maithida

#มีตอม แต่งสดๆไม่มีดองค่ะ ไม่มาอัพคือเราไม่มีเวลาแต่งเน้ออออ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

เกียร์คล้องเกียร์:การพบเจอ

ชื่อตอน : เกียร์คล้องเกียร์:การพบเจอ

คำค้น : เกียร์คล้องเกียร์ มีตอม อะตอม เคมี วิศวะ เฮดว๊าก ปีหนึ่ง พบเจอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 190

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2561 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกียร์คล้องเกียร์:การพบเจอ
แบบอักษร


สวัสดีครับทุกคนนนนนนนนนนนน ตอนนี้ผมอยู่ที่ลานเกียร์ของคณะแล้วครับ มีพริกที่พึ่งรู้ว่าจริงๆมันชื่อพายอาร์แต่เพื่อนผมมันอินดี้เรียกอิพริก ผมก็จะเรียกตามที่เพื่อนเรียกครับ555555555 มันก็ไม่ได้ว่าอะไรนะเป็นคนชิลๆดูง่ายๆดีอ่ะ ผมชอบคนแบบนี้นะ ยุ่งยากไปเพื่ออะไรอ่ะ บางทีมันก็น่ารำคาญนะวุ่นวายเกินไปอ่ะ แล้วก็เพื่อนอีกคนชื่อเมฆครับ มันหล่อมากกกกแววพระเอกซีรีย์เกาหลีเลยอ่ะ มันเป็นเพื่อนสนิทของพริกอีกทีเลยได้มารู้จักและอยู่กลุ่มเดียวกันส่วนรี่...มันไปตามผู้ชายเอ้ย!ไปที่สาขามันแล้วครับ อยู่คนล่ะฝั่งกับสาขาผมหน่ะ ได้ยินว่ารับน้องจะแยกเป็นแต่ล่ะสาขาหรือยังไงไม่รู้นะ ผมไม่ได้ฟังมาก(แอบหลับ)5555555



"น้องๆคะ มีป้ายชื่อกันครบทุกคนยังเอ่ย" เสียงของพี่สันทนาถามพวกผมที่นั่งเป็นระเบียบเรียบร้อยผ้าพับไว้ก็ไม่ปาน ว่าแต่.....ป้ายชื่อไรง่ะ ไมเค้ายังมะมีเยยยยยยยย ผมได้แต่โอดครวญในใจ งื้อออเค้าจิครายย

"พริก มีป้ายชื่อยังอ่ะ" ผมหันไปถามคนที่นั่งข้างๆผม

"มีแล้วจ๊ะนุ้งตอม ยังไม่มีหราจ๊ะคริคริ" พริกบอกพร้อมชูป้ายชื่อตัวเองแล้วยังมีหน้ามาหัวเราะผมคิกคักอีก หืยยย!! มันน่านักเพื่อนตัวดี!


"เมฆๆ มึงมีป้ายชื่อยัง" ผมหันไปถามเพื่อนที่นั้งหน้าหล่อๆอยู่ด้านซ้ายมือ 

"มีแล้วครับ" เออแฮะ มีกันหมดเลย แล้วนี่โคตรไม่เข้าใจ มึงจะพูดครับกับกูทำมายยยไอ้คุณชายเมฆ

"ใครที่ยังไม่มีรีบออกมาเอาเลยนะคะ" รู้แล้วคร้าบบบพี่คนสวยยย

"ผมครับ" ผมยกมือพร้อมลุกขึ้นเดินออกไปด้านหน้าตามมาด้วยเพื่อนๆอีกสองสามคน

"ชื่ออะไรกันบ้างคะ" 

"พยัคฆ์ครับ" ผู้ชายหน้าหล่อๆตอบ

"พิมพ์ดาวค่ะ" ตามด้วยผู้หญิงที่ตัวเล็กมากๆแต่ก็ดูน่ารัก

"อะตอมครับ" ผมที่เป็นคนสุดท้ายตอบพร้อมฉีกรอยยิ้มหวานแฉ่ง


"โอเค ได้แล้วจ๊ะ" โหยยย ได้มาง่ายมากก

"ขอบคุณคะ..."

