กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่7.1 ห่วงหวง

ชื่อตอน : บทที่7.1 ห่วงหวง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 61.3k

ความคิดเห็น : 72

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2561 12:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่7.1 ห่วงหวง
แบบอักษร

วันต่อมา 

คุณครูหนุ่มผู้สอนบทเรียนแห่งรักแทบทั้งคืนนอนหลับใหลอยู่บนเตียงกว้าง ด้วยความตื่นเช้าเป็นประจำจนชินจึงทำให้ร่างนั้นขยับพลิกกายทันทีในเวลา6โมงเช้า 

มือหนาตวัดมือไปด้านข้างหวังจะกอดร่างนุ่มนิ่มที่เขานอนกกทั้งคืน แต่ก็ต้องลืมตาโดยพลันเมื่อสัมผัสได้แต่ที่นอนว่างเปล่าที่เย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ 

“ไปไหนแต่เช้า” ราฟาเอลขยับกายลุกขึ้นพลางมองสอดส่องสายตาไปรอบห้องนอนกว้าง แต่ก็ไม่พบหญิงสาว อะไรกันลุกไหวได้อย่างไรในเมื่อเขาสอนรักให้ทั้งคืนขนาดนั้น ขนาดเขายังแทบหมดเรี่ยวแรง แล้วเธอตัวเล็กๆแค่นั้นไปเอาแรงจากไหนมาตื่นเช้าถึงเพียงนี้ ว่าแล้วก็รีบขยับลุกลงจากเตียงเพื่อเข้าห้องน้ำไปจัดการกับตัวเอง จะได้ออกไปตามหาเมียเสียที 

ห้องครัว 

“ป้าพุดครับหนูนิดล่ะครับ” ราฟาเอลเดินเข้ามาในห้องครัวก็เอ่ยถามขึ้น  

“ป้าก็ยังไม่เห็นเลยนะคะ ป้านึกว่ายังไม่ลงมาเสียอีก” พุดซ้อนที่กำลังง่วนกับการทำอาหารอยู่กับอารีหันมาตอบ 

“ไปไหนนะ” ราฟาเอลชักจิตใจปั่นปวน เธอหายไปไหนไม่บอกไม่กล่าว นี่คงไม่ได้หนีเขาไปหรอกใช่มั้ย เพราะเธอคงไม่ทิ้งพุดซ้อนไว้เป็นแน่ แต่ว่าเธอหายไปไหนกันล่ะ คิดแล้วก็น่าหงุดหงิดนัก  

“มีอะไรกันหรือเปล่าคะ เมื่อคืนคุณราฟาเอลทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า ปกติหนูนิดไปไหนจะบอกป้าตลอด หายไปแบบนี้ป้าชักเป็นห่วงนะคะ” พุดซ้อนเดินเข้ามาหาชายหนุ่ม 

“ไม่ได้ทะเลาะอะไรครับ เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะสั่งให้คนตามหา บางทีหนูนิดอาจไปเดินเล่นแถวนี้ เดี๋ยวนี้หนูนิดของป้ายิ่งดื้อๆอยู่ด้วย” ราฟาเอลเอื้อมมือไปแตะแขนพุดซ้อนเบาๆ  

“ค่ะ เดี๋ยวป้าช่วยอารีทำอาหารเสร็จจะไปช่วยอีกแรงนะคะ”  

“ครับ” ราฟาเอลพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไป 

ฟาร์มท้ายเกาะ

“นายหัวนะนายหัว แค่หาเมียไม่เจอก็สั่งให้คนงานเดินหากันทั่วเกาะ สงสัยจะหลงเมียเด็ก โธ่เอ้ยนังเด็กนั่นก็ใช่ว่าจะสวย มีดีก็แค่ยังเด็กแหละวะ ลองนายหัวได้ชิมสาลี่หน่อยเถอะน่า ขี้คร้านจะถีบหัวส่งนังเมียเด็กไปให้พ้น” สาลี่หญิงสาวผิวเข้มนัยน์ตาคมแบบฉบับสาวใต้เอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดใจเพราะยังไม่เลิกหวังสูงอยากจะเป็นเมียนายหัว 

“นี่นังสาลี่ ระวังปากหน่อยนะมึง ไปเรียกจิกหัวนายหญิงแบบนั้นระวังเลือดจะกลบปาก ถึงเวลานั้นกูไม่ช่วยมึงนะ”  

“แหม…รู้แล้วน่าป้าสายใจ ก็ป้าแก่ขนาดนี้จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปช่วย ไม่ต้องห่วงหรอกนะอีสาลี่คนนี้ดูแลตัวเองได้”  

“นี่อีลี่ กูป้ามึงนะ”  

“อันนี้ก็รู้แล้วน่า ป้าสายใจจ๋า อีสาลี่คนนี้สำนึกบุญคุณอยู่เสมอ รอวันที่สาลี่ได้เป็นนายหญิงเกาะนี้เมื่อไร รับรองป้าสบายแน่”  

