เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

55.2 เริ่มศึกชิงตุ๊กตาเหมียว

ชื่อตอน : 55.2 เริ่มศึกชิงตุ๊กตาเหมียว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 107

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2561 12:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
55.2 เริ่มศึกชิงตุ๊กตาเหมียว
แบบอักษร

ท้องถนนขนมหวานมีคนเดินสัญจรหนาแน่นปานงานวัด ท่ามกลางฝูงชนในเครื่องแบบอมนุษย์ ปีศาจน่าชัง อสูรกายกล้ามยักษ์ มีสาวน้อยตัวเล็กตัวน้อยเดินชิดริมทางเท้า ใต้แสงโคมไฟฟักทองสลัว โซฟีอุ้มแคนดี้ สีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ ทว่าด้านในดวงตาสีฟ้าครามส่อประกายความเบิกบานสว่างไสว กระโปรงลูกไม้พลิ้วกระเพื่อมเบาๆตลอดก้าวที่นางย่างกรายฝ่าฝูงชน แสงสีแห่งโคมไฟฟักทอง แตงกวา แตงโมที่แกะสลักเป็นรูปร่างปีศาจชั่วร้าย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์อาบไอพิษ และนัยน์ตาหยียิ้มน่าสะพรึง โซฟีมิใช่คนกลัวผี ดังนั้นเวลาเจอคนแต่งตัวด้วยชุดสัตว์ประหลาดเหมือนในหนังละครสยองขวัญ นางจะไม่ตกใจหรือแสดงอาการกริ่งเกรง นักเชิดหุ่นน้อยวางสีหน้าเฉยชาราวลูกนากน้อย กระนั้นใจแอบขำคิกคัก

          นางเดินเล่นในส่วนบริเวณนักท่องเที่ยวคับคั่ง ชาวเมืองอัดแอ แถวนี้มีร้านกาแฟส่งกลิ่นหอมชวนหลับนิทรา ร้านอาหารพื้นเมืองดูแล้วน้ำลายไหล และแผงลอยขายขนมลูกอม ลูกกวาด โซฟีชอบทานขนมหวาน นางมีความสุขมากเวลาได้รับน้ำตาลและเติบเต็มความหวานให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่า หัวใจนางพองโตจนมุมปากคลี่ยิ้มสดใส นักเชิดหุ่นน้อยชอบทานขนมเวลาหลังเลิกงาน แม้ตอนทำงานนางจะสังหารคนมากมาย กระนั้นโซฟีมิรู้สึกผิดหรือคิดมากเรื่องสังหารผู้อื่น สาวน้อยผู้น่ารักเย็นชากว่าที่ใครคิดนัก

          ค่ำคืนนี้โซฟียังมิทานของหวานสักชิ้น นางใคร่อยากทานนะ แต่ว่าคนยืนต่อแถวซื้อขนมเยอะแยะ นางมิอยากยืนรอจนเสียเวลา ฉะนั้นโซฟีขอเดินชมตุ๊กตาก่อน ถัดจากนั้นค่อยคิดเรื่องขนม

          สวนสาธารณะบ้านช่างปัก อุทยานวังตุ๊กตุ๋น สะพานข้ามแม่น้ำ และอาคารสีดำทะมึนดุจก้นหม้อ แต่ละจุดมีการตกแต่งด้วยรูปแบบงานดอล์ฮาโล ร้านค้าตกแต่งด้วยตุ๊กตาปีศาจ และต้นไม้ในดินแดนมืด บนถนนจักมีผลไม้แกะสลักวางเรียงรายเป็นจุดๆเอาไว้ให้เด็กเล่น และเจ้าเมืองขโมย โซฟีมิมีความชอบเรื่องความสวยงามในแบบมืดมิด มืดมน กระนั้นนางบอกเลยว่ามันสวยงามยิ่งนัก ยิ่งต้นสนที่มีศพแขวนประปรายแลน่าสยดสยองเขย่าขวัญนักท่องเที่ยวมิน้อย ใครเห็นก็ต่างกรีดร้อง น่าเหวอ