"โนวจ๊ะ! ต้องเต้นไก่อย่างก่อน" ผมขอถอนคำพูด!!! มันไม่ได้ง่ายเลยสักนิด เต้นไก่ย่างอะรายยย น้องตอมไม่เคยเต้นคร้าบบบบ ผมแบะปากคล้ายจะร้องให้ภายใต้แมสปิดปาก ฮื่ออจะร้องจริงๆนะ  เพื่อนๆอีกสองคนก็โอดครวญเหมือนกับผม....

"ผะ...ผมเต้นไม่เป็นครับ" ผมตอบเสียงสั่นๆพร้อมก้มหน้าไม่กล้าสบตาพี่คนสวยเลยครับ สายตาดูน่ากลัวๆยังไงไม่รู้อ่าาา แงง😥

.

"แต่น้องต้องตะ...."

"มีอะไรกัน" ก่อนที่พี่คนสวยจะพูดจบก็มีเสียงหล่อๆทุ้มๆเอ่ยขัดส่ะก่อน ฮื่ออ ขอบคุณมากๆเลยครับ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตกระผม

"คือน้องไม่ยอมเต้นค่ะพี่เคมีขา อายเลยยังไม่ให้ป้ายชื่อ" พี่คนสวยพูดเสียงอ่อนเสียงหวานกับอีกคนที่คาดว่าน่าจะเป็นรุ่นพี่ของผม หืยยน่าหมั่นไส้อ่ะ ทีพูดกะผมอ่ะอีกเสียงหนึ่ง  สองมาตรฐานชัดๆเลย!!

"อืมม ไหนเงยหน้าสิคุณหน่ะ" เหมือนพี่เสียงหล่อจะพูดกับผมนะ ผมเลยเงยหน้าขึ้นมองพี่เขาใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปปั้นดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน เรียวปากที่คล้ำนิดๆคาดว่าจะดูดบุหรี่โครงหน้าหล่อไร้ที่ติเนี้ยโคตรหล่อเหี้ยๆ เสียงหล่อไม่พอหน้ายังหล่ออีก ฮื่ออออิจฉาาา!!! น่องตอมอยากหล่อเหมือนพี่คนนี้จังเยยยย!!



ผมกับพี่เขาสบตากันผมจ้องเข้าไปในดวงตาคู่นั้นที่มีภาพสะท้อนเป็นตัวผมจ้องเข้าไปลึกๆค้นหาตัวตนของผู้ชายตรงหน้า แต่ทำไมกัน...ทำไมผมถึงอ่านเขาไม่ออก นอกจากจะดูไม่ออกแล้วผมยังรู้สึกร้อนๆที่แก้มยังไงไม่รู้เลยเป็นฝ่ายยอมแพ้ละสายตาออกไปมองทางอื่น น่ากลัว คนๆนี้อันตราย อันตรายมากจริงๆ... 

"หึ" พี่เขาหัวเราะหึในลำคอพร้อมกับมือหนาที่คล้องสายห้อยป้ายชื่อมาที่คอของผม ผมจ้องการกระทำนั้นอย่างไม่เข้าใจ เหมือนทุกคนเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน...

"กลับไปนั่งที่ได้แล้ว น้องสองคนก็ด้วย"

"ขอบคุณครับ" ผมไม่รู้ว่าผมเผลอตอบไปได้ยังไง แต่ขาทั้งสองข้างก็ก้าวมาจนถึงที่ขอตัวเอง ผมนั่งลงอย่างช้าๆดวงตายังคงจ้องผู้ชายคนนั้นอย่างไม่วางตา ทำไมรู้สึกคุ้นเคยกับดวงตาของเขากันนะ? บ้าหน่า ไม่ใช่อะไรหรอก ผมคงแค่ตื่นเต้นเพราะไม่เคยเจอใครที่หล่อมากกว่าตัวเองก็แค่นั้นแหล่ะ ไม่ได้มีอะไรพิเศษละมั้ง.. 


"สวัสดีครับทุกคน" อ้ะ..โทนเสียงหล่อนุ่มนวลของเขาเมื่อกี้หายไปแล้วครับ เหลือเพียงโทนเสียงที่ดูดุดัน ฉากหลังของเขาเป็นรุ่นพี่ประมาณสิบกว่าคนสวมช็อปสีเลือดหมูจ้องมองมายังพวกผมปีหนึ่งอย่างไม่ละสายตา เฮือก!พี่ว๊ากหรอ?

