ทุ่งหญ้าหิมะบนเม็ดทราย
facebook-icon

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ยังไงเราก็ขอบคุณมากนะคะ หวังว่ามันจะสร้างความสนุกให้กับผู้อ่านนะคะ : )

บทที่ 17 สุดท้ายกลับมีแต่ฉันที่เป็นคนเจ็บ

ชื่อตอน : บทที่ 17 สุดท้ายกลับมีแต่ฉันที่เป็นคนเจ็บ

คำค้น : เศร้า เหงา ความรัก ดราม่า ร้องไห้ เสียใจ ปัญหา พระจันทร์ ใจเหงา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2563 23:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 สุดท้ายกลับมีแต่ฉันที่เป็นคนเจ็บ
แบบอักษร

 

Lonely Moon 

สุดท้ายกลับมีแต่ฉันที่เป็นคนเจ็บ 

ฉันขับรถพาตัวเองออกมาจากไร่ด้วยความเสียใจและเอาแต่ร้องไห้มาตลอดทางจนถึงคอนโด ทุกอย่างมันเหมือนฝันร้ายสำหรับฉันที่เกิดขึ้นในเวลาอันรวดเร็วมากจนยากที่จะทำใจยอมรับได้

 

               ฉันไม่คิดเลยว่าเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนนี้ มันจะสร้างรอยแผลและความเจ็บปวดให้กับฉันได้ภายในชั่วพริบตา ทั้งที่ชีวิตก่อนหน้านี้ฉันยังรู้สึกอยู่เลยว่าตัวเองกำลังจะเริ่มมีชีวิตที่ดีและความสุขอยู่แล้วแท้ๆ

 

               ฉันนอนจมอยู่กับความทุกข์ใจ พยายามคิดว่าทุกอย่างที่เจออาจเป็นเพียงแค่ความฝัน  หรือนี่จะเป็นแค่ฝันร้าย? ฉันไม่รู้…ไม่รู้อะไรเลยในตอนนี้  

 

               ใจของฉันมีแต่คำถามที่ไม่เข้าใจมากมายว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของฉัน มันเป็นเพราะอะไรกันทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้

 

                ท่ามกลางความเงียบภายในห้องนอน เสียงกดกริ่งที่หน้าประตูดังขึ้นสองถึงสามครั้ง มันเรียกสติของฉันที่กำลังนอนซมอยู่บนที่นอนให้ลุกขึ้นมา  ฉันรีบก้าวลงจากเตียงแล้วออกจากห้องนอนเดินไปเปิดประตูหน้าห้องทันที 

 

               ฉันยังหวังเอาไว้อยู่ลึกๆว่าบางทีคนที่รออยู่หน้าห้องอาจจะเป็นพี่ตะวันที่กลับมาหาฉัน กลับมาเพื่อบอกว่าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกัน  

 

               แต่พอฉันเปิดประตูออกไปก็ต้องพบกับความผิดหวัง เขาคนนั้นไม่ใช่คนที่ฉันกำลังรอ เพราะคนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นพี่เบียร์ ไม่ใช่พี่ตะวัน 

 

               ที่พี่เบียร์แวะมาหาฉันเพราะเขาบอกว่าพี่ตะวันมอบอำนาจให้เขาเป็นตัวแทนพาฉันไปโอนรถแล้วก็คอนโดให้เป็นชื่อของฉัน

 

                "ฝากบอกพี่ตะวันด้วยนะคะ  พระจันทร์คงรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ"

 

               "พระจันทร์อย่าทำแบบนี้เลย ไอ้ตะวันมันจะลำบากใจ"

 

               "ไม่ได้หรอกพี่เบียร์ ถ้าพระจันทร์ทำอย่างนั้น มันก็ไม่ต่างอะไรกับพระ จันทร์ใช้ตัวเข้าแลกเลย พระจันทร์มีหัวใจ พระจันทร์รักพี่ตะวันจริงๆ พี่อย่าทำให้พระจันทร์ดูไร้ค่าไปกว่านี้เลยค่ะ"

 

               "พี่ขอโทษนะพระจันทร์ พี่ผิดเองที่ไปท้าพนันมันเรื่องให้ลองจีบพระจันทร์   พี่ว่าเราตัดใจเถอะ"