“กูว่ามึงเลิกหวังสูงสักทีนะ ยังไงนายหัวเขาก็ไม่ชายตาแลมึงหรอก เอาเวลาที่คอยวิ่งโล่หาผัว ไปขยันทำมาหากินนู่น กูล่ะเบื่อมึงจริงๆ” สายใจเอ็ดตะโรอย่างเหนื่อยใจก่อนจะเดินจากไป 

“ต้องมีสักวันแหละน่าที่นายหัวจะมองฉันบ้าง” สาลี่เชิดหน้าขึ้นด้วยความมั่นอกมั่นใจ ก่อนจะเดินตามสายใจไปเพื่อตามหาคนที่ตนไม่อยากเสียแรงตามเลยสักนิด เป็นไปได้อยากขอให้ไม่ต้องมีใครเจอเลยด้วยซ้ำ หายสาบสูญไปก็คงดีเข้าไปใหญ่เลย

เวลาต่อมา 

“อะไรวะ คนหลายสิบคนหาคนๆเดียวไม่เจอ” ราฟาเอลเอ่ยอย่างอารมณ์เสียเมื่อเมฆาเดินเข้ามารายงานว่ายังไม่มีใครพบละอองทรายเลยสักคน 

“นายจะเอาไงต่อครับ” เมฆาเอ่ยถาม 

“ไปเอาเรือออก ฉันจะขับไปดูรอบๆเกาะ”  

“ครับ” เมฆาพยักหน้ารับ 

ท่าเรือ 

“เรือพร้อมแล้วครับนาย ผมสั่งให้คนงานอีกสองสามคน ขับดูอีกทางฝากนึงของเกาะด้วย นายจะได้ขับดูแค่ด้านหน้าอย่างเดียว” เมฆาบอกเมื่อผู้เป็นนายเดินมายังท่าเรือ 

“ดีมาก”  

“นั่นเรือที่คนงานมาขอออกไปซื้อของในเมืองมาพอดีเลย จะได้ถามว่าเห็นนายหญิงบ้างหรือเปล่า” เมฆาหันไปเห็นเรือที่คนงานใช้ขับไปในเมืองเพื่อซื้อของกำลังแล่นเข้ามาก็เอ่ยขึ้น 

“วันนี้ไปซื้อของเหรอ ยังไม่ถึงกำหนดเลยนี่” ราฟาเอลหันไปถามเมฆา 

“พอดีลูกชายของสุชาติคนงานในฟาร์มป่วยน่ะครับ เห็นว่าต้องทานยาต่อเนื่อง แล้วบังเอิญยาหมด เลยมาขอผมเอาเรือออกไปตอนตีสี่กว่าผมเลยให้มันเอาไปน่ะครับ ขอโทษที่ไม่ได้แจ้งนายให้ทราบครับ” เมฆารายงานเจ้านาย 

“ไม่เป็นไร ฉันให้นายมีอำนาจเด็ดขาดสั่งการอะไรแทนฉันได้อยู่แล้ว”  

“นั่นนายหญิงนี่ครับนาย” เมฆาชี้มือไปยังหญิงสาวที่กำลังก้าวลงมาจากเรือ 

“ละอองทราย” ราฟาเอลหันไปเห็นหญิงสาวก็รีบเดินเข้าไปหาทันที 

“ไปไหนมา! ไม่รู้จักบอกกล่าวกันบ้าง คิดจะทำอะไรก็ทำดีจริงๆ!” ราฟาเอลเข้าไปดึงแขนหญิงสาว ความรู้สึกเป็นห่วงต่างๆนานาที่สุมอยู่ในใจมาเป็นครึ่งวันเหมือนจะระเบิดออกทันทีที่เจอหน้าเธอ 

“หนูนิดไป…”  

“แล้วมึง! ใครใช้ให้พานายหญิงออกไป ทำอะไรไม่บอกกูก่อนกูจะไล่มึงออก” ไม่รอฟังคำตอบเธอก็หันไปแผดเสียงดังใส่คนขับเรือที่เดินตามลงมา 

“อย่านะคะคุณราฟ พี่ชาติเขาไม่ผิด หนูนิดขอออกไปด้วยเอง” ละอองทรายอธิบาย 

“เธอบ้าไปแล้วเหรอละอองทราย ออกไปกับคนที่ไม่รู้จักได้ยังไง ไว้ใจคนอื่นได้ยังไง ออกไปสองต่อสองทั้งที่ฟ้ายังไม่สว่างแบบนั้นไม่กลัวใครเขาจะพาไปทำมิดีมิร้ายฆ่าโยนลงทะเลหรือไง”  

“ไม่มีใครเขาคิดอะไรไม่ดีแบบนั้นหรอกค่ะ”  

“ไอ้เมฆ มึงพาไอ้ชาติกลับไปได้แล้ว กูจะคุยกับเมีย” ราฟาเอลหันไปบอกกับเมฆา 

“ครับนาย ไปสุชาติ” เมฆาพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบดึงสุชาติออกไป เพราะรู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวอีกแล้ว เวลาผู้เป็นนายขึ้นกูขึ้นมึงทีไรนั่นก็แปลว่ากำลังโมโหถึงขีดสุดจริงๆ 

