HooligansS

ให้กำลังใจกันด้วยน้าาา

เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 19 สมหวัง

ชื่อตอน : เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 19 สมหวัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2561 00:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพลิงกัลป์ : ตอนที่ 19 สมหวัง
แบบอักษร


ตอนที่ 19

มีความสุขจัง ผมยิ้มพลางมองพี่เพลิงที่กำลังนั่งขับรถอยู่ แถมไม่เอาการ์ดมาด้วยอีกต่างหาก ไม่รู้รีบไปไหน ข้าวก็ไม่กิน ผมก็ยังกินไม่อิ่มด้วย ผมลูบท้องตัวเองเบาๆ ถ้าท้องจริงๆ ลูกจะยังแข็งแรงไหม เพราะว่าผมเพิ่งรถชนมา มันจะกระเทือนถึงลูกหรือเปล่านะ

                “พี่เพลิง...ถ้าก้านไม่ท้องหละ” หรือไม่แน่ ผมอาจจะยังไม่ท้องเลยก็ได้ ร่างสูงหันมามองหน่อย แล้วก็หันกลับไปสนใจรถต่อ

                “ไม่เป็นไร ทำใหม่ได้ หึ” หน้านี่หื่นมาเชียว ผมเอามือมาลูบหน้าเพราะรู้สึกร้อนหน้าไปหมด พี่เพลิงหันหึๆโดยที่ตาก็ยังมองรถอยู่

รู้สึกไม่ชินอะ คงเพราะพี่เพลิงคนนี้หายไปตั้งนาน มันเลยเหมือนจะยังขัดๆเขินๆ...ผมว่าผมคงเป็นคนเดียวอะ เพราะคนข้างๆดูจะชิวเหลือเกิน

                “อยากกินองุ่นอะ”พี่เพลิงขับผ่านร้านองุ่นผมเลยพูดขึ้นมา อยากกินจริงๆ ยิ่งไม่มีเม็ดยิ่งอร่อยเลย

                “เดี๋ยวแวะซื้อ”ยังไม่ทันขาดคำ รถก็เลี้ยวเข้าข้างทางทันที คงเพราะรถเราหรู หรือเปล่า? แม่ค้าที่ขายเลยรีบเดินมาที่กระจกฝั่งผมอย่างรวดเร็ว พี่เพลิงจึงลดกระจกลงให้ ผมจึงมองไปยังร้านว่ามีอะไรบ้าง

                “เอาอะไรดีคะ” แม่ค้ายิ้มหวานมาให้ผม

                “เอาองุ่นสองถุง แล้วก็สัปปะรดถุงนึงครับ ...เอ่อ พี่เพลิงเอาอะไรไหม”ผมเอ่ยตอบ ก่อนจะหันไปถามพี่เพลิงที่กำลังควักเงินอยู่ ใบหน้าหล่อคมเข้มของพี่เพลิง ทำเอาแม่ค้าถึงกับตะลึง หล่อแล้วยังรวยอีก

                “เอาองุ่นมาอีกถุงแล้วกัน...ก้านมีแบงค์ย่อยไหม ”ผมหันไปส่ายหน้าให้ พี่เพลิงก็ง่วนอยู่กับการหาแบงค์ย่อย นี่แหละข้อเสียของคนพกแต่แบงค์พัน

                “เอาแค่นี้ครับ” แม่ค้ารีบพยักหน้าแล้วเดินเอาหยิบผลไม้แบบ เลือกอย่างดี ผมยิ้มขำๆ พี่เพลิงถอนหายใจออกมา

                “คงมีทอนแหละพี่เพลิง”ร่างสูงยักไหล่ยื่นแบงค์เทามาให้ผมก็รับมายิ้มๆ จริงๆแบงค์ย่อยผมมีเต็มเลยครับ ติดที่ว่ามันอยู่ที่คอนโดฯไง

แม่ค้าเดินมายิ้มแย้ม ผมเลยรับของมาแล้วยื่นเงินออกไปให้ คนตรงหน้าดูกใจหน่อยๆ ก่อนจะทำหน้าเจื่อนออกมา

                “งั้นไม่ต้องทอน” พี่เพลิงปิดกระจกแล้วขับรถออกมาทันที ไม่รอฟังคำทักท้วงอะไรทั้งสิ้น ผมได้แต่ยิ้ม ดูหน้าแม่ค้าสิ งงเป็นไก่ตาแตก ก่อนจะยิ้มแล้ววิ่งไปกระโดดกอดกับสามีตน

