KO.R

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 25 กูนี่แหละ พุท ซ่าส์ไม่จริง อยู่ไม่ได้

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 กูนี่แหละ พุท ซ่าส์ไม่จริง อยู่ไม่ได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2561 12:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 กูนี่แหละ พุท ซ่าส์ไม่จริง อยู่ไม่ได้
แบบอักษร

ตอนที่ 25

กูนี่แหละ พุท ซ่าส์ไม่จริง อยู่ไม่ได้

ไม่ว่าพรุ่งนี้ผมจะเจอกับอะไรบ้าง แต่เชื่อเถอะ ว่ามันผ่านไปได้แน่นอน

#พุท


เช้าของวันอังคารของสัปดาห์ที่สองของการเรียนเริ่มขึ้นพร้อมกับเสียงเพลงร็อคเมทัลปวดสมองของศิลปิน ที่แหกปากร้องแบบไม่เกรงใจแก้วหู ทำเพื่อนอีกสองคนที่นอนสันหลังยาวอยู่บนเตียงนอนดูดวิญญาณ ถึงกับลุกตื่นขึ้นมาปาหมอนใส่ไอ่แมนหนักๆ แต่แมนกลับหัวเราะคิกคักอย่างพอใจ ดูสะใจจนรู้ว่าตั้งใจก่อกวน...


“ไอ่เวร เอ้ย กูหนวกหู!”

หนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งตะโกนลั่นขึ้นมา

“แมน มึงผีเข้าอะไรเนี่ย!!”

“มันยังไม่ 7.45 เลยยย!!!”

หนุ่มเตี้ย หล่อน่ารัก ก็ขอด่าหนักๆด้วยอีกคน


“5555”

“โอ้โห คุณมาย เพื่อนรักเพื่อนเหี้ยของผมครับ วันนี้พวกเรามีเรียน 8 โมงเช้านะครับ จะตื่น 7.45 แล้วจะได้เข้าเรียนเหรอครับ”

“ผมเนี่ย ตั้งใจตื่นเช้าต้อนรับการกลับมาของคุณพุท”



“มึงต้อนรับถูกเวลามากครับ” มายพูดขึ้นพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดแสงยามเช้าที่กำลังส่องหน้า พร้อมอเอามืออุดหูแน่น..

ส่วนก็พุทยิ้มอ่อน

พร้อมลากร่างหนักๆออกจากเตียง.. ทันทีที่ผ้าห่มนวมผืนใหญ่สีเทาหลุดออกจากร่าง ก็เผยให้เห็นร่างเปลือยเหลือค้างกางเกงในไว้แค่ตัวเดียว.. เขาบิดร่างใหญ่ๆให้เหยียดออกอย่างขี้เกียจ จนเห็นลายกล้ามเนื้อซี่โครงยาวเป็นแนวลงมาหาหน้าท้อง เขาเดินเข้าใกล้มาหาแมนมากขึ้นเหมือนมีอะไรสักอย่างอยากจะคุยด้วย แต่ลืมสังเกตความพร้อมของตัวเองก่อน โดยเฉพาะน้องชายของเค้า มันกำลังแข็งอยู่! นอนพาดตัวยาว โชว์ความใหญ่ ความยาว..


พุทเดินเข้ามาประชิดตัวแมน ก่อนจะพูด

“ขอบคุณนะเพื่อนรัก”

มันใกล้มากจนแมนรู้สึกจักจี๋ พุทเริ่มเอามือใหญ่ๆไปพาดที่เอวของเพื่อน

“รักมาก ขอหอมหน่อยเหอะมา”

พุทกัดปาก ทำท่าเหมือนหิวกระหาย อยากกินแมน

“เห้ยยยๆ ”

“ไอ่เหี้ยพุทท!”