 

               ฉันส่ายหน้าเบาๆก่อนที่พี่เบียร์จะพูดต่อในสิ่งที่ทำให้ฉันยิ่งเจ็บปวด

 

               "ความจริงตะวันมันคงรักใครไม่ได้อีกนอกจากปลื้มใจหรอก ปลื้มเป็นรักแรกของมัน มันเสียใจแทบไม่เป็นผู้เป็นคนตอนที่ปลื้มคนที่มันเฝ้ารักมาตลอดไปคบกับเพื่อนสนิทมัน ตอนนี้ทางนั้นเขาเลิกกันแล้ว มันคงตัดสินใจแล้วล่ะ"

 

               "….."  

 

               ฉันได้แต่ฟังที่พี่เบียร์พูดด้วยความรู้สึกยิ่งถูกซ้ำเติม จนขอบตาทั้งสองข้างมันเริ่มร้อนผ่าว  น้ำตาไหลซึมเป็นทางอาบที่สองแก้ม ร่างกายไม่มีบาดแผล แต่มันกลับเจ็บปวดเหลือเกิน

 

                "แต่พี่คิดว่าตะวันมันก็รักพระจันทร์อยู่นะ จากที่เห็นตอนที่มันคบกับพระจันทร์ มันดูมีความสุขมาก พอปลื้มกลับมามันคงจะสับสน เพราะมันฝังใจกับรักแรกของมันมาก พี่อยากให้พระจันทร์ทำใจเถอะนะ คิดซะว่าไม่ได้เกิดมาคู่กัน"

 

               "พี่เบียร์กลับไปเถอะค่ะ ฝากบอกพี่ตะวันด้วยนะคะ ยังไงพระจันทร์ก็คงรับไว้ไม่ได้ คอนโดนี้ขอพระจันทร์อยู่อีกสักพัก ถ้าหาที่อยู่ใหม่ได้แล้วจะคืนให้"

 

               "พระจันทร์พี่ว่า…"

 

                "พระจันทร์ขอร้องนะคะ!  ตอนนี้ขอพระจันทร์อยู่คนเดียวนะพี่เบียร์"  

 

               ฉันตวาดใส่พี่เบียร์เสียงดัง เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่เดินออกไปจากห้องของฉันอย่างเงียบๆ 

 

               ความรู้สึกตอนนี้มันตื้อขึ้นมาราวกับว่าฉันถูกโดนเหยียบให้จมซ้ำด้วยเหตุผลที่พี่ตะวันฝังใจกับรักแรก 

 

               ฉันเกลียดความรักครั้งแรก ทำไมเรื่องราวแบบนี้ต้องวนเวียนอยู่ในชีวิตของฉันอยู่ซ้ำๆ ตอนนั้นมันก็เคยเกิดขึ้นกับแม่ของฉันจนทำลายชีวิตของท่านมาครั้งหนึ่งแล้ว ก็แล้วทำไมมันต้องมาเกิดกับตัวฉันอีก ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ

 

               ฉันนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนแทบจะไม่มีความรู้สึกอะไรอีกแล้ว น้ำตาที่ไหลรินก่อนหน้านี้เริ่มเหือดแห้งไป เหลือทิ้งไว้เพียงแค่ความรู้สึกเหม่อลอยราวกับคนขาดสติ ฉันจะอยู่ต่อไปอีกทำไม? ในเมื่อชีวิตมีแต่เรื่องเลวร้ายให้ต้องได้พบเจอ

 

                หมดแล้วทุกอย่างที่มี ฉันพาตัวเองค่อยๆเดินออกมาจากคอนโดอย่างไร้จุดหมาย เดินมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่บนสะพานแขวนที่เชื่อมผ่านกลางแม่น้ำ     ฉันมองลงไปบนสายน้ำข้างล่าง ผ่านหยดน้ำตาที่กำลังไหลรินบนใบหน้า  

 