บางที มีเงินมากๆก็ไม่ควรงกหรอก ให้ได้ก็ให้ แต่ไม่ใช่ให้จนคนอื่นไม่รู้จักทำมาหากิน

                “อร่อยอ่า” องุ่นอร่อยมาก ผมยื่นไปให้คนขับกิน คนข้างๆก็ดูจะชอบมัน ผมว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ผมท้องแล้วแหละ

นั่งป้อนกันไปมาไม่นานก็ถึงโรงพยาบาล เป็นโรงพยาบาลที่แม่พี่เพลิงเป็นหุ้นส่วนด้วยแหละ เลยมา ถึงจะไกลหน่อย แต่ก็ถือว่าอุปกรณ์ครบครัน

พี่เพลิงจอดรถที่พิเศษ ก่อนจะหยิบของแล้วลงจากรถ ผมเลยลงรถตามมา..พี่เพลิงก็ยังเป็นพี่เพลิงนั่นแหละ ไม่มีมาหวานมาห่วงอะไร ตอนนี้เดินนั่นลิ่วๆไปแล้ว มีการทำสายตากดดันมาด้วยนะ แบบเดินให้มันเร็วๆหน่อยไรงี้ .....แต่ผมก็ชอบแบบนี้นะ มันดูสบายๆ ไม่เฟค คือแต่ก่อนพี่เพลิงอาจจะเอาใจผมเกินไปอะ พอเป็นแบบนี้มันรู้สึกดีกว่าเยอะเลย หรือผมชินแล้วก็ไม่รู้

                “ไม่ทราบว่าคนไข้..”

                “มาตรวจครรภ์”พยาบาลยังพุดไม่ทันจบ พี่เพลิงก็โพล่งออกไป และเดินไปยังแผนกตรวจครรภ์ทันที งื้อ ไหนอะคำว่ามารยาทจากคนคนนี้

                “เดี๋ยวไปตรวจเลือดกันนะคะ”

.

ตรวจเลือดเสร็จเรียบร้อย ตอนนี้รอแค่ผลตรวจ พี่เพลิงนะกระดิกเท้ายิกๆมือก็กดไอแพดเช็คหุ้น

                “พี่เพลิง แล้วเรื่องเงินสิบล้าน...”ผมยังจำได้นะ เงินสิบล้านที่โดนแก้วใส่ร้าย ตอนนี้ก็อยากรู้ว่ามันอยู่ที่ใคร และจับได้หรือยัง

                “เงินอยู่ที่พ่อแก้ว แต่ใช้หมดไปและ” รู้สึกหน้าชาขึ้นมาทันที ผมยังจำวันนั้นได้ดี ที่ไปขอร้องกับเขา เขากลับบอกว่าผมอาจเอามันไปจริงๆก็ได้ ทั้งๆที่เขารู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองนั่นแหละที่เอาไป

                “เฮ้อออ” ไม่น่าเชื่อ ว่าคนที่แม่เคยรักจะกลายมาเป็นคนแบบนี้

                “บริษัทจะล้มละลายมานานแล้ว หนี้ก็เยอะ สิบล้านเอาไปใช้หนี้ ...แต่มันก็เพิ่มมาอีก ถ้าไม่มีพี่ มันคงไม่เหลือตั้งแต่เราคบกันแรกๆนั่นแหละ” แสดงว่ามันคงร่อแร่ๆ มานานพอสมควร ก็ว่าอยู่ทำไมต้องการพี่เพลิง แต่ตอนที่ผมคบกับพี่เพลิง ผมก็ให้เขาได้ทุกอย่าง ทำไมนะ ทำไมเขาถึงไม่พอ

                “แล้ว พวกเขาจะติดคุก..”