ได้เรื่อง! น้องชายเจ้ากรรมเสือกใหญ่เกินจนไปเบียดไอ่แมน จนแมนสะดุ้งโหยง ขนลุกขนพองไปตามๆกัน กระโดดถอยหลังหนีพุท


“กูล้อเล่นนน 5555”

“เอ้อออ มึงหนิเล่น พิสดารนะไอ้พุท”

“ยื้ยย ขนลุกหมดเลยกู”

“55555”

พุทเอาแต่หัวเราะ หัวเราะหัวเราะไม่หยุด 


“แล้ว หำ มึงเนี่ย... เก็บไปไกลกูเลย”


“สัสสส”

“ควยใหญ่ แล้วขี้อวด ไอ่สัส”


“อ้าว 55 ลืมดูว่ะ”



“ไปอาบน้ำดีกว่า”

“ไปเล้ยยย ยื้ยยย”


“ไอ่มาย มึงจะไปเรียนมั้ย”

“ไป ตื่น อาบน้ำ แดกข้าว”



.........

ณ Class anatomy


พอเข็มยาวของนาฬิกาตรงเลข12ปั๊บ สามหายนะ เอ้ย สามสหาย ก็วิ่งหอบๆออกมาจากลิฟต์ และตรงดิ่งเข้าไปในคลาส

“เยสสส วันนี้ทันเรียนเว้ย พวกมึง”

“ป่ะ เข้าเรียน..”

แมนรีบเปิดประตูห้องออก และก้าวเข้าไปในคลาสอย่างรวดเร็ว

ทำเอาเพื่อนหญิงร่วมคลาสนับร้อย ต่างหันมามองที่พวกเขาสามคน 

ทันทีที่พุทปรากฎตัว ก็เกิดเสียงฮืมฮัมเกิดขึ้นสนั่นห้อง

เป็นอะไรที่โคตรน่าเกลียด แต่พุทก็ยังต้องเชิดหน้าเดินเข้าห้องเหมือนไม่มีอะไรจะต้องอับอาย..


“มึง วันนี้กูจองที่นั่งไว้ตรงกลาง”

“เออ ไปดิ”

พุทเดินไปพร้อมๆกับมาย เข้าไปนั่งตรงนั้น ตรงที่แมนจองไว้..

พอก้นถึงเก้าอี้ เพื่อนที่อยู่ใกล้กับพากันลุกขึ้นและเดินออกจากเก้าอี้ ออกจากห้องโดยไม่มีสาเหตุ

ยิ่งพุทเหลียวไปมอง ยิ่งหลบสายตา ยิ่งลุกหนีไปกันมากขึ้นๆ

‘ใครอยากเรียนก็เรียนไปนะ’

‘เออ กูก็ไม่เรียนละ’

‘กลับมาทำไมวะ’


มายเห็นสถานการณ์ที่ไม่เป็นท่าจึงพูดปลอบใจเพื่อนตามความสามารถของตัวเอง

“อย่าไปใส่ใจเลยมึง ไอ้พวกขี้เกียจ”

“ฮึๆ ขี้เกียจไปครึ่งห้องละ ไม่น่าจะใช่เรื่องขี้เกียจหรอกมึง”

พุทพูดขำๆ แต่หน้าดูไม่ขำ จากที่มาแบบสดใสๆ ตอนนี้ดูเหมือนไก่หงอย...

แมน เอามือตบไหล่เพื่อนหนักๆ ก่อนจะบอกอย่างหนักแน่น

“เฮ้อออ! อย่ายอมแพ้ เพื่อนรัก”



“อ้าววว!!”

“นักศึกษา..”

อาจารย์นฤมล อาจารย์สาววัยรุ่นไฟแรงเฟ่อร์ที่จะ make class Anatomy เดินเข้ามาพร้อมข้าวของเต็มไม้เต็มมือ พอเห็นภาพ Class ที่มีนักศึกษาเรียนเต็มตลอด เธอถึงกับตกตะลึง เพราะนักศึกษาหายเกลี้ยง เหลือแค่นักศึกษาชายนั่งโต๊ะโม๊ะกันอยู่สามคน

“สวัสดีครับอาจารย์”


“เพื่อนเธอหายไปไหนหมด”

