Toforyou
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD PEOPLE:35 100%จบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 51.1k

ความคิดเห็น : 164

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2562 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD PEOPLE:35 100%จบ
แบบอักษร

BAD PEOPLE



“ม๊า......”เสียงของลีเรียกฉันให้หันไป

“คะ...ป๊า”ฉันตอบกลับลี

“ขอบคุณนะ”อยู่ๆลีก็พูดขึ้น

“เรื่องอะไรคะ”ฉันถามลีกลับไป

“ขอบคุณที่มอบของขวัญให้ป๊านะ”อยู่ๆลีก็พูดขึ้น

“ของขวัญอะไรเอ่ย”

“ลูกๆ”ลีตอบเพียงเท่านี้

“มันเกิดจากความรัก ป๊าไม่ต้องขอบคุณม๊าหรอก”ฉันตอบลีกลับไป

“ป๊าอยากขอโทษม๊าอีกสักครั้ง อยากขอโทษที่ทำแบบนั้น อยากขอโทษที่หนีหัวใจตัวเองไป”

“ไม่ต้องพูดแล้ว เรื่องมันผ่านมาแล้ว”ฉันตอบลี

“แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ป๊ารู้สึกผิดจริงๆ”

“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปป๊าสัญญาได้มั้ยว่าจะไม่รู้สึกผิด”

“ครับ ป๊าสัญญา”

“ม๊ารักป๊านะ”

“ม๊าก็รักป๊าเหมือนกัน”

“เราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะเนาะม๊า ป๊าไม่คิดเลยว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันจริงๆ”

“ม๊าไม่คิดว่าป๊าจะกลับมาด้วยซ้ำ ม๊าคิดว่าตัวเองต้องเลี้ยงลูกคนเดียว เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวซะอีก”

“ป๊าขอโทษ”

“ถ้าป๊าพูดคำนี้อีก ม๊าจะจูบ”

“งั้นป๊าจะพูดสักพันครั้ง”

“เล่นใหญ่ตลอด”

“ฮ่าๆ”

“ป๊า แล้วป๊าชอบม๊าตอนไหนอะ”อยู่ๆฉันก็นึกอะไรไม่รู้จึงถามเค้าออกไป

“ป๊ารู้สึกหวงม๊าตอนม๊าไปเที่ยวผับมั้ง”เค้าทำสีหน้าคิดแล้วก็ตอบฉัน

“ตอนไหนอะ”ฉันสงสัยเพราะฉันเที่ยวเก่ง

“ตอนช่วงที่ทะเลาะกับมินนี่ใหม่ๆ”

“ทำไมละ”

“ตอนนั้นป๊าเสียใจเรื่องมินนี่นะ แล้วเลยไปกินเหล้ากับพวกนั้น ป๊าเห็นม๊าแต่งตัวยั่วผู้ชายแล้วป๊าไม่ชอบอะ รู้สึกหวงๆแบบมันโมโหอะม๊า ป๊ากับม๊าเรารู้จักกันมานานใช่ปะ แล้วแบบว่าอาการขอบม๊าป๊าก็ดูออกนะว่าม๊าคิดยังไงกับป๊า แต่ป๊ากลัวจะเสียเพื่อน เสียคนดีๆที่คอยอยู่ข้างป๊ามาตลอดไป ป๊าเลยเลิกที่จะตัดม๊าทิ้งไป”

“ใจร้าย! รู้มั้ยว่าคนมันเจ็บ”ฉันตอบเค้าแบบงอนๆ

“ถ้าป๊ารู้ว่าทำแบบนั้นแล้วมันจะวุ่นวายขนาดนี้ ป๊าคงเลือกที่จะรักม๊าตั้งแต่แรกแล้ว”

“แล้วตอนนี้รักมั้ย”

“โครตรักเลย”

“แล้วลูกละ”

