กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่10.1 เพื่อนสนิท

ชื่อตอน : บทที่10.1 เพื่อนสนิท

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.9k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2561 14:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่10.1 เพื่อนสนิท
แบบอักษร

สามวันต่อมา ตัวเมืองภูเก็ต

“นี่ครับคุณเพื่อน ยาที่สั่งเป็นประจำทุกเดือน” ภัทรพลคุณหมอหนุ่มรูปหล่อพ่อรวยจบจากสถาบันดังแต่เลือกที่จะมาเป็นหมอในชุมชนเล็กๆ วางกล่องยาขนาดย่อมให้กับชายหนุ่ม ที่แต่ก่อนเป็นเพียงลูกค้าที่มาซื้อยาที่คลินิกของเขาเพียงเท่านั้น แต่ด้วยความที่ราฟาเอลมาซื้อยาไปที่เกาะเพื่อเอาไว้ให้คนงานเป็นประจำ เจอกันบ่อยๆจึงทำให้เขากับราฟาเอลสนิทจนกลายมาเป็นเพื่อนกันไปโดยปริยาย 

“ขอบใจมากไอ้หมอ เออแล้วอีกสามวันอย่าลืมไปงานที่เกาะล่ะ เดี๋ยวจะส่งคนมารอรับ” ราฟาเอลพยักหน้ารับ กำชับสั่ง ก่อนที่จะหยิบกล่องยาแล้วทำท่าจะเดินออกจากคลินิกไป 

“เฮ้ยเดี๋ยวๆไอ้ราฟ จะมาสั่งๆๆแล้วก็กลับไปอย่างนี้ไม่ได้นะเว้ย นั่นน่ะใคร ยังไม่แนะนำให้กูรู้จักเลย” ภัทรพลชี้ไม้ชี้มือไปทางที่นั่งรับรองลูกค้าของคลินิกที่มีหญิงสาวสวยนั่งรออยู่ 

“เมียกู”  

“คนนี้น่ะเหรอที่มึงเคยเล่าให้ฟัง” ภัทรพลมองหญิงสาวด้วยสายตาสำรวจตรวจสอบ ดูท่าทางกิริยามารยาทแสนสำรวมของเธอแล้วดูไม่น่าจะเป็นอย่างที่เพื่อนเคยเล่าให้ฟังเลยสักนิด 

“อืม กูไปล่ะ” ราฟาเอลพยักหน้ารับ 

“กูขอไปทำความรู้จักสักหน่อยนะ”  

“เดี๋ยวกูไม่ให้ยุ่ง…” ราฟาเอลจะเอ่ยห้ามแต่ก็ไม่ทัน เพราะเมื่อภัทรพลพูดจบก็รีบเดินออกไปหาหญิงสาวทันที 

“สวัสดีครับน้องทราย” ภัทรพลเข้าไปเอ่ยทักทายหญิงสาวด้วยภาษาไทย 

“เอ่อ…”  

“พี่ชื่อภัทรพลครับ เรียกพี่ภัทรก็ได้ พี่เป็นเพื่อนสนิทของไอ้ราฟ” ภัทรพลเห็นเธอทำหน้าแปลกใจจึงเอ่ยแนะนำตัวขึ้น 

“สวัสดีค่ะพี่ภัทร” ละอองทรายลุกขึ้นยกมือไหว้อย่างนอบน้อม 

“ฉันเสร็จธุระแล้วกลับกันเถอะหนูนิด ไปนะไอ้หมอ” ราฟาเอลรีบมายืนคั่นกลางชายหญิงเอาไว้ ก่อนจะหันหน้าไปบอกเพื่อนแล้วรีบจับมือหญิงสาวให้เดินตามออกไปทันที 

“อะไรวะไอ้ราฟ ทีแต่ก่อนตอนเล่าให้ฟังบอกว่าไม่อยากได้ แต่เท่าที่เห็นนี่โคตรหวงเลยนะ ก็ยังว่าแหละเนอะสวยขนาดนี้ไม่หวงได้ไง” ภัทรพลเอ่ยพึมพำถึงเพื่อนตัวดี ที่ตอนนี้คงไม่ได้อยากหลุดพ้นจากเธออีกต่อไปแล้ว 