          อีกาในชุดอัศวิน ค้างคาวปีกติดไฟ กบมีปีกและหางเหมือนปลา และอึ้งอ่างแก้มป่อง

          แมงมุมขนฟู และรูปปั้นมังกรขนาดเท่าช้าง

          ขบวนพาเหรดที่ประกอบด้วยกลุ่มนางระบำในชุดภูตพรายปีกสีรุ้ง นางเงือก และสาวกปักษา

          โซฟียืนกอดตุ๊กตาชมนางระบำนางหน้าน่าฟัดพักหนึ่ง ครั้นนางเดินไปดูร้านค้าขายเสื้อผ้า นักเชิดหุ่นน้อยชอบยื่นมองเสื้อผ้าสวยๆของผู้ใหญ่หลังบานกระจกใส ชุดแต่งงาน ชุดพิธี ชุดนางระบำ กระโปรงสีแดงดอกกุหลาบ รองเท้าแก้ว หมวกผ้าใบ สาวน้อยมีความฝันอยากลองสวมใส่ชุดสวยๆงามๆดั่งเช่นที่ราชินีและเจ้าหญิงใส่ โซฟีมีเงินซื้อ กระนั้นนางใส่มิได้ เพราะขนาดร่างกายยังไม่เติบโตเต็มที่ นักเชิดหุ่นน้อยแอบเศร้าเสียใจแปดส่วน กระนั้นนางหวังว่าสักวัน…นางจักโตเหมือนคนอื่น หมายถึงขนาดสัดส่วนที่สตรีอยากให้มันใหญ่

          ดวงดาวตกลอยพาดผ่านศีรษะ โซฟีหลุบตาเก็บซ้อนความหวังริบหรี่ นางสะบัดกายและเดินเยี่ยมชมสถานที่จัดกิจกรรมพิเศษ

          ณ สวนอุทยาน มีร้านค้าตุ๊กตาฟอสเทลกำลังจัดกิจกรรมอย่างใหญ่โต ร้านค้าตุ๊กตาฟอสเทลถือเป็นร้านค้าชื่อเสียงติดอันดับต้นๆของแคว้นแมรี่ เนื่องด้วยร้านค้าตุ๊กตาฟอสเทลก่อตั้งแต่สมัยราชารุ่นแรก และสืบทอดตำแหน่งราชันตุ๊กตามาหลายสิบปี ทางร้านมีช่างตุ๊กตามากมายที่ล้วนมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่น่าจดจำ อาทิเช่น ดาราโม[นักเย็บกระดูก] แรบบิดแบร์[ราชาตุ๊กตากระต่ายพันธุ์หมี] ด้วยเหตุมีค่าความนิยมในสังคมสูง ทางร้านค้าตุ๊กตาฟอสเทลจึงจัดกิจกรรมตุ๊กตาตามเทศกาลทุกครั้งมิเคยขาด พวกเขาสร้างตุ๊กตาเพียงไม่กี่ตัว และใช้พวกมันเป็นของรางวัล มอบให้แก่ผู้ชนะ ซึ่งตุ๊กตาพวกนี้นับเป็นตุ๊กตาหายากและมีไม่กี่ตัวบนโลก ราคาเทียบเท่าทองคำ กระนั้นหากอยากได้ต้องผ่านด่านและชนะกิจกรรมที่พวกเขาจัดขึ้น

          งานกิจกรรมครั้งนี้ใช้ชื่อว่าฟอสเทลสตาร์ ร้านค้าตุ๊กตาฟอสเทลเป็นผู้จัดและได้รับการสนับสนุนจากเจ้าเมืองออร์อินดอท์ โดยท่านเจ้าเมืองส่งมอบดวงดาวตกมาให้ร้านค้าตุ๊กตาฟอสเทล ตอนแรกท่านบอกให้นำดวงดาวตกไปเป็นของรางวัลแก่ผู้ชนะ กระนั้นร้านค้าตุ๊กตาฟอสเทลมีแผนใหม่สุดพิสดาร พวกเขาไม่ได้กำหนดให้รางวัลคือดวงดาวตก แต่พวกเขาขอพรกับดวงดาวตก ให้ดวงดาวตกเป็นผู้ควบคุมและช่วยจัดงานกิจกรรมที่พิเศษในค่ำคืนนี้