"อ้าว! ไม่มีปากกันหรอครับ" พี่คนที่ยืนด้านขวามือของพี่เคมี ผมเรียกได้ใช่ป่ะ? พูดขึ้นมา

"เพื่อนผมสวัสดีพวกคุณ พวกคุณกับเฉยเมยงั้นหรอครับ" พี่อีกคนพูดขึ้น...ทำไมบรรยากาศมันแตกต่างจากตอนแรกลิบลับเลยเนี่ยย

"สวัสดีครับ/ค่ะ" พวกผมขาดรับเมื่อเริ่มรู้ตัวกัน..

"ผมจะให้พวกคุณล่าลายเซ็นของรุ่นพี่ชั้นปีที่2-4 ให้ได้อย่างน้อยชั้นปีล่ะ10คน ถ้าทำไม่ได้ผมมีบทลงโทษฯ ผมให้เวลาพวกคุณถึงเย็นวันพรุ่งนี้" เสียงไอ้พี่เคมีบ้านั่นร่ายยาว ไอ้เห้ขอด่าทีเถอะ!! เวลาน้อยไปป่ะวะ พึ่งเข้ามหาลัยวันแรกนะคร้าบบวันแรกยังไม่รู้จักอะไรเล๊ยยยย! พี่มึงก็รับน้องแบบนี้เลยหรอคร้าบบท่านขุ่นพี่เคมี ผมเบะปากได้แต่โอดครวญในใจ แงงง มนุษยสัมพันธ์ของผมกับคนรอบข้างยิ่งติดลบ มีหวังผมได้โดนลงโทษแน่ๆเลย!


"เชิญพี่ปีสองแจกสมุดล่าลายเซ็นให้ปีหนึ่งด้วยครับ" พอไอ้พี่เคมีพูดจบพี่่ปีสองก็ทะยอยแจกสมุดให้กับพวกผม 

"นี่จ๊ะ" ผมรับสมุดมาจากมือรุ่นพี่คนหนึ่งพร้อมก้มหัวให้

"ขอบคุณครับ" ผมมองสมุดด้วยแววตาว่างเปล่า ให้รู้จักรุ่นพี่ก็ดีอยู่หรอก แต่ไม่คิดว่ารุ่นน้องก็อยากรู้จักรุ่นพี่บ้างหรอ?

"พวกคุณคงได้สมุดกันทุกคนแล้วนะครับ!" พูดดีๆก็ได้ม้างง ไม่เห็นจะต้องตะคอกเลยย

"ได้แล้วครับ/ค่ะ" พวกผมตอบรับเสียงดังฟังชัด พูดเบาเดี๋ยวคนแก่อย่างไอ้พี่เคมีจะไม่ได้ยินนน!! แกแล้วหูก็เริ่มตึงงี้แหล่ะ ถึงชอบให้พูดดังๆ ชริ!

"ผมหวังว่าพวกคุณจะทำได้ เชิญแยกย้ายครับ" พูดจบร่างสูงของไอ้พี่เคมีก็เดินออกไปตามด้วยพี่ว๊ากคนอื่นๆที่เดินตามหลังออกไป ขี้เก๊กเอ๊ยย!!! บรรยากาศอึมครึมเมื่อกี้หายไปจนหมดสิ้น ทุกคนเริ่มพูดคุยโต้แย้งกันต่างๆนาๆ ไอ้พี่เคมี ไอ้พี่หล่อแต่โหด!! ชริๆๆๆๆ 



"ตอม มึงเอาไงอ่ะ" พริกถามผม ผมตวัดสายตามองนิ่งๆ ตอนนี้รู้สึกโมโหครับ โมโหไอ้พี่เคมีอ่ะ มาสั่งๆๆแล้วก็ไป ชริ!! คิดว่าหล่อนักรึไง! เออหล่อมาก!!! ชริชร๊ะ!อย่าให้หล่อบ้างล่ะกัน แต่ผมก็หล่อนี่น่าาา

"หาตอนนี้" ผมตอบนิ่งๆ หึ ในเมื่ออยากให้หานักก็จะหาให้ดู จะเอาให้เป็นร้อยเป็นพันเลยคอยดูเถอะไอ้ขี้เก๊กเคมี!!

