กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่9.1 อ้อนเมีย

ชื่อตอน : บทที่9.1 อ้อนเมีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 48.8k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2561 16:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่9.1 อ้อนเมีย
แบบอักษร

วันต่อมา

“โอย…ปวดหัวโว้ย” ราฟาเอลรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจะขยับกายลุกขึ้น แต่ก็ต้องเอนกายลงนอนไปใหม่เพราะหัวหนักอึ้งซ้ำยังปวดตุบๆอีกด้วย 

“ตื่นแล้วเหรอคะ” ละอองทรายเดินเข้ามาพร้อมถาดข้าวต้มหอมกรุ่นที่ลอยไปเตะจมูกคนตัวโตจนท้องร้องโครกครากขึ้นมา 

“หนูนิด นี่ฉัน…” ราฟาเอลค่อยๆขยับกายลุกขึ้นมือหนายกขึ้นนวดขมับของตัวเองเบาๆ 

“เป็นยังไงบ้างคะ ปวดหัวมากมั้ย วันหลังก็อย่าซ่าไปดื่มรู้หรือเปล่า เหล้าแบบนั้นมันแรง ดีไม่ดีเป็นอันตรายถึงชีวิตได้เลยนะคะ” ละอองทรายวางถาดข้าวต้มบนโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงข้างๆพลางจ้องใบหน้าที่ดูยังมีอาการมึนอยู่เล็กน้อย ยกมือเรียวขึ้นลูบไล้ขมับเขา แล้วออกแรงกดคลึงเบาๆราวทะนุถนอม 

“ถ้ารู้ว่าเมาแล้วหนูนิดจะเป็นห่วงแบบนี้ ฉันคงอยากเมาทุกวัน” ราฟาเอลมองสบตา เหมือนกำลังซึมซับเอาความอ่อนโยนจากเธอ นี่เธอกำลังทำอะไรกับใจของเขา กำลังรักษาเยียวยาหรือไร ทำไมอาการไม่ดีต่างๆถึงเบาบางลงเพียงเพราะสัมผัสและคำพูดจากเธอคนนี้ 

“ลุกมาทานข้าวเถอะค่ะ จะได้ทานยาแล้วนอนพักต่อ หนูนิดฝากคุณเมฆช่วยดูงานให้แล้ว” ละอองทรายลุกขึ้นไปรินน้ำดื่มใส่แก้วแล้ววางไว้ที่โต๊ะข้างถ้วยข้าวต้ม 

“แล้วหนูนิดกินหรือยัง” ราฟาเอลเดินเข้ามาสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง 

“ทานเรียบร้อยแล้วค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ 

“ขอบคุณนะที่เมื่อคืนคอยดูคนเมาคนนี้” ราฟาเอลเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะหอมที่แก้มนวลฟอดใหญ่ จำไม่ได้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่เมื่อสำรวจเนื้อตัวแล้วพบว่าเขาอยู่ในชุดนอนเรียบร้อย ทั้งหมดก็คงเป็นฝีมือเธอ

“ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับอีกครั้ง  

“ว่าแต่เมื่อคืนฉันทำอะไรไม่ดีใส่หนูนิดบ้างหรือเปล่า ถ้าทำอะไรก็อย่าใส่ใจเลยนะฉันเมาน่ะ” ราฟาเอลหอมที่แก้มนวลอีกครั้ง แล้วคลายอ้อมแขนออกจากเธอ ก่อนจะหย่อนกายนั่งลงยังโต๊ะที่เธอวางถ้วยข้าวต้มเอาไว้ 

“จำอะไรไม่ได้เลยเหรอคะ” ละอองทรายเอ่ยถาม คำของเขาลอยเข้ามากระทบหัวใจเธอจัง อย่าใส่ใจอย่างนั้นเหรอ จะบอกว่าที่พูดที่ทำอะไรออกมามันเป็นเพราะเขาเมาอย่างนั้นสินะ 

“ก็คลับคล้ายคลับคลานะ เหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่น ไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องจริงหรือฝัน เวลาเมาแล้วจำอะไรไม่ได้สักที เห็นทีฉันคงต้องเลิกกินแล้วล่ะเพราะเดี๋ยวไปเมาโดนใครรวบหัวรวบหางบ้างก็ไม่รู้” ราฟาเอลเอ่ยออกมาโดยไม่ทันคิด ว่าคำพูดของเขามันเหมือนไม้ที่ไปตีแสกหน้าเธอเข้าอย่างจัง 

“หนูนิด…ฉันไม่ได้…”  