          ดวงดาวตกตอบรับคำขอของร้านค้าตุ๊กตาฟอสเทล สาวน้อยดวงดาวตกจึงลาออกจากการเป็นดวงดาวตกชั่วครู่ ผันตัวเป็นผู้ดูแล คนจัดกิจกรรม ควบตำแหน่งพิธีกรสาว

          “สวัสดียามรัตติกาล พ่อแม่ พี่น้อง ลุงป้า นาอา ทั้งหลาย”

          น้ำเสียงใสกระจ่างดุจกระดิ่งเปล่งกังวานดังกึกก้องทั่วอุทยาน พิธีกรสาวในชุดผีผ้าห่มกระโดด และลอยตัว คราววงดนตรีบรรเลงสร้างเสียงท่วงทำนองขับให้บรรยากาศอบอุ่น ร่าเริง และครื้นเครง ท่ามกลางคนนับร้อยพัน โซฟียืนหลบใต้ต้นหลิวบนกิ่งก้านโคมไฟประดับประดา นางเป็นหนึ่งคนที่สนใจตุ๊กตาหายาก รางวัลงานกิจกรรมฟอสเทลสตาร์ ตุ๊กตาแมวเหมียวแคทแคทธีตัวโตเท่าช้าง และท้องกลมป่องหน้ากอดยิ่งนัก เล่าลือว่ามันมีกลิ่นหอมเหมือนขนมด้วย  

          นักเชิดหุ่นน้อยมิคิดอยากได้มันหรอกนะ กระนั้นนางอดสนใจมันมิได้ เพราะมองแล้วก็นึกอยากกอดและเอาหน้าซุกไซ้เหลือเกิน

          แค่ได้มองก็พอแล้ว… โซฟีพึมพำเตือนใจมิให้เข้าไปพัวพันกับผู้อื่น กิจกรรมฟอสเทลสตาร์มีกฎกติกาสำคัญคือผู้เข้าแข่งขันต้องเข้าร่วมเป็นคู่ สองคน โซฟีชะโงกหัวมองท้องตุ๊กตาแมวอย่างอาลัยใคร่อยากลูบไล้ กระนั้นนางส่ายผมระรัว ข่มใจอย่าปล่อยให้ความใคร่ครอบงำ

          อย่างไรนางก็ตัวคนเดียว…ค่ำคืนนี้

          โซฟีก้มยิ้มขมขื่น เศร้าและเหงาให้แคนดี้ เวลาเห็นคนอื่นจับมือถือแขนกัน นางรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน

          “โซฟี”

          “..”

          สายลมหนาวพัดดวงเดือนเคลื่อนขยับ หมู่เมฆปลิดปลิว ใต้ลำแสงจันทร์นวล ปรากฏเด็กหนุ่มเดินออกจากเงาแห่งความมืดมิด อีซีโอแต่งตัวเครื่องแบบเต็มยศ เสื้อคลุมยาวสีนิลกาฬทะมึนดุจปีกพญามาร เรือนผมสั้นปะบ่า และแววตาที่ยังคงความเย็นชาเป็นนิจ เขากะพริบตาครั้งหนึ่งเพื่อปรับเปลี่ยนอารมณ์ให้อ่อนโยนละมุนละไม เด็กหนุ่มมีวาสนาบังเอิญเจอคนในหัวใจ เขาไม่อยากให้นางตกใจวิ่งหนี หรือหวาดระแวงเขา

          โซฟีเหมือนแมวขี้ตกใจ อีซีโอกลัวว่าเสียงตนจะดังเกินไป

          “..”

          “..”

