ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

พ่อบ้านใจกล้า2

ชื่อตอน : พ่อบ้านใจกล้า2

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2561 01:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พ่อบ้านใจกล้า2
แบบอักษร

"เรียบร้อยไปอีกวัน..เจ้าจ๋อ...เจ้าจ๋อ..ไปไหนเนี่ย"

แดนดินที่เตรียมตัวเข้านอนหันไปไม่เห็นเจ้าจ๋อ อยู่ในตะกร้าจึงเดินออกตามหา 

ขณะที่กำลังเดินผ่านเรือนหลังหนึ่งเห็นหลังคนไวๆ เดินลับไปทางด้านหลังที่มีบ่อน้ำแร่

.."ใคร...นี้มันดึกมากแล้วนะ  หรือจะเป็นพ่อบ้านจิว.."

จึงเดินตามไปเพื่อจะเป็นพวกโจรขโมยของ.

แดนดินแวะคว้ามีดสั้นติดตัวไปด้วยเดินไปชักพักหลุดจากมุมเรือนไป ก็เป็นบ่อน้ำแร่และพื้นที่โล่งขนาดใหญ่ซึ่งหากใครคิดจะหลบย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ 

สองมือกำมีดที่แอบไว้ด้านหลังสายตา ก็สอดส่องไปทั่วแต่ก็ไม่เห็นใคร.

."หรือว่าตาฝาด..คงไม่ใช่ผีหรอกนะ.."

ไม่น่าไปฟังไอ้ฟ้ามากจนเก็บมาหลอนเองแบบนี้เลย ให้ตายสิคงไม่มีอะไรหรอก..

"นายท่าน มาเดินเล่นหรือขอรับ"

อยู่ๆเสียงของพ่อบ้านจิวก็กระซิบที่ข้างหู ด้วยความตกใจแดนดินหันควับแทงมีดในมือเข้าที่ท้องของพ่อบ้านจิวมิดด้าม

"พ่อบ้านจิว..ท่าน..อ๊า~~ข้าไม่ได้ตั้งใจ.."

แดนดินตกใจสุดขีดหน้าซีดมอง พ่อบ้านจิวที่ใช้มือจับด้ามมีดที่แทงทะลุท้องตนเอง ทั้งที่ใบหน้ายังเปื้อนรอยยิ้ม  

แดนดินรีบวิ่งเข้าไปประคองทันที เมื่อพ่อบ้านจิวล้มลง จับศีรษะของพ่อบ้านให้หนุนตักตนเอง. แดนดินตื่นตนกจนทำอะไรไม่ถูก น้ำหยดใสๆไหลออกมา. 

ในชีวิตไม่เคยฆ่าคนสักครั้ง เขาไม่ได้ตั้งใจ

"พ่อบ้านจิว ข้าขอโทษข้าตกใจ ท่านทำใจดีๆก่อนนะ ข้าจะไปตามคนมาช่วย...

"แดนดินทำท่าจะลุกแต่ถูกคนเจ็บหยุดไว้ นิ้วมือของพ่อบ้าน เกลี่ยน้ำตาของแดนดินที่ไหลออกมาไม่หยุด

"นายท่าน ไม่ต้องร้องไห้ ข้าไม่เป็นไร ขอโทษที่ทำให้ตกใจ แต่ข้าดีใจนะที่ท่านเป็นห่วงข้า"

พ่อบ้านจิวส่งยิ้มหล่อกระชากใจมาให้ แดนดินที่กำลังน้ำหูน้ำตาไหล

"ท่านจะบ้าหรือไง ดีใจเนี่ยนะ เห็นไหมมีดแทงมิดท้องอยู่เนี่ย ยังจะปากดีอีก ข้าจะไปตามคนมาช่วย รออยู่นี้ก่อนพ่อบ้านจิว"

ถ้าไม่ติดว่า แดนดินเป็นคนผิดแทงมีดเข้าท้องชาวบ้านมิดด้าม เขาจะกระทืบคนเจ็บแทน ยังมีหน้ามาหยอดคำหวาน ไม่ดูสภาพตัวเองที่ใกล้จะไปเยือนประตูผีอยู่แล้ว 

"ข้าไม่ไหวแล้วหละ..แต่ก่อนตายท่านช่วยทำตามคำขอข้าสักข้อได้ไหม"

พ่อบ้านจิว กระอั๊กเลือดออกมาจนเสื้อผ้าของแดนดินและพ่อบ้านจิวแดงฉาน แดนดินยิ่งหน้าเสีย

"หุบปาก  ไม่ ข้าไม่ทำทั้งนั้น ท่านต้องไม่เป็นอะไรพ่อบ้านจิว" 

แดนดินเช็ดเลือดที่ปากของพ่อบ้านแต่เลือดก็ยังกระอั๊กออกมาเรื่อยๆ น้ำตาหยดน้อยก็ไหลไม่หยุดเช่นกัน อย่างรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้ผู้อื่นต้องตายถึงจะไม่ตั้งใจก็เถอะ

"ข้าคงไม่มีวาสนา ที่จะได้อยู่รับท่านทั้งใจและกายเสียแล้ว แม้แต่ความปรารถณาเล็กๆ ข้าก็มิอาจสมหวัง"

พ่อบ้านจิว หลับตาลงพรางถอดถอนใจ แดนดินที่เห็นคนใกล้จะตายจะให้ใจร้ายได้อย่างไร อีกอย่างเขาเป็นต้นเหตุในครั้งนี้

