โฉมชบา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความลับในใจ 50 %

ชื่อตอน : ความลับในใจ 50 %

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2561 10:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับในใจ 50 %
แบบอักษร

หลังจากเล่นน้ำจนเหนื่อย ภาสน์ก็พาอิงดาวกลับเข้าฝั่ง แต่เขายังไม่ให้เธอกลับเข้าห้องทันที ด้วยการรั้งให้เธอนั่งอยู่กับเขาก่อน แน่นอนว่าตอนแรกเธอไม่ยอม เพราะวันนี้ถูกเขากลั่นแกล้งมามากพอแล้ว ทว่าภาสน์กลับขู่ว่าหากเธอหนีไปเขาจะลากเธอไปไว้กลางสระอีก

แล้วเธอจะทำอย่างไรได้นอกจากต้องยอมตามใจเขาอีกครั้ง ซึ่งเมื่อชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทางคุกคาม หรือเกินเลยอีก ซึ่งก็ทำให้อิงดาวผ่อนคลายมากขึ้นจนสามารถปล่อยตัวตามสบายได้

ภาสน์กระโดดขึ้นฝั่งแล้วหยิบเอาผ้าเช็ดตัวที่เขาพาดไว้กับเก้าอี้มาคลุมให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ” อิงดาวกล่าวเบาๆ อย่างน้อยแม้เขาจะแกล้ง แต่ก็ยังมีความเป็นสุภาพบุรุษให้เธอประทับใจอยู่เสมอ

แล้วหญิงสาวก็เหลือบไปเห็นว่าข้างตัวเธอนั้นมีลังใบหนึ่งวางอยู่ จึงอดที่จะเปิดมันออกดูไม่ได้

“นี่อะไรคะ” เธอหยิบขวดเครื่องดื่มออกมาจากลังทีละขวด แล้วเธอก็พบว่าแต่ละขวดนั้นมีลวดลายไม่ซ้ำกันเลย เหมือนมันจะมาจากคนละที่ และเมื่อยกมันขึ้นมาส่องกับไฟอิงดาวก็พบว่าข้างในเป็นของเหลวสีเข้ม ไม่ใช่คอกเทลที่ภาสน์สั่งให้คนส่งมาอย่างแน่นอน

“ไวน์”

“คุณสั่งไวน์มาทำไมคะ บริษัทเราไม่ได้จะผลิตไวน์นี่” เธอถามเพราะสงสัย และอดไม่ได้ที่จะมองเขาอย่างหวาดระแวง การอยู่กับผู้ชายสองต่อสองก็ว่าแย่แล้ว หากผู้ชายคนนั้นเมาอีก ความปลอดภัยของเธอจะอยู่ที่ไหนกัน

หากภาสน์หันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่แววตากรุ้มกริ่มร่าเริง หากเต็มไปด้วยความเศร้า

“ใช่ บริษัทเราไม่ได้ผลิตไวน์ แต่ผมมีความลับอย่างหนึ่ง ถ้าผมบอกคุณ คุณอย่าบอกใครล่ะ”

ภาสน์ที่เธอรู้จักไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ดังนั้นเธอจึงอยากรู้มากกว่าอะไรทำให้เขาดูเศร้าได้ถึงขนาดนี้ จึงพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว

“ค่ะฉันไม่บอกใคร”

“ผมกำลังตามหาแม่”

พอเขาตอบออกมาเธอก็อดที่จะค้อนใส่ไม่ได้ คนอุตส่าห์ตั้งใจฟังแต่เขากลับมาเล่นมุกเสียนี่ จึงประชดเข้าให้

“ตามหาแม่ในขวดไวน์นี่อะนะคะ ตามหาในเหล้าน่าจะง่ายกว่า”

“ทำไม”

เธออดกรอกตาขึ้นฟ้าไม่ได้เมื่อเขาไม่เข้าใจมุขของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังใจดีเฉลยให้เขาได้รู้

“ก็เหล้าแม่โขง”

“มุกอะไรของคุณนี่”

อิงดาวแอบเสียหน้าหน่อยๆ ที่มุขของเธอไม่ขำ แต่จริงๆ แล้วมุขของเขาก็ไม่เข้าท่าเหมือนกัน และเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกว่าตัวเองแพ้เขาจึงย้อนถาม

“คุณนั่นแหละเล่นมุกอะไร”

“ไม่ขำเหรอ”

“เป้กสนิท”

ภาสน์ยิ้มบางๆ ก่อนที่เขาจะหันหน้ากลับแล้วใช้แขนทั้งสองข้างท้าวไปด้านหลัง แล้วแหงนหน้ามองขึ้นฟ้าก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนไม่ใช่เขาเลย

“แต่ที่ผมบอกว่าผมกำลังตามหาแม่ ผมพูดจริงนะ ผมอยากรู้ว่าทำไมแม่ถึงทิ้งผมไป”

