ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ฝากติดตามผลงานของไรด์ด้วยนะ 1 เม้น คือ 1 กำลังใจ รักรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะคะ ^^*

ชื่อตอน : บทที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2562 10:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3
แบบอักษร

image


“กูละอยากเตะมึงนักไอ้ฟ้า พากูไปสืบจากพี่ปี 3 กลุ่มพี่กร แมร่งไม่ได้เรื่องไม่พอ แถมโดนใช้ให้ไปทำนู้นทำนี่จัดเอกสาร ซื้อน้ำ ซื้อขนม ให้พวกพี่มันกินอีก พวกพี่เขาก็ไม่ตอบ กูเสียพลังงานชิปหายเลย ชอบหาเรื่องให้กู พากูไปลำบากสุดท้ายเป็นไง ล้มไม่เป็นถ้า”


เย็นวันเฉลยสายรหัสก็มาถึง ผลเป็นยังไม่ต้องบอกก็พอจะรู้กันอยู่นะครับไม่ต้องเดายาก โดนทำโทษวิ่งรอบลานเกียร์ 40 รอบ โทษฐานหาสายรหัสตัวเองไม่เจอ เจริญเถอะหยก !!!!



“วิ่งเร็วๆหน่อยครับน้อง....คุยกันอยู่นั้นแหละ...พี่ไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งเฝ้าพวกมึงวิ่งเล็กกันในทุ่งลาเวนเดอร์นะเว้ย” เสียงไอ้พี่กรตะโกนเร่งพวกผมที่วิ่งท้ายแถวกันด้วยเสียงที่ไม่สบอารมณ์ไปทางหงุดหงิด


พอวิ่งเสร็จผมกับไอ้ฟ้าแถบนอนกันที่ลานเกียร์กันเลยครับไม่ไหวจริงๆขาอ่อนไม่มีแรง


“อย่าเพิ่งนอนกันดิว่ะพวกมึงยังไม่รู้พี่สายของพวกมึงเลย” เสียงพี่เกมพูดขึ้นพวกผมรีบลุกลากสังขารมานั่งที่ อัฒจันทร์




“น้องหยก 077 นี่พี่บอม , พี่กร พี่สายรหัสของมึงนะไอ้หยก” พี่เกมพูดจบ ผมกับไอ้ฟ้าตาโตหันมามองหน้ากันเลยทันที เชี้ยเรื่องบังเอิญมันเกิดขึ้นแล้วในวันนี้



พี่กร !!!!



พี่กรรรรร!!!!!!



พี่กรรรรรรรรรร !!!!



พี่กรรรรรรรรรรรรเป็นพี่สายรหัสของผม!!!!!!!



“ส่วนน้องฟ้า 078 นี่พี่วงศ์ ,พี่นิก และกูเป็นพี่สายรหัสของมึง” พี่เกมพูดจบก็ได้ให้พวกเราแย่งย้ายไปตามสายรหัสของเราเอง



“ไงน้องหยกพี่ชื่อ พี่บอมนะ อยู่ปี 4”



“ส่วนน้องก็คงรู้จักพี่แล้วมั้งพี่ชื่อ กร ปี3”



“ครับ!!..สวัสดีครับพี่บอมพี่กร แล้วทำไมสายรหัสเราเหลือแค่ 3 คนเองล่ะครับพี่”


“เออ น้องปี 2 อันคนนึงมัน ซิ่วไปเรียนที่อื่นอ่ะ” พี่บอมตอบ


“ทำไมสาขาเครื่องยนต์ ต้องสลับสายรหัสกับสาขาเคมีด้วยอ่ะครับ”



“เมื่อก่อน 2 สาขานี้รุ่นพี่ไม่ค่อยถูกกันยกพวกตีกันบ่อยจนอาจารย์ทั้งสองสาขาปรึกษากันเลยให้สาขาเรากับสาขาพี่ สลับสายกันเพื่อสร้างมิตรพี่น้องและความสามัคคีกัน จนทำกันเป็นธรรมเนียมรุ่นสู่รุ่นจนถึงปัจจุบัน” พี่บอมอธิบายละเอียดจนผมเข้าใจเนื้อเรื่องทั้งหมด ดูลักษณะก็รู้ว่าพี่แกดูใจดีพูดเก่งยิ้มเก่งผิดกับคนข้างที่หน้าตายไม่มีความรู้สึก


