ลีลาวดี ยามค่ำ

อ่านฟรีไม่ติดเหรียญจ้าาา ขอแค่คอมเม้นต์ซักเล็กน้อยเป็นกำลังใจให้ไรท์ก็พอเน้ออออ

ตอนที่ 47 ผมอดใจแล้วนะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 47 ผมอดใจแล้วนะ

คำค้น : พระเอกอายุเยอะ, อิโรติก, NC , อ่านฟรี,พระเอกหื่น, อินเดีย,18+,20+,นางเอกซึน,เด็กป๋า,ซุปตาร์

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 73

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2561 16:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 47 ผมอดใจแล้วนะ
แบบอักษร

ลาลาตัดสินใจเดินกลับเข้าโรงแรมเพราะบางทีโอมานอาจจะกลับมาแล้วก็ได้ เธอก็บ้าจี้เสียจริงที่ออกไปเดินตามหาเขาแบบนั้น แต่ก็เพราะรู้ว่าสำหรับโอมาน ครอบครัวสำคัญที่สุด เธอจึงอดจะเป็นห่วงไม่ได้ ยิ่งไอยราโทร.มาคั้งหลายครั้งแบบนี้ คงมีเรื่องด่วน เธอก็อยากกดรับ แต่เธอไม่ได้มีสิทธิไปยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของเขา อีกอย่าง ลูก ๆ ของเขาก็ยังไม่รู้ว่าเธอกับเขาคบกัน เธอไม่มีหน้าพูดคุยกับพวกเขาอย่างสะดวกใจหรอก

“ลาลา! คุณไปไหนมา ผมใจคอไม่ดีนะรู้มั้ย”

ทันทีที่ก้าวขาเข้าโรงแรม ร่างสูงของโอมานก็พรวดเข้ามาหาด้วยสีหน้าเป็นกังวล พร้อมกับเอ่ยเสียงดุ ลาลาที่ทั้งตกใจทั้งแปลกใจจึงได้แต่ยืนนิ่งให้เขาได้มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ฉันแค่ออกไปตามหาคุณเองค่ะ ไอยราโทร.หาคุณหลายสายแล้ว รีบโทร.กลับไปหาเธอก่อนสิคะ”

พูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์คืนให้โอมานด้วยความซื่อไม่ได้รับรู้เลยว่าในใจของโอมานดิ้นพล่านจนแทบระเบิด เขากลัวว่าจูดาห์จะตามเขามาที่นี่และเข้ามายุ่งกับหญิงสาว ใจของเขากระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูกจึงได้รีบกลับมา แต่ก็ต้องยิ่งห่วงกว่าเดิมเมื่อไม่เห็นลาลาที่ห้องอาหาร

กะว่าจะโกรธ แต่เห็นรอยยิ้มใสซื่อนี้แล้วโกรธไม่ลงเลยจริง ๆ

โอมานรับโทรศัพท์คืนก่อนจับจูงมือคนตัวเล็กกลับเข้าไปในห้องอาหาร

“ผมกลัวว่าจะมีหนุ่ม ๆ มาฉกคุณไปซะแล้ว” พูดพลางทำหน้าละห้อยจนคนฟังใบหน้าแดงปลั่งอย่างเขินอาย ก่อนรีบหัวเราะกลบเกลื่อน

“จะไปมีได้ไงล่ะคะ คุณไม่ต้องมาทำเป็นปากหวานกับฉันเลยค่ะ”

“ผมพูดจริงนะ...ไม่ได้การล่ะ หลังกลับจากมุมไบผมคงต้องไปพบพ่อกับแม่คุณแล้วล่ะ”

“ฮะ!?”

คำพูดคล้ายพึมพำของเขาทำให้เธอต้องร้องอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหู อยากจะถามซ้ำแต่เขาก็ขยับเก้าอี้เลื่อนให้เธอนั่งเสียก่อน

“เจอกันแล้วนั่นไง ลาลารู้มั้ย พอไม่เห็นเธอที่นี่โอมานก็นั่งไม่ติดเก้าอี้เชียว”

หญิงสาวหัวเราะแห้งอย่างรู้สึกผิดก่อนตอบอย่างติดตลก

“เขาคงกลัวหนูจะไปสร้างปัญหามั้งคะ”

คนที่นั่งก้มหน้ากดเครื่องมือสื่อสารแต่หูยังฟังอยู่ตลอดระบายยิ้มอบอุ่นก่อนเงยหน้ามองสบตาคนตัวเล็กอย่างลึกซึ้งราวกับว่ารอบข้างมีแค่พวกเขาเพียงสองคน

“ฮื่อ ก็คุณชอบหาเรื่องจริง ๆ นี่ ผมถึงต้องคอยคุมไง”

“ฉันไม่ได้ชอบหาเรื่องนะคะ เรื่องมันเข้ามาหาฉันเองต่างหาก”

“อ้อ อย่างงั้นหรอ ก็ได้ ๆ ผมยอมให้คุณก็แล้วกัน...ยัยตัวแสบ”