“ป๊ารักลูกทุกคน และก็รักแม่ของลูกด้วย”

“แล้วถ้าไลล่ากับไลลาโตขึ้นละ ป๊าจะห้ามเด็กๆมั้ย ถ้าเด็กๆมีแฟน”

“ในอนาคตป๊าไม่สามารถตอบได้ เพราะมันคือเรื่องในอนาคต”

“แล้วถ้าไลอ้อนไปทำผู้หญิงเสียใจเหมือนกับที่ป๊าทำม๊าละ”

“ไลอ้อนจะไม่มีทางทำแบบนั้น เพราะว่าป๊าเลี้ยงไลอ้อนมากับมือ”

“ทีตัวเองยังทำเลย ทำม๊าเสียใจ”

“นั่นมันเรื่องในอดีต”

“แล้วอนาคตละ”ฉันถามเค้าเพียงเท่านั้น.......


20 ปีต่อมา.

[ไลล่า]

“ไลล่าพี่ไมเนอร์มาหาลูก”เสียงของม๊าเรียกฉันในระหว่างที่ฉันกำลังทำอาหารอยู่ในครัว

“คร้าาา ม๊าไลล่ากำลังออกไป”ฉันตอบกลับคุณแม่ จากนั้นก็หันหลังเพื่อที่จะเดินไปหาพี่ไมเนอร์ที่ห้องโถงด้านหน้า

สวัสดีค่ะ ทุกคนยังไม่รู้จักฉันใช่มั้ยคะ ฉันชื่อไลล่า นางสาวลลิตา ธาราสิริกานกุล เป็นลูกสาวของป๊าลีและม๊าโรส ฉันทีพี่ชายชื่อไลอ้อน และฉันยังมีน้องสาวฝาแฝดที่ชื่อไลลาอีกคน และคนสุดท้ายคือเลโอ เลโอเกิดหลังฉันกับไลลาประมาณ6ปี เอาเป็นว่าฉันอธิบายเรื่องคนในครอบครัวจบแล้ว เอาเป็นว่าฉันจะพูดถึงพี่ไมเนอร์แล้วกันเนาะ พี่ไมเนอร์คือลูกของลุงแม็กกับป้าส้ม และก็เป็นคู่หมั้นของฉันด้วย ตอนนี้ฉันกับพี่ไมเนอร์ก็คบหากันได้สองปีแล้ว แล้วปีหน้าถึงจะแต่ง พี่ไมเนอร์เป็นคนที่น่ารักและอบอุ่นมาก มากพอที่จะให้ฉันรักและเป็นหัวหน้าครอบครัวได้ และตอนนี้ฉันกำลังจะออกไปหาพี่ไมเนอร์

“ว๊ายยย!!”ฉันตกใจเพราะพอฉันหันมาก็มาเจอกับพี่ไมเนอร์และเดินชนเค้าเต็มๆ

“ตกใจอะไรขนาดนั้นครับน้องไลล่า”พี่ไมเนอร์ถามฉัน

“ก็พี่ไมเนอร์เดินมาไม่บอกไลล่านิคะ ไลล่าก็ตกใจสิ”

“แล้วนี่ทำอะไรหอมจัง”พี่ไมเนอร์ถามฉัน

“แกงส้มชะอมค่ะ”

“ของโปรดพี่นิ”

“จริงเหรอคะ”

“ทำรอพี่มากินด้วยใช่มั้ยละ”

“ป๊าววว”

“ทำไมต้องเสียงสูง”

“ก็ไล่ล่าพูดความจริง”

“เอาละๆพี่เชื่อ งั้นเราไปด้านนอกเถอะ เดี๋ยวคุณน้าจะว่าเอา”

“คุณแม่จะกล้าว่าอะไรพี่ไมเนอร์ละคะ ออกจะเอ็นดูซะขนาดนี้”

“ก็พี่มันลูกรักของท่านนี่หน่าาเนาะ”