“ไปไหนมา” เมื่ออยู่กันสองต่อสองจึงหันมาตีหน้ายักษ์ใส่หญิงสาวอีกครั้ง 

“ไปซื้อของมาค่ะ”  

“ของอะไร สำคัญขนาดที่ต้องออกไปแต่เช้ามืดแบบนั้นหรือไง”  

“หนูนิดไม่ได้ตั้งใจจะไปค่ะ แค่ออกมาเดินเล่น แล้วเจอพี่ชาติกำลังจะเอาเรือออก พอเห็นว่าจะเข้าไปในเมืองเลยขอออกไปด้วย เพราะมีของที่จำเป็นต้องซื้อ”  

“แล้วทำไมไม่รอให้ฉันตื่นก่อน ฉันพาออกไปเองก็ได้ หรือไม่ก็บอกฉันให้รู้สักคำ อยู่ๆก็หายไปทำคนอื่นเขาวิ่งวุ่นตามหากันทั่ว”  

“หนูนิดขอโทษค่ะ”  

“ไม่ต้องมาขอโทษฉันหรอก ไปขอโทษพวกคนงานนู่น งานการไม่เป็นอันต้องทำเพราะมัวแต่ตามหาเธอกันทั่วเกาะ”  

“แล้วคุณราฟจะต้องทำให้เรื่องใหญ่โตทำไมคะ แค่รอเฉยๆไม่ได้หรือไงทำไมต้องไปสั่งให้คนอื่นตามหา”  

“รอเฉยๆเหรอ เธอหายไปครึ่งวันนี่นะจะให้ฉันรอเฉยๆ เธอเป็นคนผิดแท้ๆยังจะกล้ามาว่าฉันอีก”  

“หนูนิดก็ขอโทษแล้วไงคะ”  

“โธ่โว้ย เธอมันเหลือเกินเลยละอองทราย และไหนดูซิของสำคัญอะไรที่ต้องรีบแหกตาตื่นไปซื้อ ถ้าไม่สำคัญจริงล่ะก็เตรียมรับโทษได้เลย” ราฟาเอลเอ่ยด้วยอารมณ์เสียเต็มทน ยิ่งยืนเถียงกันกลางแดดร้อนๆยามเที่ยง อารมณ์ก็ยิ่งร้อนตามไปด้วย 

“ยาคุม! หนูนิดจำเป็นต้องกิน เพราะไม่อยากท้อง!” ละอองทรายเสียงดังใส่เขาบ้าง เขาโมโหเป็นคนเดียวหรือไงเธอเองก็โมโหเป็นเหมือนกันนะ  

“ก็ไม่เห็นต้องกินก็ได้ ถ้ามีเด็กขึ้นมาคิดว่าฉันจะไม่รับผิดชอบหรือไงวะ” ราฟาเอลได้ฟังคำตอบของเธอก็ยิ่งหัวเสียเข้าไปใหญ่ 

“แล้วทำไมต้องวะต้องโว้ยด้วย พูดจาดีๆไม่ได้หรือไงคะ” ละอองทรายเจอเขาเสียงดังใส่ ซ้ำยังเป็นถ้อยคำห้วนๆไร้ความอ่อนหวานใดๆก็น้ำตารื้นขึ้นมา นี่แหละนะผู้ชายตอนอยากได้ก็หนูนิดจ๊ะหนูนิดจ๋า แต่พอไม่พอใจอะไรเข้าหน่อยก็เรียกเธอบ้างล่ะ เรียกละอองทรายเต็มยศบ้างล่ะ นี่เขาเห็นเธอเป็นที่รองรับอารมณ์หรืออย่างไรกัน 

“ฉัน…”  

“ถ้าด่าพอแล้วหนูนิดขอตัวนะคะ จะได้ไปขอโทษคนงาน หรือถ้าแค่ขอโทษไม่พอหนูนิดจะลงไปช่วยทำงานเอง คุณราฟจะได้ไม่เดือดร้อน” ละอองทรายพูดจบก็รีบเดินหนีไปทันที เพราะไม่อยากให้คนใจร้ายเอาแต่ใจต้องมาเห็นน้ำตาของเธอ 

“เฮ้อ!” ราฟาเอลถอนหายใจออกมาอย่างนึกหนักใจ รู้ดีว่าห่วงว่าหวงเกินเบอร์ไปหน่อยจนทำให้เธอน้อยใจเข้าเสียแล้ว...


*****************************************

คุณราฟเมียงอนแล้วววว มาดูว่าคุณเขาจะง้อเมียยังไง หรือจะฟอร์มจัดไม่ง้อก็ไม่รู้ อิอิ😆😆😆

ปล.แนะนำสาลี่กันหน่อย นางก็จะมาป่วนๆหน่อย แต่จะมากจะน้อยก็ต้องคอยดูนะจ๊ะ ส่วนเพื่อนสนิทคุณราฟนั้นรออีกนิดนางก็ใกล้จะมาแล้ว แต่จะดีหรือร้ายนั้นก็ต้องมาลุ้นเอาอีกนะ (ลุ้นตลอด5555^^)

สาลี่ อายุ28ปี สาวสวยประจำเกาะ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น