ทุ่งหญ้าหิมะบนเม็ดทราย
facebook-icon

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ยังไงเราก็ขอบคุณมากนะคะ หวังว่ามันจะสร้างความสนุกให้กับผู้อ่านนะคะ : )

บทที่ 17 สุดท้ายกลับมีแต่ฉันที่เป็นคนเจ็บ

ชื่อตอน : บทที่ 17 สุดท้ายกลับมีแต่ฉันที่เป็นคนเจ็บ

คำค้น : เศร้า เหงา ความรัก ดราม่า ร้องไห้ เสียใจ ปัญหา พระจันทร์ ใจเหงา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2563 22:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17 สุดท้ายกลับมีแต่ฉันที่เป็นคนเจ็บ
แบบอักษร

 

Lonely Moon 

สุดท้ายกลับมีแต่ฉันที่เป็นคนเจ็บ 

 

ฉันขับรถพาตัวเองออกมาจากไร่ด้วยความเสียใจและเอาแต่ร้องไห้มาตลอดทางจนถึงคอนโด ทุกอย่างเหมือนฝันร้ายสำหรับฉัน มันเกิดขึ้นในเวลาอันรวดเร็วมากจนยากที่จะยอมรับได้ ฉันไม่คิดเลยว่าเพียง แค่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ มันจะสร้างรอยแผลและความเจ็บปวดให้กับฉัน ได้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ฉันยังรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเริ่มมีชีวิตที่ดีและความสุขอยู่แล้วแท้ๆ 

 

ฉันนอนจมอยู่กับความทุกข์ใจพยายามคิดว่าทุกอย่างที่เจออาจเป็นเพียงแค่ความฝัน หรือนี่จะเป็นแค่ฝันร้าย ฉันไม่รู้ ไม่รู้อะไรเลยในตอนนี้ ในใจมีแต่คำถามที่ไม่เข้าใจมากมายว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของฉัน มันเป็นเพราะอะไรกัน ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ 

 

เสียงกริ่งที่หน้าประตูห้องดังขึ้นเรียกสติของฉันที่กำลังนอนซมอยู่บนที่นอนให้ลุกขึ้นมา  ฉันรีบก้าวลงจากเตียงแล้วออกจากห้องนอนเดินไปเปิดประตูทันที  ฉันยังหวังเอาไว้อยู่ลึกๆว่า บางทีคนที่มาอาจจะเป็นที่พี่ตะวันที่กลับมาหาฉันเพื่อบอกว่าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกัน  แต่คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นพี่เบียร์ไม่ใช่พี่ตะวัน  ที่พี่เบียร์มาหาฉัน เขาบอกว่าพี่ตะวันมอบอำนาจให้เขาเป็นตัวแทนพาฉันไปโอนรถแล้วก็คอนโดให้เป็นชื่อของฉัน 

 

“ฝากบอกพี่ตะวันด้วยนะคะ   พระจันทร์คงรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ  ”

“พระจันทร์อย่าทำแบบนี้เลย ไอ้ตะวันมันจะลำบากใจ”

“ไม่ได้หรอกพี่เบียร์ ถ้าพระจันทร์ทำอย่างนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับพระจันทร์ใช้ตัวเข้าแลกเลย พระจันทร์มีหัวใจ พระจันทร์รักพี่ตะวันจริงๆ  พี่อย่าทำให้พระจันทร์ดูไร้ค่าไปกว่านี้เลยค่ะ”

 

“พี่ขอโทษนะพระจันทร์ พี่ผิดเองที่ไปท้าพนันมันเรื่องลองจีบพระจันทร์ พี่ว่าเราตัดใจเถอะ” ฉันส่ายหน้าเบาๆ ก่อนที่พี่เบียร์จะพูดต่อในสิ่งที่ทำให้ฉันยิ่งเจ็บปวด 

 

“ความจริงตะวันมันคงรักใครไม่ได้อีกนอกจากปลื้มหรอก  ปลื้มเป็นรักแรกของมัน มันเสียใจแทบไม่เป็นผู้เป็นคนตอนที่ปลื้มคนที่มันเฝ้ารักมาตลอดไปคบกับเพื่อนสนิทมัน ตอนนี้ทางนั้นเขาเลิกกันแล้ว มันคงตัดสินใจแล้วล่ะ พี่คิดมันเองก็รักพระจันทร์อยู่นะ เพราะตอนคบพระจันทร์มันดูมีความสุขมาก แต่มันคงฝังใจกับรักแรกของมัน พระจันทร์ทำใจเถอะนะ คิดซะว่าไม่ได้เกิดมาคู่กัน” 

 

“พี่เบียร์กลับไปเถอะค่ะ ฝากบอกพี่ตะวันด้วยนะคะ ยังไงพระจันทร์ก็คงรับไว้ไม่ได้ คอนโดนี้ขอพระจันทร์อยู่อีกสักพัก ถ้าหาที่อยู่ใหม่ได้แล้วจะคืนให้” 

 

“พระจันทร์พี่ว่า…” 

 

“พระจันทร์ขอร้องนะคะ! ตอนนี้ขอพระจันทร์อยู่คนเดียวนะพี่เบียร์”   

 

