Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 15 เดทแรก (75%)

ชื่อตอน : บทที่ 15 เดทแรก (75%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2561 23:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 เดทแรก (75%)
แบบอักษร

“พรุ่งนี้คุณมีนัดไม่ใช่เหรอ” เสียงหวานเย็นเยียบ

“ยกเลิกไปก็ได้”

“แล้ววันต่อไปล่ะ”

“ไม่ยกเลิกเด็ดขาด สำคัญมากๆ” ผู้พูดยังคงไหลไปต่อ ไม่เป็นไร...ค่อยให้ยะตีมหาคนมาเล่นละครให้

“วันนั้นไม่มีนัดอะไรไม่ใช่เหรอ...”

“…” ร่างหนาชะงักอีกครั้ง ไม่มีใครจำเรื่องโกหกได้ตลอดเวลาหรอก

“มิเกล!” ร่างบางผุดขึ้นฉวยหมอนมาฟาดๆ ๆ คนโกหกอย่างไม่ปรานี โมโหจนหน้าแดงก่ำไปหมด เมื่อเห็นว่าหมอนมันจะนุ่มเกินไปก็เปลี่ยนมาเป็นกำปั้นทุบหลังเปลือยดังอักๆ

“มีอะไรที่คุณพูดออกมาแล้วเป็นความจริงบ้าง!”

“โอ๊ย!” ชายหนุ่มพลันเข้าไปกอดเอวบางซุกหน้าลงกับอกนุ่ม รับผิดครึ่งเดียวด้วยเสียงอู้อี้

“เมื่อคืนก็ไปงานเลี้ยงมาแล้วไง”

“สนุกมากนักเหรอ!”

“หิว…” เขาพยายามเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง ที่ผ่านมาเรียนรู้ว่ายอมๆ ไปเรื่องจะจบไวกว่าเปิดปากเถียง

“ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ผู้พูดยังซัดกำปั้นไม่หยุด คล่องแคล่วรวดเร็วราวกับเป็นนักมวยเหรียญทอง

“ออกไปด้วยกันสิ เดี๋ยวพาไปร้านอาหารจีน” ผู้พูดยิ้มระรื่น ไม่รู้สึกผิดซักกระผีก

“ไม่ไป!” หญิงสาวปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด

“ไม่ไปเหรอ แน่ใจนะ” ร่างหนาผุดลุกนั่ง หรี่ตายิ้มเจ้าเล่ห์

“ไม่ไป” เธอยังกระต่ายขาเดี๋ยวยืนยันคำเดิม ไม่มีอะไรมาสั่นคลอนความตั้งใจได้

“งั้นกินอย่างอื่นแทนก็ได้” ไม่เพียงพูดเปล่าแต่ยังโถมร่างหนักทาบทับอย่างรวดเร็วราวกับหมาป่าล่ากระต่ายอ้วน ฟันคมขบไหล่เนียนหลายครั้งเป็นการแสดงออกว่าอะไรที่อยากจะกิน

“กรี้ดดด!” เหยื่อสาวหวีดร้อง คำปฏิเสธไม่ออกไปข้างนอกย้ายข้างมาเป็นปฏิเสธไม่อยู่ในห้องแทน

“ไป ไปกินอาหารจีน!!”



อากาศของทั้งสองประเทศค่อนข้างต่างกันมาก ช่วงเดือนธันวาคมที่ฮ่องกงเรียกได้ว่าเป็นช่วงที่เย็นสบายช่วงหนึ่งขณะที่ฝรั่งเศสเป็นช่วงที่หนาวที่สุด หญิงสาวไม่ใช่สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกที่จะปรับตัวได้อย่างรวดเร็วดังนั้นจึงไม่แปลกที่จะรู้สึกร้อนอยู่บ้าง

พิมพ์นาราสวมเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนเข้ารูปซึ่งขับเน้นให้เห็นถึงเรียวขายาวชัดเจน ผมดำสนิทดุจน้ำหมึกปล่อยสยายปิดร่องรอยที่ตัวต้นเหตุตรงหน้าฝากไว้ ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่เธอกลับไม่โมโหเท่าไหร่เพราะบนลำคอแกร่งของอีกฝ่ายมีรอยถลอกแดงช้ำปนม่วงน่าเกลียดยิ่งกว่า เธอนั่งบนเก้าอี้นุ่มกระดิกขาเท้าคางรอชายหนุ่มซึ่งกำลังยืนพิจารณาเลือกชุดในตู้