“ก็ตามนั้น” พี่กรพูดขึ้น


“ไอ้กรมึงจะเย็นชาใส่น้องมันทำไมหนักหนาว่ะ...พออยู่กับพวกกูกับเพื่อนๆ กูเห็นมึงยิ้มหัวเราะหน้าบานจะตาย” พี่บอมพูดประชดประชันน้องสายของตัวเอง


“ผมเลือกคนสนิทนะพี่บอม....ไม่สนิทผมก็จะไม่คุย!!!!!!” เจ็บเลยครับ เจ็บจิ๊ดเข้าไปถึงหัวใจ แทบไม่ต้องสภาพรักเลยกู ปฏิเสธแบบบัวไม่เหลือใยกันเลยทีเดียว


“อ้าว!!! ผมก็น้องสายรหัสไหมอ่ะ พูดแบบนี้น้องเสียใจนะ” ผมทำปากยู่เซงๆ


“ไม่เป็นไรหรอกหยกอย่างไปสนใจไอ้กรเลย ถ้าไม่เด็ด นมไม่ใหญ่ เอวไม่เอส หุ่นไม่นางแบบ มันไม่สนใจหรอก” โอ้โหคุณสมบัติหรือสเปกฟังก์ชันการทำงานของรถยนต์ว่ะ วันนี้กูโดนตอก 2 รอบแล้วนะ อกหักแบบซ้ำซ้อน ช้ำในเลยกู


“เป็นไงมั้งว่ะไอ้หยก แมร่งโชคดีชิปหายได้อยู่สายรหัสกับพี่กรด้วย” ฟ้าวิ่งเข้ามาหาหยกแบบอารมณ์ดี มองหน้าหยกที่ต้องนี้เหมือนสมองไม่รับอะไรเหม่อลอย


“หยก!!!!”


“หยก!!!...ไอ้เชี้ยหยก!!!!!”


“ห๊ะไอ้ฟ้า!!! มึงจะเรียกกูทำไมเสียงดังแสบหูเว้ย”


“กูเห็นมึงเหม่อลอยเป็นอะไรหรือป่าว เห็นมึงเงียบ เรื่องพี่กรไม่โอเคหรอว่ะ” ผมได้แต่ก้มหน้าลง พูดเสียงสั่นๆ


“อืม”


“ใจเย็นโว๊ยไอ้หยก มึงบอกกูดิมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น” ผมอธิบายสิต่างๆที่เกิดขึ้น


ย้อนกลับไปหลังจากที่ผมคุยกับพี่บอมไปเรื่อยๆก็มีผู้หญิงผิวขาวผมยาวๆสีทองๆใส่เสื้อมหาลัยรัดรูปกับกระโปรงทรงเอสั้นๆมาหาพี่กรมัน ตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดมากห่าไรหรอกแต่พี่บอมแมร่งแซวเท่านั้นแหละ


“น้องเพลงคนสวยของไอ้กรมาแล้ว คนอะไรสวยไม่แบ่งใครเลยนะ” เธอคนนั้นยกมือไหว้แล้วพี่บอม ก่อนพี่กรจะลุกขึ้นเดินไปหาเธอก็พากันคุยอะไรไม่รู้แต่พี่กรสายตาพี่แกยิ้มจนตาจะปิดอยู่แล้ว สองคนนั้นก็จูงมือกันขับรถออกไปข้างนอก เจอแบบนี้ผมแข็งเป็นหินเลยครับ ทั้งเจ็บและจุกในเวลาเดี๋ยวกัน


นี่แหละสาเหตุที่ผมเหม่อลอยในตอนนี้สมองมันมึนไปหมดเหมือนจะเดินหน้า หรือ ถอยหลังดีมันสับสนตีกันในหัวไปหมด


“ฟ้า!!!...มึงรู้ใช่ไหม”