คำพูดและน้ำเสียงของเขาทำให้อิงดาวถึงกับอึ้งไป เธอสัมผัสได้ถึงความเศร้าอย่างสุดหัวใจที่เกิดขึ้น ซึ่งก่อนหน้านี้เธอก็พอได้ยินมาว่ามารดาของภาสน์ทิ้งเขาไปตั้งแต่เล็ก แต่หลังจากที่เธอได้รู้จักเขา เธอก็เห็นว่าเขาดูร่าเริง สดใส ขี้เล่น ไม่คิดเลยว่าในส่วนลึกของหัวใจเขาจะเจ็บปวดจากเรื่องนี้

ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอเอื้อมมือไปจับมือเขา แล้วปลอบประโลม

“แต่ฉันคิดว่าเรื่องบางเรื่อง ไม่รู้น่าจะดีกว่า”

ภาสน์ยิ้มขื่น ก่อนที่จะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เศร้ายิ่งกว่าเดิม

“ผมเคยคิดอย่างนั้น จนกระทั่งวันหนึ่งผมได้กินไวน์แก้วหนึ่งในงานเลี้ยง ไวน์ขวดนั้นรสชาติเหมือนที่แม่ผมบ่ม ทำให้ผมคิดว่าแม่อยู่ใกล้ๆ ตัวผม”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณก็น่าจะหาตัวท่านได้ไม่ยากถ้าสามารถตามหาจากที่มาของไวน์แก้วนั้น”

หากภาสน์กลับส่ายหน้ากับความเห็นของเธอ

“ไม่มีใครรู้ว่าไวน์แก้วนั้นถูกนำมาเสิร์ฟให้ผมได้ยังไง ไม่ว่าเจ้าของร้าน พนักงานในร้าน หรือแม้แต่พนักงานเสิร์ฟก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เหมือนจู่ๆ มันถูกเสกมาวางไว้ตรงหน้าผมอย่างนั้นแหละ”

“งั้นคุณจะสุ่มดื่มไวน์ทั้งหมดนี่เพื่อตามหารสชาติของไวน์แก้วนั้นเหรอคะ” อิงดาวเดาเอาจากสิ่งที่เขาเล่า ซึ่งเธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องงานเลย ในโลกนี้มีไวน์หลายหมื่นยี่ห้อ ดังนั้นมันจึงไม่ต่างจากการงมเข็มในมหาสมุทร

เหมือนภาสน์จะรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ เขายิ้มขื่น

“ผมรู้นะว่าสิ่งที่ผมทำอยู่มันไม่เข้าท่า แต่ผมไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้”

ใช่ มันเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ เพราะเธอก็มองไม่เห็นทางอื่น เธอจึงมองเขาอย่างเห็นใจ และปล่อยให้เขาทำในสิ่งที่ต้องการต่อไป

“งั้นเดี๋ยวคุณดื่มไวน์ไป ฉันจะนั่งเป็นเพื่อนคุณเอง” เธอกล่าวออกไป และที่อาสานั่งด้วยก็เพราะเป็นห่วง การดื่มแอลกอฮอล์ทำให้สติสัมปชัญญะลดลง หากเขาเกิดเมาแล้วตกน้ำตกท่าขึ้นมาเธอจะได้ช่วยทัน

“ไม่กลัวผมปล้ำเอาอีกหรือไง” เขากล่าวทีเล่นทีจริง

หากเป็นเมื่อก่อนอิงดาวคงตอบทันทีว่ากลัว แต่หลังจากคุ้นเคยกับเขามาพักใหญ่ เธอก็รู้ว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษที่ไม่เอาเปรียบผู้หญิง ดังนั้นหากเธอไม่ยอมเขาก็ไม่มีทางล่วงเกินเธอ แต่ไม่วายก็ยังอยากขู่

“ถ้าคุณรุ่มร่ามฉันจะผลักคุณตกน้ำ ให้กลายเป็นผีเฝ้าเลยคอยดู”

“ขอบคุณนะ ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนผม”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยินดี”  หญิงสาวกล่าวด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าได้ให้เขาไปแล้ว


มาแล้วนาจานักอ่านที่น่ารักทั้งหลาย สวัสดีวันหยุดสุดท้ายของหยุดยาวนี้ อิจฉาคนได้ไปเที่ยว ส่วนโฉมนั้นต้องทำโอที ฮือๆๆๆ เป็นผู้หญิงมีค่าก็งี้อะเนอะ เอาละ เขาโหมดขายของดีกว่า สำหรับโฉมตอนนี้มีงานออกมาสองเรื่องนะ คือ หนี้รักอสูร กับพรหมบ่มรัก และตอนนี้กำลังเขียนพรหมพรางรัก ได้มาราวครึ่งเรื่องแล้ว เดี๋ยวอัพเรื่องนี้ใกล้ๆ จบ โฉมจะเอาลงให้อ่านนะ แต่ตอนนี้หากใครสนใจอ่านเต็มๆ ไม่อยากรอ โฉมมีเล่มเต็มอยู่ในพี่เมพ สปอยล์ว่าบทหน้าพระนางได้ฟิชเจอริ่งกันแน่ และฟิชกันยาวๆ เลยจร้า และท้ายสุดสุดท้าย อวดปกเน้อ จะได้มองหากันง่ายๆ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}