ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

กินข้าวไม่ได้กินหญ้าท่านจ้าว

ชื่อตอน : กินข้าวไม่ได้กินหญ้าท่านจ้าว

คำค้น : นิยายวาย กำลังภายใน ย้อนยุค ฮาเร็ม ชาย แฟยตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2561 00:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กินข้าวไม่ได้กินหญ้าท่านจ้าว
แบบอักษร

"ถึงแล้วขอรับ..นายท่าน.." 

ที่หน้าจวนเฟยฮวา มีคนจำนวนหนึ่งอยู่หน้าจวนในเวลาค่ำแล้ว  รอบจวนจุดโคมไฟหลากสีไว้..ดูสว่างไสว  

เสี่ยงหวงวิ่งออกมาต้อนรับ..ชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังคงต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี

"ยินดีต้อนรับขอรับนายท่าน ไม่ทราบว่าจะทานอาหารหรือว่าจะมาพักแรมขอรับ"

เสี่ยวหวงและเสี่ยวหงเด็กที่แดนดินเจอที่ตลาด กำลังขายตัวฝังศพมารดา..แดนดินจึงรับทั้งสองเข้ามาทำงานในเฟยฮวา

เพื่อไม่ให้ต้องตกไปอยู่ในมือของพ่อเล้าเพราะหน้าตาอันน่ารักของสองแฝดนั้น..

ทั้งสามนั้นเห็นเสี่ยวหวงและเสี่ยวหงเป็นน้องชายมากกว่าบ่าวในบ้าน..แต่เด็กชายทั้งสองนั้นก็ยังเจียมเนื้อเจียมตัวช่วยเหลืองานในจวนมากมายอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย  

เด็กหนุ่มหน้ามนส่งยิ้มการค้าออกไป .คนตรงกลางที่ดูว่าจะเป็นหัวหน้าในชุดสีขาวเนื้อดีสวมหน้ากากเงินถือพัดงาช้าง  

มีผู้คุ้มกันอีกห้าคนที่อยู่ด้านหลัง มีคนหนึ่งก้าวออกมาด้านหน้า..ใบหน้าคนสัน ผิวเข้ม ดวงตาที่เฉยเมยจ้องมาที่เสี่ยวหวง..จนเด็กน้อยหน้าขึ้นสี..

"นายท่านต้องการพักแรม.."

"อ่ะ..ขอรับ..ชะ..เชิญทางนี้ขอรับ" 

"เป็นโรงเตี๋ยม ที่แปลกตามาก ทั้งการตกแต่งและอาหารพวกนี้"

ชายในหน้ากากนั่งจิบชาใบเตยและขนมรับรองในโถง ที่มีนักดนตรีกำลังบรรเลงเพลงด้วยพิณ..ซึ่งสายนทีเป็นคนจ้างมา.

."นายท่าน..จะพักที่นี้จริงหรือขอรับ..ไปพักที่จวนเจ้าเมือง ที่นั้นโอ่อาและสะดวกสบายมากกว่าที่นี้.."

คนที่ยืนอยู่ด้านหลังพูดขึ้น..ถึงแม้ที่นี้จะดูดีแต่ความปลอดภัยของนายท่านนั้นเป็นสิ่งสำคัญ

"ไม่ต้อง..ข้าต้องการอยู่ที่นี้..พวกเจ้า..ผลัดเวรอยู่ด้านนอกแล้วกัน แบ่งกันไปพักที่โรงเตี๋ยมอื่น"

"ขอรับนายท่าน"..

."ขอโทษ ที่ให้รอนานขอรับนายท่าน.."

เสียงหวานของลู่หนิงเทียนเอ่ยทักทายคนชุดขาว พร้อมรอยยิ้มกระชากใจ....

วันนี้หลังจากน้องฟ้า เอาอาหารไปให้ลุงหนวด กว่าหลุดออกมาจากหนวดปลาหมึกได้ก็แทบแย่..

ว่าจะกลับไปอาบน้ำพักผ่อน ให้พ่อบ้านมาดูแลแทน  เด็กน้อยเสี่ยวหวงก็วิ่งมาหา บอกว่ามีแขกท่าทางแปลกๆจะมาใช้บริการห้องพัก...

