กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่11.1 ฉันเจ็บ

ชื่อตอน : บทที่11.1 ฉันเจ็บ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.4k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2561 16:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่11.1 ฉันเจ็บ
แบบอักษร

เวลาต่อมา

เกาะส่วนตัวราฟาเอล

“โอเคมั้ยอาย” ราฟาเอลเอ่ยถามเมื่อประคองหญิงสาวที่ยังมีอาการหวาดกลัวเข้ามาในบ้าน  

“ดีขึ้นแล้วล่ะ…แย่จังนะ ผ่านมานานหลายปีแล้วก็ยังไม่เลิกกลัวเสียที” อารียาหันไปมองหน้าเพื่อนเจือนๆ เพราะยังมือไม้สั่นไม่หาย 

“นาทีเป็นนาทีตายขนาดนั้นใครก็จำฟังใจเป็นธรรมดา” ราฟาเอลลูบที่แผ่นหลังบางอย่างต้องการปลอบประโลม 

“บางทีก็อยากจะลืมๆสักทีนะ จะได้ไม่ต้องเป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่ขึ้นเรือ”  

“เอาน่าอย่าไปคิดอะไรเยอะเลย ขึ้นไปพักบนห้องดีกว่า เมื่อกี้แพทให้เด็กยกกระเป๋าขึ้นไปที่ห้องให้แล้ว”  

“ความจริงแพทไม่ต้องให้เด็กจัดห้องให้ยุ่งยากเลยนะ อายนอนกับน้องทรายก็ได้”  

“ไม่ได้หรอก...เพราะหนูนิดนอนกับแพท” ราฟาเอลหันไปส่งยิ้มให้เพื่อน 

“นั่นแน่…อะไรยังไงแพท นอนห้องเดียวกันขนาดนี้ แล้วจะยังมาบอกอายว่ายังไม่มั่นใจ ทำแบบนี้ผู้หญิงเขาจะเสียหายนะรู้หรือเปล่า” อารียาทำหน้าดุน้อยๆใส่เพื่อน 

“แพทไม่ใช้ผู้ชายประเภทนั้นนะอายก็รู้ ยังไงซะแพทก็พร้อมรับผิดชอบหนูนิดอยู่แล้ว”  

“จ้า…พอคนดี”  

“ไปๆเลิกพูดถึงเรื่องแพทได้แล้ว ขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าและนอนพักสักนิดก่อน เดี๋ยวแพทจะได้พาเดินเล่นรอบๆฟาร์ม”  

“ค่า…” อารียารับคำ ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินขึ้นไปยังห้องรับรองด้านบนที่จัดไว้ให้กับหญิงสาว ซึ่งอยู่ถัดจากห้องของพุดซ้อนไปอีกห้องนึง 

“พักผ่อนนะ” ราฟาเอลบอกเมื่อเดินมาส่งหญิงสาวถึงหน้าห้อง 

“ขอบคุณมากนะแพท”  

“ครับผม” ราฟาเอลยิ้มรับ ยกมือขึ้นยีศีรษะเล็กของหญิงสาวเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป 

ห้องครัว

“ป้าพุดครับ เห็นหนูนิดมั้ยครับ” เมื่อส่งเพื่อนรักเข้าห้องเสร็จ จึงลงมาถามหาละอองทรายในห้องครัว เพราะเขาไปยังห้องนอนก็ไม่เจอเธออยู่ที่นั่น 

“เห็นบอกป้าว่าจะเอาชุดไปให้เด็กๆลองใส่น่ะค่ะ” พุดซ้อนหันมาตอบ 

“ครับ อ้อถ้าอายตื่นลงมาก็บอกให้นั่งรอผมอยู่ที่นี่นะครับเดี๋ยวผมมา รบกวนป้าพุดช่วยจัดของว่างให้เธอทานด้วย” ราฟาเอลพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยสั่งเอาไว้ 

