ทุ่งหญ้าหิมะบนเม็ดทราย
facebook-icon

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ยังไงเราก็ขอบคุณมากนะคะ หวังว่ามันจะสร้างความสนุกให้กับผู้อ่านนะคะ : )

บทที่ 16 ฉันฝืนใจให้ตัวเองพยายามไม่ร้องไห้มากไปกว่านี้

ชื่อตอน : บทที่ 16 ฉันฝืนใจให้ตัวเองพยายามไม่ร้องไห้มากไปกว่านี้

คำค้น : เศร้า เหงา ความรัก ดราม่า ร้องไห้ เสียใจ ปัญหา พระจันทร์ ใจเหงา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2563 10:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 ฉันฝืนใจให้ตัวเองพยายามไม่ร้องไห้มากไปกว่านี้
แบบอักษร

 

Lonely Moon 

ฉันฝืนใจให้ตัวเองพยายามไม่ร้องไห้มากไปกว่านี้ 

 

หลังจากที่ฉันรู้ว่าตัวเองท้อง ฉันแจ้งกับทางฝ่ายบุคคลของ โรงแรมไปว่า ผลการตรวจร่างกายไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ที่มีอาการเวียนหัวและหน้ามืดบ่อยๆเป็นเพราะร่างกายอ่อนเพลียที่พักผ่อนไม่เพียงพอและ เกิดจากความเครียดสะสม พอแจ้งไปแบบนั้นฉันเลยถือโอกาสขอ ลาพักผ่อนด้วยเลยหนึ่งอาทิตย์ โดยอ้างว่าจะเที่ยวพักผ่อนที่ต่างจังหวัด  และตอนนี้ฉันยังไม่ได้บอกกับใครว่าตัวเองกำลังท้องเพราะคิดว่ายังไม่พร้อม 

 

ในระหว่างที่ลางานฉันโทรศัพท์ติดต่อหาพี่ตะวันอยู่ตลอดแต่ก็ไร้การตอบกลับ พี่เขาไม่ยอมรับสาย ฉันเริ่มสับสนในตัวเองเพราะทุกอย่างในชีวิตดูแย่และเชื่องช้าไปหมด การดำเนินชีวิตในแต่ละวันมันเหมือนทุกอย่างกำลังหยุดอยู่แค่ที่เรื่องของพี่ตะวัน  ผ่านไปหลายวันเขาก็ยังไม่ยอมรับสายโทรศัพท์ของฉันอยู่ดี ฉันเลยตัดสินใจขับรถไปหาเขาที่ไร่ส้มบ้านของเขาที่ต่างอำเภอเพื่อบอกเรื่องลูกของเรา  

 

ขณะที่ขับรถจิตใจกลับว้าวุ่นคิดไปต่างๆว่าเกิดอะไรทำไมฉันถึงติดต่อเขาไม่ได้ และตอนนี้ฉันรู้สึกคิดถึงเขาเหลือเกิน มันทรมานจนยากที่จะอธิบายออกมา  พอฉันขับรถไปถึงที่ไร่ ฉันตั้งใจว่าวันนี้อยากคุยกับพี่ตะวันให้รู้เรื่อง ฉันอยากจะขอโทษในเรื่องวันนั้นที่ฉันเอาแต่ใจตัวเองที่เขาไม่ค่อยมีเวลาให้ ไม่ยอมเข้าใจที่เขาไม่ค่อยว่างเพราะต้องทำงาน  

 

แต่แล้วฉันก็ต้องพบกับความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด ภาพตรงหน้าที่ฉันเห็นคือพี่ตะวันกำลังประคองผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ที่หน้าบ้านของเขา ผู้หญิงคนนั้นดูท่าทางอ่อนโยนและบอบบาง  พอพี่ตะวันหันมาเห็นฉันเขามีท่าทางดูตกใจจนทำตัวไม่ถูก  เขาบอกให้คนพาผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในบ้านเพราะมีธุระจะคุยกับแขก 

 

สายตาของเขาที่มองมามันดูเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม แววตาที่ไร้ซึ่งเยื่อใยแสดงออกมาอย่างชัดเจนจนทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวด ผู้หญิงคนนั้นทำให้ฉันเริ่มพอจะเข้าใจถึงความเปลี่ยนแปลงต่างๆระหว่างเรามากขึ้น  แต่ฉันก็ยังหวังอยู่ลึกๆว่ามันอาจจะไม่ใช่อย่างที่คิด 

 

“พี่ตะวัน งานยุ่งหรอคะ ทำไมไม่เห็นไปหาพระจันทร์เลย โทรหาก็ไม่รับสาย”  ฉันพยายามพูดหลอกตัวเองทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

 

“พี่คงไม่ไปแล้วล่ะ พระจันทร์ก็คงรู้ว่าระหว่างเรามันเปลี่ยนไปแล้ว การที่พี่ไม่ไปหา ไม่โทรหาหรือติดต่อไปหาเราอีก พระจันทร์น่าจะเข้าใจอะไรได้ง่ายๆนะ” 

 