          นักเชิดหุ่นน้อยโดนทักก็หันหน้าขวับมองคนทัก นางเลิกคิ้วให้สงสัยสี่ส่วน เหตุใดเขาอยู่ที่นี้ อีซีโอมิใช่ไปทำงานต่างถิ่นหรือ

          ระหว่างทั้งคู่ราวมีกำแพงโปร่งแสงกั้นขวาง แบ่งแย่งโลกของเขาและนาง อีซีโอมิเห็นหน้าโซฟีเดือนกว่า ตอนนี้หัวใจตื่นเต้นเหลือเกิน มันเต้นตุบๆประหนึ่งจักระเบิดบึ้ม กระนั้นเขาเป็นคนแสดงออกมิเก่ง เด็กหนุ่มหรี่ตาแพรวพราว กำหมัดแน่น คืนนี้เขาโดนพี่สาวอมีตี้ถีบหัวสั่งให้มาชิงตุ๊กตาแคทแคทธีในกิจกรรมฟอสเทลสตาร์ เด็กหนุ่มไม่อยากได้ตุ๊กตา กระนั้นตอนนี้เขาว่าง ตอนว่างอีซีโอมักคิดถึงโซฟี ลึกๆในใจเขาหวังเจอนางที่ไหนสักแห่ง ขณะที่เขามีเวลาพัก

          และบังเอิญดันเจอนางจริงๆเสียด้วย

          “อีกห้านาทีจะหมดเวลาลงทะเบียนเจ้าค่ะ รีบกระชากหัวสามีคุณมาร่วมงานได้แล้วนะ”

          เสียงประกาศเตือนสติทั้งสอง โซฟีหูผึ่ง รู้สึกทำตัวมิไม่ถูก ฝ่ายอีซีโอยืนนิ่ง ครุ่นคิดแปดตลบ ตัดสินใจเอ่ยอย่างบ้าบิ่น

          “ช่วยคู่กับข้าได้หรือไม่”

          เด็กหนุ่มโพล่งเสียงดังฟังชัด ครั้นเขาเบือนหน้าหนีอย่างขวยเขิน เขากำลังจักยกเหตุผลร้อยแปด วางแผนชักแม่น้ำกล่อมสาวน้อย กระนั้นไม่รอให้แผนเริ่ม โซฟีก็ก้มหน้าตอบตกลง “อือ”

          ตูม

          ไม่คาดฝันจักได้ยินเสียงตอบรับของนางในชั่วชีวิตนี้ น้ำเสียงหวาดระแวงที่ฟังแผ่วเบาราวเสียงลูกแมวนั้นดังสนั่นกระแทงใจอีซีโอ เกิดอะไรขึ้นกับโซฟี? นี่อีซีโอฝันไปหรือไม่ เด็กหนุ่มจับสัมผัสเส้นใยบางๆที่แอบซ่อนในเสียงโซฟี สายใยแห่งความไว้วางใจ..นิดๆเท่าเม็ดทราย

          “รีบไปลงทะเบียนกันเถอะ!!”

          เด็กหนุ่มปั้นหน้านิ่งทว่าในใจตื่นตูม เหงื่อแตกพลั่ก เขาเชื่อว่านี้คือความจริง และเขาจักไม่ปล่อยโอกาสใกล้ชิดโซฟีหายไปเด็ดขาด อีซีโอและโซฟีเดินเคียงข้างกันไปลงชื่อเข้าร่วมกิจกรรม ซึ่งตอนแรกทั้งคู่ไม่รู้ว่ากิจกรรมนี้เป็นกิจกรรมแบบคู่รัก และต้องผ่านกิจกรรมห้าอย่างถึงจะเป็นผู้ชนะ กว่าพวกเขาจักรู้ความจริงเรื่องพวกนี้ก็ตอนลงชื่อเรียบร้อย

          กฎการลงทะเบียน ข้อหนึ่งคนที่ลงต้องสวมชุดแฟนตาซีเข้ากับบรรยากาศเทศกาล ข้อที่สองต้องมีตุ๊กตาคู่กาย และข้อที่สามต้องเป็นคู่รักกัน

          หญิงสาวเจ้าหน้าที่จัดการรายชื่อ นางเหลียวมองเด็กหนุ่มเงียบขรึมสลับสาวน้อยแสนขี้อาย

