ทุ่งหญ้าหิมะบนเม็ดทราย
facebook-icon

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ยังไงเราก็ขอบคุณมากนะคะ หวังว่ามันจะสร้างความสนุกให้กับผู้อ่านนะคะ : )

บทที่ 19 ฉันเหมือนคนกำลังทำผิดแล้วหนีปัญหา

ชื่อตอน : บทที่ 19 ฉันเหมือนคนกำลังทำผิดแล้วหนีปัญหา

คำค้น : เศร้า เหงา ความรัก ดราม่า ร้องไห้ เสียใจ ปัญหา พระจันทร์ ใจเหงา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2563 00:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 ฉันเหมือนคนกำลังทำผิดแล้วหนีปัญหา
แบบอักษร

 

Lonely Moon 

เทียบอะไรไม่ได้กับความรักที่ฉันมี 

 

ความบังเอิญมักจะเกิดขึ้นในตอนที่เราไม่ได้เตรียมใจตั้งรับกับมันอยู่เสมอ  ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้ฉันต้องถูกซ้ำเติมด้วยความรู้สึกเสียใจอีกครั้ง  วันนั้นเป็นวันที่ฉันกำลังนั่งจัดหนังสือออกใหม่เข้าชั้นอยู่ในร้าน  ลูกค้าชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ชั้นวางหนังสือนิตยสารออกใหม่ที่หน้าร้าน  ถึงจะเห็นชายคนนั้นเพียงแค่เสี้ยวด้านข้างของใบหน้า  แต่ฉันก็จำได้ทันทีว่านั่นคือพี่ตะวัน  เขามากับผู้หญิงคนนั้น  คนที่ดูอ่อนโยนและบอบบางน่าทะนุถนอม  ความรู้สึกที่จุกอยู่ในอกยิ่งทวีคูณเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ  ฉันเหมือนคนกำลังทำผิดแล้วหนีปัญหา  เฝ้าแอบมองพวกเขาทั้งคู่อยู่ด้วยกันในมุมของตัวเองที่หลังชั้นหนังสืออยู่ไกลๆ  

 

 

 

         พี่ตะวันดูเหมือนจะซูบลงกว่าครั้งสุดท้ายที่เราแยกจากกัน    แต่ผิวที่ขาวของเขากลับไม่ได้ทำให้เขาดูโทรมทั้งที่น้ำหนักน่าลดลงไปมากกว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด  รอยยิ้มและความอ่อนโยนที่มีให้ผู้หญิงคนนั้น  มันทำให้ฉันสัมผัสได้ว่าพี่ตะวันกำลังมีความสุขกับคนที่เขารัก 

 

 

            จู่ๆฉันก็ปวดแปลบที่บริเวณช่วงท้องเหมือนมีความรู้สึกว่าอะไรดันออกมาจากข้างใน  นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรับรู้ถึงอาการของลูกดิ้น 

 

 

         “หนูรู้ใช่ไหมว่าพ่อของหนูอยู่ใกล้ๆแค่นี้เอง  บอกแม่ทีสิ แม่ควรจะทำยังไงดี” 

 

 

      สักพักอาการดิ้นของลูกก็ยังคงมีต่อเรื่อยๆ  ลูกคงกำลังจะปลอบใจฉันและบอกให้ฉันรู้ว่าหนูมีตัวตนอยู่ตรงนี้กับแม่ไม่ไปไหน

 

 

      เมื่อผ่านการร้องไห้ในระหว่างทำงานสักพัก  ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองจะทำงานต่อไม่ไหว  ฉันเลยขอผู้จัดการลากลับไปพักผ่อนที่ห้องพัก  พี่แจงผู้จัดการร้านแสดงท่าทางไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่  เพราะฉันยังทำงานส่วนของวันนี้ได้ไม่เรียบร้อยดี  แต่พี่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร  คงเห็นว่าฉันกำลังท้องอยู่เลยเซ็นต์อนุมัติใบลาให้  แต่ก็ทำให้แพรวพนักงานผู้หญิงอีกคนของร้านไม่พอใจฉันมาก  เพราะเธอต้องมานั่งจัดหนังสือในส่วนที่ยังเรียงไม่เสร็จแทนฉัน  

 

 

      ฉันรู้ว่าแพรวไม่ค่อยจะชอบฉันสักเท่าไหร่  ซึ่งตอนแรกฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นเพราะอะไร  จนมาเข้าใจก็ตอนที่รู้จากพี่แจงว่าแพรวชอบพี่วุฒิพนักงานชายรุ่นพี่อีกคนในร้าน  ตอนฉันเข้ามาทำงานแรกๆฉันไม่ใช่คนที่ซื่อจนดูอะไรไม่ออกว่าพี่วุฒิกำลังพยายามจะจีบฉัน   แต่หลังจากที่ฉันบอกพี่วุฒิไปว่าฉันกำลังตั้งท้อง  พี่เขาก็เข้าใจและเริ่มทำตัวเหมือนเพื่อนร่วมงานกันปกติ  