"แยกกันหานะ บายยย" ผมโบกมือลาเพื่อนแล้วเดินออกมาไม่สนใจเสียงเรียกด้านหลังเลยสักนิด ยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ ไปหาที่ไหนดีวะ นี่ก็บ่ายสองแล้วอ่ะ 

อ้ะ!นั่นไง เจอแล้วในกลุ่มใหญ่ๆนั่นมีประมาณสิบกว่าคน หึๆๆ เสร็จโผมมมมมมม!!



"สวัสดีครับรุ่นพี่" เมื่อก้าวฉับๆมาถึงผมก็ยกมือขึ้นไหว้รุ่นพี่ทุกคน

"สวัสดีครับน้อง...." พี่ที่ตาตี๋ๆหน้าหล่อๆพูดขึ้นแล้วเหมือนพี่เขาจะเว้นไว้ให้ผมตอบชื่อนะ

"อะตอมครับ" ผมตอบพร้อมยิ้มภายใต้แมส

"มาทำอะไรที่นี่ครับ" พี่อีกคนที่หน้าคมเข้มผิวสีแทนจมูกโด่งเป็นสันยาวสวยพูดขึ้น

"มาขอลายเซ็นครับ" ผมบอกพร้อมยื่นสมุดไปตรงหน้ารุ่นพี่อย่างกล้าๆกลัวๆ ก็พี่ที่นั่งท้ายแถวสุดๆอ่าาา สายตาดุมากเยย หนูตอมกลัววว แง๊

"หึ มาของ่ายๆแบบนี้เลยหรอ" งึกกก เป็นไงอะตอมทำปากเก่งดีนักมึงอ่ะ แง๊ๆๆ อย่าดุหนูน๊าาาา

"คะ...คืออ...ผม..." ฮื่อออ พูดไม่ออกเลยอ่ะ พี่คนนั้นทำผมแทบหยุดหายใจ คนอะไรจะน่ากลัวได้ขนาดนี้ แง๊ๆๆ

"งั้นถอดแมสปิดปากน้องออกสิ พี่ยังไม่ได้เห็นหน้าน้องเลย อยากรู้จักพี่แต่ไม่ให้เห็นหน้าเนี่ยนะ " มีเสียงเล็กๆหวานๆเอ่ยแทรกขึ้นมาทำให้ผมแอบมีกำลังใจขึ้นมาบ้างเล็กน้อย เอาวะ!!แค่ถอดแมสเอง ถอดแปบเดียวก็ได้

"คะ...ครับ" อะตอมก้มหน้าแล้วถอดแมสปิดปากของเขาออก เขายังคงก้มไม่เงยหน้าขึ้นมองหรือสบตากับใคร ำพอเอาเข้าจริงๆเขาก็รู้สึกประหม่า


"เงยหน้าขึ้นสิครับ" เสียงรุ่นพี่บอกกับอะตอม

"คะ...ครับ" อะตอมเม้มปากตัวเองอย่างประหม่า ใบหน้าสวยค่อยๆเงยขึ้นมองหน้ารุ่นพี่ทีล่ะคน ดวงตากลมแป๋วมองด้วยสายตาเว้าวอน ทำเอาคนมองหลายๆคนแทบใจละลาย 

"คะ..คือ..ผม...สะ ใส่เหมือนเดิมนะครับ!" อะตอมรีบหยิบแมสมาใส่ปกปิดใบหน้าตัวเองเหมือนเดิมดวงแก้มเนียนขึ้นสีระรื่อเผยให้เห็นเหนือผ้าปกปิด 

"เอาสมุดน้องมาครับ" รุ่นพี่คนหนึ่งพูดขึ้นจากนั้นอะตอมก็ยื่นสมุดให้รุ่นพี่ เมื่อได้รับก็ต่างเซ็นและแจกจ่ายกันไป ผมยิ้มนิดๆ อ่าา ง่ายจังแต่ถอดแมสเองอ่ะ ได้ลายเซ็นตั้งเยอะ ผมก็พอรู้นะว่าหน้าตาของผมอ่ะมันดูดีมากกก ใครเห็นเป็นต้องหลงใหล ฮ่าๆๆ ผมไม่ได้หลงตัวเอง ผมพูดจริงๆ


"เสร็จแล้วครับ" 

"ขอบคุณครับ" ผมขอบคุณรุ่นพี่ทุกคนแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น อ่าา ไปไหนต่อดีนะ ทำไมรู้สึกเบื่อๆจังเลยเนี่ยย ง่าาไม่ล่าต่อได้ไหม ได้มาจะสามสิบแล้วด้วย นี่ก็เบื่อๆ แง๊ๆๆ ผมก็เป็นของผมแบบนี้ล่ะครับ เบื่อเร็วมันไม่มีอะไรที่ท้าทายหรือตื่นเต้นให้ทำเลยย