“ชิหมั้นไส้คน”

จากนั้นเราทั้งสองคนก็เดินออกไปที่โต๊ะอาหาร พอมาถึงก็มีป๊่ากับม๊าและเฮียไลอ้อนนั่งอยู่แค่ขาดไปสองคนเลและไลลาไปไหนของเค้านะ ปกติจะอยู่บ้าน

“ม๊าคะ ไลลาละคะ”ฉันถามม๊าที่กำลังเดินมาพร้อมป๊าอยู่ มีโอบกันมาด้วย คู่นี้นี่เค้ารักกันจริงๆนะ ขนาดสี่สิบกว่าแล้วยังไม่เลิกสวีตเลย อิจฉาจัง

“พึงออกบ้านไปเมื่อกี้นิไลล่า เห็นบอกว่าเคนตะมารับไปทานข้าวที่บ้าน”ม๊ายิ้มแล้วตอบฉัน

“อ้าว...แล้วก็ไม่บอก ว่าแต่เฮียไม่ออกไปไหนหรอวันนี้”ฉันหันไปถามเฮียไลอ้อนเพราะเห็นนั่งหน้าบูดเป็นตูดอยู่คนเดียว

“ไม่ ขี้เกียจ”เฮียตอบกลับฉัน

“ให้พี่เค้าพักบ้างเถอะลูก ทุกวันนี้แม่คิดว่าคอนโดคือซ่อง”แม่พูดเหน็บเฮีย เพราะนานๆทีเฮียจะกลับบ้าน และที่สำคัญนางชอบพาผู้หญิงไปนอนที่คอนโด แล้วมีสายรายงานม๊ากับป๊าประจำ ม๊าถึงรู้ ฉันละเหนื่อยใจกับเฮียขริงๆ ขออย่าให้เลโอเป็นแบบนั้นก็พอ

“หึ ป๊าเลี้ยงไลอ้อนมากับมือ”อยู่ๆม๊าก็ทำเสียงเลียนแบบป๊า เพราะเวลาพูดถึงเฮียทีไร ม๊าจะพูดคำนี้ทันที จนฉันฟังจนเบื่อ

“พอค่ะๆ แล้วเลโอละม๊า”

“เลโอ บอกไปทำรายงานบ้านรีเวย์”

“ไปทำรายงานหรือนัดสาว”เสียงเฮียไลอ้อนพูดขึ้น

“ไลอ้อนน้องพึงจะสิบสี่เองนะ จะมีสาวได้ยังไง”ม๊าพูดดักคอเฮียขึ้น

“ป๊าเล่าให้ฟังว่า ตอนป๊าเป็นเด็ก ป๊่มีสาวตั้งแต่อายุสิบสอง นี่เลโอก็สิบสี่ละจะเป็นไรไป”เฮียตอบม๊าอย่างหน้าตาเฉย ทำให้ม๊ารีบหันหน้าไปหาป๊าทันที

“อะ...ไอ”ป๊ายังไม่ทันได้ด่า

“ป๊าม๊า ผมไปก่อนนะน้องเวนด้าโทรมา”จากนั้นเฮียก็ลุกหนีไป ทิ้งระเบิดไว้ให้ป๊าก้อนโต ฉันกับพี่ไมเนอร์เห็นแบบนั้นจึงขอตัวออกไปเดินเล่นข้างนอก ให้ป๊ากับม๊าเคลียร์กัน


[ไลลา]

“อ้าวหนูไลลามาแล้วเหรอลูก แม่ทำอาหารของโปรดลูกเต็มเลย”เสียงของแม่เคนตะพูดขึ้น

“ขอบคุณมากนะคะคุณน้า”ฉันตอบคุณน้ามิกิกลับไป

“คุณน้าอะไรกันละ เรียกแม่ได้แล้วลูก”น้ามิกิบอกกับฉัน พร้อมเค้ามาโอบฉันและพาเดินเข้าบ้าน