แปลกจริงนั้นหละ..ใส่หน้ากากอีกคนหนึ่งแล้ว..กลัวใครจะเห็นขนาดนั้น ตัดหัวแล้วเก็บไว้บ้านก็สิ้นเรื่อง จะแบกออกมาเพื่อ..

ช่างแม่ง..ว่าแต่จะมองอีกนานไหม.

."ไม่ทราบว่าหน้าของข้า มีอะไรติดหรือไม่. ท่านถึงมองแบบนั้นกัน"

น้องฟ้าส่งสายตาไม่พอใจสักเท่าไหร่ ผิดกับอีกคนที่ส่งสายตาเป็นประกาย...คุ้นเนอะ..แต่คิดไม่ออก

"ไม่มีอะไร ข้าต้องการที่พักสองสามคืนกับอาหาร ส่วนคนของข้านั้นมีที่พักที่อื่นแล้ว"

เสียงที่เอ่ยเนิ่บนาบ ดูเอื่อยเฉื่อย เอ่ยจากคนในหน้ากาก

"ได้ขอรับแต่ท่านจะให้ข้าลงชื่อว่าอะไรขอรับ"

"..เรียกข้าท่านจ้าว.."

"ขอรับ ท่านจ้าวเชิญด้านนี้"

น่านฟ้าเดินนำท่านจ้าวและลูกน้องอีกสี่คนไปห้องพักที่อยู่ตรงกลาง โดยมีห้องว่างขั้นไว้ทั้งสองด้าน ห้องหนึ่งท่านหลิงหลง  ห้องหนึ่งท่านจ้าว  ห้องหนึ่งลุงหนวด..

ท่านหลิงหลงก็ไม่เท่าไหร่เพราะคนที่รับกรรมคือไอ้น้ำ  ที่หนีทุกวันแต่ก็โดนแบกกลับมาทุกวันและดูจะเป็นเรื่องรื่นรมย์อย่างหนึ่งของท่านหลิงหลง ที่ออกตามหาไอ้น้ำ

แถมประกาศกลางตลาดห้ามใครมาจีบว่าที่เมียของตนเองอีกด้วย..

โชคดีนะเพื่อนเลิฟ ได้ผัวเป็นหมีควายเผือก. ส่วนแดนดินก็มีผู้ชายแอบมาหาด้วย..อันนี้คงต้องไปแอบสืบอีกที...

"ห้องนี้ขอรับ.."

แล้วก็เดิมๆกับการอธิบายเรื่องต่างๆและจบด้วย

"ถ้าต้องการอย่างอื่นเพิ่ม เรียกเด็กที่ร้านได้ตลอดเวลา..ข้าน้อยขอตัวก่อนขอรับ"

"เดี๋ยว..เจ้าช่วยอยู่คุยกับข้าสักครู่เถิด..ข้าอยากรู้เรื่องอาหารและน้ำแร่นิดหน่อย."

"ได้ขอรับ เชิญท่านถามมาเถิด เพราะนี้ก็ค่ำแล้ว..ข้าต้องไปดูแขกท่านอื่นต่อ"

"เชิญนั่งก่อน ข้าขอเวลาเพียงครู่เดียว"

ในห้องเหลือเพียงชายชุดขาวกับน้องฟ้าส่วนคนอื่นออกไปด้านนอก ประตูห้องถูกปิดตามมา...

"ท่านมีข้อสงสัยอันใดเชิญกล่าว"

เป็นฟ้าที่เปิดประเด็นอยากรีบร้อน อยากออกจากห้องนี้..มันรู้สึกไม่สบายใจแถมอึดอัดแปลกๆ

"ท่านกลัวข้าหรือเถ้าแก่..ดูท่านไม่อยากอยู่คุยกับข้า"

"ไม่ใช่หรอกขอรับ แต่ข้าห่วงแขกท่านอื่นมากกว่า"..

."แขกที่เจ้าห่วง ใช่หัวหน้าพรรคเมฆอาชา.....เหยี่ยนจวิ้นสินะ.."

"......."

น่านฟ้าไม่ได้ตอบ แต่ลุกขึ้นโค้งคำนับหนึ่งทีแล้วเดินออกแต่

"ท่านทำอะไร..ปล่อย"

แขนถูกดึงจากด้านหลัง จนเซถลานั่งลงบนตักแกร่งของท่านจ้าว  น่านฟ้าดิ้น ลุกหนีแต่ถูกกดไว้จนขยับไม่ได้..