“เอ่อ ผมว่าเค้าคงขี้เกียจเรียนมั้งครับ” แมนตอบอย่างขำๆ


แต่พออาจารย์มองเห็นพุทที่กำลังนั่งจ้องอยู่ เธอถึงกลับ

“อ๋อ ช่างมันเหอะนะ”


“แล้วอยากเรียนกันมั้ยอะ”

ถึงหล่อนจะเก็บอาการเกร็งไว้ขนาดไหน แต่มันก็ถูกแสดงออกทางสายตาอยู่ดี 


“อยากดิครับจารย์ นั่งรอขนาดนี้”

แมนรีบตอบอย่างไม่เกรงใจ

แม้แต่อาจารย์เองก็เป็นไปด้วยเหมือนกันหรอ เขาแสดงออกถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก พุทเริ่มทนไม่ไหว จึงลุกออกมา พร้อมเดินตรงดิ่งเข้าหาเธอ..

"เห้ยๆ พุท จะไปหนายย" แมนถึงกับเลิกลั่กๆ เพราะดูเพื่อนออกว่ากำลังมีอารมณ์ไม่ปกติ...

อาจารย์สาววัยรุ่นที่กำลังยืนอยู่ตรงนั้น ถึงกับถอยทีละก้าวสองก้าว เพราะหน้าตาของพุทตึงมาก..

เขาเดินเข้ามาประชิดตัวอาจารย์ พร้อมจ้องหน้าแบบ Face to face..

หน้าเขาเอาเรื่อง พอสมควร ยิ่งหล่อนมองไปเห็นมือที่กำลังกำหมัดแน่นของหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอถึงกับผวา 


"เห้ยๆ เหี้ยพุท อย่านะเว้ย" เพื่อนที่อยู่ไกลๆต่างก็ลุ้นว่าพุทจะทำอะไร ขออย่างเดียวเถอะ 

อย่าต่อยอาจารย์...!!

เพราะจะเป็นเรื่องใหญ่มาก...


หล่อนรีบหลบหน้า ตัวสั่นงกๆ 

เอียงหน้า หลับตาปี๋  มือไม้อ่อน...



..พลุกพลักกกๆๆๆ...

หนังสือที่หอบมาในอก หล่นโครมครามลงกับพื้น..


“เดี๋ยวผม ช่วยถือของนะครับอาจารย์”

พุทเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มอ่อนแบบเด็กอ่อนน้อมถ่อมตน



“โอ้โหห ไอ่มาย เพื่อนมึงนี่มัน เจตนาดี หรือ ขู่ กันแน่วะเนี่ย”

“โอ้ล่าสุด เพื่อนเรา ขู่ อาจารย์วะแมน”

แหม.. แสบจริงๆ


พุทยิ้มอ่อนอย่างสะใจพร้อมกับถือหนังสือ และกระเป๋าไปวางไว้ที่โต๊ะคอมพิวเตอร์หน้าห้องให้อาจารย์ 


“อาจารย์จะไม่เรียกเพื่อนกลับมาเรียนหน่อยเหรอครับ”

พร้อมกับพูดขึ้นอย่างไม่เกรงใจ..


คำถามค่อนข้างจะทำเอาอาจารย์และเพื่อนสองคนสะดุ้ง.. เพราะความกล้าดีของเขา

คณะพยาบาลที่นี่ ไม่ใช่แบบคณะอื่นที่จะเข้า หรือ โดด ก็ได้ เพราะมันเป็นวิชานปฏิบัติซะส่วนใหญ่ และยิ่งทำงานกับชีวิตคนด้วยแล้ว ยิ่งควรจะต้องเข้าทุกคลาส

Anatomy ก็เป็นอีกหนึ่งคลาสที่ต้องเข้าเลยเพราะเป็นวิชาพื้นฐานของวิชาชีพ.. ใครจะคิดว่าพุทจะกล้าพูดแบบนั้นกับอาจารย์


“เอ่อ ครูว่า จริงๆแล้วมันควรจะยกคลาสนะ เพราะว่าเพื่อนพวกเธอไม่อยู่กันเยอะ”

“อ้าว แล้วพวกผมมาเพื่ออะไรละครับงั้น” หลังจากได้ยินอะไรที่ไม่ค่อยเข้าหู มายถึงกับโพล่งขึ้นกลางคลาส



พุทจับโทรศัพท์ขึ้นมา กดเสียงริงโทนให้ดังขึ้น และแสร้งกดรับ เหมือนมีคนโทรมา

“ฮัลโหล สวัสดีครับ”

.....