“ค่ะเดี๋ยวป้าดูแลให้ค่ะ” พุดซ้อนยิ้มรับ 

“ขอบคุณครับ” ราฟาเอลบอกก่อนจะเดินออกจากห้องไป 

บ้านพักคนงานท้ายเกาะ

“ชุดสวยจังเลยค่ะครูทราย” ชมเดือนสาวน้อยวัย10ขวบเอ่ยขึ้น เมื่อได้ลองสวมชุดรำเป็นครั้งแรก

“เดือนใส่แล้วก็สวย ได้ชุดสวยแล้วก็ต้องหัดรำให้สวยๆเลยนะคะ” ละอองทรายลูบแก้มนวลของสาวน้อยอย่างเอ็นดู เด็กๆอีกสามคนก็ต่างชื่นชมชุดสวยๆของตนกันใหญ่ ส่วนเด็กๆที่ไม่ได้รับเลือกให้รำในวันงาน ก็ยังพากันมาดูเพื่อนด้วยความสนอกสนใจ 

“ถ้ามีงานหน้าชมพู่ขอใส่ชุดรำสวยๆบ้างนะคะครูทราย ชมพู่สัญญาว่าชมพู่จะตั้งใจเรียนค่ะ” ชมพู่สาวน้อยวัย6ขวบเอ่ยพลางเดินเข้ามานั่งลงที่ตักของครูสาว 

“ได้สิคะคนเก่ง” ละอองทรายจุ๊บลงที่แก้มยุ้ยของเด็กน้อยแผ่วเบา 

“งั้นเดี๋ยวเดือน พริ้ง แพง และก็น้ำหวานไปเปลี่ยนชุดนะคะ ส่วนคนอื่นๆแยกย้ายได้วันนี้ครูทรายให้พักหนึ่งวัน ส่วนวันพรุ่งนี้ต้องมาเรียนกันแต่เช้านะโอเค๊”  

“โอเคค่า…” เด็กๆต่างตอบรับเป็นเสียงเดียวกันก่อนจะพากันแยกย้ายไปที่พักใครที่พักมัน 

“รับลูกศิษย์เพิ่มอีกคนมั้ยครับคุณครู” ราฟาเอลเอ่ยขึ้นพลางเข้าไปสวมกอดเธอจากด้านหลัง 

“คุณราฟ! ปล่อยนะคะเดี๋ยวใครมาเห็น” ละอองทรายบอกพลางแกะมือเขาออกจากเอว 

“ที่นี่เกาะฉันนะ คนงานทุกคนก็รู้ว่าเราเป็นอะไรกัน”  

“เฮ้อ…ได้ค่ะอยากเรียนใช่มั้ยคะ งั้นครูจะสอนนะ” ละอองทรายถอนหายใจเบาๆให้กับเขา ก่อนจะนึกเรื่องแกล้งเขาขึ้นมาได้จึงเอ่ยเสียงหวานขึ้น 

“โอ๊ยๆๆ หนูนิดทำอะไร ฉันเจ็บ” ราฟาเอลร้องเสียงหลงเมื่อหญิงสาวจับมือหนาของเขามาดัดอย่างแรง 

“ดัดมือไงคะ มือจะได้อ่อนๆ เวลารำจะได้สวยๆ” ละอองทรายบอกพลางออกแรงดัดนิ้วมือของเขาให้งอมากขึ้นอีก 

“โอ๊ยพอแล้วหนูนิด เจ็บๆ” ราฟาเอลทำหน้าเหยเก  

“นี่ไงคะที่เขาว่าไม้แก่ดัดยาก” ละอองทรายบอกพลางยอมปล่อยมือเขาให้เป็นอิสระ 

“โอ้โห...คำว่าแก่นี้เจ็บไปถึงหัวใจเลย เดี๋ยวนี้ชักแสบขึ้นทุกวันเลยนะเรา” ราฟาเอลยกมือขึ้นสะบัดไปมาเพื่อไล่ความเจ็บแปลบที่มือ 

“ทีคุณราฟยังมึนมากขึ้นทุกวันได้เลยค่ะ”  