“เร็วๆ ได้มั้ย หิวแล้ว” หญิงสาวส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจในลำคอ

“แปปนึงสิ” ผู้ถูกเร่งยังคงไม่กระตือรือร้น ยืนพิจารณาครุ่นคิดราวกับเจอเรื่องยากในชีวิต

“ผู้ชายอะไรพิรี้พิไรจริงๆ” เธออดค่อนขอดไม่ได้เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงไม่เลือกซักที

“เสื้อผ้าที่ซื้อให้ทำไมไม่ใส่” ชายหนุ่มปรายตามองผู้พูดอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ดูแต่งเนื้อแต่งตัวเข้า

“แค่ออกไปกินข้าวไม่ใช่เหรอ”

“เรียกว่า ‘เดท’ ต่างหาก” เสียงแข็งค้านขึ้นมาทันที ถ้าออกไปกินข้าวเฉยๆ เขาจะเสียเวลาพิถีพิถันขนาดนี้เพื่ออะไร สมองกลมๆ ของหล่อนทำไมไม่คิดบ้าง

“ใครจะเดทกับคุณ” คำพูดของเขาทำเอาผู้ฟังใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ หญิงสาวรีบปรับสีหน้าและน้ำเสียงไม่ให้มีพิรุธอย่างรวดเร็ว

“ฉันไม่ได้ถามความเห็นของเธอ” แน่นอนว่าชายหนุ่มไม่ยอมให้ปฏิเสธ

‘เผด็จการ!’ หญิงสาวด่าอีกฝ่ายในใจ แต่น่าแปลกที่ริมฝีปากกลับยกขึ้นเล็กๆ

“ชุดไหนเธอถึงจะหลงฉันได้” เสียงทุ้มดูจริงจังแต่ผู้ฟังกลับคิดว่ามันน่าตลกสิ้นดี

“ออกไปชุดนี้ก็ได้นะ” หญิงสาวหยอกล้อ กวาดตามองเรือนร่างกำยำที่นุ่งผ้าขนหนูต่ำจนจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่ชวนให้หวาดเสียว

ไม่แปลกเลยที่เขาจะดูองอาจในชุดสูท ถ้าไม่นับรวมหน้าตาแข็งกร้าวหยิ่งยโส ร่างหนาผึ่งผายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรง ทั้งแขนและแผงอกโค้งได้รูป บนผิวขาวมีรอยแผลเป็นอยู่หลายที่แต่กลับยิ่งเสริมเสน่ห์ความร้ายกาจ หน้าท้องแบนราบเห็นมัดกล้ามชัดเจนไล่ลงไปทีละขั้นไปบรรจบกับตัววีที่หายเข้าไปในผ้าขนหนูสีขาว...

เธอเบือนสายตาหนี พยายามไล่ความคิดแปลกๆ ในหัว

“ชุดนี้ก็เห็นบ่อยๆ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” ผู้พูดเลิกคิ้ว หน้าตาดูภูมิใจในเรือนร่างของตนเองอย่างยิ่ง

“ไอ้…” ยังไม่ทันที่คำสบถจะหลุดออกมาจนครบเสียงทุ้มก็ขัดขึ้นมาก่อน

“ลืมไป ปกติไม่ใช่ชุดนี้” ว่าแล้วก็ปลดผ้าขนหนูลง

“ทุเรศ!” มือบางคว้าหมอนอิงเขวี้ยงออกไปทันที ทั้งหน้าแดงก่ำไปหมด

“ทีเมื่อคืนไม่เห็นพูดแบบนี้เลย!” ชายหนุ่มเบี่ยงตัวหลบพลางหัวเราะหึหึ

“สรุปจะกินมั้ยข้าว!” เธอชิงเปลี่ยนเรื่องก่อนจะโดนงูที่ขว้างออกไปไม่พ้นคอแว้งฉก

“จะกินอย่างอื่นก็ได้นะ”