“อ๋อครับ อาจารย์พิสมัย”


พออาจารย์ฉงวนศรีได้ยินชื่อของอาจารย์พิสมัย อาจารย์อาวุโสฝ่ายปกครองพ่วงกิจการนักศึกษา หล่อนถึงกับสะดุ้งโหยง


.....

“ได้ครับ อาจารย์ เดี๋ยวตอนบ่ายผมจะไปพบนะครับ แต่ตอนนี้ก็น่าจะสะดวกนะ เพราะอาจารย์กำลังจะงดคลาสครับ”

.....

“อ๋อป่าวครับ อาจารย์อะมาสอนครับ แค่เพื่อนแค่โดดกันเยอะ อาจารย์ก็เลยจะยกคลาส”

อาจารย์ฉงวนศรีสะดุ้งอีกรอบเพราะถ้าหากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป เธอคงถูกประจารณ์แน่ว่า งดสอน ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง..

“เดี๋ยวววว นายพุทธิชัย ใครบอกเธอว่าชั้นจะงด คลาส!”

“อ๋อ อาจารย์ครับ อาจารย์ฉงวนศรีจะไม่งดแล้วครับ งั้นผมขอไปหาตอนเที่ยงเหมือนเดิมนะครับ”

........

“ใช่ครับ อาจารย์มาสอน”

“อาจารย์เขาคงหักคะแนนอยู่แล้วมั้งครับ เพราะโดดเรียนขนาดนั้น”

......

“น่าจะหักนะครับ”

พุทพูดแล้วพร้อมชายตามองอาจารย์ที่กำลังนั่งกำหมัดแน่น.. หล่อนรู้สึกโกรธมากที่ถูกแฉ... แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรพุทได้..!!

(ตัดสายย!!)



“อาจารย์ครับ อาจารย์ฉงวนศรีบอกว่าควรตัดคะแนนเด็กที่โดดเรียน อาจารย์ว่ายังไงครับผมจะได้ตามเพื่อนๆมาเรียน”


“คะ!!!!!”

“ตามมาคะ!!!”


“ปกติถ้าเข้าเรียนเกินสายกว่า 15 นาที ถือว่า สาย แต่ถ้าเกิน 30 นาที ถือว่า ขาด ใช่ไหมครับอาจารย์ ผมจะได้บอกเพื่อน”

“ค่ะ!!!!”


มายยกข้อมือซ้ายสวมนาฬิกาดำแสนเท่ ขึ้นมาดู โอ้วพระเจ้า 08.25 น. 

ถ้า 8.30 น. เพื่อนของเขาไม่เข้ามาเรียน ถือเป็นอันขาดเรียน..!!



“เชรดดดด ไอ่พุทแม่งแสบ” (มาย)

“กูรู้เลย ว่าไอ้เปรมเล่นผิดคน” (แมน)


#แสบพ่อแสบเหลือร้าย 


…….

ณ ร่มไม้หลังมุมตึกอำนวยการ


17.30 น.แล้ว เป็นวันที่สองที่หนุ่มร่างเล็ก ผิวขาวใส หน้าตาน่ารัก มานั่งรอเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองให้สำเร็จ แต่คุณชายพุทก็ยังมาสายเหมือนเดิม จนเจ้าตัวออกอาการหงุดหงิดจนต้องนอนแผ่ลงกับไม้หินอ่อน จะหลับประชดก็กลัวว่าไอ้คุณพุทมันจะไม่ปลุกและหนีหายหัวไปเลย เช ก็เลยนอนเล่นกดมือถือ ปล่อยให้ลมอ่อนๆพัดกระทบใบหน้าขาวบางใส และผมเหยียดตรงมาปกหน้า ริมฝีปากแดงๆเริ่มเบะขึ้น จมูกโด่งก็ถอนหายใจออกมาแบบเหลืออดเหลือทน

