ทุ่งหญ้าหิมะบนเม็ดทราย
facebook-icon

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ยังไงเราก็ขอบคุณมากนะคะ หวังว่ามันจะสร้างความสนุกให้กับผู้อ่านนะคะ : )

บทที่ 18 เทียบอะไรไม่ได้กับความรักที่ฉันมี

ชื่อตอน : บทที่ 18 เทียบอะไรไม่ได้กับความรักที่ฉันมี

คำค้น : เศร้า เหงา ความรัก ดราม่า ร้องไห้ เสียใจ ปัญหา พระจันทร์ ใจเหงา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2563 12:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 เทียบอะไรไม่ได้กับความรักที่ฉันมี
แบบอักษร

 

Lonely Moon 

เทียบอะไรไม่ได้กับความรักที่ฉันมี 

 

พอครบกำหนด วันลาพักผ่อน ฉันพยายามหันกลับมาสนใจเรื่องงานให้มากยิ่งขึ้น อย่างน้อยตอนนี้การทำงานอาจเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ชีวิตของฉันดำเนินต่อไปโดยไม่ต้องคิดถึงเรื่องอื่นๆที่ผ่านมา  ระหว่างนั้นฉันเตรียมตัวเพื่อจะย้ายออกจากคอนโดนี้ไปด้วย  หลังเลิกงานทุกวันฉันจะค่อยๆทยอยเก็บของรวบรวมใส่ลังเอาไว้ 

   

ฉันเลือก เก็บเฉพาะของที่เป็นแค่ของฉันจริงๆเท่านั้น  ซึ่งมันก็ไม่ได้มีอะไรมากมายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว   ของใช้ที่พี่ตะวันเคยซื้อให้อย่างพวกกระเป๋า  เสื้อผ้า  น้ำหอม  หรือแม้แต่เตาอบขนม ฉันก็ไม่ได้คิดจะนำมันติดตัวไปด้วยเลยสักชิ้น ส่วนเขาจะจัดการกับพวกมันยังไง ก็สุดแล้วแต่ตัวเขาเลย เพราะพวกของเหล่านั้นฉันไม่ได้ต้องการมันอีกแล้ว พวกมันไม่ใช่ของฉัน ก็เหมือนกับพี่ตะวันนั่นแหละ ที่เขาไม่ได้เป็นของฉันอีกต่อไปแล้ว   

 

 ก่อนออกจากที่นั่นฉันเอากุญแจห้องฝากไว้ที่ฝ่ายนิติของคอนโด ส่วนกุญแจรถฉันทิ้งไว้มันที่ห้องนั่นแหละ มันยังอยู่ที่เดิมในที่ที่เคยอยู่เป็นประจำทุกวัน ในเมื่อฉันเคยมาแต่ตัว ฉันก็คิดว่าคงจะต้องออกไปแต่ตัวเช่นกัน  ความรักของฉันที่มีให้พี่ตะวันมันเป็นความรักที่ออกมาจากหัวใจจริงๆ สิ่งอื่นๆก็แค่ของนอกกาย มันเทียบอะไรไม่ได้กับความรักที่ฉันมี ถ้าฉันรับของที่พี่ตะวันให้  ฉันคงไม่ต่างอะไรกับคนที่ขายความรู้สึกดีๆของตัวเองที่มีให้เขาอย่างจริงใจ 

 

 

เมื่อไม่มีรถเอาไว้ใช้  ฉันจึงจำเป็นต้องหาที่พักให้ใกล้กับโรงแรมที่ฉันทำงานอยู่เพื่อความสะดวกในการเดินทาง  โชคดีที่พี่เปรี้ยวพนักงานต้อนรับของโรงแรมกำลังจะลาออกไปแต่งงานพอดี เลยทำให้ช่วงสิ้นเดือนจะเหลือห้องพักของพนักงานของโรงแรมว่างอีกหนึ่งห้อง  ฉันรีบตัดสินใจจองอยู่ที่นั่นต่อจากพี่เปรี้ยวกับฝ่ายบุคคลของโรงแรมเอาไว้ทันที      

 

ช่วงเตรียมตัวแต่งงานพี่เปรี้ยวจะไม่ค่อยได้พักอยู่ที่ห้องเท่าไหร่  ส่วนใหญ่จะไปนอนบ้านแฟนซะมากกว่าเพราะต้องเตรียมจัดงานด้วย     พี่เขาเลยบอกให้ฉันค่อยๆทยอยเอาของ ย้าย เข้าไปไว้ที่ห้องก่อนได้  เรื่องขนของ ตอนจะย้ายเข้าไปอยู่ฉันเลยไม่ได้มีปัญหายุ่งยากอะไรมาก เพราะฉันได้ทยอยขนไปเก็บเรื่อยๆบ้างแล้ว   ถึงการพักที่หอพักของพนักงาน   อาจจะไม่ค่อยมี ความเป็นส่วนตัวมากนัก แล้วกฏระเบียบการใช้ชีวิตที่นั่นก็ค่อนข้างเยอะด้วย  แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร สำหรับฉันที่จะทนไม่ได้ 

  

วันเวลาผ่านพ้นไปกับการที่ต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เพียงลำพัง สองเดือนที่ผ่านมาถึงฉันจะท้องได้เกือบสี่เดือนแล้ว แต่ส่วนใหญ่คนจะดูไม่ค่อยออกสักเท่าไหร่ คงเพราะฉันเป็นคนรูปร่างค่อนข้างผอมอยู่แล้ว ถ้าไม่สังเกตอะไรก็คงดูไม่ออก แต่ปัญหาใหญ่ก็เริ่มเกิดขึ้น เพราะเมื่ออายุครรภ์ของฉันเข้าเดือนที่สี่ ฉันเริ่มมีอาการแพ้ท้องอย่างหนัก ฉันเหม็นกลิ่นของขนมทุกอย่างที่ตัวเองทำ  มันเป็นปัญหาที่หนักมากสำหรับการทำงานของฉัน   