ฉันตวาดใส่พี่เบียร์เสียงดัง  เขาไม่พูดอะไรต่อเพียงแค่เดินออกไปจากห้องของฉันอย่างเงียบๆ   ความรู้สึกตอนนี้มันตื้อขึ้นมาราวกับว่าฉันถูกโดนเหยียบซ้ำด้วยเหตุผลที่พี่ตะวันฝังใจกับรักแรก  ฉันเกลียดความรักครั้งแรก ทำไมเรื่องราวแบบนี้ต้องวนเวียนอยู่ในชีวิตของฉันอยู่ซ้ำๆ ตอนนั้นมันก็เคยเกิดขึ้นกับแม่ของฉันจนทำลายชีวิตของท่านมาทีหนึ่งแล้ว   ก็แล้วทำไมมันต้องมาเกิดกับตัวฉันอีก ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ

ฉันนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนแทบจะไม่มีความรู้สึกอะไรอีกแล้ว น้ำตาที่ไหลรินก่อนหน้านี้เริ่มแห้งไป เหลือทิ้งไว้เพียงแค่ความรู้สึกเหม่อลอยราวกับคนขาดสติ ฉันจะอยู่ต่อไปทำไมอีกในเมื่อชีวิตมีแต่เรื่องเลวร้ายให้ต้องได้พบเจอ  

 

หมดแล้วทุกอย่างที่มี ฉันพาตัวเองเดินออกมาจากคอนโดอย่างไร้จุดหมาย เดินมาเรื่อยๆจนมาหยุดที่สะพานแขวนที่เชื่อมผ่านกลางแม่น้ำ ฉันมองลงไปบนสายน้ำข้างล่างผ่านหยดน้ำตาที่กำลังไหลรินบนใบหน้า  

เหมือนฉันโดนเขาหลอกเลย หลอกให้รัก  หลอกให้หลง  หลอกให้เชื่อใจ  แต่สุดท้ายกลับมีแต่ฉันที่เป็นคนเจ็บ ทั้งที่ฉันปักใจเชื่อแล้วว่า ฉันได้เจอที่พึ่งสุดท้ายในชีวิตแล้วจริงๆ  แต่ทุกอย่างกลับพังทลาย มันคงเป็นเพราะว่าฉันมองทุกอย่างบนโลกใบนี้สวยงามเกินไป  ฉันได้แต่หลับตาบอกกับตัวเองด้วยความรู้สึกว้าเหว่และโดดเดี่ยว 

 

"แม่น้ำขา หนูจันทร์ทำผิดพลาดอีกแล้วค่ะ หนูจันทร์คงอยู่บนโลกอันโหดร้ายใบนี้ต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว หนูจันทร์ขอไปอยู่กับแม่นะคะ  เพราะแม่เป็นคนเดียวจริงๆที่รักและต้องการหนูจันทร์" 

 

มันคงจะดีกว่า ถ้าการที่เรารักใครแล้วไม่ต้องทนเจ็บปวดหัวใจขนาดนี้ ฉันตัดสินใจจะจบชีวิตตัวเองลงที่สะพานแขวนกลางแม่น้ำแห่งนี้ ฉันอยากปลดปล่อยทุกสิ่งออกไปจากหัวใจให้หมด  ในขนะที่ฉันกำลังจะทิ้งตัวกระโดดลงไปข้างล่าง แต่แล้วสายลมวูบหนึ่งก็ปะทะเข้ากับใบหน้าของฉัน มันเย็นจัดจนพัดผ่านหยดน้ำตาที่กำลังไหลรินให้แห้งลง ราวกับว่ากำลังถูกซับน้ำตาเพื่อปลอบใจ

 

‘ใช้ชีวิตให้สนุกและมีความสุขนะลูก’ 

 

จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงดังมาจากสายลมที่ปะทะเข้ามา  มันเป็นเสียงของแม่ แม่ผู้ซึ่งอยู่ในความทรงจำที่สวยงามของฉันเสมอมา นั่นสิ…ตอนนี้ฉันทำอะไรอยู่ ฉันกำลังจะมีลูกที่เกิดจากผู้ชายที่ฉันรักมาก อย่างน้อยแม้เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน ฉันก็ยังมีลูกของเราอยู่ด้วยกัน เหมือนกับแม่ที่ยังมีฉันอยู่ด้วยกันจนลมหายใจสุดท้ายของท่าน  

 

"แม่น้ำคะ หนูจันทร์ขอโทษ หนูจันทร์จะไม่คิดสั้นแบบนี้อีกแล้ว  หนูจันทร์สัญญา" 

 

พอเริ่มได้สติ ฉันหอบเอาความเจ็บช้ำที่ยังคงมีอยู่พาตัวเองกลับมาที่คอนโด  ในเมื่อชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป  และคงจะไม่มีประโยชน์อะไรหากฉันยังยึดติดกับความเสียใจและผิดพลาดที่เกิดขึ้น  นับจากนี้ไปฉันตัดสินใจว่า จะเก็บความเจ็บและทุกสิ่งเอาไว้เบื้องหลัง  ถึงเรื่องของพี่ตะวันจะทำให้ฉันต้องเจ็บปวดใจก็ตาม แต่ฉันคงต้องยอมรับมันให้ได้  ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวของฉันเอง  ก็ในเมื่อทุกอย่างมันต้องจบลงแบบนี้  ฉันเองก็คงจะกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว  ต่อไปนี้ฉันจะเริ่มต้นใหม่และทำทุกอย่างเพื่ออีกชีวิตที่กำลังจะเกิดขึ้นมาอยู่เคียงข้างกันในวันที่ฉันไม่เหลือใครอีกแล้วในตอนนี้    

 

To Be Continued 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น