อีกด้าน

หลังจากที่ร่างบางของอะตอมเดินออกมารุ่นพี่ทั้งหลายต่างก็เพ้อตกอยู่ในห้วงของความฝัน

"กูไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนน่ารักแบบนี้เลยวะ"

"จริง น่ารักน่าเอาเหี้ยๆ"

"ผิวแม่งก็ขาวชิบหาย ถ้าโดนขย้ำจะเป็นไงวะ..."

"โอ๊ยย! พูดมาแล้วเสี้ยน!!" เสียงของรุ่นพี่ทุกคนที่พูดออกมาพร้อมกัน ทำเอาคนที่เดินผ่านไปผ่านมาหันมามองพวกเขาเป็นตาเดียว ร่างบางคนนั้นจะรู้ไหมว่าตัวเองได้ทำให้ใครหลายคนเพ้อฝันขนาดนี้ 




ทุกคนครับ.....ฮื่อออ ผมกลับบ้านไม่ได้ ผมไม่มีรถ อิรี่ก็หายไปไหนไม่รู้ โทรไปหาก็ไม่รับสายให้ฝากข้อความอ่ะ เพื่อนนะเพื่อน! มันน่าฆ่ายิ่งนัก รอก่อนเถอะถ้ากูได้รถเมื่อไหร่ไม่ง้อหรอก ชริ! 

"คุณมายื่นอ่อยอะไรอยู่ตรงนี้" คะ..ใคร ใครมันกล้ามาพูดกับผมแบบนี้ อ่อยบ้าอ่อยบออะไร เชอะ!

"ถามไม่ตอบเป็นใบ้หรอวะ" อะ...ไอ้เหี้ยเคมี!!

"ยุ่งไรด้วยวะไอ้พี่" ผมบอกพร้อมบุ้ยปากกรอกตามองบน มาเจอใครไม่เจอทำไมต้องมาเจอพี่มันด้วยวะ หงุดหงิดๆๆๆ ชอบออกคำสั่ง

"ไปส่ง ไปไหม" พี่มันเหยียดยิ้มมุมปากอย่างร้ายๆสายตาวิบวับมองผมอย่างหน้าหมั่นไส้!! ชริชร๊ะ!!

"เกี่ยวไรด้วย" ผมเชิดหน้าไม่มอง ถึงลำบากยังไงก็ไม่ขอความช่วยเหลือกับพี่มันหร๊อกกก 

"ตามใจ" พูดจบพี่มันก็เดินออกไปทิ้งให้ผมยื่นอยู่คนเดียว ไอ้พี่บ้า!! ทิ้งผมได้ยังงายยยยยย เอาไงล่ะทีนี้ไอ้ตอม ฟ้าก็เริ่มมืดลมเย็นยะเยือกที่กระทบผิวมันยิ่งทำให้หนาวเหน็บ



"รอด้วยย!!" ในที่สุดผมก็ต้องลดทิฐิยอมวิ่งดุ๊กดิ๊กตามไอ้พี่เคมีมาทันที

"หื้มม ว่าไงครับน้อง" ไอ้พี่เคมีหยุดเดินแล้วหันมามองผมรอยยิ้มหล่อแบบร้ายๆถูกส่งมาให้ ชริ!ไอ้พี่หล่อเอ้ยย

"ปะ..ไปส่งผมหน่อย!" ในที่สุดก็ยอมขอร้องออกไปจนได้ ไอ้พี่มันยิ้มกริ่มทำหน้าทะเล้นด้วยอ่ะตอนที่ผมพูดจบ เหอะ! พอใจมากเลยใช่มั้ยเนี่ย

"งั้นขึ้นรถครับ" พี่มันบอกพร้อมเปิดประตูรถให้ผม ผมก้าวเดินขึ้นไปนั่งแต่เป็นด้านหลังคนขับนะครับ เรื่องอะไรจะนั่งข้างหน้าล่ะ 

"หึ" พี่มันส่งเสียงเบาๆแล้วปิดประตูเดินข้ามมาฝั่งคนขับแล้วสตาร์ทรถขับออกไปทันที ผมไม่ใส่ใจหยิบหูฟังมาสวมแล้วกดเปิดเพลงเข้าสู่โลกส่วนตัว

รถหรูเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมายอีกคนฟังเพลงอย่างสบายใจ ส่วนอีกคนก็ขับไปเรื่อยๆตามความรู้สึก 

จ๊อกกก จ๊อกกกกก

เสียงท้องของใครบางคนร้องดังขึ้นทำให้คนที่ขับรถอยู่อดอมยิ้มไม่ได้เขาได้ที่หมายแล้วว่าจะไปที่ไหน รถหรูขับเคลื่อนไปทางด้านซ้ายจุดมุ่งหมายคือร้านประจำของเขา

"ลงมาได้แล้ว" อ้ะ...ที่นี่ที่ไหนเนี่ย แล้วรถหยุดตอนไหนกันวะ ไม่ใช่บ้านของผมนี่หน่า

"ผมจะกลับบ้าน" ผมบอกพร้อมปรายตามองไปทางร่างสูงกำยำของอีกคน ชริ!อย่าให้หุ่นดีบ้างล่ะกัน

"หิวไม่ใช่หรอ"

"ใครหิว"

จ๊อกกกกกกกกก อ้ะ...ไอ้ท้องบ้า ร้องทำไมกันเล่าา แก้มผมต้องแดงมากแน่ๆเลยสัมผัสได่จากความร้อนระอุจนแทบไหม้นี้...ฮื่ออ

"ฮ่าๆๆ" ไอ้พี่มันหัวเราะผม 

"จะแดกไหมข้าวอ่ะ" ผมเดินปึงปังเข้าไปในร้านสั่งๆพี่ที่ร้านมองผมงง ผมไม่สนหรอก เอาอะไรมาให้ก็กินๆๆๆ คนมันหิวนี่!



"มึงรีบหรอ" พี่มันที่ตามมาทีหลังพูดขึ้นแว่นสีดำถูกถอดออกใบหน้าหล่อเหลาปรากฎสู่สายตาของใครหลายๆคน ให้ตายเถอะ จะหล่อเกินหน้าเกินตามากเกินไปแล้วนะ

"เออดิ" ผมตอบพร้อมหยิบมือถือขึ้นมาสไลด์หน้าจอส่องเฟซบุ๊คของประชาชน ง้อววส.จริงๆคือว่างเกินอ่ะ ไม่อยากนั่งมองหน้าไอ้พี่เคมีนานๆเบื่อขี้หน้า นี่ขนาดพึ่งเจอกันนะ ไม่อยากจะคิดว่าจะต้องเจอพี่มันบ่อยๆ



"มึง เก้านาฬิกาค่ะมึง"

"ไหนๆๆมีไรอะแกร"

"พี่เคมีค่ะมึ้งง หล่อมากกกก"

เดี๋ยว..เสียงรอบข้างดังขึ้นเรื่อยๆนี่มันคือเสียงของแฟนคลับไอ้พี่เคมีนี่หน่ะหรอ? เหอะ หล่อมาก งั้นงี้หรอเหอะๆ หล่อตายแหล่ะ แหวะ! เบ้ปากมองบน


"ขออนุญาตเสริฟนะครับ" เสียงพนักงานเอ่ยขัดก่อนที่ผมจะนินทาไอ้พี่มันไปมากกว่านี้ เหอะรอดตัวไปนะพี่มึง ผมลงมือกินอาหารอย่างมูมมามเหมือนตายอดตายอยาก ก็หิวอ่ะ! 

"กินเป็นเด็ก" พี่มันบ่นผมมุมปากหนาเหยียดยิ้มร้ายๆ

"ยุ่งไยย้วย" ผมตอบไปทั้งๆที่ปากยังคงเคี้ยวอาหารอยู่ ชริ! ขัดจังหวะชิบหาย

"กูไปล่ะ" พี่มันพูดจบก็วางตังค์แบงค์พันสองสามใบแล้วเดินออกไป ไรอ่ะ? หน้าผมตอนนี้คงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามก็สงสัยจริงๆอ่ะ ไหนบอกจะไปส่ง ไหนเลยที่บอกจะไปส่งแล้วเงินนี่คือเลี้ยงข้าวผมหรอ? แต่มันเยอะไปไหมไอ้พี่บ้า ใช้เงินไม่รู้จักประหยัดเลย! หมดกัน! อารมณ์หิวของผมเมื่อกี้ ผมหน้าบึ้งแล้วเรียกพนักงานมาเช็คบิล ไม่กงไม่กินมันแล้ว!! หยิบแบงค์พันที่พี่มันวางไว้ใส่กระเป๋าแล้วจ่ายแบงค์ห้าร้อยแทนเพราะอาหารมันไม่ถึงพัน!! ผมเดินดุ่มๆออกมาอย่างไม่รอเงินทอน หงุดหงิดโว๊ยยย!!.