“เมื่อไหร่จะมาวะเนี่ย”

เสียงหงุดหงิด บึ้งตึงของหนุ่มหน้าหวานดังขึ้น


ทันใดนั้น พุทก็เดินหอบหนังสือที่ซื้อมาใหม่ เพราะของเชที่ขอมา ถูกฟาดใส่ประตูจนพังยับ ตอนทะเลาะกับแมน

เขามีสีหน้าท่าทางดูตั้งใจมาก และมาสายเพียงเพราะคุยกับอาจารย์อยู่นาน

ก็เลยมาช้า..



พอเดินมาถึงก็เห็น เช นอนเล่นโทรศัพท์ เหยียดไปกับเก้าอี้

“มาแล้วครับ”

เขาพูดขึ้นเพื่อกระตุ้นให้อีกฝ่ายหันมาสนใจบ้าง

เช เปรยตามองดู แต่ไม่ได้พูดอะไรด้วย แถมกลับไปเล่นโทรศัพท์ตัวเองแบบไม่แยแส

พุทเอาแต่คิดว่า ดู๊ว ดู ทักขนาดนี้ ยังนอนเฉย รู้ว่ามาสาย แต่ก็ควรถามหน่อยไหม ทำไมถึงมาสาย...



หนุ่มร่างสูงโปร่งดึงชายเสื้อนักศึกษาออกมานอกกางเกงยีนส์ขาด คลายเนกไทให้หลวม สวมแว่นดำ

เป็นอะไรที่ผิดระเบียบการแต่งกายที่คณะกำหนดอย่างมาก แต่เจ้าก็ No สน No แคร์อะไรทั้งสิ้น..

พร้อมกับเดินเข้าไปนั่งเก้าม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้ามกับที่เชอยู่



ด้วยความหมั่นไส้ พอได้ที่ก็จับโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเข้าไปใน youtube


‘อื่อ...อื้อ...อื้อ...นอนสาเด้อหล่าหลับตาแม่สิกล่อม นอนตื่นแล้วเจ้าจั่งแอ่วกินนม แม่ไปไฮหมกไข่มาหา แม่ไปนาจี่ปลามาป้อน’

เสียงสาวอีสานแก่ ร้องเพลงกล่อมเด็กดังขึ้น เชรำคาญและเดือดทนไม่ไหวจนต้องลุกขึ้นมานั่ง..!!



“อ้าว ตื่นแล้ว” พุทพูดกวนขึ้นอย่างขบขัน.. 

เช จิกตาใส่หนึ่งรอบ เพราะรู้ตัวว่ากำลังถูกน้องพุทสุดหล่อ ล้อว่าเป็นเด็ก จึงเปิดเพลงกล่อม...

ว่าแต่ วันนี้นางแต่งตัวผิดระเบียบมาก แต่จะ Bad จะชั่วขนาดไหน ก็ไม่สามารถบดบังความหล่อของนางได้เลย...



“สายมากละ” 

เชกัดเบาๆ ก่อนจะเปิดหนังสือไปหน้าที่จะติว..

“วันหลังลุกไปเลยก็ได้นะ จริงๆไม่เห็นจะต้องลำบาก” พุทพูดขึ้นอย่างกวนประสาท 

“มันเป็นหน้าที่อะ” แต่เชก็ประชดประชันสุดฤทธิ์สุดเดช.. 



“หน้าที่ หรือ ภาระ?” พุทถามขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจัง ก่อนจะยิ้มอ่อนอย่างรู้ทัน..


“แล้วถ้าตอบว่าภาระละ”



“ก็แค่นั้น” เขายิ้มพร้อมยกไหล่ อย่างไม่แคร์.. 

แต่ลึกๆแล้วก็แอบเสียใจอยู่เหมือนกัน..