          โซฟีมองภายนอกก็รู้ว่าแต่งเป็นกระรอก แต่อีซีโอที่สวมชุดเต็มยศปานขุนพล อย่างไรก็ดูไม่ใช่ผีประเภทใด

          “หนุ่มน้อยแต่งเป็นอะไรหรือจ๊ะ”

          ซวยแล้วสิ… อีซีโอตื่นตระหนก คืนนี้เขาไม่มีคิดจักเข้าร่วมกิจกรรมใดๆ เขาจึงไม่ได้สวมชุดปีศาจ ทำอย่างดี เขาจักต้องพลาดวาสนาครั้งนี้หรือ

          ไม่มีทาง.. อีซีโอหรี่ตาอย่างดุร้าย ต้นรักของเขาพึ่งเริ่มโต ต่อให้พระเจ้าก็ไม่สามารถหยุดเขาได้

          “ข้าแต่งเป็นมนุษย์”

          “…”

          “..”

          โซฟีที่กำลังเขินให้อึ้งผงะโดยพลัน อีซีโอแอบมองนางพลางอธิบายเสียงเย็นยะเยืองระคนฟังข่มขวัญสี่ส่วน “ข้าเป็นผีดูดเลือด แต่งเป็นมนุษย์ได้มิใช่หรือ”

          มนุษย์แต่งเป็นปีศาจ อีซีโอจัดเป็นเผ่าแห่งความมืดอยู่แล้ว เขาก็ต้องแต่งเป็นมนุษย์ได้สิ

          ใจมันได้แหะ… หญิงสาวกลัวสายตาพิฆาตของเด็กหนุ่ม นางผงกหัวรั่วๆ พร้อมอนุญาตให้อีซีโอกับโซฟีลงทะเบียน

          เยี่ยม.. ด่านแรกผ่านไปได้อย่างราบรื่น เขายังคงสามารถยืนเคียงข้างนางได้ เด็กหนุ่มรู้ว่ากิจกรรมฟอสเทลสตาร์มีกิจกรรมให้ผู้เข้าร่วมแข่งขันกับคู่อื่น คู่ที่ผ่านกิจกรรมทั้งหมดจะเป็นผู้ชนะ และจักมีเพียงหนึ่งคู่เท่านั้นที่ได้รับรางวัล อีซีโอสาบานกับตนเองในใจว่าจักช่วยโซฟีให้นางได้ตุ๊กตาแคทแคทธี ไม่ว่าจักต้องฟันฝ่ากิจกรรมแบบไหน ลำบากเท่าใด เขาจักทุกอย่างเพื่อนาง

          “ข ขอให้สนุกนะค่ะ”

          “ค่ะ..”

          หญิงสาวมองเด็กหนุ่มเย็นชาดุจน้ำแข็งอย่างกริ่งเกรง และยกยิ้มให้กำลังใจสาวน้อยที่เขาลักพาตัวมา โซฟียิ้มเขินพยักหน้าหน่อยๆตอบรับเสียงเบาหวิวเหมือนโดนบีบบังคับจริงๆ ครั้นทั้งคู่เดินไปประจำตำแหน่งในพื้นที่แข่งขัน โซฟีแอบเหลียวมองคู่อื่นรอบด้าน ซึ่งส่วนมากมีแต่คู่รักประปราย นางเห็นชายจับมือหญิง ดูภายนอกก็รู้ว่ารักกันปานใด พอย้อนกลับมองคู่ตนเอง โซฟีก้มหน้าต่ำ ตาลอบเหลือบมองมืออีซีโอ นางจำเป็นต้องจำมือเขาหรือเปล่า.. คง คงไม่ต้องกระมัง นักเชิดหุ่นน้อยไม่ได้รังเกียจเด็กหนุ่ม กระนั้นนางใจไม่กล้าพอ ถ้าอีกฝ่ายไม่เป็นฝ่ายรุกก่อน นางก็ยืนบื้อเช่นนี้แหละ