ว่าพร้อมกับละมือจากเครื่องมสื่อสารข้างหนึ่งมายีผมนุ่มเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว เป็นภาพที่ทั้งน่ารักและน่าอิจฉาแก่ผู้ที่พบเห็น เดือดร้อนหนักกับผู้ร่วมโต๊ะเป็นอย่างมาก

“โอ๊ยพ่อนักรัก ตั้งแต่เปิดตัวนี่หวานไม่เกรงใจใครเชียวนะ”

ครูสอนเต้นสาวเอ่ยอย่างหมั่นไส้ระคนหยอกล้อ เห็นทั้งคู่หวานกันออกนอกหน้าแบบนี้ก็คิดถึงสามีที่อยู่ไกลกัน อีกตั้งสองอาทิตย์กว่าที่กองจะย้ายไปถ่ายทำที่มุมไบเธอจะอดใจคิดถึงครอบครัวไหวมั้ยหนอถ้าต้องเห็นโอมาน ข่าน หยอดหวานกับแฟนสาวคนใหม่ทุกเวลานาทีขนาดนี้

โอมานเองพอโดนแซวก็ทำเบะปากท่าทางตลกอย่างคนขี้เล่นแล้วทำเป็นวางมาดนิ่งตอบ

“ก่อนหน้านี้ก็ทำตลอด ไม่ต้องมาแซวเลยมิราเลีย”

“อ๊ะ! อะไรพ่อซุปตาร์ แซวแค่นี้ทำไมต้องหน้าแดง”

ซาฟาห์ที่นั่งหัวเราะกับชาล์ลมาลเงียบ ๆ จู่ ๆ ก็ชี้นิ้วมาที่ซุปตาร์หนุ่มแล้วถามเสียงดังอย่างแกล้ง ๆ คนตัวเล็กจึงได้แอบชำเลืองมองคนข้าง ๆ แล้วสังเกตดี ๆ ก็พบว่าคนตัวโตตอนนี้หน้าแดงจริง ๆ ด้วย ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายผิวสีแทนจัดคงเห็นชัดกว่านี้ เจ้าพ่อนักรักเขินงั้นหรอ...น่ารักจัง

หลังจากมื้อค่ำซีฟู้ดเลิศรสแล้ว คนตัวเล็กก็บ่นจุกเพราะทานมากไป โอมานได้แต่หัวเราะขำ ก่อนชวนไปเดินเล่นย่อยอาหาร ซึ่งเธอก็ตอบตกลงทันที ก็ลมตอนกลางคืนเย็นสบายจะตายไป ตอนที่เธอไปตามหาเขาเธอยังแอบเพลินกับบรรยากาศข้างนอกเลย

“ตอนนี้ทุกคนก็รู้แล้วว่าเราคบกัน...ต่อไปนี้คุณก็เลิกคิดมากเรื่องกลัวคนจับได้แล้วนะ”น้ำเสียงทุ้มฟังดูอบอุ่นไม่แพ้มือหนาที่ดอบกุมมือของเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย มืออีข้างของเธอเกาะแขนล่ำ ๆ ของเขาเอาไว้อย่างแต๊ะอั๋งแบบเนียน ๆ แล้วก็แอบเขินอยู่คนเดียวอย่างกับคนบ้า

“ฉันรู้แล้วค่ะ ฉันมันคิดมากเกินไปจริง ๆ ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณต้องเดือดร้อนทุกทีเลย”

เธอได้ยินเสียงเขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนที่มือหนาอีกข้างของเขาจะเอื้อมมายีผมเธอเบา ๆ

“งั้นก็เลิกทำให้เป็นห่วงได้แล้ว”

น้ำเสียงของเขายังอบอุ่นเสมอไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม พลันความคิดแปลก ๆ ก็โผล่ขึ้นมาในหัว...หวงจัง ถ้ามีใครได้สัมผัสกับความอบอุ่นของเขาเหมือนเธอ ผู้หญิงเหล่านั้นคงจะเคลิ้มเหมือนกับเธอแน่

“โอมานคะ...คือว่า...ฉันต้องเรียนอีกตั้งสามปี คือแบบ…”

ลาลา เธอคิดอะไรของเธอเนี่ย หยุดเลยนะ หยุด!