“คุณราฟทานข้าวต่อเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูนิดไปเอาน้ำใบเตยขึ้นมาให้ ป้าพุดน่าจะต้มเสร็จแล้ว” ละอองทรายรีบตัดบทก่อนจะเดินออกจากห้องไปทันที  

“โธ่เว้ย…เมื่อไรจะเลิกปากไววะไอ้ราฟ” ราฟาเอลถอนหายใจพลางยกมือขึ้นตีปากตัวเองอย่างนึกโมโห บรรยากาศกำลังดีแท้ๆ ดันหลุดพูดอะไรไปกระทบใจเธอเข้า แทนที่จะได้กินมื้อเช้าไปมองหน้าเมียไปแบบฟินๆ สุดท้ายก็ต้องนั่งกินคนเดียว แบบเฝื่อนๆเพราะความปากเสียของตัวเองแท้ๆเชียว 

เวลาต่อมา

“ยืนคิดอะไรอยู่ลูก” พุดซ้อนเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่ออกมายืนอยู่ที่ชายหาดหน้าบ้าน 

“แค่ออกมาสูดอากาศค่ะป้าพุด” ละอองทรายหันมาส่งยิ้มให้ 

“ไหนมาให้ป้ากอดหน่อยสิคนดี” พุดซ้อนอ้าแขนรับ ละอองทรายก็เข้ามาสวมกอดในทันที 

“ทูนหัวของป้า ไม่ว่าหนูนิดจะเจอกับอะไรอย่าลืมนะคะว่ายังมีป้าอยู่ข้างๆ ไม่ว่าจะยังไงป้าก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างหนูนิด” พุดซ้อนลูบที่แผ่นหลังบางเบาๆ เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นมากมายพุดซ้อนรู้ดีว่าเธอไม่สามารถทำให้อะไรเปลี่ยนแปลงไปได้ และไม่รู้ด้วยว่าผลที่จะตามมามันจะดีหรือร้ายสักแค่ไหน เธอรู้เพียงแต่ว่าเธอจะขอดูแลและปกป้องละอองทรายเอาไว้ หากมีสุขก็จะแบ่งปัน และหากมีทุกข์เธอก็จะขอรับเอาไว้ และหวังว่าสุดท้ายละอองทรายจะได้เจอกับความสุขที่แท้จริงสักที 

“หนูนิดรู้ค่ะ เพราะป้าพุดอยู่เคียงข้างหนูนิดมาเสมอ” ละอองทรายพยักหน้ารับอย่างรู้ดี เพราะตั้งแต่จำความได้ก็มีแต่พุดซ้อนที่คอยดูแลเธอมาตลอด ไม่ว่าเธอจะเจอกับอะไร จะถูกผู้เป็นป้าคอยทำร้ายตบตีสักกี่ครั้ง ก็จะมีพุดซ้อนคอยมาปกป้องเธอจนถูกทำร้ายให้เจ็บกายไปด้วยเสมอ 

“ป้ารักหนูนิดนะคะ ทูนหัวของป้า” พุดซ้อนคลายอ้อมกอดออกจากหญิงสาว ยกมือขึ้นลูบศีรษะเธออยางรักใคร่เอ็นดู 

“หนูนิดก็รักป้าพุดค่ะ”  

“ถ้ารักป้าก็ยิ้มเยอะๆนะคะ”  

“ค่ะ” ละอองทรายพยักหน้ารับ พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ 

“ถ้าอย่างนั้นเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ แดดเริ่มแรงแล้ว อีกอย่างป้าเห็นคุณราฟาเอลตามหาหนูนิดอยู่แหนะ”  

“ค่ะ” ละอองทรายยิ้มรับ ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินเข้าไปในบ้าน 

ห้องราฟาเอล

“เห็นป้าพุดบอกว่าคุณราฟตามหาหนูนิด มีอะไรหรือเปล่าคะ แล้วนี่ยังไม่หายปวดหัวเหรอคะ” ละอองทรายเดินเข้ามาในห้องจึงเอ่ยถามขึ้น พลางเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆเตียงที่ชายหนุ่มนอนอยู่ 

“ขึ้นมานอนข้างๆกันได้มั้ย” ราฟาเอลขยับกายไปนอนอีกฝั่ง เพื่อเว้นพื้นที่ให้เธอขึ้นมานอนกับเขาได้ 

“นะหนูนิด ฉันปวดหัวมากเลย ฉันอยากนอนกอดหนูนิด”  ราฟาเอลทำเสียงอ้อน

“ปวดหัวก็ลุกมาทานยาค่ะ นอนกอดหนูนิดแล้วจะหายเหรอคะ”  

“อยากอ้อนเมียน่ะ ได้มั้ย?” ราฟาเอลขยับกายลุกขึ้นนั่ง หย่อนขายาวลงจากเตียง ก่อนจะดึงหญิงสาวให้มานั่งลงที่ตักของเขา สองมือโอบกอดเอวบาง คางวางเกยที่ไหล่บางอย่างออดอ้อน 

เพี๊ยะ! 

