คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 11 ไม่ชอบมาพากล.. 75%

ชื่อตอน : บทที่ 11 ไม่ชอบมาพากล.. 75%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2561 16:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 ไม่ชอบมาพากล.. 75%
แบบอักษร

​ในตอนสายของวันถัดไป แองเจลล่า ก็มาเยี่ยม อรภา ที่โรงพยาบาล ตามที่เธอได้พูดบอกเอาไว้ โดยมี เรติน่า มาพร้อมกับ แองเจลล่า ด้วย สวัสดีแบรี่/สวัสดีคุณภา เป็นยังไงบ้างคะ?” เรติน่า เดินเข้ามาในห้องพักฟื้นคนไข้ ที่ อรภา พักรักษาตัวอยู่ กล่าวทักทาย แบรี่ แล้วหันมากล่าวทักทาย อรภา พร้อมกับถามอาการไปด้วย และยื่นกระเช้าผลไม้ให้ แบรี่ เพื่อรับไปเก็บ แบรี่ ก็ยื่นมือไปรับอย่างเร็วไว

“สวัสดีค่ะคุณเรติน่า ดีขึ้นแล้วล่ะคะ” อรภา ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง ตอบ เรติน่า ยิ้มๆ “ดีแล้ว ถือว่าฟาดเคราะห์ไปนะ” เรตินา ซึ่งได้รับรู้เรื่องราวจาก แองเจลล่า ก็ตกใจเป็นอย่างมาก แต่พอได้รู้ว่าเด็กชายดีออนปลอดภัย และส่วน อรภา ก็เจ็บเพียงเล็กน้อย ก็โล่งใจ และจึงรีบมาเยี่ยมในวันนี้นี่แหละ 

“เฮ! สวัสดีดีออน เป็นไงบ้างหลานย่า?” เรติน่า หันมาทางเด็กชายดีออน ที่นั่งเล่นรถและหุ่นยนต์อยู่ที่โซฟากึ่งเตียง เดินเข้าไปหาและนั่งลงข้างๆ “หวัดดีครับ” เด็กชายตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมากล่าวกับผู้เป็นย่า ด้วยรอยยิ้มหวาน แล้วกลับไปสนใจเล่นรถและหุ่นยนต์ของตนเองอีกครั้ง โดยไม่คิดจะสนใจรอบข้าง 

“ดีนะที่ไม่เป็นอะไรกันมาก” เรติน่า ยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กๆ ทุยๆ ของหลานชายตัวน้อยด้วยความเป็นห่วงเป็นใยและรักใคร่ ก่อนจะหันมามอง แบรี่ และ อรภา สลับกันไปมา พร้อมกับพูดเปรยๆ ขึ้น อย่างรู้สึกโล่งใจ “ครับ! ดีว่าไม่เป็นอะไรมาก แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็สงสัยว่าทำไมรถยนต์คันนั้นถึงวิ่งเร็ว ไม่ชะลอความเร็วเลย ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าถนนตรงนั้นเป็นถนนในสวนสาธารณะ ซึ่งมีผู้คนเดินข้ามไปมาบ่อยอยู่แล้ว” แบรี่ กล่าวบอกกับ เรติน่า ถึงความสงสัยและข้องใจของตัวเขา แต่ก็ไม่ได้พูดเพื่อจะจับผิดใคร ใดๆ ทั้งนั้น

“แองเจลล่า คิดว่าคนขับรถคันนั้นคงจะประมาทเลินเล่อนะคะ ก็เลยขับมาเร็วอย่างนั้นน่ะ” แองเจลล่า พูดแสดงความคิดของเธอให้ทุกคนได้รับทราบ “ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นแหละค่ะ แต่ก็เป็นโชคดีของภากับน้องดีออนนะคะ ที่คุณเอริคมาช่วยไว้ได้ทัน” อรภา กล่าวอย่างเห็นด้วย เพราะไม่ได้คิดว่าเรื่องนี้จะมีตื้นลึกหนาบางอะไรมาเกี่ยวข้อง คิดว่าคงจะเป็นเพียงการประมาทเลินเล่อเท่านั้นเอง

“อืม!! ก็ขอให้เป็นเพียงการประมาทเลินเล่อของคนขับรถคันนั้นนะ” แบรี่ พูดขึ้นอย่างยังไม่มั่นใจว่าจะใช่เป็นการประมาทเลินเล่อของคนขับรถคันนั้น “หรือแบรี่ว่าจะไม่ใช่เกิดจากความประมาทเลินเล่อหรือว่ายังไงคะ?” แองเจลล่า หันมาถาม แบรี่ ด้วยใจรู้สึกหวั่นๆ และร้อนรนใจ กลัวเหลือเกินว่า แบรี่ จะไม่ได้เชื่อว่าเกิดจากความประมาทเลินเล่อ เพราะหากเขาเกิดความสงสัยขึ้นมา แล้วให้คนไปสืบหาความจริง เธออาจจะซวยเอาได้

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนั้นแหละ ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมานี้มันเกิดจากอะไร แต่คงอีกไม่นานหรอก เดี๋ยวเราก็จะได้รู้ว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นมาจากอะไรกันแน่” แบรี่ กล่าวบอกทุกคนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่คำพูดนั้นก็ทำให้ แองเจลล่า ร้อนรุมราวกับมีไฟสุ่มอยู่ในอก แทบยืนอยู่ไม่เป็นสุขได้เลยทีเดียว แต่ก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติ ไม่แสดงความร้อนรนร้อนรุ่มใดๆ ก็มาให้เห็น เพราะเดี๋ยวจะทำให้สงสัยเอาได้

“แล้วนี้หมอให้อยู่ดูอาการที่โรงพยาบาลกี่วันล่ะ??” เรติน่า เห็นสีหน้าและท่าทางของผู้เป็นลูกสาว ดูจะซีดลงไป จึงหันไปถาม แบรี่ เพื่อเปลี่ยนไปพูดถึงเรื่องอื่น แต่ภายในใจก็ภาวนาขออย่าให้เป็นอย่างที่สงสัยอยู่ในตอนนี้เลย “เดี๋ยวสักพักหมอคงจะเข้ามาดูอาการ และหากไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง คิดว่าหมอคงจะให้กลับไปพักรักษาตัวที่บ้านได้น่ะครับ” แบรี่ หันมาตอบ เรติน่า ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงนิ่งเป็นปกติเช่นเดิม 

“อืม!! โอเค! เอาล่ะเห็นทีว่าฉันกับแองเจลล่าจะต้องไปกันแล้วล่ะขอให้หายไวๆ นะ” เรติน่า ลุกขึ้นยืน พร้อมกับบอกกล่าวแก่ แบรี่ และอรภา แล้วหันไปพยักหน้าให้ แองเจลล่า เพื่อให้รับรู้ว่าไปกันได้แล้ว “ขอบคุณนะคะที่มาเยี่ยม” อรภา กล่าวร่ำลาคนทั้งสองยิ้มๆ แล้วจากนั้นผู้ที่มาเยี่ยมทั้งสองก็พากันเดินออกจากห้องพักฟื้นคนไข้ไป

ความคิดเห็น