 

ฉันตัดสินใจแจ้งกับฝ่ายบุคคลของทางโรงแรมเพื่อขอพักงานไปจนกว่าจะคลอด  ซึ่งทางโรงแรมก็เข้าใจและยินดีอนุมัติให้  แต่เรื่องนี้ทำให้เพื่อนพนักงานบางคนก็ถึงกับตกใจที่จู่ๆก็มีข่าวว่าฉันท้องทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงาน    ตัวฉันเองพยายามไม่ได้สนใจคำพูดต่างๆเหล่านั้น  เพราะเอาจริงๆการใช้ชีวิตในที่ทำงานส่วนใหญ่    ฉันจะใช้ชีวิตขลุกอยู่แต่ในครัวเบเกอรี่กับ เชฟมากกว่า  ฉันแทบไม่มีเพื่อนพนักงานที่แผนกอื่นๆเลย   นอกกจากจะรู้จักกันอย่างผิวเผินเท่านั้น  

 

พอทำเรื่องขอพักงานที่โรงแรมเสร็จฉันจำเป็นต้องย้ายออกจากที่หอพักและหาที่อยู่ใหม่ ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้คิดจะทำตัวว่างอยู่เฉยๆ  ฉันเริ่มวางแผนกับตัวเองแล้วว่าฉันจะต้องเก็บเงินสำรองเอาไว้ให้มากกว่านี้เพราะฉันกำลังจะมีลูก  อันที่จริงเงินเก็บจากการทำงานของฉันก็พอจะมีอยู่บ้าง  แต่ฉันไม่ค่อยอยากอยู่เฉยไปวันๆเพื่อรอคลอดลูก เพราะการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวสำหรับฉันมันค่อนข้างลำบาก   

 

ถึงจะมีเงินอีกส่วนที่แม่ทิ้งไว้ให้อีก  แต่ฉันก็เลิกใช้เงินส่วนนั้นมานานแล้วตั้งแต่ทำงานมีเงินเดือนเป็นของตัวเอง ฉันอยากเก็บเงินส่วนนั้นเอาไว้เพื่อเป็นทุนเปิดร้านกาแฟและรีโนเวทบ้านใหม่หลังจากที่ฉันกลับไป  ยิ่งตอนนี้ฉันมีลูกแล้วด้วย ฉันเองก็อยากให้ลูกได้อยู่บ้านที่เป็นบ้านจริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่ใช้ชีวิตอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆแบบที่ฉันเคยอยู่ 

 

การอ่านหนังสือและเขียนบันทึกเป็นสิ่งที่ฉันรัก นิสัยนี้ฉันคงได้มาจากแม่ของฉัน  เพราะแม่ชอบอ่านหนังสือมาก   พอเห็นป้ายประกาศรับสมัครพนักงานหน้าร้านหนังสือฉันเลยลองสมัครงานที่ร้านนั่นดู ฉันคิดว่างานที่ร้านหนังสือน่าจะเป็นงานที่ฉันชอบและถนัดมากที่สุดรองมาจากการทำอาหารและขนม  อย่างน้อยก็เป็นงานที่ไม่หนักอะไรมาก ฉันคงทำเพื่อเลี้ยงตัวเองและลูกได้ จนกว่าตัวเองจะคลอด 

    

ตอนแรกฉันไปสมัครที่ร้านสาขาใหญ่ในตัวเมือง  แต่ที่นั่นบอกว่าพนักงานในร้านเต็มหมดแล้ว ถ้าสนใจจะทำจริงๆ ต้องเป็นสาขาย่อยในห้างสรรพสินค้าอีกที่  แต่จะอยู่อีกอำเภอหนึ่ง ซึ่งเป็นอำเภอที่ใหญ่รองลงมาจากตัวเมือง  ฉันก็ตอบตกลงทันทีอย่างไม่ลังเล ไหนๆก็จะเริ่มต้นอะไรใหม่ๆแล้ว ฉันเองก็คิดว่าถ้าได้ไปอยู่ที่อำเภอนี้ก็น่าสนใจดีเหมือนกัน  แม้จะไกลจากตัวเมืองสักหน่อย แต่ถ้าหาที่พักใกล้ๆแถวนั้นก็น่าจะพออยู่ได้ 

 

      พอเริ่มทำงานไปได้สักระยะ ฉันได้ค้นพบว่าตัวเองคิดผิด  เพราะในส่วนของการเช็คจำนวนหนังสือและขนย้ายเป็นงานค่อนข้างหนักมาก  ถึงจะเป็นร้านสาขาย่อยที่ร้านไม่ใหย๋เท่าในตัวเมือง แต่ว่าฉันต้องใช้เวลาเพื่อยืนแล้วก้มๆเงยๆเพื่อจัดเช็คหนังสือทั้งวันจนปวดขาและหลังไปหมด  แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะฉันอดทนได้  เพราะตอนนี้ฉันเองก็ไม่ได้มีทางเลือกอะไรในชีวิตมากนัก  อาการแพ้ท้องของฉันเป็นอุปสรรคอย่างมากที่ทำให้ฉันทำงานพวกร้านอาหารไม่ได้ด้วย  ฉันคิดว่างานร้านหนังสือนี่แหละน่าจะเหมาะสำหรับฉันมากสุดในช่วงนี้  

 

To Be Continued 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น