          ฝ่ายอีซีโอพยายามทำตัวเหมือนกำลังปกป้องลูกสาว เขากันทุกคนที่เข้าใกล้โซฟี ใช้สายตาผู้ครองรัตติกาลกวาดมองรอบด้านวิเคราะห์คู่รักที่ปานคู่อริ อีซีโอประเมินพลังของอีกฝ่าย วางแผน และสำรวจหาจุดอ่อน นี้คือการแข่งขัน มันคือสนามรบ พวกอีซีโอจักแพ้ไม่ได้ “ไม่ต้องห่วง ข้าจักกำจัดศัตรูให้หมด” “เอ๊ะ” เด็กหนุ่มวางสีหน้าจริงจังปานกำลังจักไปปล้นร้านขายทอง โซฟีเอาจริงๆก็ไม่ได้อยากได้ตุ๊กตาขนาดยอมพลีชีพนะ สาวน้อยอยากบอกเด็กหนุ่มไม่ต้องคิดมากก็ได้ กระนั้นแววตาอีซีโอจริงจังเหลือแสน โซฟีนี้ถึงกับจุกปาก พูดไม่ออก

          เพื่อความสุขของนาง.. อีซีโอกำหมัดพร้อมด้วยแรงใจมหาศาล

          อือ.. โซฟีพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ความรักที่อีซีโอมอบให้มันร้อนแรงและมากมายเหลือเกิน

          มาพยายามด้วยกันนะ.. สาวน้อยอยากบอกเด็กหนุ่ม กระนั้นนางยังกลัวๆกล้าๆ เลยขอบอกเอาไว้แค่ในใจล่ะกัน

          และแล้วกิจกรรมแรกก็เริ่มขึ้น พร้อมเสียงสะดุ้งของทุกคู่ที่ยืนตระหง่านในพื้นที่แข่ง

          “เริ่มด้วยกิจกรรมเบาๆ ขอให้ฝ่ายชายอุ้มฝ่ายหญิงเจ้าค่ะ!!!”

          “!!!!”

          ทุกผู้สีหน้าแตกตื่นหลังสิ้นเสียงประกาศ ดวงดาวน้อยผู้ทำหน้าที่พิธีกร ฉีกยิ้มกว้างพร้อมอธิบายต่อด้วยเสียงซน “ที่จริงจะฝ่ายใดอุ้มก็ได้เจ้าค่ะ อุ้มแล้วยืนนิ่งๆจนครบหนึ่งชั่งโมง ห้ามคนโดนอุ้มเท้าแตะพื้น คู่ไหนทำมิได้ถือว่าไม่ผ่านเจ้าค่ะ ตกรอบๆกลับไปให้เมียตบด้วย”

          ยื่นนิ่งๆท่าเดิม หนึ่งชั่วโมงพร้อมอุ้มคนรัก ห้ามให้คนรักหล่นตกพื้นแตกเด็ดขาด ทุกคนเข้าใจกติกาแล้วก็เริ่มวางแผนจักทำอย่างไรให้ผ่านด่านนี้ ส่วนมากฝ่ายชายจักเป็นฝ่ายอุ้มฝ่ายหญิง กระนั้นก็มีบางคู่ที่ฝ่ายหญิงอุ้มฝ่ายชาย และบางคู่ที่คู่รักเป็นชายชาย หญิงหญิง ฝั่งคู่อีซีโอกับโซฟี เด็กหนุ่มตัวแข็งทื่อเป็นหินทันทีเมื่อยินว่าให้ทำอะไร เริ่มกิจกรรมแรกก็จะให้เขาแตะเนื้อแตะตัวโซฟีเลยหรือ

          แค่นึกว่ามีโอกาสสัมผัสร่างกายบอบบางนุ่มๆของนาง เด็กหนุ่มก็เคลิ้มฝันหวาน ทว่าการอุ้มโซฟีช่างท้าทายความสามารถอีซีโอเหลือเกิน

          นางจะเกลียดเขาหรือเปล่าถ้าทำเช่นนี้ ไม่ นางไม่ยอมให้เขาแตะตัวแน่ ปกติแค่เขาอยู่ห่างๆนางยังกลัวเขาเลย บ้าจริง แค่เริ่มต้นแผนใกล้ชิดโซฟีก็จักพังแล้วหรือ!!!