กูว่าแรงกูก็เยอะแล้วนะ แต่นี้ไอ้ท่านจ้าวกดไว้จนแทบจะขยับไม่ได้ เจ็บเอวที่ถูกแขนเกร็งของอีกคนล็อคไว้. 

ท่านจ้าว แอบสูดกลิ่นหอมเย็นอ่อนๆที่หาที่ไหนไม่ได้นอกจากตัวของเจ้าของกลิ่น 

ร่างนุ่มนิ่มที่เริ่มมีน้ำมีนวล น่าจับต้องเพราะสุขภาพดี ผิวที่ขาวซีดเมื่อก่อน ตอนนี้กลับขาวนวลน่าจับ..ยิ่งน่านฟ้าดิ้นเท่าไหร่..บางอย่างก็เหมือนถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้น..จนมันทิ่มก้นของน่านฟ้า...

ร่างเล็กแข็งทื่อ หยุดดิ้นทันที

"ไม่ดิ้น ต่อแล้วหรือลู่เอ๋อร์..ไม่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน เจ้าเปลี่ยนไปเยอะจนข้าจำแทบไม่ได้. ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นกายของเจ้า ผิวของเจ้า เสน่ห์ของเจ้า การพูดการจาหรือแม้แต่ นิสัย ช่างเหมือนคนละคน..จนข้าสนใจเจ้ามากกว่าเดิมอนุลู่ของข้า"

หรือจะเป็นมัน..ไอ้อ๋องชาเย็น. ไอ้โลลิค่อน..ไอ้คนมักง่าย..สาธายายไม่หมด.

."ท่านจ้าว...ข้านั้นไม่ใช่อนุของใคร..อนุลู่นั้นตายไปนานแล้ว..ข้าคือเถ้าแก่ลู่ผู้เป็นเจ้าของจวนเฟยฮวา..ไม่ใช่อนุลู่ผู้แสนดีหลังจวนผู้ใดอีก..ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้  ไม่งั้นข้าจะให้คนมาลากท่านออกไป"

น้องฟ้ามิได้หันไปมองด้านหลัง ไม่สนด้วยว่าคนผู้นี้จะใช่หรือไม่ ตอนนี้แค่อยากจะออกจากเรื่องบ้าๆนี้เท่านั้น

"อย่างนั้นเหรอ..หากแต่ข้ายังอยากได้อนุลู่อยู่นี่..รวมถึงเถ้าแก่ลู่ด้วย"

 "เพี๊ยะ"

มือบางตบเต็มแรงที่แก้ม ถึงแม้จะมีหน้ากากกั้นแต่แรงตบขนาดนั้น ย่อมต้องทำให้เจ็บไม่มากก็น้อย

"เจ้าช่างบังอาจนัก...ลู่เอ๋อร์.."

ท่านจ้าวโกรธจนสัมผัสได้ ไม่เคยมีใครกล้าลบหลู่ตนเช่นนี้มาก่อน....ลู่หนิงเทียนเจ้าช่างไม่กลัวตายซักนิด..เมืองเหิงเย่ว์ถึงแม้จะได้รับการคุ้มครองจากสัญญาที่ทำรวมกันว่าห้ามเชื้อพระวงค์และราชสำนักของทั้งสองแคว้นเข้ามาใช้อำนาจในเมืองนี้เด็ดขาดคุกคนจะเสมอภาคกัน

"จำคำกระหม่อมไว้....ลู่หนิงเทียนคนนี้ไม่ต้องการกลับไปใช้ของที่คนเวียนไปทั่วจวนแบบท่าน....แม้แต่จะคิดยังไม่มีในหัว.....จ้าวชินอ๋องหยางหลิว....หากไม่ได้เป็นหนึ่ง....กระหม่อมขออยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิตที่เหลือดีกว่าและท่านไม่ใช่หนึ่งในตัวเลือกของข้าแน่นอน."

น้องฟ้าตะโกนใส่หน้าท่านจ้าวไปทั้งแบบนั้นโดยไม่กลัวตายสักนิด....รู้สึกขยะแขยงกับความคิดของคนผู้นี้มากกว่า คิดได้ไงว่าคนอย่างน่านฟ้าจะรีบกลับไปใช้ของหลายมือ  เพียงแค่พูดไม่กี่คำ..