                “เลิกห่วงคนที่มันทำเรื่องแย่ๆกับเราสักที”เสียงดุมาก ผมเลยได้แต่ถอนหายใจออกมา มันอดห่วงไม่ได้นี่หน่า เกลียดก็เกลียด แต่..โอ๊ยช่างมันเถอะ

                “คุณก้านพลู ภูมิใจค่ะ” ร่างสูงข้างๆลุกพรวด อย่างกับเป็นชื่อตัวเอง ผมได้แต่ลุกตามยิ้มๆ

                “สวัสดีครับ”ผมยกมือไว้หมอ เขาดูจะตกใจหน่อยๆ ที่ผมเป็นผู้ชาย และก็ต้องตกใจอีกเมื่อมองไปเจอพี่เพลิง หมอหนุ่มรีบลุกขึ้นยืน ก่อนจะก้มหัวให้นิดๆ

                “เอ่อ สวัสดีครับคุณเพลิงกัลป์..ผลเลือดนี่ ของ...”

                “ผมเองครับ”เอ่ยตอบ พลางยิ้มกลับไปให้คุณหมอ หมอก็ระบายยิ้มออกมา พี่เพลิงนั่งลงบนที่นอนที่เอาไว้ตรวจอย่างถือดี เฮ้อคนเรา

                “ถึงมันจะแปลก แต่หมอขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ คุณก้านท้องได้หกสัปดาห์แล้ว” ผมยิ้มกว้างออกมาทันที พี่เพลิงที่นานๆที่จะยิ้ม ยิ้มออกมาจนเปล่งแสงระยิบระยับไปหมด ร่างสูงเดินมาก้มลงจูบหัวผมเบาๆ อายหมอบ้างได้ๆมั้ยเนี่ย! ผมยกมือขึ้นปาดน้ำตาเบาๆ ตอนนี้มันตื้นตันใจไปหมด ลูก กลับมาหาผมแล้ว

ครั้งนี้จะดูแลอย่างดี ไม่ให้ใครมาทำลูกของผมได้อีก ดีใจมากเลย !

                “ฝากครรภ์ได้เลยใช่มั้ย” หมอหนุ่มพยักหน้าตอบพี่เพลิง คนตัวสูงเลยเปิดประตออกจากห้องไปไม่ฟังอะไรทั้งนั้น

                “ยังไง คุณแม่ต้องระวังตัวให้มากๆเลยนะครับ เพราะในครรภ์ผู้ชายนั้นหลุดง่ายมาก”

                “เอ่อ คือ เมื่ออาทิตย์ก่อนผมรถชน จะเป็นอันตรายต่อลูกมั้ยครับ” คุณหมอขมวดคิ้วหน่อยๆ ผมเลยนั่งใจเต้นตุบๆ เคยเสียงลูกไปแล้วครั้งนึง ผมไม่อยากให้มันเกิดอีกครั้งนะ

                “งั้นเดี๋ยวฝากครรภ์แล้วหมอจะตรวจให้นะครับ”ผมยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะลุกขึ้นไหว้ขอบคุณ แล้วเดินออกจากห้องมา เห็นพี่เพลิงกำลังยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์พอดี

.

                “เด็กปลอดภัยดีครับ แล้วอาทิย์หน้าเจอกันครับ” หุบยิ้มไม่อยู่เลยอะ พี่เพลิงเดินกอดไหล่ผมออกมานิ่งๆ เราต่างคนต่างเงียบ แต่ผมรู้สึกได้เลยว่าเราทั้งคู่ต่างมีความสุข

เหมือน เรื่องร้ายๆผ่านไป เรื่องดีๆก็ค่อยๆเข้ามา

                “อยากกินอะไรอีกไหม”พี่เพลิงถามขึ้น ผมครุ่นคิดหน่อยๆ จึงส่ายหน้าตอบ อยากกินแค่องุ่นนี่แหละ

                “ก้านรักพี่นะ” ผมบอกคนที่กำลังเดินขึ้นรถ พี่เพลิงเลยจับหน้าผมเบาๆ ริมฝีปากนั่นก็กดลงมาที่กลีบปากผมเบาๆ

                 “อืม รู้แล้ว”

พี่เพลิงแวะห้างก่อน เพราะว่าจะซื้อของเข้าห้อง รวมถึงของสด แล้วก็พวกที่เอาไว้ต้มบำรุงครรภ์ด้วย ไม่ค่อยจะเห่อเลยอะ

                “เอาครีมทาท้องมั้ย”ยังไม่ทันส่ายหน้า คนถามก็โยนมันเข้าตะกร้ารถแล้ว คือจะถามทำไมเนี่ย