“แม่ลืมไปรึป่าวว่าลูกของแม่อยู่ตรงนี้”เสียงของเคนตะดังขึ้น

“เด็กขี้อิจฉาก็แบบนี้แหละ อย่าไปสนใจเลยนะไลลา”น้ามิกิบอกฉันพร้อมกับเดินเข้าไป สงสัยจะแกล้งเคนตะ

“น้ามิกิคะ เดี๋ยวเคนตะก็โกรธหรอกค่ะ”ฉันหันไปบอกน้ามิกิ

“ดี น้าจะดัดสันดานบ้าง นิสัยเหมือนพ่อไม่มีผิด”

“เค้ายังเด็กอยู่เลยนะคะน้ามิกิ”

“เด็กอะไรละจ๊ะไลลา โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว”

“แต่น้ามิกิคะ”

“หยุดพูดจ๊ะไลลา เราไปทานข้าวกันดีกว่า”จากนั้นน้ามิกิหรือแม่ของเคนตะก็ลากฉันไปที่ห้องอาหาร

สวัสดีค่ะ อยากรู้ใช่มั้ยล่ะว่าฉันเป็นใคร ชื่อคือลูกของป๊าลีม๊าโรสยังไงละ ชื่อไลลา ลลิษา ธาราศิริกานกุล ฉันมีพี่น้องร่วมกันสี่คนเอาเป็นว่า ทุกคนน่าจะรู้จักกันแล้วแหละเนาะ ตอนนี้ฉันมาที่บ้านของเคนตะ ที่เป็นลูกของน้ามิกิกับลุงคิม น้ามิกิก็เป็นเพื่อนสนิทของแม่ฉันเองละ ส่วนลุงคิมก็เพื่อนสนิทฝั่งพ่อเช่นกัน อยากรู้ใช่มั้ยว่าเพราะอะไรฉันถึงมาที่นี่ ก็เพราะว่าน้ามิกิอยากได้ฉันเป็นลูกสะใภ้ยังไงละ แต่อีตาเด็กเคนตะอะไรนี่นางไม่ได้ชอบฉันหรอก แต่ที่ไปรับเนี่ยคือแม่ใช้ พูดแล้วก็สจมน้ำหน้า แต่ถามว่าฉันชอบเค้าไม่ก็ไม่นะ แต่ที่มาเพราะเกรงใจน้ามิกิเฉยๆเพราะท่านน่ะทั้งรักและเอ็นดูฉันมากๆ ฉันถึงไม่กล้าปฏิเสธท่าน ส่วนเรื่องที่ท่านไปขอฉันกับม๊าน่ะ ม๊าบอกว่าขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฉัน และม๊าก็ยังบอกอีกว่า อยากให้เครตะรักฉันเหมือนกัน ไม่ใช่แต่งเพราะผู้ใหญ่ชอบ น้ามิกิก็เลยชอบทำคะแนนให้เคนตะด้วยการพาฉันมาทานข้าวที่บ้านบ่อยๆ แต่ความสัมพันธ์ของฉันกับนายนี่ก็ไม่ได้มีอะไรคืบคืบหน้าเลย เพราะเคนตะติดเที่ยวแถทยังนิสัยเหทือนเด็กอีก เอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง ที่สำคัญนางเป็นลูกคนเดียวของน้ามิกิกับลุงคิม นางเลยเอาแต่ใจตัวเองเป็นพิเศษ และที่สำคัญขี้อิจฉาที่สุด ใครแย่งของนางไม่ได้นะ นางจะไม่ยอม เมื่อสิบห้าปีก่อนตอนเป็นเด็กฉันยังจำได้อยู่เลยว่า นางมาเล่นบ้านฉันเพราะตอนนี้น้ามิกิมาหาม๊า นางเข้ามาแย่งตุ๊กตาฉันจ้าาา แบบนิสัยแย่มากอะ แต่ถามว่าทุกวันนี้อาจจะแย่ไม่เหมือนแต่ก่อนนะ เพราะเค้าก็โตแล้วอะ ฉันคิดว่านะ แต่ฉันกับเค้าก็คงไม่มีทางลงรอยกันแน่นอน ฉันดูแล้ว