....กูไม่ได้กินหญ้าแทนข้าว......ไอ้อ๋องชาเย็น..

"เปิ่นหวางก็อยากรู้นักหาก..หัวหน้าพรรคเมฆอาชานั้นรู้ว่า เจ้ามีสัมพันธ์อันใดกับเปิ่นหวางยังอยากจะได้ของมีตำหนิไปเชยชมอีกหรือไม่.."

"ข้ากับท่านเหยี่ยนจวิ้นไม่ได้เป็นอันใดกัน..หากจะรู้แล้วอย่างไร..ไม่รู้แล้วอย่างไร..ข้าไม่ปรารถณาผู้ใดมาเคียงข้าง นอกจากสตรีสักคนที่ข้ารัก."

"เจ้าจะไม่มีวันนั้น..เพราะเปิ่นหวางจะทำให้เจ้ารู้ว่าของที่เคยเป็นของเปิ่นหวาง ต่อให้ทิ้งไปแล้ว แต่มันก็ยังเป็นของเปิ่นหวางจนวันตาย"

น่านฟ้าถูกจับนอนหงายบนโต๊ะน้ำชาสองมือถูกกดด้วยมือเดียว สองขาที่คิดว่าจะใช้ถีบจ้าวอ๋องถูกอีกคนแยกกว้าง ใช้ลำตัวของตัวเองแทรกกลางไว้

"ไม่..ปล่อยกู..ไอ้อ๋องชาเย็น..ไม่.."

"แคว๊ก...แคว๊ก"

เสียงเสื้อผ้าของน่านฟ้าที่ถูกจ้าวอ๋องฉีดกระชากจนขาดคามือ หน้าอกขาวและยอดอกสีชมพูเผยออกมา

จ้าวอ๋องที่คิดจะมาดูเพราะสนใจขึ้นมา ถึงกับขาดสติเพราะถูกตบและคำประกาศที่เหมือนกับการดูถูกนั้น..ตลอดชีวิตไม่มีสักครั้งที่จะรู้สึกเสียหน้าและอับอายเท่าครั้งนี้..

.ทั้งความรู้สึกที่ไม่น่าจะมี ในเมื่อตนคือเชื้อพระวงค์ผู้ที่ไม่อาจจะไว้ใจใครหรือแม้แต่จะมีรักที่แท้จริง. 

ตลอดชีวิตสิ่งที่พบเจอมีแต่ความแสแสร้ง การไคว่คว้าอำนาจ คนที่เข้ามามีแต่ประจบสอพอเพื่ออำนาจ ลาศยศ เงินทอง  รักแท้นั้นคือเรื่องหลอกลวงแม้แต่เสด็จแม่ยังใช้ตนเพื่ออำนาจ...แต่เพราะเสด็จพ่อและท่านพี่รัชทายาทนั้นไม่อยากให้ตนต้องมาอยู่ในวังวนนี้ 

จึงได้ส่งไปอยู่ชายแดนอ้างว่าเพื่อให้หาประสบการณ์ แต่ที่จริงแล้วเพื่อให้มีเวลาพอที่จะกำจัดเสด็จแม่ผู้ไม่เคยให้ความรักเฉกเช่นมารดา

แต่ตนนั้นไม่เคยโทษเสด็จพ่อและท่านพี่รัชทายาทสองคนนั้นคือครอบครัวที่ไม่มีวันทรยศ..ตนจึงไม่เสียใจสักนิดที่กลับมาแล้วได้รับข่าวการตายของเสด็จแม่

รับต่ำแหน่งชินอ๋อง..มีอำนาจรองจากท่านพี่รัชทายาทที่ขึ้นเป็นฮ่องเต้...แต่ดูเหมือนจะหนีเรื่องแบบนี้ไม่พ้น ยังคงต้องพบเจอ หัวใจยิ่งด้านชา 

จนเมื่อวันหนึ่งได้เจอกับหนุ่มน้อยนาม...ลู่หนิงเทียน..เด็กน้อยที่เพิ่งจะพ้นวัยปักปิ่นไม่กี่วัน. แววตาใสซื่อ..จริงใจนั้น..มันทำให้อยากครอบครองไว้เพียงผู้เดียว ข้าใช้คำพูดหวานลวงล่อ จนได้มาครอบครองจนได้