“ยังไงคะ พี่ตะวันอย่าอำกันเล่นสิ พระจันทร์ผิดอะไร เราจะเลิกคบกันหรอคะ พระจันทร์งงไปหมดแล้วมันเกิดอะไรขึ้น” 

 

“พระจันทร์เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ที่ผ่านมาเราก็วินวินกันทั้งคู่นะ พี่ให้ความสะดวกสบาย รถ คอนโด ก็ถือว่ามากพอแล้วไม่ใช่หรือไง” 

 

“ระหว่างเรามันไม่มีอะไรจริงๆเหรอพี่ตะวัน พี่บอกพระจันทร์สิ พี่ไม่เคยรักพระจันทร์เลยเหรอคะ อย่าทำอย่างนี้สิคะ พี่ก็รู้ว่าชีวิตของพระจันทร์มีแค่พี่คนเดียว”  ตอนนี้ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างสุดเสียงไม่อายอะไรทั้งนั้น 

 

“ถ้างั้นพี่คงต้องขอโทษที่ทำให้พระจันทร์คิดแบบนั้น พระจันทร์น่าจะรู้นะพี่ไม่เคยพูดนะว่าพี่รักพระจันทร์เลย”  คำที่พูดออกมาช่างเย็นชาไร้เยื่อใย ราวกับสายฟ้าฟาดลงมาที่กลางหัวใจของฉัน เจ็บเหลือเกิน ทำไมทุกอย่างมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้ 

 

“แต่เรากำลังจะมีลูกด้วยกันนะคะ พระจันทร์มาหาพี่เพราะจะบอกกับพี่ว่าพระจันทร์ท้องค่ะ ท้องลูกของเราไงคะ”  ฉันพยายามพูดเรื่องดีๆออกไป เรื่องลูกเป็นความหวังเดียวที่ฉันเหลืออยู่ บางทีเขาอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ถ้ารู้ว่าเรามีลูกด้วยกัน   

 

“ฟังนะ…พระจันทร์ไม่มีทางท้องลูกของพี่แน่ๆ อย่าพยายามเอาเรื่องมีเด็กมาหลอกพี่เลย ยอมรับความจริงดีกว่าเรื่องของเรามันจบลงแล้ว พระจันทร์ก็รู้พี่ป้องกันทุกครั้ง ถ้าพระจันทร์ท้องจริง พี่คงไม่ต้องสงสัยอะไรเลยว่าเด็กเป็นลูกของพี่จริงๆไหม?”  

 

“......”    หมดแล้วทุกสิ่งทุกอย่างฉันแทบจะรับความรู้สึกในตอนนี้ไม่ไหว เขาพูดเหมือนฉันโกหกว่าตัวเองท้อง หรือที่ท้องเพราะไปมีอะไรกับคนอื่นออกมาได้ยังไง    ทั้งๆที่เวลาเราอยู่ด้วยกันถึงเขาจะป้องกันตลอดก็จริง แต่ช่วงที่เคยอาบน้ำด้วยกัน ตอนนั้นเขาเองก็ไม่ได้ป้องกันอะไรเลยด้วยซ้ำ เขาลืมไปแล้วหรือยังไง หรือเพียงแค่บอกปัดไปเพราะไม่ต้องการฉันอีกต่อไปแล้วในชีวิต 

 

“คอนโดกับรถพี่จะโอนให้ ถือว่าอย่างน้อยเราก็เคยมีช่วงเวลาที่ดีร่วมกัน แต่บอกก่อนนะว่าพี่ไม่ชอบถ้าหากสิ่งที่พี่พูดไปแล้วพระจันทร์ยังทำตัวไม่รู้เรื่อง พี่เองก็ไม่เอาไว้เหมือนกัน กลับไปซะเถอะ ระหว่างเราถือว่าจบลงแค่นี้”  

   

ฉันได้แต่ยืนฟังถ้อยคำไร้เยื่อใยที่ออกมาจากปากของเขาอย่างแทบจะไม่รับรู้อะไรเลย ตอนนี้ในหัวของฉันพร่าเบลอไปหมดจนแทบจะยืนทรงตัวไม่ไหว มันเพราะอะไรกัน? ทำไมเขาถึงต้องใจร้ายกับฉันมากขนาดนี้  

 

 “พี่ตะวันรู้ไหม พระจันทร์รักพี่นะ รักมากจริงๆ ถ้าพระจันทร์ทำอะไรผิด พระจันทร์ขอโทษ พี่อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ พระจันทร์ยอมแล้ว” ฉันพยายามเอื้อมมือเพื่อจะไปจับที่แขนของพี่ตะวัน แต่พี่เขากลับเบี่ยงตัวเองออกห่างและไม่ฟังที่ฉันพูดต่อ เขาเดินเข้าบ้านไปทั้งอย่างนั้นด้วยท่าทางร้อนใจโดยไม่หันหลังกลับมาที่ฉันอีก ฉันฝืนใจให้ตัวเองพยายามไม่ร้องไห้มากไปกว่านี้  ระหว่างฉันกับเขามันคงจบสิ้นแล้วจริงๆใช่ไหม     

 

            

       

To Be Continued 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น