LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : บทนำ...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.1k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2562 21:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ...
แบบอักษร

บทนำ...

“ไหน อาตัวดีมันอยู่ไหน พาอั้วไปเจอมันเดี๋ยวนี้!!”

“อาม๊า...อาม๊าใจเย็นก่อน...เดี๋ยวอั้วให้อาเเทนขึ้นไปตามลงมาให้” ลูกชายรีบเข้ามาพยุงหญิงชราเอาไว้ทันที

“เร็วๆ เลย อั้วอยากจะบ้าตาย!” หญิงชราวัย 70 ปลายๆ ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาหรูอย่างเหนื่อยหอบ สายตามองจับจ้องไปที่หลานชายคนโตซึ่งกำลังเดินขึ้นชั้นสองของบ้านไป...

“อาม๊า...มาเหนื่อยๆ ดื่มน้ำก่อนนะคะ” พรรณวดี ลูกสะใภ้คนสวยที่ยังคงความสวยสมวัยเอาไว้เเม้อายุจะปาเข้าไป 40 กว่าๆ เเล้ว

“ม๊าใจเย็นๆ ก่อนนะครับ เดี๋ยวเจ้าขอบคุณก็ลงมาเเล้ว”

“ลูกลื้อนี้มันยังไงห๊ะ อากร! อั้วนี้อยากจะบ้าตาย เรียนที่ไหนก็ไม่จบสักที่ เเล้วดูสิ! นี่มันซิ่วมากี่เที่ยวเเล้ว ถ้ามันอดทนยอมเรียนให้จบๆ ไปตั้งเเต่เเรกคงรับปริญญามีใบประกาศมาติดบ้านเหมือนอาเเทนไปเเล้ว”

“ก็คุณรับไม่ไหวนิอาม่า” เสียงของเจ้าตัวตนเรื่องที่ทำให้หญิงวัย 70 ปลายๆ ร้อนรุ่มกลุ้มใจจนต้องรีบมาหาลูกชายถึงบ้านดังขึ้น

“มานั่งเลยอาตัวดี...นี้ลื้อซิ่วมาเป็นรอบที่ 3 เเล้วนะอาคุณ...เเล้วเเบบนี้จะเรียนจบเมื่อไร จะได้ทำงานทำการเมื่อไรห๊ะ!!”


ขอบคุณ...ชื่อของชายหนุ่มตนเรื่องที่ตอนนี้รีบถลาเข้าไปกอดขากอดเเขนผู้เป็นย่าของตัวเองเอาไว้ ทำสีหน้าออดอ้อนไม่หยุดหวังเพียงให้หญิงชราหยุดดุด่าตนเองเสียที


“โธ่! อาม่า ถึงคุณไม่ทำงานก็มีกินมีใช้จนตายอยู่ดีอะ...คุณไม่ต้อง..”

“ลื้อนี่มันโดนตามใจจนเคยตัว! ไปเอาความคิดเเบบนี่มาจากไหนกัน ม่าไม่เคยสอนให้ลื้อเคยตัวเเบบนี้นะอาคุณ!”


อาม่าของขอบคุณพูดออกมาเสียงดุ เเต่ถึงเเบบนั้นก็กอดตอบเจ้าหลานชายตัวดีไปเสียเเบบนั้น ถึงปากจะบ่นจะว่ายังไง...เเต่สุดท้ายคนที่ตามใจขอบคุณมากที่สุดในบ้านก็ไม่พ้นอาม่าของเขาเนี่ยเเหละ...เเล้วถ้าจะถามว่าทำไมขอบคุณถึงกลายเป็นเด็กดื้อไม่ฟังใครเเบบนี้ ก็คงเพราะไม่มีใครกล้าดุเขาจริงจังสักคน...


ก็ลองใครเเตะต้องจนทำให้หลานรักของอาม่าคนนี้ร้องไห้ดูสิ....ได้เป็นเรื่องเเน่!


“คุณยังไม่เจออาชีพที่ถูกใจจริงๆ ม่าอย่างโกรธนะ ถ้าเจอเเล้วคุณสัญญาเลยว่าคุณจะไปเรียนให้จบ...นะๆ อาม่านะ” ขอบคุณกะพริบตาปริบๆ ทำหน้าตาใสซื่อใส่อาม่าของตน ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้พี่ชายของตัวเองช่วยพูดด้วยอีกคน

“ให้โอกาสน้องอีกครั้งนะครับอาม่า น้องคงจะไม่ชอบจริงๆ คงจะอดทนมาจนทนไม่ไหวเเล้วถึงได้ซิ่วออกมาเเบบนี้”


เเทนคุณ พี่ชายของเจ้าตัวร้ายของบ้านพูดขึ้นบ้าง ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ อาม่าของตนด้วยอีกคน เพื่อช่วยขอร้องเเทนน้องชายของตน


“ได้อาคุณ! อั้วจะให้โอกาสลื้ออีกครั้ง ถ้าคราวนี้ลื้อซิ่วออกมาอีก อั้วจะจับลื้อเเต่งงานไปเลย...ไหนๆ ก็ไม่เรียนไม่ทำงานเเล้วก็เเต่งๆ ออกไป”

“ม่า! ...ไม่เอาหรอก คุณไม่เเต่ง!!” เจ้าตัวร้ายรีบร้องโวยวาย พูดทักท้วงออกมาไม่หยุด

เรื่องสิ!! เขาไม่ชอบผู้หญิง จะให้เเต่งด้วยเหรอ! ไม่มีทางเสียหรอก- -!