แต่ข้าก็ยังคือข้า ผู้ไม่เคยเชื่อเรื่องรักแท้หรือแม้แต่ไว้ใจใคร.. ลู่หนิงเทียนส่งสายตาว่ารักข้ามากเท่าไหร่ กลับยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดมากเท่านั้น 

ข้าปล่อยให้เหล่าภรรยาคนอื่นรังแกเด็กน้อย ทั้งที่รู้แต่ก็มิได้ห้ามปราม..จนกระทั้งวันนั้นที่สายตาของเด็กน้อยเรียบสนิท ไม่มีสายตาห่วงใย เหมือนก่อน ตัดสินใจหย่าขาดและดูมีความสุขที่ได้ออกจากกรงทองของตน

สายตาที่ไม่หันมามองตนนั้นดึงดูดความสนใจของเขาอีกครั้ง..แต่ดูเหมือนคราวนี้มันมีความรู้สึกหึงหวงขึ้นมา..อิจฉา...และอยากกลับมาเป็นเจ้าของอีกครั้ง

จ้าวชินอ๋องใช้เศษเสื้อของน่านฟ้า อุดปากบางที่กำลังจะตะโกนให้คนช่วย..มือที่ว่างลูบไปตามคอขาว ไหปลาร้า หน้าอก และยอดอกสีชมพูน่ากิน.

"เปิ่นหวางเคยคิดว่า ไม่มีทางที่เปิ่นหวางจะมีความรู้สึกหึงหวงใคร..แต่เจ้ากำลังทำให้เปิ่นหวางหึงหวงจนขาดสติ..ร่างกายเจ้าสั่นใหญ่แล้วลู่เอ๋อร์...

ร่างกายนี้..ร่างกายที่เปิ่นหวางได้เชยชมนับครั้งไม่ถ้วน..แต่วันนี้กลับทำให้เปิ่นหวางควบคุมตัวเองไม่ได้. หึ..หึ..ดูสิมือของเปิ่นหวางกำลังสั่นอยู่ลู่เอ่อร์"

จ้าวชินอ๋องลูบไล้ร่างกายของลู่หนิงดทียนที่สั่น..รู้สึกถึงบางอย่างจ้าวชินอ๋องเงยหน้ามองร่างบางแล้วก็ต้องร้องด้วยความตกใจ

"ลู่เอ๋อร์..เจ้าเป็นอะไร...ลู่เอ๋อร์มองพี่ลู่เอ๋อร์..."

สิ่งที่เกิดขึ้นคือน่านฟ้าที่นอนตัวแกร่ง ลืมตาโพรง ตาดำขยายกว้างเลื่อนลอย มีน้ำตาไหลตลอดเวลา ร่างกายเย็นเหมือนน้ำแข็ง เหมือนกับว่ากลัวสุดขีดจนควบคุมสติไม่ได้

จ้าวชินอ๋องรีบปล่อยมือบาง...ดึงผ้าออกจากปาก

"ไม่...อย่า..กลัว..ฟ้ากลัว...ไม่ช่วยด้วย..ฟ้ากลัวอึก..ฮือ"

เสียงพูดปนเสียงสะอื้นร้องออกมาเบา...เบาจนน่าใจหาย. สองมือปัดป่ายไปมา 

จ้าวชินอ๋องรวบร่างบางเข้ามากอดไว้พยายามเรียกสติของลู่หนิงเทียนที่เอาแต่เพ้อคำพูดแปลกๆ

"ปัง.!!."

เสียงประตูที่ถูกถีบอย่างแรงจนเปิดออก และองค์รักที่ถูกถีบเข้ามาด้านในโดย คนในผ้าคลุมสีดำที่ปิดทั้งตัว  กับอีกคนที่ตัวใหญ่หนวดเครารุงรัง พุ่งเข้ามาด้านใน 

.....

เรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้น....เม้นเยอะแต่งเร็วปานแสง.....น้องฟ้าไปเจออะไรมานะถึงได้เป็นแบบนี้..ดูจะกลัวจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้..




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น