"โว๊ยยยย!!!" ผมตะโกนออกมาดังๆอย่างไม่อายสายตานับร้อยที่มองมาที่ผมทำไมอ่ะ? คิดว่าแคร์หรอ ผมยักไหล่ไม่ใส่ใจเดินทอดน่องต่อไปเรื่อยๆ ท้องน้อยๆของกระผมก็เริ่มร้องจ๊อกจ๊อกอีกแล้ว... ทำไงดีล่ะเนี่ย ไม่น่าโมโหพี่มันจนลืมหิวเลย!!

"เซเว่นอีเลเว่น สวัสดีค่ะ เชิญค่าาา"  จนแล้วจนรอดผมก็ต้องมาจบที่ร้านสะดวกซื้อชื่อดัง เสียงพนักงานกล่าวตอนรับด้วยคำคุ้นชิน ผมแย้มรอยยิ้มกว้างให้พี่พนักงาน แล้วเดินดุ่มๆไปที่ตู้ข้าวกล่อง หยิบของโปรดแล้วเดินมาคิดเงินกับพี่คนเดิม

"สินค้าหนึ่งรายการ 30 บาทค่ะ อุ่นไหมคะ" ผมพยักหน้าหงึกๆพร้อมหยิบแบงค์ร้อยให้

"รับเงินสดมา 100 บาทนะคะ เงินทอน 70 บาทค่ะ ขอบคุณมากนะคะ รอของเวฟสักครู่ โอกาสหน้ามาใช้บริการใหม่นะคะ" พี่เขาพูดยาวเหยียดตามฉบับพนักงานเซเว่น รอยยิ้มหวานๆสวยๆถูกส่งมาให้ผม



"มาซะดึกเลยนะเรา" คำพูดแสนธรรมดาถูกเอ่ยขึ้น ไม่มีคำว่าพนักงานกับลูกค้าแล้ว

"เค้าหิวอ่ะ" ผมบอกไป

"เอ้า! เสร็จแล้วรีบกลับไปกินเลย เดี๋ยวไอ้พัดก็ออกมาหรอก" พี่พิมพ์ยื่นข้าวให้ผมพร้อมเอ่ยเชิงล้อเลียนด้วยรอยยิ้ม เหอะๆๆ ไอ้พี่พัดก็ทำงานกะนี้หรอเนี่ยย

"ขอบคุณครับ ตอมไปก่อนนะ" ผมก้มหัวขอบคุณแล้วเดินออกมา คุณไม่ต้องสงสัยหรอกว่าทำไมผมถึงพูดเหมือนสนิทสนมกับพนักงานขนาดนั้น พี่พิมพ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของผมเอง ส่วนพี่พัดคนที่ถูกพาดพิงแกเป็นผู้ช่วยผู้จัดการร้านที่มาเต๊าะผมเล่นๆคือจริงๆแกชอบพี่พิมพ์ครับ แต่เก๊กฟอร์มไปงั้นอ่ะ


"นั่นมัน..." ระหว่างทางผมก็เจอไอ้พี่เคมีกับผู้ชายตัวเล็กๆมองจากด้านหลังก็ให้ความรู้สึกว่าน่ารักมากๆ นี่หรอ? เพราะแบบนี้หรอถึงทิ้งผมอ่ะ เหอะ!! ผมเดินก้มหน้าผ่านจุดที่คนสองคนยืนกอดกันกลมอยู่ข้างรถที่ผมพึ่งนั่ง ทำไม...ทำไมผมรู้สึกจี๊ดๆตรงหัวใจกันนะ? ส่ายหัวเบาๆแล้วเดินไปเรื่อยๆจนถึงบ้านตัวเองไฟในบ้านเปิดบ่งบอกได้ดีว่าแม่กลับมาแล้ว