                “ครีมโกนหนวดพี่เพลิงหมด ก้านจำได้”ผมก็งงนะ ทั้งๆที่ผมเป็นผู้ชายแท้ๆ แต่ไม่มีหนวดเลยอะ ไม่มีเลยจริงๆ เอ หรืออาจจะเป็นเพราะฮอร์โมนผู้หญิงผมเยอะเลยไม่มี อืมอาจจะใช่แหละ

                “พี่เหม็นน้ำปลา กับน้ำส้มสายชู...ช่วงนี้คงต้องทานอาหารคลีนๆ”โอ้โห เพลิงจูเนียร์ชัดๆเลย มีแววติดหรูตั้งแต่อยู่ในท้องแม่เลยนะเนี่ย

 เราเดินซื้อของกันไปสักพักก็ครบ มันเยอะพอสมควรพี่เพลิงเลยต้องให้พนักงานช่วยถือไป โดยที่ผมเดินตัวปลิว ในมือมีแค่ไอศกรีมถ้วยที่เพิ่งซื้อมาเมื่อกี้เลย

                “เอานี่”พนักงานทำหน้างงเมื่อพี่เพลิงยื่นเงินให้ พี่เพลิงเลิกคิ้วขึ้น แบบไม่เอาหรอ เด็กคนนั้น ผมว่าน่าจะเด็กกว่าผมอะ รีบยกมือไหว้ก่อนจะรับเงินไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

                “ป๋าจังเลยครับ” หันไปแซวคนข้างๆ

                “วันนี้อารมณ์ดี” อืม วันนี้ผมก็อารมณ์ดี มันมีความสุขสุดๆไปเลย ครั้งนี้สัญญาว่าจะดูแลอย่างนี้เลยหละ

กว่าจะถึงบ้านก็สี่โมง พี่เพลิงเรียกการ์ดมาถือของ แล้วเดินจับกอดเอวผมขึ้นลิฟต์ พี่เพลิงเป็นประเภทไม่เดินจับมือ ไม่กอดคอก็เอวหรือจับไหล่ เคยถามก็บอกว่า มือมันชื้นเหงื่อ

                “ยังไม่กลับไปอีก”เสียงดังจากในห้อง ทำให้รู้ว่าเพื่อนๆพี่เพลิงยังไม่กลับ รวมถึงฟ้าด้วย

                “เฮ้ย มาแล้วเว้ยๆ ” พี่จิวที่เห็นคนแรกพูดขึ้น ตอนนี้ทุกคนกำลังนอนดูหนังกันอยู่

                “เป็นไงๆ สรุปๆ”ฟ้าใสรีบเดินมาจับมือผมเขย่าๆ ผมเลยส่งยิ้มไปให้

                “หกสัปดาห์แล้วอะ”

                “เย่! ดีใจด้วย ว้ากกกก”

                “ตื่นเต้นเว้ย จะมีหลานแล้ว” ที่นี้ทุกคนก็มารุมที่ท้องผม ลูบคลำๆ จนพี่เพลิงรำคาญต้องดันออกไป

                “ละเพลิงเป็นไรอะทำหน้าบึ้ง” ผมมองพี่เพลิงทันทีที่พี่ผึ้งพูดจบ เออคือพี่เพลิงหน้านิ่งแต่คิ้วมันขมวดนี่สิ

เครียดไรอะ

                “กูแค่รู้สึกว่า เมียกูกำลังจะท้องก่อนแต่ง ไม่ดีเลยหวะ”ทำหน้าจริงจัง เล่นเอาทุกคนยืนเงียบกริบ รวมถึงผมก็ด้วย หมายความว่าไงอะ

                “ก้าน แต่งงานกันนะ

                “ฮิ้วววว วี้ดวิ้วววววว”

ไม่รู้พี่เพลิงไปคิดมาตอนไหน แล้วไอ้พุนี่ก็ด้วย ร่างสูงคุกเข่าลงจับมือผมไว้ ในน้ำเสียงนั้น มันหนักแน่น และไม่มีคำว่าเล่น ถึงจะไม่มีแหวนผมกลับรู้สึกดีใจไปทั้งขั้วหัวใจ  

                “อ่ะ อะไรของพี่เนี่ย ฮึก” ผมกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่ ฟ้าใสก็ยืนน้ำตาซึม

ถึงพี่เพลิงจะไม่ได้พาไปที่ที่หรูหรา หรือคุกเข่าขอแต่งงานต่อหน้าคนเยอะๆ แต่นี่ผมก็ดีใจมากๆแล้วอะ ไม่คิดเลยด้วยว่าชีวิตนี้จะได้แต่งงาน