          เด็กหนุ่มสีหน้าย่ำแย่ปานกินอึ เขาไม่อาจฝืนใจโซฟี เพราะอย่างไรซะ ตอนนี้พวกเขาก็ไม่ใช่คู่รักกันจริงๆ

          “..คนอื่นเริ่มอุ้มแล้ว”

          โซฟีร้องเรียกสติอีซีโอ เด็กหนุ่มตกใจพลันหน้าเหวอ เขามองนางอย่างตระหนก โซฟีเห็นอีซีโอจับจ้องเช่นนี้ก็ให้เขินหนัก หน้าแดง ก้นแดงหมดแล้ว

          “จะเริ่มแล้วนะเจ้าค่ะ”

          เสียงประกาศเร่งรัดให้ทุกคู่เตรียมพร้อม อีซีโอมือสั่น โซฟีกระวนกระวาย “อุ้มๆ”

          “…”

          เป็นไงเป็นกัน! อีซีโอโดนเสียงเร่งของโซฟีก็โยนทุกอย่างทิ้งอย่างไม่ใยดี ทั้งความเป็นสุภาพบุรุษ ความเกรงใจ ความไร้อาย เขาจับสะโพกสาวน้อยตัวเท่าเด็กประถม และยกอุ้มแนบอกกำยำ อีซีโอปรับลมหายใจให้นิ่งสงบ บอกหัวใจอย่าเต้นเสียงดัง ทว่าเมื่อโซฟีโดนอุ้มแล้วพวงแก้มแนบชิดแผ่นอกอีซีโอ ใบหูกระจิ๋วได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นปานพระรั่วตีระฆังวัดชัดเจน นางว่าตนเองเขินจนแถบอยากมุดดินหนีแล้ว ฝ่ายอีซีโอนั้นเขินกว่าอีก

          “หนักหรือไม่”

          โซฟีถามเสียงแผ่ว ช่วงนี้นางทานเยอะ กังวลว่าอีซีโอจะอุ้มไม่ไหว

          “ถึงหนักก็รัก”

          <#$%#%$#

          เฮือก!!นี่นางได้ยินอะไร ไม่หูฟาดใช่หรือไม่ โซฟีอ้าปากเผยอจนเห็นฟันขาว พวงแก้มนางร้อนระอุปานจักมอดไหม้เป็นจุณ /////// พยายามซุกตัว หกขนาดให้เล็กเท่าลูกเจี๊ยบ หนีบขาชิดกัน นางไม่ทันเตรียมใจรับความสารภาพหรือคำหยอกเย้า สาวน้อยขวยเขินจนร่างกายร้อนผ่าวหมดแล้ว ให้เบือนหน้าหนีไม่กล้าสบตาอีซีโอ ทำไมเขาหน้าด้านเช่นนี้ บอกเช่นนี้อยากให้นางตัวระเบิดหรือไร  

          ใจทั้งหวานชื่น ทั้งสั่นเทิ้ม ทั้งหวาดหวั่น ความรู้สึกร้อนพันผสมปนเปจนไม่รู้จักตอบรับอย่างไร

          โซฟีถูกคำบอกรักจู่โจม กระทั่งหลงลืมว่าเนื้อแท้ของประโยคนั้นมีความจริงที่น่าตกใจแฝงอยู่ ใช่ โซฟีตัวหนักมาก…

          อีซีโอหน้านิ่งแอบประเมินคนในอ้อมกอด นิ้วที่รวบน่องขานาง ฝ่ามือที่วางบนหัวไหล่นาง ทุกสัมผัสที่เขาเคยวาดฝันว่ามันจักนุ่มนิ่มเพียงใด ยามนี้พอความฝันนั้นเป็นจริง เขารับรู้ว่าร่างกายสาวน้อยช่างอ่อนนุ่มยิ่งกว่าที่เขาฝันไว้ อบอุ่นด้วยไออุ่น มีกลิ่นหอมราวดอกไม้ในทุ้งพฤกษาสวรรค์ ผิวนางขาวดุจงาช้าง ทุกส่วนของนางอวบอิ่มมีเนื้อมีนวล ต่อให้นางจักอ้วนหรือเปลี่ยนแปลงไปเช่นไร เขาจักขอรักนางตราบฟ้าดินสลาย