"พ่อบ้านจิว...บอกความปรารถณาของท่านมาเถิด..ขอยินดีทำมัน..หากว่าตัวข้าเฟิงหนิงหลินสามารถทำได้"

"ข้าขอเพียงนายท่าน จูบข้าสักครั้ง เพียงเท่านี้ข้าก็ตายตาหลับแล้ว"

"จะ...จูบ...หมายถึงข้าต้องจูบท่านหรือพ่อบ้าน"

พ่อบ้านจิวกระอั๊กเลือดอีกครั้ง ร่างกายกระตุก สายตาเริ่มเลื่อนลอยดังคนใกล้ตาย แดนดินที่เห็นเช่นนั้นไม่รอช้าทำตามความปรารถณาครั้งสุดท้ายของชายตรงหน้า

ร่างบางค่อยๆแนบริมฝีปากแดงนิ่มที่หน้าผากของพ่อบ้านจิ่ว  ก่อนจะผละออกมา

อยู่ๆพ่อบ้านจิวก็ลุกพรวดนั่งตัวตรงประชันหน้ากับแดนดินที่ทำหน้าเหวอ เมื่อเห็นคนที่คร่ำครวญว่าใกล้ตาย ลุกขึ้นมานั่งตัวตรงแล้วทำหน้าบึ้งใส่เหมือนจะงอนๆ...

เดี๋ยวนะพ่อบ้านจิวโดนแทงใกล้ตายกะอั๊กเลือดเมื่อกี๊ กับไอ้คนที่นั่งงอนใส่นี้มันคืออะไร

"จูบปากนะขอรับนายท่าน. ไม่ใช่หน้าผากอันนั้นไว้สำหรับเด็กน้อย"

ว่าแล้วริมฝีปากที่ชอบแย้มยิ้มน้อยๆตลอดเวลาก็ประกบกับริมฝีปากนุ่มนิ่มของคน   ที่กำลังเหวอแบบไม่ตั้งตัว ลิ้นร้อนสอดเข้ามาภายในโพลงปาก กวาดเอาความหวานของชามิ้นที่แดนดินชอบดื่มก่อนนอน มืออีกข้างจับท้ายทอยขาวเอาไว้แล้วบดจูบลงมา แดนดินรู้สึกตัวตอนที่ลิ้นนั้นควานเข้ามา 

สองมือผลักไสคนตรงหน้า แต่เหมือนจะไม่ขยับสักนิด แดนดินใช้ฝ่าเท้ายันโครมเข้าไปสุดแรงจน พ่อบ้านจิวกลิ้งหลุนๆไปชนเสาเสียงดัง

แล้วเสียงทีาเคยได้ยินในฝันครั่งนั้นก็ดังขึ้น

"ฮ่า....ฮ่า.....จิวเหลียง..สมน้ำหน้า...ที่รักของข้าเก่งจริงๆที่ถีบเจ้าจิวเหลียงปรมาจารย์จอมเวทได้"

แดนดินหันไปมองด้านหลัง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเบื้องหน้าคือ บุรุษผู้หนึ่งที่มีผมสีแดง ดวงตาสีทองสวย รูปร่างใหญ่โตไม่สวมเสื้อสวมเพียงกางเกงยาว เดินมาทางที่ทั้งสองนั่งอยู่ ที่ตกใจกว่านั้นหน้าตาเหมือนกับพ่อบ้านจิวเหลียงอย่างกับแกะ เพียงแต่รูปร่างและสีผมเท่านั้นที่ต่างกัน

"หุบปากเจ้าไปเลย..หลิ่งซาน..(ภูเขาและสายลม).."เป็นเสียงของพ่อบ้านจิวเหลียงที่เอ่ยออกมาขณะที่กำลังลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะดึงมือออกจากท้องของตัวเอง 

แล้วตวัดมือไปกลางอากาศหนึ่งครั้งชุดที่เคยเปื้อนเลือดกับสะอาดเอื่อมออง เหมือนไม่เคยมีสิ่งใดเปรอะเปื้อนมาก่อน

แดนดินได้แต่อึ้ง..นี้มันเกิดอะไรขึ้น..คนผู้นี้ถูกแทงแต่กับดึงมีดออกมาอย่างง่ายดาย ๆม่มีเลือดฟนือไส้ไหล แถมสะบัดมือครั้งเดียวชุดเปื้อนเลือดก็หายไปเสียอย่างงั้น แล้วอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็หน้าเหมือนกันอย่างกับฝาแฝด และเป็นคนเดียวกันกับที่ขโมยจูบแรกของแดนดินไป..

"ตุบ...ตุบ.."

"ที่รัก/นายท่าน"

รองเท้าที่แดนดินใส่ตอนออกมาตอนนี้มันได้พลีชีพเป็นที่เรียบร้อย แดนดินลุกขึ้นแล้วถอดรองเท้าปาใส่คนทั้งสองแล้วออกวิ่งกลับเรือนนอนโดยไม่สนใจสองคนด้านหลังที่ร้องเรียก

สองเท้าเปล่าเปลือยมุ่งหน้ากลับห้องอย่างเร่งรีบ พรุ่งนี้ คอยดู พรุ่งนี้ ข้าจะไล่พ่อบ้านจิวออกกล้ามากที่มาหลอกข้า..แดนดินแค่รู้สึกโกรธที่โดนหลอก พวกเขาล้อเล่นกับความรู้สึกของคนมากเกินไป เป็นปรมจารย์จอมเวทย์แล้วไง สามารถมาล้อเล่นแบบนี้ได้เหรอ มีสิทธิอันใดกันที่ทำแบบนั้น


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น