                “แต่งเลยๆ ๆ”ลูกไล่ของเพื่อนๆพูดออกมา โดยเฉพาะเสียงพี่จิวกับฟ้าเนี่ยแปร๋นมาเลย ผมมาที่พี่เพลิงที่มองมาที่ผมด้วยแววตาอบอุ่น ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ

                "สัญญาว่าจะดูแลก้านแล้วก็ลูกของเราให้ดีที่สุด เป็นสามีที่ดีและก็พ่อที่ดีของลูก" 

                “แต่งครับ” ไม่จำเป็นต้องคุกเข่า แค่ถามเฉยๆตอนนั่งกินข้าวผมก็ตกลงอยู่ดีนั่นแหละ 

                “ฮิ้ววววว” พวกนี้ก็ขยันแซวกันจัง พี่เพลิงหยิบแหวนออกมาจากกางเกง ผมจึงร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ทั้งๆที่ตอนแรกคิดว่าจะไม่มีแหวนซะแล้ว...เอ๊ะ แหวนนั่น!!  คือ..แหวนที่พี่เพลิงเคยพาไปดูเมื่อสองปีที่แล้ว

                “ฮึก ฮือ”

                “ซื้อไว้ตั้งนานแล้ว อยากขอตั้งนานแล้วด้วย”

                “อึก คะ คนนิสัยไม่ดี”พี่เพลิงสวมแหวนนั่นเข้ามาที่นิ้วนางข้างซ้ายของผม ก่อนจะก้มลงมาจูบลงที่มือเบาๆ

                “ตอนนี้มีโอกาสสักที”พี่เพลิงลุกขึ้นยืนแล้วกอดผมไว้ทั้งตัว ผมร้องไห้ไม่หยุด

มันหมายความว่า หลังจากกลับมาจากอิตาลี พี่เพลิงตั้งใจจะขอผมแต่งงานอยู่แล้ว เพราะแหวนนี่มันเป็นแหวนที่ผมบอกว่าสวยมากๆ เพราะมันสีสวยอะ ตอนที่เราไปอิตาลีกัน แต่ตอนนั้นพี่เพลิงกลับบอกว่าไม่เห็นสวยเลย ผมเลยเดินหน้ามุ่ยออกมาจากร้านนั้น คือไม่ได้อยากได้นะเพราะรู้หรอกว่าคงแพงมาก แต่งอนเพราะบอกว่าไม่สวยเนี่ยแหละ แต่พี่เพลิงตามมาทีหลังไง อย่าบอกนะว่าพี่เพลิงซื้อตอนนั้นอะ

                “ก้านรักพี่เพลิงนะ ฮึก”

                “รักเหมือนกัน” มือหนาลูบหลังผมไปมาแล้วค่อยๆขึ้นมาลูบหัวผมเบาๆ   ปากนั่นก็กดจูบย้ำลงที่หน้าผากของผม

                “โอ๊ย แล้วคนโสดอย่างกูต้องทำยังไง!”

                “มดเต็มตัวเลยยยยย”

                “มีความสุขสักทีนะเพื่อน...แต่เพชรที่แหวนนี่ขายทีกูคงรวย”

                “น้องก้าน แต้มบุญกำลังทำงานนะ555”  

อื้อ ขอบคุณทุกคนมากที่อยู่เคียงข้างมาตลอด ขอบคุณหัวใจตัวเองด้วย ที่ยังคงยึดมั่นกับคนๆนี้ไม่เสื่อมคลาย ผมจะไม่ลืมเรื่องในวันนี้และที่ผ่านๆมา

สัญญาจะรักและมั่นคงกับคนคนนี้ไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่

                “รักทุกคนเลยอะ ”ผมพูดก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเขินๆ

                “อย่างงี้ต้องฉลองงงง!!!!”





.

.

จบ...



.

.

จบตอนสักที! 55555555555555


......................................................

​แหวนวงนี้ ราคา จริงๆ คือ.... ไว้บอกตอนหน้าดีกว่า อิ้อิ้

ใกล้จบละง่ะ ประมาณอีก ห้าตอนนนนน


เม้นหน่อนเยวๆ

#คำผิดยังไม่ได้แก้


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น