“จะเริ่มได้ยัง”

“เอาเลยครับ”

“อ่ะ นี่คือชีทที่พี่ตั้งใจทำมาให้ เอาไว้อ่านและขีดประกอบกับติว”


“แต่ปกติจะต้องนั่งใกล้ๆกัน ขีดและเขียนไปพร้อมๆกันหนิ” พุทพูดขัดขึ้นครังที่ 1

“แต่พี่ถนัดแบบนี้มากกว่า” เชจึงตัดบทพูดของเขาทิ้งซะ


“อะ วันนี้จะมาติวให้เรื่อง..”

“เดี๋ยวก่อน” พุทขัดขึ้นครั้งที่ 2

“เวลาครูสอนนักเรียน เค้าต้องทักทายกันแบบนางงามมิตรภาพก่อนป่าว”

“แค่มาก็ 30 นาทีแล้ว จะให้เอาเวลาที่ไหนไปทักทาย” เชจึงกัดให้เจ็บๆอีกหนึ่งดอก..


“สวัสดีคร้าบคุณครู” แต่พุทก็ยกมือขึ้นมาไหว้อย่างชนะเลิศมารยาทไทย การกระทำแสนกวนประสาททำให้เช เอามือกุมขมับ

“ปวดหัวเหรอ”

“เฮ้ออ!!..” เชถอนหายใจออกอย่างเหนื่อยล้า 


“เริ่มเลยเถอะ ขอร้อง”

“เริ่มเลยคร้าบคุณครู” พุทยิ้มอ่อนออกมา พอใจมากที่ได้กวน..


“สิ่งแรกที่ต้องรู้จักนะ คือความหมายของ Anatomy”

“Anatomy คือ กายวิภาคศาตร์ (anatomy) เป็นศาสตร์หรือแขนงของการศึกษาอย่างวิทยาศาสตร์ เป็นวิชาที่ศึกษาเกี่ยวกับโครงสร้างของร่างกายของสัตว์และมนุษย์ รวมทั้งตำแหน่งและที่ตั้ง”


“แต่ที่ผมอ่านมามันไม่ใช่” พุทขัดขึ้นครั้งที่ 3

“Anatomy คือ เป็นแขนงหนึ่งของวิชาชีววิทยา ซึ่งศึกษาเกี่ยวกับโครงสร้างของสิ่งมีชีวิต คำนี้หมายรวมถึงกายวิภาคศาสตร์มนุษย์, กายวิภาคศาสตร์สัตว์ และกายวิภาคศาสตร์พืช ในบางแง่มุมกายวิภาคศาสตร์ก็มีความเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งกับวิชาคัพภวิทยา, กายวิภาคศาสตร์เปรียบเทียบ และคัพภวิทยาเปรียบเทียบโดยมีรากฐานเดียวกันคือวิวัฒนาการ (evolution)”


“อ้างอิงจากตำราของใคร” เช เริ่มเก็บอาการไหว เรื่องอื่นยอมให้เถียงได้ แต่เรื่ององค์ความรู้มันยอมกันไม่ได้จริงๆ มันคือศักดิ์ศรี!


“ที่เอามาติวให้ จาก อาจารย์ ดร.ทัศนา ปฐมพัฒน์” เชยืนยันจุดยืนหน้าตั้ง


“ที่ผมอ่านมา ก็ของอาจารย์ ดร.พิศพิไล ภรภักดี” พุทก็ไม่ยอมง่ายๆเช่นกัน


“ดร.ทัศนา ปฐมพัฒน์ จบปริญญาดุษฏีบัณฑิตสาขากายวิภาคศาสตร์การแพทย์ จากมหาวิทยาลัยมหิดล มีประสบการณ์การสอนที่คณะแพทยศาสตร์มาทั้งหมด 25 ปี และเขียนตำราเกี่ยวกับ Anatomy ที่มีค่า Realiability ระดับสูง ถือว่าเป็นตำราที่มีความน่าเชื่อถือและมีนัยสำคัญอย่างมาก” (เช)