          กลิ่นความรักหวานกรุ่นลอยอบอวลทั่วบริเวณผู้เข้าแข่งขัน  

          “ไหวหรือเปล่า นาโน”

          “ฟุดๆต่อให้ยืนทั้งวันก็ไหว”

          คู่ที่ยืนข้างๆพวกอีซีโอคือคู่รักสาวน้อยกับอมนุษย์จิ้งจอก อมนุษย์จิ้งจอกมีเรือนร่างอวบอ้วน ทรวงอกและบั้นท้ายมหึมาน่าขย้ำ ขนสีขาวบริสุทธิ์ปกคลุมทั่วสรรพางค์กายตั้งแต่หนังศีรษะจรดอุ้งเท้า นางมีใบหน้าลักษณ์เป็นจิ้งจอกสิบส่วน จมูกยาว ใบหูเรียว ดวงตาซุกซนแฝงความอ่อนโยนละมุนละม่อนดุจพี่เลี้ยงเด็ก ท่อนแขนท่อนขาใหญ่โตกว่ามนุษย์สองเท่า บนบั้นท้ายมีหางจิ้งจอกหิมะแกว่งสะบัด บนหัวมีใบหูสั่นกระดิก นางแต่งตัวเป็นแม่มดใส่เสื้อผ้าน้อยนิด แลเห็นหน้าท้องป่องๆเย้ายวน และสาวน้อยในอ้อมกอดนางมีขนาดตัวเล็กจิ๋ว ทั้งคู่แลเหมือนแม่ลูกเหมือนกว่าคู่รักเสียอีก

          “ยังเหลืออีกสี่กิจกรรม ห้ามหมดแรงก่อนจบเข้าใจนะ”

          “ฟุดๆเข้าใจแล้วที่รัก อย่าดูถูกพละกำลังผัวเจ้าสิ”

          “จำที่พูดไว้ด้วย”

          บรรยากาศกดดันปนหรรษา มีคำพลอดรักแว่วเป็นระยะ แต่ละคู่ต่างให้กำลังใจกันและกัน บอกว่าจักพยายามและสู้ถึงจุดหมาย ฝ่ายพวกอีซีโอกับโซฟี หลังจากคำถามของโซฟีและคำตอบของอีซีโอ ทั้งคู่เลิกพูดจากันอีก พวกนางกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง กระนั้นในใจของทั้งสองต่างกำลังครุ่นคิดเรื่องของกันและกัน แม้ไร้วาจาปรึกษาหารือ พวกนางก็ต่างเชื่อใจกันอย่างแปลกประหลาด

          เจ็บจัง..แต่ว่า… โซฟีปากยุ่งเป็นรูปหยัก แก้มแดงระเรื่อ หลับตาสนิท นางจักส่งเสียงครางตรงนี้ไม่ได้

          นางตัวร้อนมาก เมื่อไหร่จะครบชั่วโมง… อีซีโอสัมผัสได้ว่าวันนี้โซฟีมีอาการผิดปกติ เขาอยากอุ้มนางเช่นนี้ตลอดไป กระนั้นเขาห่วงสุขภาพนางมากกว่า

          “ครบชั่วโมงแล้วเจ้าค่ะ!!”

          สิ้นเสียงประกาศ ผัวทุกคนลอบถอนหายใจเฮือก น้ำหนักเมียนี้ไม่น้อยจริงๆ พวกเขาแอบดีใจครู่หนึ่ง คราวกิจกรรมต่อไปเริ่มขึ้น “มาเพิ่มพลังรักด้วยกิจกรรมต่อไปกันเลย คราวนี้ให้แบกคู่รักของคุณวิ่งอ้อมเมืองเจ้าค่ะ”

          !!!!!!!!!!!!!!!!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น