"กลับมาแล้วครับ" ผมบอกพร้อมเปิดประตูเข้ามา

"ใครมาส่งคะลูก แม่ไม่ได้ยินเสียงรถเลย" แม่ที่นั่งอยู่ห้องนั่งเล่นเอ่ยถามผม

อ้ะ! จริงด้วย! ผมเดินกลับบ้านคนเดียวอ่ะ ผมทำได้แล้ว!! ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไรหรือเพราะผมโมโหมากจนกล้าที่จะกลับบ้านเองคนเดียวแบบปลอดภัยครบสามสิบสอง..ต้องขอบคุณผู้ฃายคนนั้นนะครับที่ทิ้งผม  อะไรกัน...ทำไมผมพูดเหมือนน้อยใจพี่มันอ่ะ  ไม่หรอก

"มาคนเดียวครับ" ผมส่ายหัวเบาๆแล้วตอบแม่ยิ้มๆ

"ทำได้แล้วนะลูก ดีเลย มานั่งนี่มา" แม่พูดยิ้มๆกวักมือเรียกผมให้เดินไปหา ผมเดินไปหาแล้ววางถุงข้าวลงบนโต๊ะทิ้งตัวลงนอนหนุนตักคนเป็นแม่อย่างออดอ้อน นานๆทีผมจะได้ทำแบบนี้นี่ครับ



"แม่ต้องไปทำงานต่างประเทศนะลูก แม่จะให้หนูไปอยู่หอที่มหาลัยแม่เตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว เข้าใจแม่นะคะ" ผมนิ่งเงียบไม่โต้ตอบอะไรแม่ไป ผมรู้ว่าแม่รู้สึกผิดที่ทำแบบนี้

"หนูเข้าใจฮะ" สักพักผมก็ตอบรับออกไป

"แม่ขอโทษนะลูก พรุ่งนี้แม่ต้องเดินทางแล้ว รถที่หนูอยากได้แม่ซื้อไว้ให้แล้วนะคะ" ผมยิ้มรับคำของแม่ ฮื่อออรถจ๋าาของพี่ตอม ในที่สุดพี่ก็ได้หนูมาแล้วว!!!

"ขอบคุณฮะ หนูขึ้นไปนอนนะ" ผมบอกพร้อมลุกขึ้นก้าวขาเดินออกไป

"แม่รักหนูนะตอม" เสียงหวานปนเศร้าเอ่ยขึ้นตามหลัง ผมรู้ว่าท่านห่วงผมมากแค่ไหน ผมก็ห่วงท่านเช่นกัน แต่ผมก็เข้าใจนะว่ามันเป็นงาน ท่านต้องทำงาน ผมไม่อยากให้ท่านต้องเหนื่อยไปมากกว่านี้แล้วนะ ผมหน่ะ รักผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้มากเลยรู้ไหม พรุ่งนี้แล้วสินะที่ผมต้องอยู่คนเดียว

"ผมก็รักแม่ครับ" ผมตอบทิ้งท้ายพร้อมเดินขึ้นห้องเปิดประตูแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างหยิบโน๊ตบุ๊คคู่ใจมากดเข้าแอพสีฟ้า มือเรียวกดพิมพ์ข้อความลงไป


ชนกันต์ อะตอม เมื่อสักครู่

ผมรักแม่นะครับ

1 ไลค์ 1 คอมเม้น

เอิ่ม...ใครช่างกดไลค์และคอมเม้นเร็วเกิ๊นนน!! ผมกดเข้าไปอ่านทันที

พายอาร์กำลังสอง :ลูกรักของขุ่นแม่ จุ๊บๆ พรุ่งนี้เดี๋ยวไปรับ

เพื่อนใหม่ของผมนี่เอง ผมยิ้มขำๆกับความน่ารักปนกวนตีนของเพื่อน แต่ไม่ได้ตอบอะไรไป  ว่าแต่พริกรู้ที่อยู่ผมด้วยหรอ? คงถามจากอิรี่มั้ง ช่างเถอะ! มือเรียวปิดหน้าจอโน๊ตบุ๊คแล้วล้มตัวลงนอน น้ำหรอ...ค่อยอาบพรุ่งนี้ ฝันดีนะครับ บาย






มาต่อแล้วว สนุกไม่สนุกยังไงบอกด้วยน๊าา คอมเม้นด้วยก็ดีเด้ออ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น