“อย่ายิ้มแบบนั้นให้ใครอีกนะ” ราฟาเอลหันไปบอกเธอเมื่อเดินออกมาจากคลินิกแล้ว 

“หนูนิดยังไม่ได้ยิ้มเลยนะคะ” ละอองทรายขมวดคิ้ว เธอยิ้มตอนไหนก็แค่ยกมือไหว้สวัสดีเพื่อนของเขาก็เท่านั้น 

“นิดนึง ฉันเห็น” ราฟาเอลยังเถียงต่อ 

“ไม่เอาผ้ามาปิดปากหนูนิดไว้เลยล่ะคะ อื้ม…” คนไม่ได้ทำผิดเอ่ยประชดออกไป แต่ก็ต้องถูกเขาปิดปากเอาไว้จริงๆ หากแต่มิใช่ปิดด้วยผ้า เพราะเขาใช้ริมฝีปากของเขาปิดไว้แทนนั่นเอง 

“คุณราฟ!” ละอองทรายรีบยกมือขึ้นปิดปากเมื่อเขาละริมฝีปากออก พลางแลซ้ายแลขวาดูรอบกายเพราะเขินอายต่อสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมา

“ถ้ายิ้มให้ใครอีกฉันจะปิดปากหนูนิดเอง” ราฟาเอลส่งสายตาเจ้าเล่ห์ร้ายไปให้ 

“คนบ้า หัดอายเสียมั้งสิคะ อย่าหน้ามึนให้มาก” ละอองทรายทำหน้างอกลับมา 

“อายทำไม ที่นี่ฝรั่งเดินจูบกอดกันเยอะแยะ อีกอย่างเราเป็นสามีภรรยากัน” ราฟาเอลจับมือของเธอที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตขึ้นมาจูบเบาๆ 

“แต่หนูนิดเป็นคนไทยนะคะ อีกอย่างคนที่มองมาเขาไม่มองหนูนิดในแง่ดีนักหรอกค่ะ เขาจะมองแค่ว่าหนูนิดเป็นเมียเช่าของฝรั่ง หรือไม่ก็เป็นผู้หญิงขาย…” ละอองทรายเอ่ยคำสุดท้ายได้แค่ในใจ เพราะความจริงแล้วเธอก็ไม่ได้ต่างอะไรจากคำสองคำนี้เลย 

“ฉันขอโทษนะหนูนิด ต่อไปฉันจะให้เกียรติหนูนิดมากกว่านี้ ฉันสัญญา” ราฟาเอลได้ฟังก็หัวใจกระตุกวาบ เขาเองที่ทำอะไรเอาแต่ใจจนกลายเป็นการไม่ให้เกียรติเธอ และต่อจากนี้ไปเขาจะไม่ทำให้เธอต้องรู้สึกแบบนี้อีกอย่างแน่นอน 

“……….” ละอองทรายไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆเท่านั้น 

“งั้นเราไปรับชุดรำของเด็กๆกันนะ เสร็จแล้วฉันจะพาไปกินของอร่อยๆ และก็ซื้อของติดไม้ติดมือไปฝากป้าพุด จากนั้นเราค่อยกลับเกาะกัน”  

“ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินไปยังร้านเช่าชุดที่ตั้งอยู่ไม่ไกล 

ร้านเช่าชุด 

“นี่ค่ะชุดที่คุณทรายสั่งไว้ ตัวที่แก้ไซซ์ทางเราจัดการให้เรียบร้อยแล้ว ลองตรวจดูนะคะว่าโอเคหรือเปล่า” พนักงานสาวเดินมาพร้อมกับชุดมโนราห์และเครื่องประดับจำนวนสี่ชุดด้วยกัน 

“ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ หยิบจับชุดขึ้นมาดูด้วยความละเอียดละออ  

“เรียบร้อยดีค่ะ” ละอองทรายตรวจดูชุดจนครบครันก็หันไปบอกกับพนักงาน ให้เก็บใส่ถุงคลุมตามเดิม 

“ทำไมถึงเลือกรำมโนราห์ล่ะ ฉันดูแล้วเหมือนจะยากนะ” ราฟาเอลเอ่ยถาม 

“หนูนิดเห็นว่ามโนราห์เป็นการรำของทางภาคใต้ และเด็กๆก็มีพื้นฐานกันมาบ้างแล้ว อีกอย่างหนูนิดใช้ท่ารำพื้นฐานง่ายๆจะได้ทันเวลาค่ะ”  

“เก่ง”  