หัวสมองของเธอนังคิดไม่หยุด แต่ร่างสูงของโอมานหยุดแล้ว และเขาก็ก้มลงมาใกล้จนหน้าแทบจะชิดกันอยู่รอมร่อ

“ตั้งใจจะพูดอะไรหรอ...พูดตรง ๆ ได้เลย เลิกเกรงใจได้แล้วเด็กบื้อ”

งื้อ เธอบื้อจริง ๆ นั่นแหละ โอ๊ย ทำไมชอบปากไวกว่าสมองนะ

“คือฉัน…” อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เงยหน้านัยน์ตาคมที่สะท้อนแสงจันทร์กระจ่างแล้วใจเต้นรัวเป็นจังหวะรัวกลอง “คุณ...จริงจังกับฉันมั้ยคะ”

ถามออกไปแล้ว! คำถามโง่ ๆ ที่ล้านของเธอ เธอรู้ว่าเธอเป็นคนคิดมาก แต่เวลานี้เขาทำให้เธอกลับลำไม่ได้แล้ว มันก็อดจะถามออกไปตรง ๆ ไม่ได้...แต่มาคิดดูอีกที มันตรงไปมั้ยนะ

โอมานยอมรับว่าอึ้งไปครู่หนึ่งเลยทีเดียว แต่ในความอึ้งเขามีความปีติอย่างบอกไม่ถูก การที่หญิงสาวถามกับเขาแบบนี้ นั่นแสดงว่าเธอกำลังจริงจังกับความสัมพันธ์และอยากได้ยืนยันที่จริงใจ เธอถามได้ตรงใจเขาเหลือเกินเพราะเขารอเธอถามมานานแล้ว

รอยยิ้มพิฆาตถูกยิงกราดกระตุกหัวใจของเธออย่างจัง ยามที่มือหนาค่อย ๆ เชยคางเธอขึ้นช้า ๆ เพื่อสบตาผ่านแสงจันทร์ ในขณะเดียวกัน เธอก็เหมือนถูกมนต์สะกด...

ริมฝีปากหนาบรรจงแนบบนริมฝีปากที่สั่นระริกจองเธออย่างอ่อนโยน สัมผัสอุ่นตรงบริเวณริมฝีปากที่เขาดูดดึงดื่มด่ำอย่างแผ่วเบาทว่ากลับทำให้ร่างของเธอสะท้านเหมือนคนเป็นไข้ เขาจูบเบา ๆ แค่นั้น ก่อนค่อย ๆ ผละออกอย่างอ้อยอิ่ง

การกระทำที่ละเอียดอ่อนของเขาทำให้เธอรู้สึกว่าครั้งนี้...เขาจริงจังกว่าทุกครั้ง และมันทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างน่าเป็นห่วง

“ผมไม่อยู่ในวัยที่จะคบเล่น ๆ แล้วนะลาลา แค่นี้คุณยังไม่รู้อีกหรือว่าผมจริงจังกับคุณมากขนาดไหน...สามปีผมรอได้ ผมไม่รีบเร่งคุณหรอก เพราะผมเองก็ต้องทำให้ครอบครัวคุณยอมรับผมด้วย ผมเข้าใจความรู้สึกของคนเป็นพ่อแม่ดี คนที่น่าเครียดคือผมต่างหาก คุณยังเด็ก จะหาคนที่ดีกว่า หล่อกว่า แถมเด็กกว่าผมเท่าไหร่ก็ได้ ผมต่างหากที่ต้องถามคุณว่า...คุณจริงจังกับผมรึเปล่า”

ลอยไปแล้วจ้าสติของเธอในตอนนี้ เขายังกล้าถามเธอได้ยังไงว่าเธอจริงจังกับเขารึเปล่า ตอนนี้เธอยังคิดว่าตัวเองฝันอยู่เลย เขาคือชายในฝันเพียงคนเดียวที่เธอหมายตาหมายใจเชียวนะ

คิดแล้วก็ต้องหลุดขำกับตัวเองจนโอมานแปลกใจ

“นี่ผมกำลังจริงจังนะ ขำกันแบบนี้ผมใจเสียนะคุณ”

“ฉันไม่ได้ขำคุณค่ะ ฉันขำตัวเองต่างหากที่จู่ ๆ คำนี้ก็แว่บเข้ามาในหัว”

“คำว่า?”

เธอหยุดขำแล้วมองหน้าเขาจริงจัง รู้สึกเขินเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังจะพูด

“จะทำไงได้ล่ะคะ ก็ดันชอบคนแก่ไปแล้ว”

อา ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้นี่...จริง ๆ เลย...นี่เขาเขินจริง ๆ นะเนี่ย

“ผมเปลี่ยนใจไม่รอสามปีได้มั้ย หนังฉายเมื่อไหร่ผมจะไปขอแล้วนะ อดใจทุกวันแบบนี้เหนื่อยกว่าสู้รบกับคุณบนเตียงซะอีก”

“สาบานเถอะค่ะว่าทุกวันนี้คุณอดใจแล้ว”

“ใช่ไง นี่ผมอดทนสุดฤทธิ์แล้วนะ ไม่งั้นป่านนี้ราฮัมมีน้องไปแล้ว”

เฮือก! รู้สึกหนาวขึ้นมาทันทีทันใด แต่ยังไม่ทันหายตกใจ คนที่ยืนบ่นก็คว้าเธอไปจูบจนหนำใจอย่างที่ปากบอก...เอิ่ม...รู้สึกว่า ต่อไปเรียนจบมาก็คงไม่ได้ทำงานตามวิชาชีพที่ร่ำเรียน...


อ๋อยยยย ป๋าาาาาาา~~~~~~~~~~​



ความคิดเห็น