“ดร.พิศพิไล ภรภักดี ก็จบปริญญาดุษฏีบัณฑิตสาขากายวิภาคศาสตร์และชีววิทยาโครงสร้าง จากมหาวิทยาลัยมหิดลเช่นกัน ประสบการณ์การสอนมีมากไม่เฉพาะคณะแพทยศาตร์ แต่ยังสอนในคณะวิทย์ คณะจุลชีววิทยา คณะพฤกษศาสตร์ และอื่นๆ ทำงานมาทั้งหมด 27 ปี เขียนตำราเกี่ยวกับ Anatomy อยู่ 5 เล่ม และหนึ่งในนั้นมีอยู่ในห้องสมุดของคณะ ถูกตีพิมพ์มาแล้ว 12 ครั้ง และมีแนวโน้มจะตีพิมพ์เพิ่มอีกในปีหน้า” (พุท)


“ถ้าเทียบกันแล้ว การสอน Anatomy ในคณะวิทย์ กับคณะวิทยศาสตร์ทางการแพทย์ ค่อนข้างจะแตกต่างกัน Anatomy ของคณะวิทย์นั้นค่อนข้างจะละเอียดกว่า เพราะเรียนกันเป็นเทอม มีรายละเอียดปลีกย่อยของร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นเอนไซม์ หรือฮอร์โมน เพื่อนำสู่การวิจัยในอนาคต” (พุท)


“คือ จะชนะให้ได้ใช่มั้ย” เชโพล่งขึ้นอย่างอดไม่ไหว สีหน้าบิดเบี้ยวอย่างอารมณ์เสีย


เขาโกรธและเพลียมากกับการเป็นติวเตอร์ จึงลุกขึ้นและเดินออกไปอย่างอุกอาจ

แต่ลืมถือกองหนังสือของตัวเองไปด้วย


“เห้ยย พี่เช หนังสือกองๆอยู่นี่ ให้ใช่มะ”

สิ้นเสียงพุท นางรีบเดินกลับมาเอาหนังสืออย่างรวดเร็ว เก็บๆๆ ขึ้นมาหอบ


พุทเองก็เอาแต่ยิ้มให้ อย่างผู้มีชัย เขากวนประสาทมากจริงๆ

ในระหว่างนั้นเขาก็เผลอสังเกตหน้าตาที่น่ารักของเช ริมฝีปากแดงๆกับดวงตากลมโต ช่างบึ้งตึง น่ารักแม้กระทั่งตอนโกรธ... หยุดมองไม่ได้จริงๆ

ปึ้งง... เชทำหนังสือหล่น พุทจึงได้สติ และรู้ว่ากำลังแอบสังเกตใบหน้าเช อย่างไม่รู้ตัว


“อ่ะนี่”

“อะไร”


“หนังสือที่ยืมไปเมื่อวาน พอดีทำมันขาด เลยซื้อให้ใหม่”



“ไม่รักษาของ..”

เชบ่นเบาๆ ก่อนจะรับหนังสือพร้อมทั้งบิดซ้ายบิดขวาออกไปอย่างงอนๆ


พุทเอาแต่มองแผ่นหลังที่เรียวเล็กของเขาอย่างเพลิดเพลิน พร้อมกับหลุดยิ้มออกมา..

ก่อนจะได้สติ..



“หื้ยย เหี้ยเอ้ยย”



“ปากเสียเกินไปปะวะเนี้ย ไอ้พุทท!!”

เขาตบปากตัวเองเบาๆ เพราะเพิ่งรู้ตัวเอง ว่าป่วนเช จนโกรธ..  

ก็อยากมานอนประชดก่อนทำไมละ..


​      

#จะเอายังไง!!

....................................................................................................................................................................................

ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่อง ผัวเด็กจอมโหด 18+ by KO.R นะครับ ขอโทษทีที่ไรท์ลงช้ามากเพราะอาทิตย์ที่ผ่านมาติดสอบครับ แต่ตอนนี้ Vacation แล้ว เตรียมลงแบบถี่ๆไปเล๊ย.. กดไลค์และคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้พุทและเชด้วยนะครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น