“คุณราฟ!” ละอองทรายยกมือลูบแก้มตัวเองปอยๆ เมื่อชายหนุ่มไม่ชมเปล่ายังก้มมาหอมแก้มเธออีกด้วย 

“ก็หนูนิดทำหน้าน่ารักฉันเลยอดใจไม่ไหว” ราฟาเอลส่งยิ้มหวานให้ 

“ไหนว่าจะ…”  

“ฉันดูซ้ายดูขวาแล้ว พนักงานเขามัวแต่เก็บชุดอยู่ ไม่ทันมองเราสองคนหรอก” ว่าแล้วก็ขโมยหอมแก้มนวลของหญิงสาวอีกครั้ง 

“คุณราฟนี่ เดี๋ยวเถอะค่ะ” ละอองทรายเอียงหน้าหลบ พลางยกมือจะตีคนตัวโตแต่ก็ไม่ทัน เมื่อพนักงานสาวเดินเข้ามาเสียก่อน 

“ชุดเรียบร้อยแล้วค่ะคุณทราย” พนักงานยื่นถุงกระดาษใบใหญ่ให้สี่ถุง 

“ขอบคุณนะคะ” ละอองทรายจะเดินเข้าไปรับ แต่ราฟาเอลไวกว่าไปหยิบถุงพวกนั้นมาถือไว้เองเรียบร้อย 

“ขอบคุณมากค่ะ โอกาสหน้าเชิญใช้บริการร้านเราใหม่นะคะ” พนักงานสาวบอกพร้อมด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะมองชายหญิงเดินออกจากร้านไปด้วยสายตาชื่นชม ว่าเขาทั้งสองช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน 

“หนูนิดอยากได้ของใช้ส่วนตัวอะไรมั้ย จะได้เดินซื้อทีเดียว พอไปทานข้าวเสร็จราจะได้กลับกันเลย”  

“ไม่แล้วค่ะ” ละอองทรายตอบ 

“งั้นไปหาของอร่อยกินกันดีกว่า หิวมั้ย” ราฟาเอลเปลี่ยนมาถือของทั้งหมดเพียงมือเดียว เพื่อที่อีกมือจะได้ว่างไปจับประสานมือเธอไว้ 

“ไม่ค่อยหิวค่ะ มาค่ะหนูนิดช่วยถือ” ละอองทรายตอบพลางยื่นมือไปหมายจะช่วยแบ่งของมาจากเขา 

“ไม่ต้องหรอก ฉันถือเอง ถ้าไม่อยากมือว่างก็ยกมากอดแขนฉันแทนก็ได้” พูดก็ส่งสายตาหวานไปให้ แล้วจับมือเธอมาประทับรอยจูบแผ่วเบา 

“ประเจิดประเจ้ออีกแล้วนะคะ”  

“งั้นรอให้ถึงเกาะก่อนนะ จะจับลากเข้าห้องปิดประตูลงกลอนให้แน่นหนาเลยเชียว” ราฟาเอลบอกด้วยรอยยิ้มแสนกรุ้มกริ่ม 

“คุณราฟ! ทะลึ่งใหญ่แล้วนะคะ”  

“แค่บอกว่าจะพาเข้าห้องเองนะ ยังไม่ได้บอกว่าจะทำอะไรเลย แนะๆ หนูนิดนั่นแหละทะลึ่ง” ราฟาเอลกระเซ้าแหย่ ต่างฝ่ายต่างหยอกเอินกันไปมาอย่างน่ารักน่าชัง 

“แพททริค!”  

“อาย!” ราฟาเอลเอ่ยด้วยท่าทางตื่นเต้นเมื่อหันไปตามเสียงแล้วพบว่าเป็นหญิงสาวสวยทรงเสน่ห์เพื่อนสนิทของเขานั่นเอง 

“มาได้ไงเนี่ย แล้วทำไมมาไทยไม่เห็นบอกกันบ้างเลย” ราฟาเอลปล่อยมือจากละอองทราย แล้วรีบเดินเข้าไปสวมกอดเพื่อนสนิททันที...


*******************************************

เพื่อนสนิทคุณราฟมาแล้วค่า มาสองเลยอิอิ^^

ปล.แนะนำหมอภัทรกันหน่อย

นายแพทย์ภัทรพล เจริญศิริกุล (หมอภัทร) อายุ32ปี


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น