 

 

      ถึงอย่างนั้นแพรวก็ยังไม่หยุดพฤติกรรมที่แสดงออกว่าไม่ชอบฉันอยู่ดี  ฉันรู้ว่าแพรวไม่ชอบ  แต่ฉันก็พยายามทำให้ตัวเองไม่สนใจอะไรกับเรื่องที่ไม่สำคัญอื่นๆ  นอกจากเอาเวลาไปทำหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบในส่วนของตัวเองก็พอ  เพราะเอาจริงๆแค่นี้ฉันก็มีเรื่องให้ต้องคิดในชีวิตมากอยู่แล้ว

 

 

      ฉันออกจากร้านในห้างมานั่งรอรถโดยสารที่ป้ายรถประจำทางเพื่อกลับห้องพัก  ก่อนจะกลับไปพักผ่อนที่ห้อง    ฉันคิดว่าจะแวะไปหาหมอกิ่งที่คลีนิกเพื่อปรึกษาเกี่ยวกับอาการของลูกที่ดิ้นเป็นครั้งแรกก่อน  ฉันอยากรู้ว่าต่อไปฉันต้องเตรียมตัวยังไงบ้างหลังจากนี้

   

       นึกไปถึงในวันแรกที่ได้เจอหมอกิ่ง  ตอนนั้นฉันไปฝากท้องกับเธอที่โรงพยาบาล  คุณหมอแนะนำฉันดีมาก  ทั้งที่รู้ว่าฉันท้องไม่มีพ่อแต่หมอกิ่งมักจะพูดให้กำลังใจฉันเสมอ ฉันรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้คุยกับเธอ  หมอมักเล่าประสบการณ์ต่างๆของตัวเองให้ฉันฟังเพื่อทำให้ฉันคลายกังวลอยู่บ่อยๆ  หมอกิ่งบอกว่าเธอเองก็เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวเหมือนกัน  สามีเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังสาวๆเธอมีลูกชายหนึ่งคนอายุมากกว่าฉันไม่กี่ปี  เป็นหมอด้านสูตินารีเวชหมือนกันกับเธอ  แต่ตอนนี้เขาไปเรียนเฉพาะทางเพิ่มเติมที่ต่างประเทศ  เธอบอกว่าพอได้รู้จักกับฉัน  เธอรู้สึกเหมือนว่าฉันเป็นลูกสาวที่อยากดูแล  

 

 

      พอฉันเริ่มสนิทคุ้นเคยกับหมอกิ่ง  หลังจากที่ฝากท้องที่โรงพยาบาลสักพักฉันก็เริ่มผิดนัดกับหมอเพราะเวลางานไม่ตรงกัน  จนหมอแนะนำให้ฉันไปฝากที่คลีนิกของหมอแทน ซึ่งฉันก็เห็นด้วย  ถึงจะเสียค่าใช้จ่ายสูงกว่า  แต่ถ้าแลกกับการที่ฉันไม่ต้องเสียงานจนถูกเพื่อนร่วมงานหมั่นไส้ก็คงต้องยอม

 

 

      จากคำแนะนำในการตรวจร่างกายล่าสุดของฉันในวันนี้  หมอกิ่งบอกว่าร่างกายของฉันค่อนข้างอ่อนเพลีย  หมออยากให้ช่วงนี้ฉันหลีกเลี่ยงการยกของหนักๆหรือยืนเป็นเวลานานๆ  ซึ่งข้อนี้เป็นไปได้ยากมาก  เพราะหน้าที่ของฉันจำเป็นต้องยืนและจัดหนังสือเข้าชั้นทั้งวัน  แต่ฉันเองก็คิดไว้เหมือนกันว่าจะลองขอพี่แจงดูว่าช่วงนี้พอจะลองสลับตำแหน่งกับคนอื่นไปอยู่ประจำเคาเตอร์คิดเงินแทนได้ไหม  แต่ฉันก็ไม่ค่อยมั่นใจเลยว่าจะขอได้ไหม  เพราะฉันเองก็เพิ่งมาทำงานได้ไม่นาน  ถ้าจะเอาเปรียบคนที่ทำมาก่อนหน้านี้เพราะตัวเองท้อง  ก็ดูจะเห็นแก่ตัวเกินไป  สุดท้ายจนแล้วจนรอดฉันก็มัวแต่ทำงาน  จนไม่ได้นึกถึงความพอดีของตัวเองที่หมอกิ่งเตือนเอาไว้

  

 

 

To Be Continued 

ความคิดเห็น