มนต์ระมิงค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

8 : วัน เดือน และปี ? (110%)

ชื่อตอน : 8 : วัน เดือน และปี ? (110%)

คำค้น : -

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2562 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8 : วัน เดือน และปี ? (110%)
แบบอักษร

(ต่อ)


ดรันเกาศีรษะด้วยอาการหงุดหงิดอยู่กับความยุ่งยากอย่างหนึ่งที่ตนเพิ่งประสบ บ้าจริง ๆ ก็แค่ผูกหูมุ้งเข้ากับเชือกแค่นี้ทำไมดูยากเย็นเหลือเกินนะ!

เขาใช้เวลาร่วมครึ่งชั่วโมงแล้วนะกับการพยายามผูกมุ้งแต่ละด้านเข้ากับเชือกที่ผูกติดอยู่กับเสาเรือน ไม่ว่าจะทำสักเท่าไหร่ ผลที่ออกมาก็ไม่น่าพึงพอใจเอาเสียเลย

มุ้งเอียงกระเท่เร่บ้าง หรือพอเขาผูกมุมนี้แล้ว มุมที่ผูกก่อนหน้าก็หลุดขาดออกมาอีก นั่นจึงสร้างความรู้สึกงุ่นง่านให้กับชายหนุ่มในเรื่องที่เขาไม่เคยทำมาก่อน เพราะเขาไม่เคยผูกมุ้งเอง เลยไม่มีทักษะอย่างที่เห็น และเห็นทีว่า เขากลับบ้านคราวนี้จะต้องให้แม่นมมาสอนผูกมุ้งให้เสียหน่อยแล้ว

ว่าแล้วดรันจึงเกาศีรษะแกรก ๆ อยากจะสบถอะไรสักอย่างออกมา แต่แล้ว...

"ใบ้..."  เสียงหวานอันคุ้นหูของใครบางคนได้ดังขึ้นมา

ดรันจึงหันหลังกลับไปอย่างช้า ๆ หญิงสาวในชุดนอนสีขาวตัวใหญ่มิดชิดเรียบร้อยกำลังมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย น่าจะเป็นไปได้ที่พะนอขวัญคงลงมาเห็นเขาพยายามผูกมุ้งเองอยู่สักพักแล้ว หล่อนจึงได้เรียกเขาขึ้นมา 

ชายหนุ่มแสดงอาการเลิ่กลั่กทันทีที่เห็นความประหลาดใจบนใบหน้างาม หล่อนคงไม่สงสัยหรอกนะว่า ทำไมเขาผูกมุ้งไม่เป็น เพราะสมัยนี้มุ้งเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับทุกบ้าน มันก็ใช่เรื่องแปลก แต่ผูกเองไม่เป็นนี่น่าจะเป็นเรื่องแปลกประหลาด 

ดรันเกาศีรษะอีกครั้ง พร้อมกับยิ้มแหยให้ใบ้หน้างามที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ อย่าว่าแต่ผูกมุ้งไม่เป็นเลย เขาไม่ค่อยได้นอนในมุ้งอย่างนี้มาก่อนด้วยซ้ำ 

"ใบ้  กางมุ้งไม่เป็นหรือ" หล่อนค่อย ๆ ถาม  อย่างน่าแปลกใจทีเดียว ด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ กับการพยายามนำมุ้งเข้าผูกกับเชือกในแต่ละครั้งที่พะนอขวัญแอบมองชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่งแล้ว

ทีแรกหล่อนกะว่าอาบน้ำเสร็จแล้วจะเข้านอน แต่ไม่รู้ว่านายใบ้จะมีปัญหากับเรื่องที่นอนหรือเปล่า ไหน ๆ เขาก็อุตส่าห์มาอยู่เป็นเพื่อนเพื่อดูแลความปลอดภัยให้ตามคำขอร้องของป้าช้อยแล้ว จึงทำให้หญิงสาวต้องลงมาดูความเรียบร้อยให้เขาเสียหน่อย และก็จริง ท่าทางของนายใบ้ เหมือนคนกางมุ้งเองไม่เป็นเอาเสียเลย

ทั้งที่เรื่องแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องน่ายากเย็นสำหรับคนทั่วไป สมัยนี้บ้านเรือนแต่ละหลังต้องมีมุ้งให้ใช้อยู่แล้วนี่

ดรันหลบสายตาที่มองเขาด้วยความจริงจังนั่นเล็กน้อย เริ่มรู้สึกว่าฝ่ามือตัวเองเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ยามถูกหญิงสาวมองคล้ายจับผิดเป็นครั้งหนแรก และด้วยสายตาจับผิดของหล่อนก็ทำให้เขาเกิดความรู้สึกตื่นเต้นหวาดหวั่นขึ้นมา  เพราะอุตส่าห์โกหกคำโตว่าเขาเป็นนายใบ้มาได้ด้วยดีตลอด แต่แค่...เขาผูกมุ้งกางมุ้งไม่เป็นเท่านั้น จะมาทำให้ความแตกเอาเพราะเรื่องมุ้งนี่มันก็จะเกินไปหน่อยกระมัง