“หึ ยัยเด็กขี้ประจบ”สักพักพอน้ามิกิไม่อยู่ นางก็เดินมาแขวะฉันจ้าาา

“ยุ่งไรด้วยเด็กขี้อิจฉา”ฉันตอบกลับไปเหมือนกัน เพราะฉันไม่ปล่อยให้เค้าแซะฉันคนเดียวแน่นอน พี่อลิชสอนฉันว่า ถ้าผู้ชายด่าให้ด่าผู้ชายกลับ ฮ่าๆ เพราะพี่อลิชน่ะสุดยอดดด นางคือไอดอลฉันเลยละ

“ปากดี”เด็กขี้อิจฉาบอกฉันแค่นี้

“แล้วไง”ฉันตอบกลับ

“ฉันเบื่อขี้หน้าเธอ”

“แต่นายต้องเห็นฉันไปอีกนาน เพราะต่อไปฉันจะมาบ้านนี้ทุกวันเลย แบร่ๆ”ฉันพูดแล้วหลังจากนั้นก็วิ่งหนีเค้าเข้าไปหาน้ามิกิในครัว

“ยัยโรคจิต!”


[ไลอ้อน]

“เสร็จแล้วก็ออกไป”ผมไล่ผู้หญิงคนหนึ่งที่มาบริการผมให้กลับไป

“มีนาไม่รีบค่ะไลอ้อน”

“ไม่สนิทอย่าเรียกชื่อฉัน”ผมตอบเธอกลับไป

“ค่ะ ภัทระ”เธอตอบผมแล้วเดินกระแทกเท้าออกไป

หลังจากที่เธอไปได้สักพัก ผมก็นอนเล่นมือถืออยู่บนที่นอนต่อ อยู่ๆก็ได้ยินเสียงกิ่งดังหน้าห้องผมจึงเดินไปเปิดประตูด้วยสภาพที่มีผ้าขนหนูพันรอบเอวแค่ผืนเดียว

“กรี๊ดดดดดด”พอผมเปิดประตูมาเท่านั้นแหละ ผมก็เจอกับยัยอ้วนเพื่อนร่วมคราสที่มหาลัย เดี๋ยวนะเธอมาที่นี่ทำไม แล้วมาหาผม???

“ยัยอ้วนเธอจะแหกปากทำไม”ผมเอามืออุดหู เพราะตอนนี้ยัยนี่เล่นใหญ่มาก อารมณ์แบบว่าผมแก้ผ้าต่อหน้าเธออะ ทั้งๆทีแค่เกือบแก้

“ฉันไม่ได้ชื่อยัยอ้วน ตาโง่”ยัยนั่นเธอเถียงผม และเอามือปิดตา

“เธอมาทำพระแสงอะไร และมากวนเวลานอนของฉันทำไมไม่ทราบ”ผมกอดอกยืนคุย เพราะตอนนี้ยัยนี่ทำให้ผมเริ่มอารมณ์เสียละ

“ถ้าคราสไม่ใช้ให้ฉันเอารายงานมาให้นาย ฉันก็ไม่มาหรอกย่ะ”ฉันตอบเค้าออกไป

“ชอบไอ้คราส?”ผมถามเธอออกไปแบบตกใจ ยัยนี่นี้หวังสูงเนาะ ชอบไอ่คราสเพื่อนของผม สงสัยจะไปอ่อยไอ้คราสมาละสิ ไอ้คราสถึงใช้มานี่

“อย่ามายุ่งกับเรื่องของฉัน”ยัยนั่นตอบผา

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ”จากนั้นผมก็ก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูยัยนั่นว่่า