หญิงสาวชี้มือชี้ไม้ส่งๆ ไปที่เสื้อตัวหนึ่ง ขอแค่เธอหนีรอดไปได้จะชุดไหนก็ไม่ต่างกัน

“เอาตัวนั้นแหละ ฉันชอบ”



หลังจากให้คนขับรถมาส่งที่ภัตตาคารหรูแห่งหนึ่งหญิงสาวก็บอกให้คนติดตามทั้งหมดของชายหนุ่มกลับไปทันที เขาดูไม่เข้าใจอยู่บ้างว่าเธอจะหาเรื่องลำบากทำไม ดังนั้นเธอจึงให้เหตุผลด้วยใบหน้าจริงจัง

“เดทมันเป็นเรื่องของคนสองคนไม่ใช่เหรอ” ใบหน้าสวยดูเจ้าเล่ห์อยู่บ้างตอนเอ่ยประโยคนี้

หากเขายังยืนยันว่ามันคือ ‘เดท’ เธอก็พร้อมที่จะเล่นเกมนี้ไปกับเขา

“ไก่นี่อร่อยมากเลย”

พิมพ์นาราคีบอาหารบนโต๊ะใส่ปากอย่างเชื่องช้ามองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามซึ่งมีท่าทางเงอะงะยามใช้ตะเกียบเลียนแบบ เขาไม่ได้บ่นอะไรออกมาซักคำเนื่องจากเป็นคนเลือกร้านอาหารเอง

“งั้นๆ แหละ”

“ได้กินซักคำรึยังถึงได้กล้าพูดออกมาเนี่ย” ไม่เพียงแค่พูดแต่เธอยังตั้งอกตั้งใจคีบนั่นคีบนี่เข้าปากด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

ชายหนุ่มยอมแพ้กับการใช้สองไม้หยิบอาหาร ของในมือถูกเจ้าตัววางลงพร้อมเอ่ยคำพูดหน้าไม่อาย

“ป้อนหน่อยสิ” ผู้พูดเท้าคางคลี่ยิ้ม ไม่ได้สนใจโต๊ะอื่นๆ รอบข้างแม้แต่น้อย

“ถ้าคุณใช้ตะเกียบไม่เป็นก็ขอส้อมมาสิ มือก็มีสองข้างเท่ากัน”

“หน้าตาก็ดูมีการศึกษาแต่ว่าคงสะกดคำว่าโรแมนติกไม่เป็นสินะ” ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะยกมือขอส้อมกับพนักงาน

“ฉันเรียนรู้มาจากคุณนั่นแหละ หน้าตาก็ดีแต่สะกดคำว่ามารยาทไม่เป็น” หญิงสาวสวนกลับทันที

“ฉันรู้ว่าฉันหน้าตาดี เธอย้ำบ่อยๆ แบบนี้บอกมาว่าอยากได้อะไร”

“ฉันบอกว่าคุณไม่มีมารยาท” เธอแก้ความเข้าใจให้เขาใหม่ อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมนับวันคนๆ นี้ยิ่งหน้าด้านขึ้นเรื่อยๆ

“กินเสร็จแล้วจะไปไหนต่อ” เขาเปลี่ยนเรื่อง เถียงกับหล่อนไปก็มีแต่จะกินอะไรไม่ลง

“ดิสนี่ย์แลนด์” เธอพูดเล่นไปอย่างนั้นแหละ

“เธอคิดว่าเธออายุสิบสองเหรอ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“แล้วคุณอยากไปไหน”

“ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจ ถ้าเธออยากเที่ยวจริงๆ ไว้ฉันจะพาไปคัมซัสก้า” เขาแทบหลุดขำเมื่อเห็นใบหน้างงงวยของอีกฝ่าย

“ไม่เคยได้ยินเลย” แต่เธอก็สงสัยจริงๆ นั่นแหละ

“ภูเขาไฟที่รัสเซีย”

“...” เธอคงผิดไปแล้วที่คิดจะหาความจริงจังจากอีกฝ่าย


___________________________________________________________________

สมน้ำหน้าตามิเกล โดนทุบไปหลายที 555555555

คอมเม้นต์พูดคุยกันเข้ามาได้นะคะ

ขอบคุณที่ติดตามนะค้าาาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น