แล้วดรันก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของหญิงสาว ตามด้วยคำพูดหนึ่งอีกว่า "มา...เดี๋ยวฉันทำให้เอง" 

ว่าแล้วพะนอขวัญจึงเดินผ่านร่างสูงไปยังมุ้งที่เอียงกระเท่เร่ตรงหน้า 

ดรันขยับออกเล็กน้อยยามที่หญิงสาวเดินผ่านตัว และจมูกโด่งของชายหนุ่มก็ได้กลิ่นตัวหญิงสาวที่หอมฟุ้งด้วยแป้งหรือสบู่ก็ไม่แน่ใจ แต่แค่นั่นได้ทำเอาหัวใจของชายหนุ่มพองคับอกขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

จากนั้นดรันจึงขยับตัวออกมายืนดูหญิงสาวช่วยผูกมุ้งให้ เขาใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงกับการกางมุ้ง แต่หล่อนใช้เวลาเพียงไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ มุ้งสีขาวหลังเล็กจึงถูกกางเอาไว้อย่างเรียบร้อยอยู่ตรงหน้า แล้วจึงหล่อนจึงหันกลับมาถามอีกว่า

"แล้วหมอนกับผ้าห่มล่ะ"

ชายหนุ่มจึงชี้ไปยังหมอนผ้าห่มที่เอามากอง ๆ ไว้อีกด้าน

หล่อนพยักหน้าคล้ายพอใจ 

"ใบ้ ไม่มีพี่น้องเลยหรือ" หล่อนลองถามพร้อมกับตวัดสองมือกอดอก เพราะตั้งแต่รู้จักชายหนุ่มมา เรื่องส่วนตัว หรือพื้นเพของเขา หล่อนไม่รู้อะไรเลยสักนิด

เขาส่ายหน้า จำต้องโกหก 

"ชีวิตเร่ร่อน กินและนอนอยู่แต่ในเรือ?"  หญิงสาวถามย้ำ เขาจึงจำต้องพยักหน้าอีกหนเพื่อโกหก

"เป็นคนที่นี่มาตั้งแต่เกิด?"

ดรันแสดงอาการเลิ่กลั่กอย่างอึดอัดขึ้น ทำไมเริ่มรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ที่จู่ ๆ หญิงสาวต้องมาชักฟอกเขาขึ้นมาในตอนนี้

ระหว่างที่กำลังโดนซักฟอกอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงห้าวยานคางคล้ายคนเมาของใครอีกคนก็ดังแทรกขึ้นมา

"หลานสาวคนสวยของลุง ยังไม่หลับอีกรึ!"

พะนอขวัญสะดุ้งกับน้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้น หล่อนมีอาการหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด จึงได้รีบขยับตัวเข้าไปหานายใบ้ทันที 

ดรันมองหญิงสาวที่ดวงตามีแววตระหนก ก่อนจะหันไปมองทางเจ้าของเสียง ยามนี้ชายหนุ่มก็ได้เห็นผู้ชายร่างสูงผิวค่อนข้างคล้ำอีกคน แถมใบหน้าดวงตาก็แดงก่ำคล้ายคนดื่มมากำลังยกเท้าขึ้นมาเหยียบลงบนแผ่นไม้กระดานตามอีกด้วย

และการปรากฏตัวของผู้ชายคนนี้ ก็ได้ตอกย้ำให้ดรันเห็นชัดว่าพะนอขวัญหวาดกลัวผู้ชายคนนี้แน่ ๆ  แต่หล่อนจะหวาดกลัวอีกฝ่ายทำไม ก็ในเมื่อ ผู้ชายคนนี้ได้เรียกหล่อนว่า 'หลานสาว'  และเรียกแทนตัวเองว่า 'ลุง' 

ดรันหันกลับมองผู้มาใหม่ตรงหน้าอีกครั้ง เขาจึงได้รู้ตัวว่า ตัวเองกำลังถูกผู้มาใหม่นี่มองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ แล้วอีกฝ่ายก็ถามด้วยน้ำเสียงกระด้างขึ้นมาว่า

"ไอ้...ผู้ชายคนนี้มันเป็นใคร!"

.

จบตอนที่ 8

หลายคนเดาว่า งานนี้สุรทินมาแน่นอน ซึ่งก็มาจริง ๆ น่ะแหละ  แต่อย่าเพิ่งไปเกลียดมันน้าาาาา เพราะสุรทินนี่แหละที่ทำให้ชีวิตของหญิงสาวพลิกผันไปเฉยเลยยยยย...  แต่จะอะไร ยังไง ตามต่อไปจ้าาาาา ….


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น