำ งานต่อไม่ไหว ฉันเลยขอผู้จัดการลากลับไปพักผ่อนที่ห้องพัก 

 

               พี่แจงที่เป็นผู้จัดการร้านแสดงท่าทีไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่เพราะฉันยังทำงานส่วนของวันนี้ได้ไม่เรียบร้อยดี 

 

               แต่พี่แจงก็ไม่ได้ว่าอะไร พี่เขาคงจะเห็นว่าฉันกำลังท้องอยู่เลยยอมเซ็นต์อนุมัติใบลาให้ แต่นี่ก็ทำให้แพรวพนักงานผู้หญิงอีกคนของร้านไม่พอใจฉันมากๆ เพราะเธอต้องมานั่งจัดหนังสือในส่วนที่ยังเรียงเข้าชั้นไม่เสร็จแทนฉัน 

 

               ฉันรู้ว่าแพรวไม่ค่อยจะชอบฉันสักเท่าไหร่นัก ซึ่งตอนแรกฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นเพราะอะไร จนมาเข้าใจก็ตอนที่รู้จากพี่แจงว่าแพรวชอบพี่วุฒิพนักงานชายรุ่นพี่อีกคนในร้าน  

 

               ตอนฉันเข้ามาทำงานแรกๆ ฉันไม่ใช่คนที่ซื่อจนดูอะไรไม่ออกว่าพี่วุฒิกำลังพยายามจะจีบฉัน แต่หลังจากที่ฉันบอกพี่วุฒิไปว่าฉันกำลังตั้งท้อง พี่เขาก็เข้าใจและเริ่มทำตัวเหมือนพี่น้องหรือเพื่อนร่วมงานกันปกติทั่วไป  

 

               แต่ถึงอย่างนั้นแพรวก็ยังไม่หยุดพฤติกรรมที่แสดงออกว่าไม่ชอบฉันอยู่ดี  ฉันเองก็รู้นะว่าแพรวไม่ชอบฉัน แต่ฉันก็พยายามทำให้ตัวเองไม่สนใจอะไรกับเรื่องที่ไม่สำคัญอื่นๆ นอกจากเอาเวลาไปทำหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบในส่วนของตัว   เองก็พอ เพราะเอาเข้าจริงๆแค่นี้ฉันก็มีเรื่องให้ต้องคิดในชีวิตมากอยู่แล้ว ฉันเลยไม่อยากต้องมานั่งสนใจเรื่องอื่นๆให้ตัวเองต้องมีอะไรคิดมากขึ้นไปอีก

 

               ฉันออกจากร้านหนังสือในห้างมานั่งรอรถโดยสารที่ป้ายรถประจำทางเพื่อกลับห้องพัก ก่อนจะกลับไปพักผ่อนที่ห้องฉันคิดว่าจะแวะไปหาหมอกิ่งที่คลินิกเพื่อปรึกษาเกี่ยวกับอาการของลูกดิ้นเป็นครั้งแรกก่อน ฉันอยากรู้ว่าต่อไปฉันต้องเตรียมตัวยังไงบ้างหลังจากนี้

 

               พอนึกย้อนกลับไปถึงในวันแรกที่ฉันได้เจอหมอกิ่ง ตอนนั้นฉันไปฝาก ท้องตามลำพังที่โรงพยาบาล หมอกิ่งแนะนำฉันดีมากๆ ทั้งที่รู้ว่าฉันท้องไม่มีพ่อ แต่หมอกิ่งก็มักจะพูดให้กำลังใจฉันเสมอ ฉันรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้คุยกับเธอ

 

               หมอมักจะเล่าประสบการณ์ต่างๆของตัวเองให้ฉันฟังเพื่อทำให้ฉันคลายความกังวลอยู่เสมอ หมอกิ่งบอกว่าเธอเองก็เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวเหมือนกันกับฉันเพราะสามีของเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังสาวๆ 

 

               เธอมีลูกชายหนึ่งคนอายุมากกว่าฉันไม่กี่ปี เขาเป็นหมอด้านสูตินรีเวชเหมือนกับเธอ แต่ตอนนี้เขาไปเรียนเฉพาะทางเพิ่มเติมที่ต่างประเทศ เธอบอกว่าพอได้มารู้จักกับฉันก็รู้สึกถูกชะตา เหมือนว่าฉันเป็นลูกสาวอีกคนหนึ่งที่อยากดูแล  

 

               พอฉันเริ่มจะสนิทคุ้นเคยกับหมอกิ่งหลังจากได้ไปฝากท้องที่โรงพยาบาลมาสักพัก ฉันก็เริ่มผิดนัดกับหมออยู่บ่อยๆเพราะว่าเวลาทำงานกับเวลาที่หมอนัดมาส่วนใหญ่จะตรงกัน หมอกิ่งก็เลยอยากให้ฉันไปฝากท้องที่คลินิกของหมอแทน  ซึ่งเรื่องนี้ฉันเองก็เห็นด้วย ถึงมันจะมีค่าใช้จ่ายที่สูงกว่าพอสมควร แต่ถ้าแลกกับการที่ฉันไม่ต้องเสียงานจนถูกเพื่อนร่วมงานไม่พอใจยังไงฉันก็คงต้องยอม

 

               จากคำแนะนำในการตรวจร่างกายล่าสุดของฉันในครั้งนี้ หมอกิ่งบอกว่าร่างกายของฉันค่อนข้างอ่อนเพลียมากจนเกินไป หมออยากให้ช่วงนี้ฉันหลีกเลี่ยงการยกของหนักๆหรือยืนเป็นเวลานานๆ ซึ่งข้อนี้เป็นไปได้ยากมากเพราะหน้าที่ของฉันจำเป็นต้องยืนและจัดหนังสือเข้าชั้นตลอดทั้งวัน 

 

               แต่ฉันเองก็คิดที่จะลองขอพี่แจงไว้เหมือนกันว่าช่วงนี้พอจะให้ฉันขอสลับหน้าที่บางช่วงกับคนอื่นๆไปอยู่ประจำที่เคาน์เตอร์คิดเงินบ้างได้ไหม

 

               แต่ฉันก็ไม่ค่อยมั่นใจเลยว่าจะขอได้หรือเปล่า เพราะฉันเองก็เพิ่งมาทำงานที่ร้านได้ไม่นาน ถ้าจะเอาเปรียบคนที่ทำงานมาก่อนหน้านี้เพราะตัวเองกำลังท้องก็คงจะดูเห็นแก่ตัวเกินไป

 

               สุดท้ายจนแล้วจนรอดฉันก็มัวแต่ทำงานจนไม่ได้นึกถึงความพอดีของตัวเองที่หมอกิ่งเคยเตือนเอาไว้ 

 

To Be Continued 

ความคิดเห็น