                เหมือนกับว่าฉันโดนเขาหลอกเลย หลอกให้รัก หลอกให้หลง หลอกให้ เชื่อใจ แต่สุดท้ายกลับมีแต่ฉันที่เป็นคนเจ็บ ทั้งที่ฉันปักใจเชื่อแล้วว่าฉันได้เจอที่พึ่งสุดท้ายในชีวิตแล้วจริงๆ  แต่ทุกอย่างกลับพังทลาย มันคงเป็นเพราะว่าฉันมองทุกอย่างบนโลกใบนี้สวยงามเกินไป  ฉันได้แต่หลับตาบอกกับตัวเองด้วยความรู้สึกที่ว้าเหว่และโดดเดี่ยว 

 

           "แม่น้ำขา หนูจันทร์ทำผิดพลาดอีกแล้วค่ะ หนูจันทร์คงอยู่บนโลกอันโหดร้ายใบนี้ต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว หนูจันทร์ขอไปอยู่กับแม่นะคะ เพราะแม่เป็นคนเดียวจริงๆที่รักและต้องการหนูจันทร์" 

 

                มันคงจะดีกว่าถ้าการที่เราได้รักใครแล้วไม่ต้องมานั่งทนเจ็บปวดหัวใจ ขนาดนี้ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะขอจบชีวิตตัวเองลงที่สะพานแขวนกลางแม่น้ำแห่งนี้ ฉันอยากปลดปล่อยทุกสิ่งออกไปจากหัวใจให้หมด  

 

               ในขณะที่ฉันกำลังจะทิ้งตัวกระโดดลงไปข้างล่าง แต่แล้วสายลมวูบหนึ่งก็ปะทะเข้ากับใบหน้าของฉัน มันเย็นจัดจนพัดผ่านหยดน้ำตาที่กำลังไหลรินให้ค่อยๆแห้งลง ราวกับว่าฉันกำลังถูกซับน้ำตาเพื่อปลอบใจ

 

            "ใช้ชีวิตให้สนุกและมีความสุขนะลูก" 

 

                อยู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงที่อยู่ในความทรงจำดังมาจากในสายลมที่กำลังปะทะเข้ามา มันเป็นเสียงที่อ่อนโยนของแม่ที่เคยพูดกับฉันเอาไว้ แม่ผู้ซึ่งอยู่ในความทรงจำที่สวยงามของฉันเสมอมา 

 

               นั่นสิ…ตอนนี้ฉันทำอะไรอยู่ ฉันกำลังจะมีลูกที่เกิดจากผู้ชายที่ฉัน  รักเขามากไม่ใช่หรือไง อย่างน้อยถึงเขาจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ตัวฉันก็ยังมีลูกอยู่ เหมือนกับแม่ที่ยังมีฉันอยู่ด้วยกันจนลมหายใจสุดท้ายของท่านไง

 

            "แม่น้ำคะหนูจันทร์ขอโทษ หนูจันทร์จะไม่คิดสั้นแบบนี้อีกแล้ว หนูจันทร์สัญญา" 

 

                พอเริ่มได้สติ ฉันหอบเอาความเจ็บช้ำที่ยังคงมีอยู่ พาตัวเองกลับมาที่ห้องพัก  ในเมื่อชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป และคงจะไม่มีประโยชน์อะไรหากฉันยังยึดติดกับความเสียใจและความผิดพลาดที่เกิดขึ้น 

 

               นับจากนี้ไปฉันตัดสินใจว่าจะเก็บความเจ็บและทุกสิ่งเอาไว้เบื้องหลัง  ถึงเรื่องของพี่ตะวันจะทำให้ฉันต้องเจ็บปวดหัวใจก็ตาม แต่ฉันคงจะต้องยอมรับมันให้ได้ ไม่ใช่เพื่อใคร…แต่เพื่อตัวของฉันเอง

 

               ก็ในเมื่อทุกอย่างมันต้องจบลงแบบนี้ ฉันเองก็คงจะกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว  ต่อไปนี้ฉันจะเริ่มต้นชีวิตใหม่และทำทุกอย่างเพื่ออีกชีวิตที่กำลังจะเกิดขึ้นมาอยู่เคียงข้างกันในวันที่ฉันไม่เหลือใครอีกแล้วในตอนนี้

To Be Continued 

ความคิดเห็น