“ไอ้คราสน่ะ มันมีเมียแล้ว”ผมกระซิบบอกเธอ

“อะไรนะ! คราสมีเมียแล้ว”ยัยอ้วนเอามือออกแล้วทำสีหน้าตกใจ ตลกชะมัด

“ทำไมต้องตกใจอะไรชนาดนั่น คนหล่อก็ต้องคู่กับคนสวยสิคนอย่างเธอเลิกฝันไปได้เลย”ผมบอกกับเธอ จากนั้นก็เตรียมตัวจะปิดประตู

“ตาโง่ นี่แหน่ะ”ก่อนที่ผมจะปิดประตู ยัยนั่นก็เตะผ่าหมากขึ้นมาทันที มันทำให้ผมเข้าทรุดลงกับพื้นแทบไม่ทัน จากนั้นเธอก็รีบวิ่งไป

“ยัยอ้วน!! ฉันฝากไว้ก่อนแล้วกัน!!

‘เออว่า’

“ยัยอ้วนที่มึงให้เอารายงานมาให้กูชื่อว่าอะไร!!!”ผมถามปลายสายพร้อมกับจับเป้าตัวเอง

‘ชื่อโบว์หมี มีไร?’ปลายสายถาม

“ฉันจะฆ่ายัยหมีป่านั่น!!!!”

จากนั้นผมก็วางสายทันที เกิดมาทั้งชีวิตฉันไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนหยามฉันขนาดนี้มาก่อน ยัยหมีป่านั่นเป็นคนแรกแล้วเธอรอรับผลกรรมที่จะตามมาได้เลย!!!!


3 ปีต่อมา.

[งานแต่งงาน]

“ม๊าขอให้ไลอ้อนดูแลโบว์หมีดีๆนะลูก รักกันนานๆ มีอะไรก็ค่อยๆคุยกัน อย่าวู่วาม ไลอ้อนยิ่งใจร้อนอยู่ ต่อไปมีครอบครัวแล้วก็ใจเย็นลงนะลูก”ตอนนี้ฉันกำลังอวยพรลูกคนโตของฉันอยู่

“ครับม๊า”ไลอ้อนตอบฉัน

“อย่าใจร้อนใส่กันนะลูก มีอะไรคุยกันดีๆ ม๊าขอให้หนูดูแลลูกชายของม๊าไปตลอดชีวิตนะลูก รักกันนานๆและขอหลานสักห้าหกคน”ฉันอวยพรให้ลูกสะใภ้

“ค่ะม๊า แต่ห้าหกคนโบว์หมีว่าเยอะไปนะคะ แฮะๆ”ลูกสะใภ้ยิ้มแล้วตอบฉันกลับมา

“น้องไลล่าต่อไปก็จะมีครอบครัวแล้วนะลูก หนูอย่างอแงเป็นเด็กกับพี่เค้านะ ดูแลและเป็นภรรยาที่ดีของพี่เค้านะลูก”ฉันอวยพรให้ลูกคนที่สอง

“ค่ะม๊า”เธอยิ้มแล้วตอบฉัน

“ไมเนอร์มีอะไรก็ค่อยๆคุยกันนะลูก ไลล่าบางทีอาจจะงี่เง่าเหมือนเด็ก แต่ม๊าขอให้ไมเนอร์อดทน เพราะว่าต่อไปจะเป็นสามีภรรยากันแล้ว ม๊าขอให้ไมเนอร์ดูแลกันและกันดีๆนะลูก”ฉันอวยพรลูกเขยจบ และยิ้มออกมา

“ครับม๊า ผมจะดูแลน้องให้ดีที่สุด”