“ก็เรียนให้มันจบๆ สิอาคุณ อั้วจะได้หมดห่วงกับลื้อสักที ดูอาเเทนพี่ชายลื้อสิ! เปิดร้านเป็นของตัวเอง ทำงานหาเงินใช้เองได้เเล้ว เเต่ลื้อจะ 25 อยู่เเล้วยัง ไม่ถึงไหนเลย”


เเล้วจะให้ถึงไหนกันละอาม่า- - ขอบคุณได้เเต่เเย้งในใจ เเต่ไม่ได้พูดออกมา


“ก็ใช่ไงม่า คุณมันเรียนไม่จบ งานการก็ไม่มี เเล้วใครจะยอมมาเเต่งกับคุณละ!”

“เรื่องนั้นอั้วจะจัดการเอง ถ้าลื้อไม่อยากโดนคลุมถุงชน ก็รีบๆ เรียนให้จบ เเล้วอั้วจะไม่ยุ่งเรื่องอนาคตของลื้อเลยอาคุณ!” พูดจบหญิงชราก็ลุกเดินออกจากบ้านไป มีลูกชายเเละลูกสะใภ้เดินตามออกไปส่งที่รถซึ่งจอดรออยู่ที่หน้าตัวบ้าน

“ไม่ต้องคิดมากหรอก...คุณก็ไปเรียนต่อให้จบ เเค่นั้นก็สิ้นเรื่องเเล้วนะ” เเทนคุณพูดปลอบน้องชายของตัวเอง พร้อมๆ กับยกมือขยี้หัวเจ้าตัวร้ายของบ้านจนฟูฟ่อง

“ก็ลองอาม่าจับคุณเเต่งดูสิพี่เเทน คุณจะอาละวาดให้!!” ว่าจบก็เดินสะบัดตูดหนีขึ้นห้องไป

.

.

.

เวลาผ่านไป

.

.

.

“อาม๊ารู้เรื่องนี้หรือยังคะคุณ”


พรรณวดีพูดถามสามีของตัวเองหลังจากได้เห็นเอกสารลาออกจากมหาลัยของลูกชายคนเล็ก  หลังจากคุยกับอาม่าวันนั้น ผ่านไปเดือนกว่าจนเปิดภาคเรียนที่ 1 อีกครั้ง ขอบคุณก็ได้กลับเข้าไปเป็นเด็กปี 1 อีกครั้งในคณะ วิศวกรรมศาสตร์ ที่ตนเองคิดว่าเท่ดีถึงได้สมัครเข้าไป เเต่ยังไม่ทันได้เรียนจนจบอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ เเค่วันเเรกที่มีการรับน้องอย่างหนัก ขอบคุณก็คิดว่าตัวเองรับไม่ไหวจนต้องจัดการเรื่องลาออกด้วยตัวเองในทันที.....ตั้งเเต่วันเเรกที่เปิดเทอมเเบบนี้


“อย่าพึ่งให้รู้เลย ผมจะไปคุยกับเจ้าตัวดีก่อน เผื่อลูกจะยอมกลับไปเรียนให้จบๆ ไป”

.

.

.

“ไม่มีทางอะป๊า!! คุณไม่กลับไปเรียนกับไอ้คณะโหดร้ายเเบบนั้นเเน่!!”

“เเต่ลูกเลือกเองนะคุณ เเล้วนี้อะไรยังไม่ทันพ้นอาทิตย์ก็จะมาลาออกเเบบนี้!”

“ก็คุณรับไม่ไหว ป๊ารู้ไหมว่าพวกนั้นรับคุณโหดเเค่ไหน เกิดมา 24 ปี คุณไม่เคยต้องวิ่งรอบสนามเป็น 10 รอบเเบบนั้น คุณไม่เคยต้องมายืนตากเเดดรอไอ้พวกรุ่นพี่พูดเเบบนั้นสักครั้งนะป๊า! ไม่เอาหรอกคุณไม่กลับไปเเน่!”


เจ้าตัวร้ายพูดก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหยิบหูฟังมาใส่กดเปิดเพลงดังๆ หนีเข้าโลกส่วนตัวของตัวเองไป


“ทำไมถึงเป็นคนเเบบนี้นะ เจ้าลูกคนนี้นิ”


เสียงตำหนิเบาๆ ของผู้เป็นพ่อดังขึ้นมาเบาๆ เเต่ถึงเเบบนั้นฝ่ามือหนาๆ ของผู้เป็นพ่อก็ลูบลงบนหัวของลูกชายตัวร้ายคนนี้ ก่อนจะดึงผ้าห่มผืนนุ่มขึ้นมาห่มให้ เเล้วเดินมาหยุดที่กำเเพงข้างประตูห้อง กดปิดสวิตช์ไฟในห้องของลูกชายก่อนจะเดินออกไป


ไม่กลับไปเรียนเเล้วก็จะไม่เเต่งงานด้วย!


ขอบคุณได้เเต่คิดในใจ...ก่อนจะคิดหาวิธีจัดการกับเรื่องนี้...


ซิ่วออกมาเเบบนี้ยังไงม่าก็คงไม่ยอม คงต้องจับเเต่งจริงๆ เเบบที่พูดเอาไว้เเน่....เอาสิ! มาดูกันว่ายัยซวยคนนั้นจะรับมือเราไหวหรือเปล่า...ฮึ้ย!

.

.

.

การเเต่งงานที่เกิดขึ้นเพราะการคลุมถุงชน คนสองคนที่ต้องไปอยู่ด้วยกัน เรื่องราวป่วนๆ ร้ายๆ จะเกิดขึ้นไม่มีหยุดหย่อน ขอบคุณจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง การเเต่งงานครั้งนี้จะส่งผลอย่างไร...เเล้วบทสรุปของเรื่องจะเป็นยังไงต่อไป ติดตามได้ใน... 'โคตรร้าย ⚔โคตรรัก💕'

ความคิดเห็น