“เถียงๆ เดี๋ยวจับตีก้นซะเลย แต่ไม่ตีดีกว่าขอหอมแทนก็แล้วกัน” ราฟาเอลเข้าไปรวบตัวหญิงสาวไว้อีกครั้ง ก่อนจะหอมที่แก้มนวลซ้ายทีขวาที 

“นี่คุณราฟ! เดี๋ยวเด็กๆมาเห็นนะคะ” ละอองทรายเอียงใบหน้าหนี แต่มีหรือจะพ้น 

“งั้นกลับห้องกันเถอะ” ราฟาเอลคลายอ้อมกอดออกจากคนตัวเล็ก ก่อนจะเปลี่ยนมาดึงมือของเธอเอาไว้แทน 

“นี่! คุณราฟ ปล่อยเลยค่ะ หนูนิดต้องรอเด็กๆเปลี่ยนชุดรำมาเก็บก่อน”  

“ถ้าอย่างนั้น…มัดจำไว้คืนนี้นะ” ราฟาเอลก้มไปจุ๊บปากเธอเบาๆ 

“นายหัวอยู่นี่พอดี จะให้ไปดูลานกิจกรรมของวันงานหน่อยน่ะครับว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงอีกมั้ย” เสียงเมฆาดังขึ้น ทำให้ละอองทรายรีบดันตัวชายหนุ่มออกทันที ก่อนจะมองค้อนเขาเบาๆ บอกกี่ทีแล้วก็ไม่รู้ว่าอย่าทำรุ่มร่ามก็ยังไม่เคยฟังสักที 

“เออๆเดี๋ยวตามไปรอเมียก่อน” ราฟาเอลหันไปบอกกับเลขาคู่ใจ 

“คุณราฟไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูนิดรอเด็กๆเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วจะตามไป ให้คนอื่นรอมันไม่ดีนะคะ”  

“ก็ได้ งั้นเดี๋ยวหนูนิดตามไปนะ”  

“ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ ก่อนที่ราฟาเอลจะเดินไปกับเมฆา 

“อีสาลี่ มายืนทำห่าอะไรอยู่ตรงนี้ คนงานเขาไปช่วยจัดไฟรอบเกาะกันหมดแล้ว” สายใจเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสาลี่ยืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่อยู่พักหนึ่งแล้ว 

“ดูคนตอแหลไงป้า” สาลี่ตอบพลางเบ้ปากอย่างไม่ชอบใจ คนได้เห็นก็มองตามสายตาของหลานสาวไปจึงพบว่านายหญิงของเกาะยืนอยู่ด้านหน้าบ้านพักคนงาน 

“มึงอย่าทำอะไรที่หาเรื่องใส่ตัวหน่อยเลย กูขอเตือนนะ” สายใจเอ่ยอย่างต้องการเรียกสติของผู้เป็นหลาน เขาเลี้ยงมันมาไม่ดีหรืออย่างไรถึงขี้อิจฉา คิดมักใหญ่ใฝ่สูงแบบนี้ 

“ฉันเกลียดมันอะป้า ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นเรียบร้อยหงิมๆ พอลับตาคนเข้าหน่อยมายืนกอดจูบกับผู้ชาย แบบนี้มันแรดเงียบชัดๆ”  

“แต่ผู้ชายที่มึงว่าน่ะนายหัว เป็นผัวเขาโว้ย”  

“โธ่! ฉันไม่คุยกับป้าแล้ว ไปหาทำอะไรสนุกๆดีกว่า” สาลี่พูดจบก็เดินสะบัดสะบิ้งออกไปทันที 

“อีหลานเวร ทำไมมึงชอบหาเรื่องใส่ตัวนักนะ” สายใจได้แต่ยืนเกาหัวอย่างเหนื่อยใจ ไม่ว่าจะพูดจะเตือนอะไรก็ไม่เคยฟัง ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมาเห็นทีจะไม่มีที่ซุกหัวนอนเป็นแน่เชียว...


******************************************

สาลี่จะทำอะไรน๊า แล้วหนูนิดจะเป็นอะไรหรือเปล่า ใครจะเจ็บกาย หรือว่าเจ็บใจ มาลุ้นเอา อิอิ😆😆😆



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น