“น้องไลลา อย่าดื้อกับเคนตะนะรู้มั้ย โตได้แล้วนะลูก แล้วมีอะไรก็ค่อยๆหันหน้าคุยกัน และปรับความเข้าใจกัน อย่าเอะอะโวยวายเหมือนแต่ก่อน เข้ามามั้ยลูก”ฉันบอกลูกสามคนที่สาาของฉัน

“เคนตะดูแลพี่เค้าดีๆนะลูก อย่าให้ไลลาดื้อเป็นเด็กเหมือนแต่ก่อน ต่อไปแต่งงานกันแล้วก็เป็นคนคนเดียวกัน จะทำอะไรให้คิดก่อนนะลูก”

“ค่ะม๊า ครับม๊า”

หลังจากที่ฉันอวยพรทุกคนเสร็จเรียบร้อยตอนนี้ก็ถึงเวลาเข้าหอของเจ้าสามเจ้าบ่าวทั้งสามคู่แล้ว ตอนนี้ฉันและเพื่อนๆบรรดาแม่ๆมายืนรวมตัวกันในที่สุดลูกๆของพวกเราก็เป็นฝั่งเป็นฝากันสักที ก็เหลือแต่เลโอลูกคนเล็กของฉันเท่านั้นที่ยังไม่หมดห่วง ฉันคุยกับเพื่อนๆได้สักพักจึงขอตัวกลับห้อง พอมาถึงก็เจอป๊าอยู่ในห้องนานแล้ว จากนั้นป๊าเห็นฉันจึงเดินมากอดฉันแล้วพูดว่า

“ในที่สุด ลูกของเราก็เป็นฝั่งเป็นฝากันสักที”ฉันรู้สึกว่าชุดราตรีของฉันมันเปียกเพราะว่าลีร้องไห้ แก่จนปูนนี้แล้วยังจะร้องอีก

“ลูกของเราทุกคนมีความสุขแล้วนะป๊า จะร้องไห้ทำไม”

“ป๊าไม่คิดว่าจะมีวันนี้”

“วันนี้มันมาถึงแล้ว แล้วถึงเวลาแล้วที่เราควรปล่อยให้เด็กๆออกไปเผชิญหน้ากับความจริง”ฉันกอดเค้าแล้วลูบหัวเค้าเบาๆ

“ป๊ากลัวลูกลำบากและเสียใจ”

“ไม่ต้องกลัว ทุกสิ่งทุกอย่างจะสอนเค้าเอง....”

“อืม...ป๊ารักม๊านะ”

“ม๊าก็รักป๊าเหมือนกัน....”


‘ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแต่มีอุปสรรคหมดไม่ว่าจะสิ่งใดก็ตาม รวมถึงความรักก็เช่นกัน’

THE END.....



ไรท์คิดว่าบทนี้จะเป็นบทที่ดีและมีความสุขที่สุดสำหรับทุกคนนะคะ วันเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมา นับว่าไม่นานที่ไรท์แต่งนิยายเรื่องนี้แล้มีคนมาอ่าน แต่วันเวลามันทำให้ไรท์ผูกพันกับเรื่องนี้และทุกคนมาก เพราะมันคือนิยายเรื่องแรกของไรท์ที่ไรท์แต่งขึ้นมาแบบงูๆปลาๆแต่มีคนติดตามและตอบรับ วันเวลาที่ผ่านมา ที่ทุกคนคอมเม้นและให้กำลังใจไรท์ ไรท์ขอขอบคุณมาก วันนี้ไรท์จะอัพเป็นครั้งสุดท้าย แต่ในวันข้างหน้าทุกคนรออ่านได้เลย ไรท์จะกลัยมาแน่นอน ไรท์ขอได้มั้ยคะ ขอคอมเม้นจากทุกคนที่เข้ามาอ่านได้มั้ยคะ อย่างน้อยไรท์ก็จะมีความสุขที่เห็นคนรอเราขนาดนี้ ไรท์ขอบคุณมากค่ะ

บาย....

แล้วพบกันใหม่...จาก TOFORYOU

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น