“ว่ากูพยายามมาสองปี เรื่องพี่กรจนถึงตอนนี้พี่เขายังไม่เคยมอง มองคนอย่างกูเลย ด้วยสายตาแบบนั้นกับผู้หญิงคนเมื่อกี้ กูพยายามคิดนะโว๊ยในแง่ดีว่าต้องมีสักวันสิว่ะที่เขาจะมองคนอย่างกูบ้างแต่ไม่เลย เขาไม่แม้แต่จะมองคนอย่างกูด้วยซ้ำ”


ตอนนั้นผมกั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ครับ ดีนะที่ไอ้ฟ้ามันลากผมออกมาจากกลุ่มพี่ๆ สายรหัสที่ยืนคุยกันที่ลานเกียร์ ผมเข้าไปกอดมันอย่างเร็ว เพื่อระบายความในใจที่ผมอุตส่าห์พยายามทำมัน เพื่อให้อยู่ในจุดๆนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะครับ ผมเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกๆอย่าง


“กูเข้าใจมึงนะไอ้หยก !!! ยังไงกูก็อยู่ข้างๆมึงนะเว้ยคอยให้กำลังใจมึงเสมอ”


“กูจะตัดใจ !!! กูไม่ไหวแล้วว่ะไอ้ฟ้า กูเหนื่อยที่จะวิ่งตามคนที่กูแอบรักเขาข้างเดียวแล้วว่ะ กูจะตัดใจ!!!”


“มึงคิดดีแล้วใช่ไหมไอ้หยกที่พูดออกมาแบบนั้น...ทำไมมึงล้มแผนง่ายจังว่ะ พยายามตั้งสองปี เจอเรื่องมากกว่านี้มึงก็เจอมาแล้วเรื่องแค่นี้เองไม่กัดพูดสู้หน่อยว่ะเพื่อน” ไอ้ฟ้าพยายามลูบหัวเพื่อปลอบใจผมไม่ให้เครียด


“กูอยู่แบบไม่มีตัวตนในสายตาเขาแบบนี้ไม่ได้ว่ะ” ความรู้สึกของผมมันก็มีวันหมดไปได้เหมือนกันถ้ามันถึงจุด จุดนึงที่หัวใจเราไม่สามารถรับไหวก็ควรจะพอแค่นี้


“มึงพูดแบบนี้มา 100 รอบแล้วสุดท้ายก็วนกลับมาชอบพี่กรอีกอยู่ดี”


“ครั้งนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมาเว้ย ครั้งนี้กูจะทำให้พี่มันดูว่าคนอย่างกูก็เลือกได้ไม่ง้อคนอย่างพี่มันหรอก” ฟ้าได้แต่ถอดหายใจกับความดื้อรั้งของเพื่อนตัวเอง


“เออแต่มึง!!! สัญญากับกูก่อนนะว่ามึงห้ามร้องไห้ให้พี่กรอีก” ผมได้แต่พยักให้มันเป็นเชิงตอบ


“กูบอกตรงๆนะมึงกับกูสนิทกันจนจะกลายเป็นพี่น้องแท้ๆด้วยกันอยู่แล้ว เวลาที่มึงร้องไห้เสียใจ กูก็เศร้าไปตามมึงด้วย แม่มึงฝากฝังกูให้ดูแลมึง ถ้าแม่มึงรู้ว่ากูดูแลมึงไม่ได้มีหวังหัวกะบาลกูแตกแม่ไอ้เชี้ยหยก” ฟ้ามันหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดให้หยก


“ไอ้เหี้ยฟ้ากูไม่ใช่เด็กน้อยแล้วนะ”


“ยังไงมึงก็เด็กน้อยสำหรับกูไอ้หยก”


“เดี๋ยวเย็นนี้กูจะพาไปกินเหล้ายอมใจมึงจะได้ล้างใจลืมพี่กรคนใจร้ายของมึงก็แล้วกัน”



โปรดติดตามตอนต่อไป......


เดี๋ยวจะว่างๆเข้ามาแก้คำผิดนะ....


#กรหยก #เม้นให้กำลังใจได้นะทุกคน ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจร้า

ความคิดเห็น