“คุณราฟ!” ละอองทรายร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อเขาจับมือของเธอมาฟาดลงที่หน้าของเขาอย่างเต็มแรง 

“ฉันมันพวกปากพร่อย ปากไว พูดอะไรไปไม่คิด ฉันให้หนูนิดลงโทษฉันนะ ตบอีกได้เลยถ้ายังโกรธกันอยู่” ราฟาเอลพูดไปก็จับมือเธอตีที่หน้าเขาไป แต่ละอองทรายก็พยายามฝืนแรงเอาไว้ 

“พอเถอะค่ะเดี๋ยวเจ็บ”  

“เจ็บฉันก็ยอม”  

“หมายถึงมือหนูนิดต่างหากล่ะคะที่จะเจ็บ” ละอองทรายแสร้งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้พลางดึงมือออกจากมือเขา 

“เดี๋ยวนี้แสบนักนะ” ราฟาเอลบีบจมูกเล็กของหญิงสาวเบาๆอย่างหมันเขี้ยว 

“ถ้าหายปวดหัวแล้วก็ลุกออกไปข้างนอกเถอะค่ะ นอนมากๆเดี๋ยวจะปวดหัวขึ้นมาจริงๆ” ละอองทรายบอกเมื่อเขาเกยคางมาที่ไหล่ของเธออีกครั้ง 

“ก็ยังปวดอยู่นิดนึง ขอนอนพักอีกสักเดี๋ยวเถอะนะ ขอกอดเมียให้ชื่นใจเสียหน่อย” ชายหนุ่มเอนกายนอนลงโดยดึงเธอให้ล้มตามลงไปด้วย 

ราฟาเอลพลิกกายนอนตะแคง ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นเท้าศีรษะของตนไว้ อีกข้างก็ยกไปลูบที่แก้มนวลของคนที่นอนตะแคงหันหน้าเข้าหากัน สองสายตามองสบประสาน ก่อนที่ชายหนุ่มจะขยับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ จูบลงที่ริมฝีปากอิ่มแผ่วเบาแล้วจึงละออกมามองสบตากันอีกครั้ง 

ละอองทรายจ้องมองนัยน์ตาเขาด้วยความอุ่นซ่านในหัวใจ แววตาอ่อนโยน สัมผัสแผ่วเบาจากฝ่ามืออุ่นที่ไล้อยู่ที่พวงแก้มของเธอ มันนุ่มนวลเสียจนเธอต้องหลับตาลง ยกมือขึ้นทาบทาบมือเขาแล้วเอียงใบหน้าเข้าหามือชายที่โอบประคองแก้มเธอไว้ ไม่อาจรู้ได้ว่าสิ่งที่ชายหนุ่มปฏิบัติต่อเธอนั้นมันเกิดจากอะไร แต่หากเขาเพียงกำลังแกล้งให้เธอหวั่นไหวเล่น ก็นับว่าเขาทำสำเร็จแล้ว ใจเธอกำลังหวั่นไหวและพ่ายแพ้ให้กับเขาอย่างไม่มีชิ้นดี 

ราฟาเอลกดจูบที่ริมฝีปากเธออีกครั้ง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอน แล้วดึงเธอเข้ามาโอบกอดเอาไว้ เขาเองยังไม่แน่ชัดหรอกว่าเขารู้สึกกับเธอยังไง รู้เพียงแต่ว่าทนเห็นสายตาเศร้าๆของเธอไม่ได้ อยากดูแล อยากปกป้อง และยามมีเธออยู่ด้วยเช่นนี้เขารู้สึกดีมากกว่าอะไร และหากถ้ารักเธอได้เขาก็จะรักอย่างไม่ลังเล...


*******************************************

คุณราฟติดเมีย อิอิ😆😆😆

ปล.ใครสนใจสั่งจองหนังสือห้ามใจรักอย่าลืมสั่งกันเข้ามาน๊า สั่งได้ถึงวันที่20/10/18 นี้นะคะ

และก็ฝากอีบุ๊คเรื่อง หล่อร้ายพ่ายรัก ด้วยเช่นกันค่า^^ ไปหาโหลดกันได้นะจ๊ะ

ขอบคุณที่อุดหนุนค่า รักกด❤❤❤❤❤



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น